Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Πατριώτες Δεσπότες της Εκκλησίας μας

Την Κυριακή 19 Δεκεμβρίου στο Συνεδριακό Κέντρο της Δημητσάνας, το κατάμεστο από τον λαό και τους άρχοντες, ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμίας με αρκετούς ιερείς και μοναχούς έκανε την.....ορκομωσία του νέου Δημάρχου Γορτυνίας κ. Ιωάννου Γιαννοπούλου.
Μετά την ολιγόλεπτη προσφώνηση του Μητροπολίτου στον νέο Δήμαρχο, η οποία χειροκροτήθηκε από το πλήθος, ένα σημαίνον μέλος, περιφρονώντας την παρουσία του ιερού κλήρου, ομίλησε και είπε ότι δεν χρειαζόμασταν τους ιερείς, γιατί κατά τον κανονισμό δεν προβλέπεται η παρουσία του αρχιερέως και των ιερέων σε ορκομωσία.
Τα περιφρονητικά για τον ιερό κλήρο αυτά λόγια, λεχθέντα μάλιστα σε επίσημη στιγμή και ενώπιον τόσου πλήθους, εξόργισαν τον Μητροπολίτη κ. Ιερεμία, ο οποίος με οξύτητα πράγματι και με θυμό επιτέθηκε στον υβριστή και με ισχυρά την φωνή του είπε: «Αυτό σε πείραξε, κύριε, εσένα, η παρουσία των ιερέων; Εμείς οι ιερείς και οι αρχιερείς αγωνιστήκαμε για να υπάρχει ελεύθερη πατρίδα και να κινείσαι εσύ ελεύθερος. Και λέγονται αυτά τα λόγια, χριστιανοί, εδώ στην Δημητσάνα, τον τόπο γέννησης του Πατριάρχου Γρηγορίου, που κρεμάστηκε για την πίστη και την πατρίδα; Ντροπή σε μερικούς και πάλι ντροπή τους, που βάλθηκαν να κάνουν την Ελλάδα μας άθεη. Δεν θα τους αφήσουμε. Εγώ εδώ που ήλθα εμπνέομαι από το σχοινί του Πατριάρχου Γρηγορίου και θέλω να γίνω αγωνιστής, θέλω να γίνω τρελλός για την πίστη την αγία. Να ξέρετε και να μάθετε ότι εδώ στην Δημητσάνα έχετε ένα τρελλό Δεσπότη, που δεν θα μείνει απαθής σε ανθρωπάκια και σε νάνους, που θέλουν να τα βάλουν με την άγια πίστη μας και να ξεριζώσουν την αγάπη μας στον Χριστό και την Παναγία, που μας άφησαν ως προίκα οι πατέρες μας. Εγώ είμαι τέκνον ήρωος αλβανικών ορέων και δεν σκοτώθηκε παλλικάρι 25 ετών στα αλβανικά βουνά ο πατέρας μου, για νάρχεται αυτός ο κύριος να περιφρονεί εδώ δημόσια τον ιερό κλήρο. Αφού λοιπόν, κατά τα λόγια του κυρίου αυτού, για τα οποία δεν άκουσα κανένα από σας να διαμαρτυρηθεί, αφού δεν χρειάζονται οι ιερείς στην ορκομωσία, διαμαρτύρομαι και εξέρχομαι από την αίθουσα και δίνω εντολή σε όλους τους ιερείς και τους μοναχούς να φυ-γουν και αυτοί από την αίθουσα».
Και απευθυνόμενος στους ιερείς και τους μοναχούς είπε: «Εμπρός, εμπρός! Πατέρες όλοι να φύγουμε, αφού μας περιφρονούν».
Τότε όλο το πλήθος ηλεκτρίστηκε από την σκηνή και από τους πονετικούς και έντονους λόγους του Δεσπότη και διαμαρτυρήθηκε λέγοντας να βγει έξω από την αίθουσα αυτός που είπε αυτά τα λόγια και όχι ο Δεσπότης μας.
Και όλοι οι πρώην Δήμαρχοι και οι άρχοντες και ο νέος Δήμαρχος και ο λαός έπεσαν επάνω στον Δεσπότη και του ζητούσαν συγγνώμη για το συμβάν και τον παρακαλούσαν να μην εξέλθει από την αίθουσα αυτός και οι κληρικοί.
Η σκηνή ήταν πολύ ταραχώδης και εντυπωσιακή και δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Τελικά ο κ. Ιερεμίας κάμφθηκε από τον γλυκό λόγο του πρώην Δημάρχου Δημητσάνης κ. Αναστασίου Βλάχου, ο οποίος του είπε: «Σεβασμιώτατε, επικαλούμαι τα τέσσερα χρόνια της άριστης συνεργασίας μας και σας παρακαλώ να ξεχάσετε τον προσβλητικό λόγο εναντίον των ιερέων που ειπώθηκε και να μείνετε και εσείς και οι ιερείς στην αίθουσα».
Στην συνέχεια ομίλησαν ο κ. Δήμαρχος και οι επίσημοι. Όλοι τους στον πρόλογο της προσλαλιάς τους ζητούσαν συγγνώμη από τον Δεσπότη για το συμβάν.
Ο ίδιος ο Δεσπότης, όπως ακούσαμε και διαπιστώσαμε, ήταν ήρεμος ψυχικά και χαρούμενος, γιατί από το συμβάν βεβαιώθηκε ότι στην Γορτυνία με έδρα την Δημητσάνα καταπνίγονται από τον ίδιο τον λαό και τους άρχοντές του οι ακουόμενες αθεϊστικές ιδέες.

Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Το ημερολόγιο...

Όπως θα ξέρεις, πλησιάζουμε ξανά στην ημερομηνία των γενεθλίων μου. Κάθε χρόνο γίνεται γιορτή προς τιμή μου, έτσι και φέτος. Αυτές τις μέρες ο κόσμος κάνει πολλά ψώνια, γίνονται και διαφημίσεις μέχρι και στο ράδιο, στην τηλεόραση και παντού κανείς δεν μιλά για κάτι άλλο εκτός από το τι λείπει μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα.
Είναι ευχάριστο να ξέρω ότι τουλάχιστον μια μέρα του χρόνου κάποιοι σε σκέφτονται.
Όπως θα γνωρίζεις πριν από πολλά χρόνια ξεκίνησαν να γιορτάζουν τα γενέθλιά μου. Στην αρχή φαινόντουσαν να καταλαβαίνουν και να με ευχαριστούσαν γι’ αυτό που έκανα για εκείνους.
Όμως σήμερα κανείς δεν γνωρίζει τι γιορτάζουν. Οι άνθρωποι συναντούνται και περνούν , νομίζουν, πολύ καλά όμως κανείς δεν ξέρει περί τίνος πρόκειται...
Θυμάμαι πέρυσι, την ημέρα των γενεθλίων μου, έκαναν μια μεγάλη γιορτή προς τιμή μου. Στο τραπέζι υπήρχαν τα πάντα, όλα ήταν υπέροχα διακοσμημένα πανέμορφα και υπήρχαν πολλά δώρα, αλλά...
Ξέρεις τι;
Ούτε που με κάλεσαν, ενώ ήμουν ο επίτιμος καλεσμένος κανείς δεν θυμήθηκε να με καλέσει, και η γιορτή γινόταν για μένα.
Και όταν έφτασε η μεγάλη μέρα... με άφησαν απ’ έξω, μου έκλεισαν την πόρτα... όμως εγώ ήθελα να βρεθώ στο τραπέζι μαζί τους.
Η αλήθεια είναι ότι δεν εξεπλάγην γιατί τα τελευταία χρόνια όλοι μου κλείνουν την πόρτα. Μιας και δεν με κάλεσαν, σκέφτηκα να παραβρεθώ χωρίς να κάνω θόρυβο κι έτσι μπήκα και στάθηκα σε μια γωνιά... χωρίς να ενοχλώ και να μιλώ... όλοι διασκέδαζαν, κάποιοι έλεγαν ιστορίες, άλλοι γελούσαν άλλοι χόρευαν και τραγουδούσαν, πέρναγαν πολύ καλά, μέχρι που έφτασε ένας... γέρος χοντρός, ντυμένος στα κόκκινα με άσπρα γένια και φώναζε Χο,Χο, Χο! Λες και είχε πιει λίγο παραπάνω. Κάθισε βαριά βαριά σε μια πολυθρόνα και όλοι έτρεξαν καταπάνω του λέγοντας Αϊ Βασίλη Αϊ Βασίλη! Όμως δεν ήταν ο Άγιος Βασίλης.
Ήρθαν τα μεσάνυχτα και όλοι άρχισαν να αγκαλιάζονται, άπλωσα κι εγώ τα χέρια μου ελπίζοντας πως κάποιος θα με αγκαλιάσει... και ξέρεις; Κανείς δεν με φίλησε κανείς δεν με αγκάλιασε κανείς δεν με πρόσεξε.
Τότε όλοι άρχισαν να ανταλλάσουν δώρα, ένας ένας τα άνοιγαν μέχρι που τελείωσαν όλα... πλησίασα να δω μήπως παρ’ ελπίδα υπήρχε κάποιο για μένα, αλλά δεν υπήρχε τίποτα. Τότε κατάλαβα ότι εγώ περίσσευα σε εκείνη την γιορτή, βγήκα χωρίς να κάνω θόρυβο έκλεισα την πόρτα και αποσύρθηκα.
Κάθε χρόνο που περνάει είναι χειρότερα.
Ο κόσμος θυμάται μόνο το δείπνο, την εκδρομή, τα δώρα και τις «γιορτές» κανείς δεν θυμάται εμένα...Άνθρωπε θα ήθελα αυτά τα Χριστούγεννα να μου επιτρέψεις να μπω στην ζωή σου, να με αναγνωρίσεις και να θυμηθείς ότι πριν από δυο χιλιάδες χρόνια ήρθα σε αυτόν τον κόσμο για να σου ξαναδώσω ζωή, που κάποτε την εγκατέλειψες.
Άνθρωπε, το μόνο που θέλω είναι να με αφήσεις να σε αγκαλιάσω και να αγκαλιάσεις να σε φιλήσω και να με φιλήσεις να με αγαπάς όπως σε αγαπάω...

