Σάββατο, 22 Αυγούστου 2009

Ομιλία για την ΠΑΝΑΓΙΑ την «ΒΡΕΤΗ»

«Αύτη γαρ η των Αγίων Αγία, η ακηλίδωτος του Λόγου παστάς, το παρθενικόν απάνθισμα, η κιβωτός του αγιάσματος, το όρος το Άγιον, η θεοχώρητος σκηνή, η ακατάφλεκτος βάτος, το πυρίμορφον άρμα του Θεού, η περιστερά η αμόλυντος» είναι λίγα από τα εγκωμιαστικά λόγια που μας παραθέτει ο Άγιος Ταράσιος για το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Η ιδιάζουσα θέση της Παναγίας στην θρησκευτική ζωή των ορθοδόξων πιστών αναδύεται από την ίδια την προσωπικότητά της και το θείο ρόλο της.
Η λαϊκή ευσέβεια ύμνησε τις αρετές και την αγιότητά Της αποδίδοντας σ’ Αυτήν επίθετα και χαρακτηρισμούς που απεικονίζουν τις εσωτερικές της ποιότητες.
Η μορφή της, κυριαρχεί στις ψυχές μας ως μεγάλη Μητέρα, συμπαραστάτης και βοηθός στον πνευματικό, αλλά και στον καθημερινό αγώνα μας.
Ο εσωτερικός πλούτος και τα θρησκευτικά βιώματα των συγγραφέων, υμνογράφων και ποιητών τής Ορθοδόξου Εκκλησίας, αποτυπώνονται στους λόγους, τις ομιλίες, όχι μόνο εγκωμιαστικά με δοξολογίες και αίνους προς την Θεοτόκο, αλλά και με δεήσεις εξιλασμού στην αναζήτηση της λυτρώσεως.
Η Παναγία παρουσιάζεται από τον Ισίδωρο τον Πηλουσιώτη, ως ο κατ’ εξοχήν καινός άνθρωπος, που με το πλήθος των χαρισμάτων και των αρετών έγινε το στολίδι ολόκληρου του ανθρωπίνου γένους.
Αυτό το γένος των ανθρώπων δεν το εγκαταλείπει ποτέ, το προστατεύει με την άγρυπνη παρουσία Της και το προφυλάσσει από τις επιθέσεις του πονηρού.
Η Παναγία είναι η φωτεινή λυχνία που καταυγάζει τον κόσμο με το εσωτερικό της φως. Αυτό το φως αναζητά η ψυχή που έπεσε και επιθυμεί να επιστρέψει στον Θεό.
Γι’ αυτό και καταφεύγει στην Θεοτόκο που άνοιξε την πύλη του ουρανού, για να επανέλθει στη γη το φως της θείας ευσπλαχνίας για να σώσει όλους εμάς τους αμαρτωλούς.
Η Παναγία επίσης είναι η νοητή κλίμακα που ανάγει τους θνητούς στην ουράνια δόξα, αλλά και η σκέπη όλων εκείνων που προστρέχουν με πίστη σε Αυτή.
Δικαιολογημένα λοιπόν, εκθειάζεται από τον Ιάκωβο τον Μοναχό ως: «κρηπίς ανακλήσεως και ρίζα της χαράς, βάσις του ανθρωπείου γένους και απαρχή της φύσεως».
Στο πρόσωπό Της αποδίδονται ιδιότητες που χαρακτηρίζουν τον ίδιο τον Υιό της τον Ιησού Χριστό. «Εκάλυξεν ουρανούς η αρετή σου Χριστέ, της κιβωτού γάρ προελθών, του αγιάσματός σου, της αφθόρου Μητρός…».
Ο υμνογράφος θέλει εδώ να καταδείξει ότι όπως η αρετή τού Χριστού εκάλυψε τους ουρανούς, έτσι τους καλύπτει και η αρετή εκείνης που τον γέννησε.
Αυτή η αρετή έγινε έμψυχος και λογικός παράδεισος, απρόσιτος στους λογισμούς της αμαρτίας, και στον γεννήτορα των παθών.
Η διαρκής πρόοδος και η επίδοση της Παρθένου στην αρετή απομακρύνει από την καρδιά της κάθε άλλη επιθυμία πλην τής αγάπης της προς τον Θεό.
Με τον αγνό βίο της, η Παναγία Παρθένος αναιρεί κάθε ρύπο της αμαρτίας και λευκαίνει τη συνείδηση.
Η Παναγία βίωσε στον υπέρτατο βαθμό όλα τα θεϊκά δώρα που προέκυψαν από την θεία συγκατάβαση.
Η βίωση αυτή άρχισε με την ελεύθερη επιλογή, τής πλήρους υπακοής της στον Θεό «ιδού η δούλη Κυρίου˙ γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου» είπε στον αρχάγγελο Γαβριήλ, όπου και αποτέλεσε και την προϋπόθεση για την θεία μητρότητα.
Η Θεοτόκος είχε ως αρχέτυπο τον Υιό της και Θεό.
Γι’ αυτό ζούσε βίο απλό και λιτό στα ίχνη Εκείνου. Η υπακοή στον Θεό και η ταπείνωσή της αποτελούν την ουσία τής αγιότητας και το ιδεώδες τού τέλειου βίου.
Έτσι και εμείς αγαπητοί μου αδελφοί ήρθαμε σήμερα εδώ για να αποδώσουμε την απαιτούμενη τιμή αλλά και ευχαριστία για τις μεσιτείες της στον φιλάνθρωπο Θεό.
Κρατώντας ζωντανά στη μνήμη μας την Παναγία.
Η διαρκής μνήμη της κατευθύνει αυτόν που ακολουθεί τον ένθεο βίο της στην προσωπική του πνευματική οικοδομή. Προβλέποντας σ’ αυτή ο πιστός ενισχύεται στην υπέρβαση τής αδυναμίας τής ανθρωπίνης φύσεως και εξαγνίζει το σώμα και την ψυχή.
Ας μιμηθούμε την Θεοτόκο.
Η οποία, ας μου επιτραπεί η έκφραση, «Εισήγαγε» στον κόσμο την Χάρη του Θεού. Εισήγαγε το Θεό από τον ουρανό και πλούτισεν η γη.
Ας γίνουμε και εμείς εισαγωγείς καλών και ευλογημένων πραγμάτων και καταστάσεων.
Καλούμαστε να εισάγουμε στα σπίτια μας, στις οικογένειές μας την χαρά, την ειρήνη και την ευλογία του Θεού. Αμήν.

Αναγνώστες