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Οι τούρκοι καταστρέφουν την ιστορία μας

Ήταν πριν δύο με δυόμιση περίπου χρόνια, που έγραφα σε αυτή ακριβώς την εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας, για την επικείμενη καταστροφή της αρχαίας ελληνιστικής πόλης των Αλλιανών στην Τουρκία, που θα βυθιζόταν, προκειμένου η περιοχή να εξυπηρετήσει τις ανάγκες ενός φράγματος.
Οι Αλλιανοί αποτελούσαν ένα από τα σημαντικότερα θεραπευτικά κέντρα της αρχαιότητας, τόσο των ρωμαϊκών όσο και των ελληνιστικών χρόνων και ήρθαν στο φως τυχαία το 1998, κατά τις εργασίες που πραγματοποιήθηκαν σε επαρχιακό δρόμο κοντά στην πόλη της Περγάμου.
Την εβδομάδα που πέρασε, η υπόθεση αυτή τελείωσε με τον πλέον αισχρό τρόπο. Την καταστροφή των Αλλιανών της Περγάμου. Η πόλη θάφτηκε κάτω από τόνους άμμου, ενώ θα ακολουθήσουν και τόνοι νερού. Αξίζει να αναφερθεί ότι στην περιοχή, σύμφωνα με μαρτυρίες αρχαιολόγων έπρεπε να γίνει αρκετή ακόμη δουλειά, καθώς μέχρι στιγμής είχαν βρεθεί μόνο αντικείμενα στην επιφάνεια της πόλη και δεν έγιναν ποτέ ολοκληρωμένες ανασκαφές.
Με τόσο απλό τρόπο, ένα ακόμη μνημείο της παρουσίας του ελληνισμού στην περιοχή έγινε λάσπη, έτσι ώστε τίποτε να μην θυμίζει ότι κάποτε εκεί ζούσαν Έλληνες.
Φυσικά υπεύθυνο γι' αυτό δεν είναι το τουρκικό κράτος, αλλά το ίδιο το ελληνικό. Ποιά ήταν η αντίδραση των Ελλήνων; Από κυβερνητικής πλευράς σχεδόν καμία. Και έτσι οι Τούρκοι μπόρεσαν να προχωρήσουν στην εκτέλεση αυτού του εγκλήματος κατά της ιστορίας ανενόχλητοι. Γιατί όσο και αν φωνάζαμε εμείς εδώ στον Ελεύθερο Κόσμο ή και κάποιοι άλλοι στο εξωτερικό, εάν δεν υπάρχουν οργανωμένες από κρατικές οντότητες κινήσεις, λίγα μπορούν να γίνουν.
Πηγή:http://elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6332:2010-12-16-07-37-15&catid=98:2008-10-17-07-34-07&Itemid=285

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Αποκαλύφθηκε το Βαπτιστήριο της Αγίας Σοφίας

Αποκαλύφθηκε το Βαπτιστήριο της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, που έμεινε στο σκοτάδι από την εποχή της Άλωσης.
Η αποκάλυψη έγινε από τις τουρκικές αρχές μετά τις εργασίες αναπαλαίωσης που ολοκληρώθηκαν πριν από λίγες ημέρες.
Η χτιστή κολυμπήθρα, που θεωρείται η μεγαλύτερη της εποχής του Βυζαντίου χτίστηκε τον 6ο αιώνα παράλληλα με της εργασίες της Αγίας Σοφίας και βρίσκεται σε σημείο ακριβώς δίπλα από τον ιερό ναό.
Πάνω από 500 χρόνια, λίγοι ήταν αυτοί που μιλούσαν και γνώριζαν την ύπαρξη του Βαπτιστηρίου . Σύμφωνα με τους τούρκους αρχιαιολόγους μετά το 1453 , οπου η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί, το συγκεκριμένο σημείο του ναού χρησιμοποιήθηκε ως χώρος αποθήκευσης λαδιού για τα καντήλια.
Όταν το 1935 η Αγία Σοφία έγινε μουσείο ξεκίνησαν οι ανασκαφές, το 1943 αποκαλύφθηκε η κολυμπήθρα που έχει χτιστεί από ένα κομμάτι μαρμάρου. Μετά από διαδοχικές εργασίες αποκαλύφθηκε πως όλο το σημείο αυτό ήταν το Βαπτιστήριο της Αγίας Σοφίας.
Οι τουρκικές αρχές με αφορμή την ανάδειξη της Κωνσταντινούπολης ως «πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης» ξεκίνησαν τις εργασίες ανάδειξης και αναπαλαίωσης του συγκεκριμένου χώρου που ήταν υπο εγκατάλειψη.
Ο γενικός γραμματέας του Πρακτορείου 2010 Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης Γιλμάζ Κουρτ, τόνισε « το Βαπτιστήριο, βρίσκονταν σε σημείο που ήταν κλειστό για το κοινό. Είναι ένα καλό δείγμα του Βυζαντινού πολιτισμού και της αρχιτεκτονικής. Η κολυμπήθρα είναι γερή και καθαρή όπως και τότε. Σε λίγο καιρό και οι επισκέπτες του Μουσείου μας θα μπορούν να την βλέπουν».
Ο πρόεδρος του Μουσείου της Αγίας Σοφίας Χαλούκ Ντουρσούν, μιλώντας στους δημοσιογράφους τόνισε ότι το Βαπτιστήριο, χρησιμοποιήθηκε για μαζικές βαπτίσεις κυρίως μετά τον 6ο αιώνα μ.Χ. « Υπάρχαν δίπλα της και σημεία που τοποθετούνταν σταυροί και εικόνες, πιθανότατα αυτά τα κομμάρια εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της εισβολής των Λατίνων» τόνισε ο ίδιος…
Ο Χαλούκ Ντουρσούν υπενθύμισε πως πρώτη φορά μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης βγαίνει στο φως της δημοσιότητας αυτό το Βαπτιστήριο.
Βέβαια με την αποκάλυψη αυτή οι Τούρκοι αναμένουν και οικονομικά οφέλη καθώς ευελπιστούν πως θα αυξηθεί ο αριθμός των τουριστών που θα θέλουν να δουν την κολυμπήθρα που έμεινε στο σκοτάδι από το 1453.
«Η Αγία Σοφία, ξεκίνησε πριν λίγα χρόνια να έχει 2 εκατομμύρια επισκέπτες και το 2010 φτάσαμε στα 3 εκατομμύρια, Υπάρχει μια ραγδαία αύξηση. Έχω τις επιφυλάξεις μου από αυτή την μαζική προσέλευση διότι ο χώρος της Αγίας Σοφίας είναι στενός. Δεν είναι σχεδιασμένη ως μουσείο, είναι ένα μνημείο. Πάντως με την αποκάλυψη τη σημερινή περιμένουμε κι άλλη αύξηση στους επισκέπτες» δήλωσε ο διευθυντής του Μουσείου.

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί...τέτοια απάντηση

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση. «Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία».
Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και τη ρώτησα. Είστε από εδώ; Μάλιστα. Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς». Και γράφει ο Κέστνερ. «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί».
Απαντά η γυναίκα.
«Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου»...
Σωστά έγραψε ο Γερμανός, ότι «Μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί η απάντηση αυτή». Λέμε εμείς. Ναι, στην Ελλάδα την ταλαιπωρημένη και απ' όλους αδικημένη.
πηγή: Β.Κ

Δευτέρα, 13 Δεκεμβρίου 2010

Τα… άκουσαν Παπούλιας – Αρχιεπίσκοπος στον Αγιο Παντελεήμονα

Στον Άγιο Παντελεήμονα Αχαρνών, στο κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας που επίσημη θρησκεία είναι η Ορθόδοξη, με την άδεια και την παρουσία του προκαθημένου της, ο ιερός ναός μετετράπη σε χώρο συναυλίας και υπέστη το μεγαλύτερο πλήγμα στην ιστορία της. Φρικτόν ιδείν!
Οι ορθόδοξοι πιστοί της ενορίας με πίκρα και αγανάκτηση αποδοκίμασαν τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο με τις λέξεις «Αίσχος, είσαι προδότης»! Την ίδια τύχη είχε και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας ο οποίος μάλιστα αποδοκιμάστηκε πιο σκληρά αφού οι κάτοικοι φώναζαν «ο Παπούλιας στο Γουδί»!
Για τον… φόβο των κατοίκων τα ΜΑΤ είχαν παραταχθεί πέριξ της εκκλησίας, ενώ δεν δίστασαν να συλλάβουν και Ορθόδοξο πιστό μέσα στον ιερό ναό γιατί αγανακτισμένος για αυτή τη βεβήλωση αποκάλεσε τον αρχιεπίσκοπο «προδότη».
Ήταν τέτοια η αγανάκτηση τρων ενοριτών που πολλοί δήλωσαν ότι δεν πρόκειται να εκκλησιαστούν ξανά σε ένα ναό που τον μετέτρεψαν σε τζαμί. Μάλιστα κάποιοι ηλικιωμένοι μας είπαν ότι δεν θα ήθελαν να ψαλεί η κηδεία τους σε αυτό το ναό!!!
Αξίζει να σημειωθεί ότι την ευθύνη για αυτή τη βεβήλωση τη φέρει ακεραία ο Αρχιεπίσκοπος. Στη συναυλία έδωσε και το παρών και ο Αλβανίας Αναστάσιος. Αυτή η ημέρα, ανήμερα του Αγίου Σπυρίδωνος, θα μείνει στην ιστορία ως αποφράδα για την Ορθοδοξία.
Και κάτι ακόμη ενδεικτικό των αντιλήψεων που επικρατούν στους κυβερνώντες. Μετά τη συγκέντρωση στο σύνταγμα κατά της κάρτας του πολίτη, μια ομάδα αποφάσισε να κατευθυνθεί προς τον Αγιο Παντελεήμονα. Η Αστυνομία όμως τους απαγόρευσε την πρόσβαση με την ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ δικαιολογία ότι κρατούσαν Ελληνικές σημαίες και θα προκαλούσαν! Τα σχόλια δικά σας…

Οι κάτοικοι του Αγ. Παντελεήμονα απαντούν για την συναυλία

Kύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, Σεβασμιότατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών και Πάσης Ελλάδος
Σας υποδεχόμαστε με θλίψη, απογοήτευση, οργή, αγανάκτηση, ντροπή και αποτροπιασμό στην ψυχή μας αυτές τις άγιες ημέρες για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει πρωτίστως η χώρα μας και κατ επέκταση η πόλη μας και η γειτονιά μας. Απάνθρωπη και άδικη η τιμωρία, η περιφρόνηση, η εγκατάλειψη των γειτόνων μας, των συνανθρώπων μας, των Ελλήνων. Αδικαιολογήτως απούσα η παρουσία σας, η στάση σας, ο λόγος σας για αυτήν την οικονομική, πνευματική, κοινωνική, ηθική εξαθλίωση που έχει επιβληθεί σε εμάς τους Έλληνες και τις Εκκηνίδες (και όχι τους φιλους και τις φιλες κε Πρόεδρε) από όλους τους πολιτικούς , σαφώς παρά την θέλησή μας.
Άνισος αλλά διαρκής και άοκνος ο αγώνας μας να κρατήσουμε παρόντα, όρθιο, ζωντανό, τον Ελληνισμό όχι της διασποράς αλλά της Χώρας μας, όχι στα πέρατα της Γης αλλά στον τόπο μας, στην Πατρίδα μας.
Έλληνες που παλεύουμε σκληρά με εντιμότητα και ήθος την άγρια, σκληρή καθημερινότητα μας, ολομόναχοι, εγκαταλειμμένοι, έχοντας εχθρό απέναντι μας ένα κράτος και μια εκκλησία, που υπεραμύνονται με υπερβάλλοντα ζήλο τα δικαιώματα των παράνομων εισβολέων στην χώρα αλλά που εγκληματικά αδιαφορούν για τα αυτονόητα δικά μας δικαιώματα.
Έλληνες και εσείς και μάλιστα Πρόεδρος αυτής της αμφίβολης και κατ επίφαση Δημοκρατίας Ελληνικής(;) και Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, στέκεστε σιωπηλοί μπροστά σε μια Αθήνα που βουλιάζει στο Ισλάμ της παρανομίας, της επαιτείας, της εγκληματικότητας, της ασέβειας, της βρώμας, της καταπάτησης κάθε ανθρώπινου δικαιώματος των Ελλήνων και άρθρου του Ελληνικού Συντάγματος, σε μια Αθήνα που μετετράπη σε τζαμί 2 φορές, σε μια Χώρα που είναι υπό κατοχή από παράνομους εποίκους που κατά τα άλλα, ναι είναι αξιολύπητοι, όπως όμως και εμείς. Μπροστά σε μια κοινωνία χωρίς ηθικούς φραγμούς στο έγκλημα στη λεηλασία, χωρίς αρχές και αξίες, χωρίς ούτε ένα σημείο αναφοράς στο ορθό, το έντιμο, το νόμιμο, το ηθικό, το λογικό, το αξιοπρεπές. Μα αξιότιμοι κύριοι, Άρχοντες της Πολιτείας και της Εκκλησίας, ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΡΙΣΣΕΨΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ για τους αξιολύπητους συμπατριώτες σας, για το ποίμνιο σας. Για το ανελέητο μέχρι θανάτου ξύλο που τρώνε γέροντες και γερόντισσες, για την ληστεία μιας σύνταξης (που θέλουμε να πιστεύουμε ξέρετε τι σημαίνει), ενός σταυρού στο λαιμό, για την μάταιη προσπάθεια αγρυπνίας του παπα στην εκκλησία , που κανένας δεν μπορεί να παρακολουθήσει γιατί όλοι φυλακίζονται στα σπίτια τους με το που πέφτει η νύχτα.
Για τον κάθε αξιοθρήνητο καταστηματάρχη που με νύχια και δόντια προσπαθεί να επιβιώσει δίπλα στα παράνομα μαγαζιά των αλλοδαπών που χαίρουν της προστασίας των αρχών. Για τον απελπισμένο γονιό που αναγκαστικά στέλνει το παιδί του στην τάξη των 28 αλλοδαπών παιδιών στο Δημόσιο Σχολείο , που ούτε την γλώσσα δεν ξέρουν.
Για αυτά τα καταδικασμένα ελληνόπουλα που δεν θα μάθουν ΠΟΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, ήθη, έθιμα, παραδόσεις, αρχές και αξίες, αγωγή του πολίτη και που στο τέλος θα πάψουν να βλέπουν και την εικόνα του Χριστούλη (όπως λέγαμε μικρά παιδιά), γιατί τα παιδιά των ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ δεν πρέπει να προσβάλλονται και που αντί για πρωινή προσευχή θα τους μαθαίνουν να σκύβουν στα τέσσερα για να μάθουν τι είναι το μπαϊράμι (όπως πρόσφατα συνέβη σε σχολείο των Σεπολίων).
Για τα καταδικασμένα ελληνόπουλα που θα καταλήξουν ευνουχισμένοι Έλληνες χωρις μνήμη και γνώση των μεγάλων αγώνων που δώσανε οι πρόγονοι μας για να κρατήσουν την Πατρίδα μας ελεύθερη και που αυτό το Υπουργείο , αυτό το κράτος, φροντίζει να τα ξεκόψει από κάθε τι που μας έκανε υπερήφανους στο παρελθόν και μας δυναμώνει για να οραματιστούμε και να διεκδικήσουμε το μέλλον.
Το μόνο που ζητάμε είναι να αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων και έστω και τώρα να πράξετε το καθήκον σας, έναντι όλων αυτών που αντιπροσωπεύει το αξίωμα σας και η θέση σας και θέλουμε να πιστεύουμε και η συνείδηση σας , σαν άνθρωποι και κυρίως ΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ.
Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας και σας ευχόμαστε Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το νέο έτος για όλους τους Έλληνες, τις Ελληνίδες και την Πατρίδα μας.
Κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα.

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Η ισλαμοποίηση της Αθήνας

Το ιστορικό φαινόμενο της ισλαμοποίησης, του προσηλυτισμού δηλαδή από το Ισλαμ όχι μόνο ατόμων αλλά ολόκληρων πόλεων, περιοχών ή λαών, δεν είναι κάτι σύγχρονο.
Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι αυτό της Μαύρης Πέτρας στη Μέκκα, που ήταν ένα μνημείο αραβικής παγανιστικής λατρείας. Τώρα πλέον είναι το κεντρικότερο σημείο της μουσουλμανικής λατρείας.
Δεν χρειάζεται όμως να πάμε τόσο πολύ στο παρελθόν. Στις 2 Δεκεμβρίου του 1978, ο στρατηγός Muhammad Zi-ul-Haq σε διάγγελμά του προς το έθνος, ζήτησε να εφαρμοστεί ένα ισλαμικό σύστημα στο Πακιστάν.
Στο λόγο του κατηγόρησε τους πολιτικούς ότι εκμεταλλεύονται το Ισλάμ. Όταν ανέλαβε την εξουσία, ο νομικός πολιτικός του Πακιστάν έκανε στροφή 180 μοιρών, καθώς καθιερώθηκαν τα δικαστήρια της σαρία*. Με το μέτρο αυτό επανήλθαν τιμωρίες όπως ο θάνατος δια λιθοβολισμού.Και τα δύο περιστατικά αφορούν την ισλαμοποίηση είτε λαών είτε καθεστώτων, μη ευρωπαϊκών στη βάση τους.
Υπάρχουν όμως και παραδείγματα ισλαμοποίησης ευρωπαϊκών ομάδων, όπως παραδείγματος χάριν των Βοσνίων. Η Βοσνία σήμερα έχει ένα μεγάλο ποσοστό ριζοσπαστών μουσουλμάνων και υπάρχουν σαφείς υποψίες συνεργασίας τους με τους ουαχαμπιστές της Σαουδικής Αραβίας αλλά και ύπαρξης τους κόλπους τους τρομοκρατικών πυρήνων. Και αυτού του είδους όμως η ισλαμοποίηση εδράζεται σε μια ιστορική παράδοση του Ισλάμ στην περιοχή εδώ και κάποιες εκατοντάδες χρόνια.
 Η προοπτική της ισλαμοποίησης των ευρωπαϊκών χωρών, είναι εντελώς διαφορετική. Βασίζεται στο κτίσιμο "παράλληλων κοινωνιών".
Αλλά ας δούμε μερικές τέτοιες προοπτικές "ισλαμοποίησης" και πώς προχωρούν, με μια γενική επισκόπηση μιας ευρωπαϊκής κοινωνίας στην αρχή αυτής της διαδικασίας: φυσιολογικά πλαίσια κοινωνικής ειρήνης, σχετικά ικανοποιητικές οικονομικές συνθήκες, συνήθη επίπεδα εγκληματικότητας και ένα πολιτειακό σύστημα βασισμένο σε εκλογές σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Στην αρχική φάση, όταν ο πληθυσμός των μουσουλμάνων είναι ακόμη πολύ μικρός, συγκεκριμένες πλευρές της ιδιωτικής ζωής του μεταναστευτικού πολιτισμού, αφήνονται στη διακριτική του ευχέρεια. Αυτό επιτρέπει την καταπίεση κοριτσιών και γυναικών σε μουσουλμανικές οικογένειες.
Κάποια σποραδικά εγκλήματα τιμής, δεν απασχολούν ιδιαίτερα τις κοινωνίες. Ο υψηλός δείκτης γεννήσεων ανάμεσα στους μουσουλμάνους και μεγάλο μέγεθος μεταναστευτικών ροών ενθαρρύνονται από τη μουσουλμανική κοινότητα.
Σε θρησκευτικό επίπεδο, πέρα από κάποιες φιλολογικές προτάσεις για εφαρμογή του νόμου της σαρία στο εσωτερικό της κοινότητας στα πλαίσια της αυτοδιάθεσης, το ζητούμενο είναι η αναγνώριση από το κράτος κάποιων "αργιών" των μουσουλμάνων ή δημοσίων εορτών τους.
Χαρακτηριστικό της δεύτερης φάσης, είναι το αυξανόμενο ποσοστό εγκληματικότητας, που έχει σαν κίνητρο συμπεριφορές που συνδέονται με το τζιχάντ, όπως παραδείγματος χάρη αυξημένα επίπεδα βιασμών μη μουσουλμάνων γυναικών.
Στη Νορβηγία, το ποσοστό των βιασμών εναντίον μη μουσουλμάνων γυναικών, είναι πολλαπλάσιο των βιασμών από μη μουσουλμάνους άνδρες.
Στο Όσλο, η συχνότητα των βιασμών είναι πέντε φορές υψηλότερη από αυτή της ΝέαςΥόρκης. Τα δύο τρίτα αυτών των βιασμών γίνονται από μετανάστες, παρόλο που αυτοί αποτελούν ένα μικρό μόνο μέρος ακόμη της τοπικής κοινωνίας.
Στην τρίτη φάση, ξεκινά η δημιουργία των πρώτων περιοχών "αβάτων" για την αστυνομία και τους υπαλλήλους των κρατικών υπηρεσιών, ενώ πραγματοποιούνται συχνά επιθέσεις ή ακόμη και δολοφονίες αστυνομικών ή προσώπων που αντιδρούν στο πολιτικό Ισλάμ.
Οι απειλές κατά αντιπάλων είναι επίσης συχνές, όπως και η διαδικασία καταστροφών από ομάδες ή άτομα που επηρεάζονται από ριζοσπάστες θρησκευτικούς ηγέτες.
Επιπλέον, κατατίθενται όλο και συχνότερα προτάσεις για την εισαγωγή δικαστηρίων της σαρία, για συγκεκριμένα θέματα "ειδικού ενδιαφέροντος των μουσουλμάνων".
Τέταρτη φάση: Δολοφονίες συγκεκριμένων αστυνομικών ή ενεργών αντι-ισλαμιστών με μια συγκεκριμένη συχνότητα, που εκπέμπουν ένα σαφές πολιτικό μήνυμα. Ένα οργανωμένο σε εθνικό επίπεδο ισλαμιστικό κίνημα εμφανίζεται, ενώ μερικά τζαμιά "ξεφεύγουν" από τις φιλελεύθερες εκδοχές του Ισλάμ, που χρησιμοποιήθηκαν ως προκάλυμμα κατά τη διάρκεια των αρχικών φάσεων.
Κάπου εδώ αρχίζει και η φορολόγηση σε περιοχές υπό τον ισλαμιστικό έλεγχο, αλλά και η εφαρμογή της σαρία σε αυτές τις περιοχές. Από εκεί και πέρα, ο δρόμος είναι γρήγορος. Μέχρις αυτού του σημείου έχουμε φτάσει σε ευρωπαϊκές χώρες, με τη Γαλλία στη χειρότερη κατάσταση.
Υπάρχουν υποδείγματα όμως του τι ακολουθεί, βάση των εμπειριών σε χώρες της ΝΑ Ασίας, όπου η κατάσταση οδηγήθηκε σε εμφύλιο πόλεμο.
Σαφώς και δεν ανήκουν όλοι οι μουσουλμάνοι στις ομάδες που προωθούν αυτές τις διαδικασίες της ισλαμοποιήσης.
 Όποιος όμως πιστεύει ότι δεν υπάρχουν αυτοί, κάνει λάθος. Και επειδή κάποιοι θα σπεύσουν να μιλήσουν για αντι-μουσουλμανισμό, θα θυμίσουμε ότι η εφημερίδα Ελεύθερος Κόσμος που κρατάτε στα χέρια σας είναι από τις λίγες που υπερασπίζεται τις υποθέσεις των Παλαιστινίων, των Ιρανών και των μουσουλμάνων γενικότερα. Όταν όμως γίνονται στις χώρες τους και όχι στην δικιά μας.
Με βάση λοιπόν την παραπάνω ανάλυση και με δεδομένα τα όσα έγιναν στην Αθήνα την εβδομάδα που πέρασε, όπως οι "καταλήψεις" πλατειών για μαζικές προσευχές, τα επεισόδια και τις πορείες μεταναστών, είναι σαφές ότι στη χώρα μας μπαίνουμε στην τρίτη φάση της διαδικασίας.
Ας ελπίσουμε ότι αυτή δύναται να αναστραφεί.

*Ο ισλαμικός ιερός νόμος, η σαρία, ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα, ενώ στην Τουρκία έχει καταργηθεί από το 1926. Ετσι, οι γυναίκες της μειονότητας συνεχίζουν να υφίστανται στη Θράκη ένα θεσμικό καθεστώς που συστηματικά παραβιάζει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, http://www.iospress.gr/ios2006/ios20061224.htm.

Τρίτη, 7 Δεκεμβρίου 2010

Το όνειρο και ο Άγγελος

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο κι ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
Περπατούσαμε δίπλα - δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με αγγέλους.
Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε:
«Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής».
Κοίταξα γύρω - γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Μετά, προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στον δεύτερο σταθμό. Ο άγγελος μού είπε:
«Αυτό είναι το Τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σ' αυτούς που τις ζήτησαν».

Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.
Τέλος, στην άκρη ενός μακρινού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.
«Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών» μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου.
 Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος. «Πώς γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.
 «Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια».
 «Πώς μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε;» ρώτησα πάλι.
 «Πολύ απλά», απάντησε. «Χρειάζεται μόνο να πεις: Ευχαριστώ Θεέ μου!»

Στο 79ο νηπιαγωγείο των Σεπολίων γιόρτασαν το μπαϊράμι!

Η είδηση που μεταφέρουμε, μπορεί να κάνει τον κάθε έναν να βγει από τα ρούχα του. Έτσι όπως ακριβώς συνέβη στον αγανακτισμένο γονέα, ο οποίος μας την μετέφερε. Στο 79ο νηπιαγωγείο της περιοχής των Σεπολίων, την ημέρα που οι μουσουλμάνοι κατέλαβαν τις πλατείες της Αττικής για να προσευχηθούν, οι δασκάλες αποφάσισαν να διδάξουν τους μικρούς μαθητές τι εστί μπαϊράμ.
Είναι σαφές ότι τέτοιου είδους γεγονότα είναι απαράδεκτα, ιδιαίτερα όταν οι γονείς δεν έχουν ενημερωθεί. Βέβαια, προκαλεί εντύπωση το πώς κάποιοι, οι οποίοι αγωνίζονται για να μην γίνονται... αγιασμοί στα σχολεία, δέχονται να πραγματοποιούνται δημόσιες μουσουλμανικές προσευχές. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο ερώτημα. Όπως είναι περίεργο, το πώς μια κυβέρνηση που θέλει να καταργήσει τις εικόνες από τα δημόσια καταστήματα, αποδέχεται δημόσιες προσευχές στο κέντρο της Αθήνας. Είναι όμως η πρώτη φορά που έρχεται στην επιφάνεια ένα τέτοιο γεγονός στη χώρα μας και φυσικά, στο κλίμα των ημερών, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό. Σε γειτονικές χώρες των Βαλκανίων όμως, ανάλογα συμβάντα είναι πολύ συνηθισμένα. Πρόσφατα κυκλοφόρησε βίντεο από τη γειτονική Αλβανία, όπου μια μουσουλμανική "φιλανθρωπική" οργάνωση, χωρίς να το γνωρίζουν οι γονείς, επισκεπτόταν σχολεία για να προσφέρει "δώρα" στα παιδιά. Τα "δώρα" όμως ήταν μαντίλες για τα κοριτσάκια και λευκά σκουφάκια του μουσουλμανικού τελετουργικού για τα αγόρια. Όχι απλά τους τα έδιναν, αλλά τα υποχρέωναν να τα φορέσουν, ενώ δίπλα οι "φιλάνθρωποι" έψελναν μουσουλμανικούς ύμνους. Και όλα αυτά, επαναλβάνουμε, δίχως τη συγκατάθεση και ούτε καν εν γνώσει των γονέων, οι οποίοι αιφνιάδονταν
Αντίστοιχα περιστατικά είχαμε φυσικά και σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, ιδιαίτερα στην "πολυπολιτισμική" Βρετανία, όπου μουσουλμάνοι εκπαιδευτικοί, έκαναν ανοικτή προπαγάνδα στα αγγλάκια, προσπαθώντας να τα προσηλυτίσουν, χωρίς να τηρούν ούτε τα προσχήματα. Κλείνοντας, θα πρέπει να ρωτήσουμε εάν θα χαρακτηριστεί "ρατσιστής" ή "ξενόφοβος" κάποιος γονέας, ο οποίος μαθαίνοντας τέτοια πράγματα, θα πάει να πιάσει αυτούς που επιτρέπουν να υφίστανται τέτοια πράγματα τα παιδιά του και τους κάνει μαύρους στο ξύλο! Θα φταίει;
Όχι, δεν κάνετε λάθος. Κάποιοι άνθρωποι επέλεξαν να μάθουν στα παιδιά ηλικίας τεσσάρων-πέντε ετών για το μπαϊράμ, δηλαδή τη μουσουλμανική γιορτή. Και αυτό γιατί ανάμεσα στα 30 συνολικά παιδάκια, τα τρία ήταν μουσουλμανόπαιδα. Έτσι, αντί για μάθημα, τα παιδάκια "μυήθηκαν" στη μουσουλμανική θρησκεία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κάποια στιγμή, εμφανίστηκαν στον παιδικό σταθμό οι γονείς των μουσουλμανόπαιδων, για να προσευχηθούν μαζί τους!
Όπως είναι φυσικό, τα παιδάκια αντιμετώπισαν το όλο περιστατικό σαν παιχνίδι και με δεδομένη την παιδική περιέργεια, έπεσαν και αυτά στο έδαφος και άρχισαν να προσκυνούν τον Αλλάχ, χωρίς κανείς να κάνει τίποτε για να τα εμποδίσει.
Δημήτρης Παπαγεωργίου - από http://elkosmos.gr
το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε μόνο στο ιnternet (τα "ελεύθερα" τηλεοπτικά κανάλια το έθαψαν) απο εναν εξοργησμένο γονέα που το παιδί του συμμετείχε -χωρίς να το ξέρει- στην μπαϊράμι που έγινε στο νηπιαγωγείο.
τα σχόλια δικά σας

Παρασκευή, 26 Νοεμβρίου 2010

Η ιστορία δύο φίλων

Η ιστορία δυο φίλων που περπατούσαν στην έρημο.
Κάποια στιγμή τσακώθηκαν και ο ένας από τους δύο έδωσε ένα χαστούκι στον άλλο.
Αυτός ο τελευταίος, πονεμένος, αλλά χωρίς να πει τίποτα, έγραψε στην άμμο: ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΧΑΣΤΟΥΚΙΣΕ.
Συνέχισαν να περπατούν μέχρι που βρήκαν μια όαση όπου αποφάσισαν να κάνουν μπάνιο. Αλλά αυτός που είχε φάει το χαστούκι παραλίγο να πνιγεί και ο φίλος του τον έσωσε.
Όταν συνήλθε, έγραψε πάνω σε μια πέτρα:
ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΖΩΗ.
Αυτός που τον είχε χαστουκίσει και στη συνέχεια του έσωσε τη ζωή, τον ρώτησε: όταν σε χτύπησα, έγραψες πάνω στην άμμο, και τώρα έγραψες πάνω στην πέτρα. Γιατί;
Ο άλλος φίλος απάντησε : «όταν κάποιος μας πληγώνει, πρέπει να το γράφουμε στην άμμο, όπου οι άνεμοι της συγνώμης μπορούν να το σβήσουν. Αλλά όταν κάποιος κάνει κάτι καλό για μας, πρέπει να το χαράζουμε στην πέτρα, όπου κανένας άνεμος δεν μπορεί να το σβήσει».
Μάθε να γράφεις τα τραύματα σου στην άμμο και να χαράζεις τις χαρές σου στην πέτρα.

Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Συνελήφθη ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος και Μητροπολίτης Σκοπίων Ιωάννης

Ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος και Μητροπολίτης Σκοπίων κ. Ιωάννης, την Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010 τέθηκε υπό κράτηση στο διασυνοριακό Καλοτίνα, μεταξύ Βουλγαρίας και Σερβίας.

Σύμφωνα με την Αρχιεπισκοπή Αχρίδας ο κ. Ιωάννης συνελήφθη με βάση ένα ένταλμα του γραφείου INTERPOL της ΠΓΔΜ, και τέθηκε σε 24ωρη κράτηση.
Η «Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Αχρίδας», επικεφαλής της οποίας είναι ο κ. Ιωάννης, δεν αναγνωρίζεται από τις αρχές της ΠΓΔΜ και η δράση της είχε θεωρηθεί ότι είναι «απειλητική» για τη χώρα.
http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6315:2010-11-17-18-06-53&catid=13

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Ποινή φυλάκισης με αναστολή σε Μητροπολίτη για αναστήλωση εκκλησίας στη Χάλκη

Ποινή φυλάκισης 1 έτους και 8 μηνών επέβαλε το τουρκικό Πρωτοδικείο Πριγκηποννήσων κατά του Μητροπολίτη Μοσχονησίων, Απόστολου Δανιηλίδη, και του μέλους της κοινότητας Πριγκήπου, Βασίλη Πορίδη, λόγω παράνομης οικοδόμησης εκκλησίας στη Χάλκη της Προποντίδας, αναφέρει σε σημερινό της δημοσίευμα η τουρκική εφημερίδα "Σαμπάχ".
Πρόκειται για τον ναό της Μεταμορφώσεως, ο οποίος πριν από σχεδόν τρία χρόνια κατεδαφίστηκε από τις τουρκικές αρχές, όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο προέβη σε εργασίες επισκευής του. Σύμφωνα με τον τότε υπεύθυνο της δασικής υπηρεσίας ο ναός βρίσκεται σε περιοχή που έχει κηρυχθεί εθνικός δρυμός και άρα απαγορευόταν η οικοδόμηση.
Το δικαστήριο καταδίκασε επίσης τους Χαλίμ Γκιουμουστζού, Αχμέτ Οκούρ και ο Αμπντί Περνταχτσί, εργολάβους της αναστήλωσης, σε 10 μήνες φυλάκισης, ενώ σε πέντε μήνες τον υπεύθυνο της δασικής υπηρεσίας, Γιουκσέλ Οζτζάν, για την εντολή κατεδάφισης που έδωσε και είχε ως αποτέλεσμα το κτίριο να υποστεί ανεπανόρθωτες ζημιές.
Πριν από 3 χρόνια το Οικουμενικό Πατριαρχείο προσπάθησε να επισκευάσει την εκκλησία της Μεταμορφώσεως. Η υπηρεσία Δασών όμως των Πριγκηποννήσων κηρύσσοντας "δασική περιοχή" το χώρο που βρισκόταν ο ναός, στις 13 Νοεμβρίου 2007 διέταξε την κατεδάφιση του κτιρίου και εναντίον των εργολάβων, που είχαν αναλάβει -κατ' εντολή του Πατριαρχείου- την αναστήλωση του ναού, ασκήθηκε δίωξη.
Ο έπαρχος των Πριγκηποννήσων, Μεβλούτ Κουρμπάν, ωστόσο εκτίμησε ότι το κτίριο ανήκε στην κατοχή του Πατριαρχείου και με άλλη απόφασή του αποχαρακτήριζε την περιοχή από "δασική".
Απαντώντας ο υπεύθυνος της δασικής υπηρεσίας, υποστήριξε ότι το επίμαχο θέμα πρέπει να επιλύσει το Υπουργείο Οικονομικών και ότι το Πατριαρχείο δίνοντας λάθος διεύθυνση είχε συνδέσει παράνομα ηλεκτρικό ρεύμα.
Σύμφωνα με την Διεύθυνση Δασών, "για να θεωρείται κάποιος κύριος ενός ακινήτου πρέπει να διαθέτει πιστοποιητικό κατοχής ή να αποδεικνύεται χρησικτησία. Εδώ τέτοια περίπτωση δεν υπάρχει", είχε υποστηρίξει πριν από τρία χρόνια.
Η υπόθεση οδηγήθηκε στη δικαιοσύνη και ο αρμόδιος εισαγγελέας άσκησε δίωξη κατά των ιερέων που εμπλέκονταν, των εργολάβων, αλλά και των εντολέων της κατεδάφισης.
Η καταδίκη στην οποία αναφέρεται η εφημερίδα Σαμπάχ είναι με πενταετή αναστολή. Σημειώνεται επίσης ότι ο Μητροπολίτης Μοσχονησίων θα προβεί σε διάψευση του δημοσιεύματος, αφού από αυτό δημιουργείται η εντύπωση ότι πρόκειται για κατασκευή εκκλησίας, ενώ ο ναός υπάρχει από το 1832.
Ως προς το έργο της επισκευής, οι εκκλησιαστικές αρχές στη Χάλκη έχουν πάρει ήδη τη σχετική άδεια από το Συμβούλιο Διατηρητέων Μνημείων και εκκρεμεί να δοθεί η άδεια κι από το δήμο, πράγμα που είναι τυπική διαδικασία. Στη συνέχεια θα ξεκινήσει το έργο των επισκευών στο Ναό της Μεταμορφώσεως.

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Τι γλώσσα μου έδωσαν; Eλληνική!

Τι γλώσσα μου έδωσαν; Eλληνική; Hellenic Quest λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους.
Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας..
Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ Apple, o Πρόεδρος της οποίας Τζον Σκάλι είπε σχετικά: Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ' όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για μιαν εκδήλωση της τάσης για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων.
Άλλη συναφής εκδήλωση: Οι Άγγλοι επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη να μάθουν Αρχαία Ελληνικά επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργανώσεως και διαχειρίσεως επιχειρήσεων.
Σε αυτό το συμπέρασμα ήδη οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρετανών ειδικών ότι η Ελληνική γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες.
Γι' αυτό έχει μεγάλη αξία, όχι μόνο στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργανώσεως και διοικήσεως ..
Αυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο Ιρμάιν της Καλιφόρνια να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της. Επικεφαλής του προγράμματος τοποθετήθηκαν η γλωσσολόγος -Ελληνίστρια- Μακ Ντόναλι και οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι.
Στον Η/Υ Ίμυκο αποθησαυρίστηκαν 6 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι της γλώσσας μας όταν η Αγγλική έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300.000 τεχνικούς όρους, δηλαδή σαν γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας. Στον Ίμυκο ταξινομήθηκαν 8.000 συγγράμματα 4.000 αρχαίων Ελλήνων και το έργο συνεχίζεται.
Μιλώντας γι' αυτό ο καθηγητής Μπρούνερ είπε: Σε όποιον απορεί γιατί τόσα εκατομμύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής απαντούμε: Μα πρόκειται για τη γλώσσα των προγόνων μας. Και η επαφή μας μ' αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας .
Οι υπεύθυνοι του προγράμματος υπολογίζουν ότι οι ελληνικοί λεκτικοί τύποι θα φθάσουν στα 90 εκατομμύρια, έναντι 9 εκατομμυρίων της λατινικής.
Το ενδιαφέρον για την Ελληνική προέκυψε από τη διαπίστωση των επιστημόνων πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως νοηματική γλώσσα μόνον την Ελληνική. Όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν σημειολογικές .
Νοηματική γλώσσα θεωρείται η γλώσσα στην οποία το σημαίνον, δηλαδή η λέξη, και το σημαινόμενο, δηλαδή αυτό, που η λέξη εκφράζει (πράγμα, ιδέα, κατάσταση), έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ σημειολογική είναι η γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το αμ πράγμα (σημαινόμενο) εννοείται με το αμ (σημαίνον).
Με άλλα λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν πρωτογένεια, ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμβατικές, σημαίνουν, δηλαδή, κάτι, απλώς επειδή έτσι 'συμφωνήθηκε' μεταξύ εκείνων που την χρησιμοποιούν.
ΟΛΕΣ οι λέξεις στην Ελληνική ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ, π.χ. η λέξη ενθουσιασμός = εν-Θεώ,
γεωμετρία = γη +μετρώ, προφητεία = προ + φάω, άνθρωπος = ο άναρθρων (ο
αρθρώνων λόγο).
Έχουμε δηλαδή αιτιώδη σχέση μεταξύ λέξεως-πράγματος, πράγμα ανύπαρκτο στις άλλες γλώσσες. Τα πιο τέλεια προγράμματα Ίμυκος , Γνώσεις και Νεύτων αναπαριστούν τους λεκτικούς τύπους της Ελληνικής σε ολοκληρώματα και σε τέλεια σχήματα παραστατικής, πράγμα που αδυνατούν να κάνουν για τις άλλες γλώσσες.
Και τούτο επειδή η Ελληνική έχει μαθηματική δομή που επιτρέπει την αρμονική γεωμετρική τους απεικόνιση.
Ιδιαιτέρως χρήσιμα είναι τα ελληνικά προσφύματα ΟΠΩΣ : τηλέ , λάνδη
=...LAND, ΓΕΩ...,νάνο, μίκρο, μέγα, σκοπό....ισμός, ΗΛΕΚΤΡΟ...., κυκλο.....,
ΦΩΝΟ...., ΜΑΚΡΟ...., ΜΙΚΡΟ......, ΔΙΣΚΟ...., ΓΡΑΦΟ..., ΓΡΑΜΜΑ..., ΣΥΝ...,
ΣΥΜ..., κ.λπ...
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ : ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ C D = COMPACT DISK = ΣΥΜΠΑΚΤΩΜΕΝΟΣ ΔΙΣΚΟΣ μΟι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θεωρούν την Ελληνική γλώσσα «μη οριακή», δηλαδή ότι μόνο σ' αυτή δεν υπάρχουν όρια και γι' αυτό είναι αναγκαία στις νέες επιστήμες όπως η Πληροφορική, η Ηλεκτρονική, η Κυβερνητική και άλλες.
Αυτές οι επιστήμες μόνο στην Ελληνική γλώσσα βρίσκουν τις νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη αδυνατεί να προχωρήσει.
Γι' αυτούς τους λόγους οι Ισπανοί Ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η Ελληνική ως η επίσημη της Ευρωπαϊκής Ένωσης διότι το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική είναι σα να μιλά σε έναν τυφλό για χρώματα.
Και εμείς εδώ στην Ελλάδα τι προσπαθούμε να κάνουμε; Να σταματήσουμε να μαθαίνουμε Ελληνικά.
ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΣ!!!

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (γ΄μέρος )


Το αλάθητο του Πάπα.
Ας θυμηθούν οι δυτικοί τι είχε πει ο πάπας Λέων. Αν κανείς, είπε, προσπαθεί να βελτιώσει κάτι που είναι καλό, πρέπει να βεβαιωθεί πρώτα ότι προσπαθώντας να το βελτιώσει δεν θα το διαστρέψει[1].
Επί του προκειμένου, η πρώτη Σύνοδος του Βατικανού το 1869 αναγνώρισε στο πρόσωπο του πάπα το αλάθητο, όταν αυτός διατυπώνει τις "αλήθειες της πίστεως".
Το αλάθητο όμως ανήκει στην Εκκλησία, όπως αυτή εκφράστηκε στις Οικουμενικές Συνόδους.
Το Δόγμα περί αλαθήτου είναι εντελώς παράδοξο συγκρινόμενο με την διδασκαλία της Αγίας Γραφής και της αδιαίρετης και ενωμένης Εκκλησίας. Κανείς από τους Αποστόλους δεν διεκδίκησε κάτι ως αλάθητος έναντι των άλλων επιβάλλοντας την γνώμη του. Ενάτια, λοιπόν, του αλαθήτου του πάπα προβάλλουμε τα εξής επιχειρήματα:
Πρώτον: ουδεμία Οικουμενική Σύνοδος δεν εθέσπισε περί του αλαθήτου και του Πρωτείου. Ο Γ΄ κανόνας της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου λέγει: «Τον μεν τοι Κωνσταντνουπόλεως επίσκοπον έχειν τα πρεσβεία της τιμής μετά τον της Ρώμης επίσκοπον, δια το είναι αυτήν νέαν Ρώμην» [2]. Επίσης ο ΚΗ΄κανόνας της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου λέγει: …οι εκατόν πεντήκοντα θεοφιλέστατοι επίσκοποι, τα ίσα πρεσβεία κρίναντες, την βασιλεία και συγκλήτω τιμηθείσαν πόλιν, και των ίσων απολαύουσαν πρεσβείων τη πρεσβυτέρα βασιλίδι Ρώμη, και εν τοιε εκκλησιαστικοίς ως εκείνην υπάρχουσαν…»[3]
Ακόμη και Σύνοδοι της Δυτικής Εκκλησίας αφ’ ενός δεν παραδέχτηκαν ότι ο πάπας είναι μοναδικός και αλάθητος και αφ’ ετέρου έχουν αναθεματίσει και καθαιρέσει πολλούς πάπες, διότι πλανήθηκαν περί το Δόγμα.
Δεύτερον: πως είναι δυνατό να θεσπισθεί ένα Δόγμα εφ’ όσον υπάρχει εσωτερική αντίδραση της Εκκλησίας; Το 1870, η Δυτική Εκκλησία υπέστη νέο σχίσμα από την αντίδραση κλήρου και λαού με αφορμή την θέσπιση του αλαθήτου. Έτσι, μια μεγάλη μερίδα αποκήρυξε τον παπισμό και ονομάστηκε Παλαιοκαθολική Εκκλησία.
Τρίτον: στην αντιπαράθεση του αλαθήτου του πάπα, στο αλάθητο της ενωμένης Εκκλησίας που είναι προνόμιο της Ορθοδοξίας λέμε τα εξής: το αλάθητο της Εκκλησιάς δεν συνίσταται στην αποκάλυψη «νέων αληθειών» που δεν αποκαλύφθηκαν από τον Ιησού και τους Αποστόλους. Συνίσταται στην αλάνθαστο ανάπτυξη, διατύπωση κι μετάδοση των ήδη αποκεκαλυμμένων αληθειών που αποτελούν τον θησαυρό της Εκκλησίας. Να μην ξεχνούν, λοιπόν, οι δυτικοί ότι διακήρυξη Δόγματος σημαίνει την ανάπτυξη θέσεων σε προϋπάρχοντα σημεία της Αποστολικής διδασκαλίας και παραδόσεως και όχι εισαγωγής και προσθήκης νέων στοιχείων, ξένων προς αυτήν[4].
Αξίζει να σημειώσουμε ότι ορισμένοι δυτικοί θεολόγοι φθάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν ότι και ψεύδος εάν πη ο πάπας, πρέπει αυτό να γίνει δεκτό από τους πιστούς σαν αλήθεια.
Επίσης ο καρδινάλιος Βελαρμίνος, που οι δυτικοί ανακήρυξαν άγιο, έλεγε: «εάν ποτε ο πάπας απατηθείς ήθελε συστήσει αμαρτίες, και απαγορεύσει αρετάς, η Εκκλησία θα όφειλε να δεχθή τας αμαρτίας ως αγαθάς, τας δε αρετάς ως κακίας»[5].
-------------------------------
[1] Π. Μπότση: τι είναι Ορθοδοξία σ. 32
[2] Αμίλκας Σ. Αλιβιζάτος, «Οι ιεροί κανόνες», σ. 40
[3] Αμίλκας Σ. Αλιβιζάτος, «Οι ιεροί κανόνες», σ. 69
[4] Π. Τρεμπέλλας, Δογματική, τ. Β΄, σ. 364
[5] Theologia de Romano pontifice, βιβ. 4, κεφ.23
πηγή: Αλέξανδρου Η. Σπυράκη, "Χριστιανική επιχειρηματολογία" σ. 154, Αθήνα 1993.

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς για την προσευχή των Μουσουλμάνων στην Πλατεία Κοτζιά

Με αισθήματα οδύνης και βαθυτάτου παραπικρασμού παρακολουθήσαμε από την τηλοψία την παραχώρηση από την Δημοτική Αρχή των Αθηνών ανευθύνως της πλατείας Κοτζιά στο κέντρο της Αθήνας σε Μουσουλμανικής θρησκευτικής παραδοχής πρόσωπα, τα οποία επετέλεσαν δημοσία, αντί σε προσωρινά παραχωρημένο κλειστό χώρο τα θρησκευτικά των καθήκοντα δια πρώτην φοράν μετά την Εθνεγερσία και την αποτίναξη της βάναυσης τουρκικής θηριωδίας.
Επιθυμούμε να καταθέσωμε τις απόψεις μας για το θέμα:
1. Είναι πρόδηλος η σύγχυση που επιχειρείται να επικρατήση με την ταύτιση της συνταγματικά κατοχυρωμένης εννοίας της ανεξιθρησκείας και της ελευθερίας θρησκευτικής συνειδήσεως με την έννοια της επικρατούσης θρησκείας.
Η παραχώρηση του κέντρου των Αθηνών για την τέλεση θρησκευτικών τελετών μίας άλλης εκτός της επικρατούσης κατά το Σύνταγμα θρησκείας αποτελεί απαράδεκτον συμπεριφοράν που πλήττει την επικρατούσα εις το Κράτος θρησκευτικήν πίστιν.
Η Ελληνική Πολιτεία βάσει του ισχύοντος Συντάγματος δεν είναι ουδετερόθρησκος Πολιτεία. Επιπροσθέτως ουδείς έχει το δικαίωμα εν ονόματι του δήθεν εκσυγχρονισμού και της δήθεν πολυπολιτισμικότητος να ποδοπατεί βαναύσως την ιστορική μνήμη του Ελληνικού Έθνους, παραθεωρώντας τους ποταμούς αιμάτων των αγρίως σφαγιασθέντων και αναιρεθέντων Νεομαρτύρων από τους οπαδούς της συγκεκριμένης θρησκευτικής παραδοχής, αλλά και των ηρώων της Εθνικής μας παλλιγγενεσίας.
Μόνον γαικύλοι και προδόται της πατρίδος διατάκται και υπεργολάβοι της νέας εποχής και του αθλίου συγκρητισμού μπορούν να αμνηστεύουν με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο «τέσσερα μαύρα ατέλειωτα εκατόχρονα σκλαβιάς», φρίκης, δολοφονιών, βιασμών και ειδεχθών εγκλημάτων που είχαν ως εφαλτήριο και την συγκεκριμένη θρησκευτική παραδοχή.
Ενταύθα βέβαια παραθεωρήθηκε πλήρως η διεθνώς κατωχυρωμένη έννοια της αμοιβαιότητος διότι εις ουδεμία μουσουλμανική χώρα θα επετρέπετο ποτέ μία παρόμοια θρησκευτική ενέργεια και επί πλέον εκθέτει διεθνώς την χώρα μας διότι την εμφανίζει ως δήθεν αρνουμένη την στέγασιν της συγκεκριμένης θρησκευτικής κοινωνίας την στιγμήν κατά την οποίαν εις την Ελληνικήν Επικράτειαν υφίστανται και λειτουργούν ανέτως μουσουλμανικά τεμένη στην Θράκη και την Δωδεκάννησο, αι μουσουλμανικαί μουφτείαι τυγχάνουν ανεγνωρισμέναι ως ΝΠΔΔ και μισθοδοτούνται υπό του Ελληνικού Δημοσίου οι Θρησκευτικοί λειτουργοί της Μουσουλμανικής Θρησκευτικής παραδοχής και επιβαρύνουν τον Κρατικό Προϋπολογισμό τα Μουσουλμανικά Ιεροδιδασκαλεία. Στο δε λεκανοπέδιον ανεξελέγκτως λειτουργούν άτυπα μουσουλμανικά τεμένη.
2. Επί της συγκριτικής μελέτης των δύο θρησκειών επισημειούμεν ότι το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού είναι η μόνη και η πλήρης για τον Θεόν, τον κόσμον και τον άνθρωπον αλήθεια, η οποία απεδείχθη και εσφραγίσθη όχι με το κήρυγμα των Αποστόλων και μαθητών του Χριστού μόνον, αλλά με το αίμα και το μαρτύριον τους, διότι τα αληθινά παιδιά του αληθινού Θεού ουδέποτε επεβλήθησαν με την βία και την μάχαιρα και τον θάνατο των άλλων αλλά με το θαύμα και την προσωπική τους θυσία.
Το αληθές κήρυγμα λοιπόν του Χριστού, του Μεσσίου βεβαιούται με την μαρτυρία και το μαρτύριο επί τρεις ολοκλήρους αιώνες των Αποστόλων, των Πατέρων της Εκκλησίας και 11.000.000 περίπου σφαγιασθέντων κατακρεουργηθέντων και καέντων μαρτύρων και Αγίων Της και επομένως εγείρεται το αμείλικτο ερώτημα: Ποίος λέγει την αλήθειαν;
Ο Ιησούς Χριστός, ο Θεάνθρωπος, που εγεννήθη στον κόσμον αυτόν υπερφυσικώς, δια του Πνεύματος του Θεού και όχι κατά την φυσικήν οδόν των ανθρώπων όπως αποδέχεται και διακηρύσσει πλήρως και ο ιδρυτής του Μουσουλμανισμού στο Κοράνιόν του, και του οποίου Ιησού Χριστού το κήρυγμα αποτελεί συμπλήρωσιν και ολοκλήρωσιν της εις τους Προφήτας της Παλαιάς Διαθήκης γενομένης υπό του Θεού Αποκαλύψεως, ο δε Λόγος Του και η Ανάστασίς Του μας δίδεται αψευδής δια των με τον θάνατο τους μαρτυρησάντων την Αλήθειαν η ο λόγος και οι πεποιθήσεις ενός κοινού ανθρώπου του Άραβα εμπόρου Μωάμεθ υιού του Αμπνταλάχ και της Άμινα Μπιντ Ουαχάμπ, που έζησε εξακόσια χρόνια μετά τον Ιησούν Χριστόν και που γεννήθηκε όπως όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται κατά φύσιν και που ανατρέπουν πλήρως και ουσιαστικώς όλον το περιεχόμενον της αποκαλύψεως του Θεού δια των προφητών και του ενσαρκωθέντος, σταυρωθέντος και αναστάντος Υιού Του, Κυρίου ημών Ιησού Χριστού;
Όταν ληφθή επιπροσθέτως ότι ο Μωάμεθ υπ’ ουδενός επροφητεύθη διότι ο ισχυρισμός του στη σούρα του Κορανίου (Πολεμική παράταξη 61:6) «Ο δε Ιησούς Υιός της Μαριάμ είπε προς τον λαόν αυτού Ω υιοί Ισραήλ εγώ ειμί Απόστολος του Θεού πεμφθείς προς υμάς όπως κυρώσω την προ εμού αποσταλείσαν Πεντάτευχον και ευαγγελίσωμαι υμίν την έλευσιν ετέρου Αποστόλου μετ’ εμέ ου το όνομα Αχμέτ» καθώς και η θέσις των Μουσουλμάνων ερμηνευτών ότι δήθεν στο Ευαγγελικό εδάφιο Ιω. 16, 7 «Εάν μη απέλθω ο Παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς, εάν δε πορευθώ πέμψω αυτόν προς υμάς» υπήρχε αρχικά η λέξις περικλυτός και όχι Παράκλητος η οποία σημαίνει ένδοξος και είναι συνώνυμος της κορανικής λέξεως Αχμέτ είναι εντελώς ανάξια αντικρούσεως διότι προσκρούουν στην επί έξι αιώνες μέχρι της εμφανίσεως της δήθεν αποκαλύψεως του Κορανίου, χριστιανική πίστη, Οικουμενικές Συνόδους, θεολογία, συγγραφική δραστηριότητα, παγχριστιανική πεποίθηση και επιστήμη και μάλιστα στην κοινή λογική διότι είναι εντελώς αδιανόητο να ανέμενε ο Θεός έξι ολοκλήρους αιώνες από την υπερφυσική ενσάρκωση, δράση και παρουσία του Μεσσίου και ανάληψή του στους ουρανούς για να αποστείλει την δήθεν σφραγίδα πάντων των προφητών δηλαδή τον κοινόν άνθρωπον Μωάμεθ.
Αντιθέτως ο αληθινός Παράκλητος, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Πανάγιον Πνεύμα επεφοίτησε πενήντα μέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού και δέκα μετά την ανάληψη Του στους μαθητάς και Αποστόλους Του ιδρύοντας την Εκκλησία Του που είναι το σώμα Του με εκείνον κεφαλή, ενδυναμώνοντας τους κρυβομένους και τρομοκρατημένους μαθητάς του Χριστού για να κηρύξουν σε όλο τον κόσμο το Ευαγγέλιο της υιοθεσίας του ανθρώπου από το Θεό Πατέρα και να αδιαφορήσουν για την προσωπική τους τύχη και για τα τρομακτικά βάσανα και τελικά τον μαρτυρικό και επώδυνο θάνατο, που θα «κέρδιζαν» από όλη αυτή την πνευματική προσπάθεια.
Όταν ληφθή επίσης υπ’ όψιν ότι ο Μωάμεθ κατά τα ανωτέρω επέβαλε την θρησκεία του με την βία, τον θάνατο και την εξουσία και το κυριώτερον εάν ήσαν αληθείς οι δήθεν αποκαλύψεις που εγένοντο σε αυτόν από τον φερομένον σαν αρχάγγελον Γαβριήλ, θα έπρεπε ο Θεός να είναι εντελώς παράφρων, εφ’ όσον άλλα εκήρυσε και απεκάλυπτε επί αιώνες στο ανθρώπινον γένος και εξακόσια χρόνια μετά την τελευταίαν του αποκάλυψιν «μετέβαλε γνώμην» και άλλαξε ριζηδόν την περί του Εαυτού του γνωστοποίηση.
Επειδή όμως αυτό είναι βλασφημία και ύβρις κατά του αληθινού Θεού, ο οποίος όπως το μεγαλειώδες σύμπαν, «το έργον των χειρών Του» αποδεικνύει με την υπερμαθηματικήν ακρίβειαν των δισεκατομμυρίων γαλαξιακών σχηματισμών είναι η πανσοφία, είναι η απόλυτος αλήθεια, είναι η απόλυτος αγάπη, λογικώς είναι εντελώς αδύνατον να έχει συμβεί και κατά λογική ακολουθία το συμπέρασμα που εξάγεται ευχερώς είναι, ότι ο κοινός άνθρωπος Μωάμεθ διεμόρφωσε εξακόσια χρόνια μετά την ολοκλήρωση της Θείας Αποκαλύψεως εξ ιδίας πρωτοβουλίας, σκέψεως και αντιλήψεως το θρησκευτικό του σύστημα που αποτελεί συμπίλημα αρχαίων αραβικών θρησκευτικών δοξασιών ιουδαϊκών και χριστιανικών αντιλήψεων και το χρησιμοποίησε για να συνενώσει τις Αραβικές φυλές της εποχής του και για να δημιουργήσει το θεοκρατικό, ηγεμονικό του καθεστώς, κατακτώντας την εξουσία και δημιουργώντας κράτος.
Ως εκ τούτων ο Μουσουλμανισμός αποτελεί βαθυτάτη πλάνη και η θρησκευτική παραδοχή αυτού δεν αποτελεί αποκάλυψη του ζώντος Θεού αλλά ανθρωποπαθές κατασκεύασμα που ουδεμία σχέση έχει με την αλήθεια του αποκαλυφθέντος στην Παλαιά Διαθήκη Δημιουργού του σύμπαντος κόσμου Ενός και μοναδικού Τρισυποστάτου Θεού, στους γενάρχες του εβραϊκού έθνους Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ και εξαιρέτως στον Προφήτη Μωϋσή και κατά την Καινή Διαθήκη ενσαρκωθέντος εν τω προσώπω του Λόγου Αυτού σε εκπλήρωση των ανά τους αιώνας προφητειών για την σωτηρία του κόσμου.
πηγή: http://www.romfea.gr/component/content/article/13/5800-2010-09-10-17-54-30

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Ο διάσημος Ελβετός θεολόγος Γαβριήλ (Bunge) ασπάστηκε την Ορθοδοξία

Ένα πολύ σημαντικό γεγονός συνέβη πριν από μερικές ημέρες στην Ρωσία, και συγκεκριμένα στον Ιερό Ναό της Παναγίας «Πάντων Θλιβομένων η χαρά».
Κατά την διάρκεια αγρυπνίας που τέλεσε ο προϊστάμενος του ναού Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων προς τιμήν της Παναγίας, συμμετείχε και ο διάσημος Ελβετός Θεολόγος, μοναχός Γαβριήλ (Bunge).
Να σημειωθεί, ότι ο μοναχός Γαβριήλ ζει πάνω από 30 χρόνια, σαν ερημίτης στα βουνά της Ελβετίας.
Ο π. Γαβριήλ ασπάσθηκε την Ορθοδοξία πριν από την ακολουθία στην εκκλησία της Παναγίας «Πάντων θλιβομένων η χαρά» της Μόσχας.
Απευθυνόμενος ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας, προς στον π. Γαβριήλ τόνισε: «Ήσασταν Ρ/Καθολικός, αλλά μέσα στα βάθη της καρδιάς Ορθόδοξος. Σήμερα πριν την αγρυπνία ασπαστήκατε την Ορθοδοξία, πράγμα το οποίο αποτελεί τη φυσική συνέπεια μιας μακριάς πνευματικής πορείας. Σήμερα, πριν αρχίσει η αγρυπνία, δεχτήκατε την Ορθοδοξία όπως ήταν φυσικό».
Εν συνεχεία, ο Μητροπολίτης Ιλαρίων αφού συνεχάρη τον π. Γαβριήλ του προσέφερε μια εικόνα της Παναγίας «Πάντων θλιβομένων χαρά», αφού η Εκκλησία που δέχτηκε την ορθοδοξία είναι αφιερωμένη στην Παναγία.
Τέλος, ο Μητροπολίτης Κάλλιστος (Wear) αναφερόμενος στον π. Γαβριήλ, τόνισε ότι «το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκτιμά πολύ τα θεολογικά έργα του πατρός Γαβριήλ, και εξέφρασε την ελπίδα ότι «ο σταυρός του ορθοδόξου χριστιανού, τον οποίο σήκωσε, δε θα γίνει υπερβολικά βαρύς για αυτόν».
πηγή: http://www.romfea.gr/component/content/article/13/5772--bunge-

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος

Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά ο Ιωάννης ήταν γιος του ιερέα Ζαχαρία και της Ελισάβετ που ήταν συγγενής της Θεοτόκου. Περί της σύλληψης και της γέννησής του που συνέβη 6 μήνες πριν τη γέννηση του Ιησού Χριστού ο ίδιος Ευαγγελιστής εξιστορεί θαυμαστά γεγονότα. Αν και η Ελισάβετ φερόταν στείρα ο αρχάγγελος Γαβριήλ διαμήνυσε στον Ζαχαρία ότι τελικά η γυναίκα του θα γεννήσει αγόρι και να του δώσει το όνομα Ιωάννης. Στην αρχή ο Ζαχαρίας φέρεται να μη πίστεψε τα λόγια του Γαβριήλ και πιθανώς να υπέστη κάποιο κλονισμό κατά τον οποίο έχασε την ομιλία του, (ερμηνευμένη ως τιμωρία) όπου και παρέμεινε άλαλος έως την ημέρα που θα βαπτιζόταν το παιδί που θα έφερνε στον κόσμο η Ελισάβετ. Έτσι και έγινε. Οκτώ ημέρες μετά την γέννηση του μωρού, όταν ζητήθηκε από τον ίδιον να φανερώσει το όνομα του παιδιού, εκείνος έγραψε σε μια πινακίδα το όνομα «Ιωάννης» και αμέσως επανήλθε η ομιλία του.
Πατρίδα του Ιωάννη κατά μία παράδοση φέρεται η Χεβρών, κατ΄ άλλη όμως γνώμη φέρεται η πόλη Ιούττα. Περί της νεανικής ζωής του Ιωάννη και του ιδιωτικού του βίου καμία πληροφορία δεν υπάρχει εκτός της πολύ λιτής αναφοράς του ίδιου παραπάνω Ευαγγελιστή ότι: «το παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι και ήν εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ».
Σημειώνεται εν προκειμένω, με τη λέξη "ερήμοις" (δοτική πληθυντικού) χαρακτηρίζονται τα διάφορα μέρη της ίδιας της ερήμου της Ιουδαίας οι οποίες έφεραν διάφορες επιμέρους ονομασίες. Στις ερήμους αυτές φαίνεται να κατέφυγε ο Ιωάννης, για προπαρασκευή του έργου του όπως παλαιότερα είχαν ομοίως καταφύγει ο Μωυσής και ο προφήτης Ηλίας.
Σύμφωνα με αναφορά του Ευαγγελιστή Λουκά ο Ιωάννης εμφανίζεται πλέον σε ηλικία 30 ετών «κατά θείαν εντολήν», «εν τη ερήμω της Ιουδαίας». Κάνοντας όμως λόγο περί του Ιορδάνη ποταμού συνάγεται ότι αναφέρεται στο νότιο τμήμα της χώρας, την περιορδάνεια περιοχή, κηρύσσοντας: «Μετανοείτε, ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών», «βαπτίζοντας τους προσερχόμενους προς αυτόν» (κατά Ματθαίον). Παράλληλα με τα κηρύγματά του ήταν και η εμφάνισή του καθώς ο ασκητικός βίος και διατροφή του. Φορούσε μάλλινο ένδυμα "από τρίχες καμήλου και ζώνη δερμάτινη περί την οσφύ του". Η δε διατροφή του ήταν άγριο μέλι και ακρίδες. Φαίνεται δε πως δεν παρέμενε συνέχεια στο ίδιο αυτό μέρος αλλά περιέρχονταν "πάσαν την περίχωρον του Ιορδάνου κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας".
Τόσο η εμφάνιση αυτή όσο και ο ασκητικός βίος του Ιωάννη παράλληλα με τα κηρύγματα και τις βαπτίσεις μετάνοιας που προέβαινε ήταν επόμενο να προκαλέσει πλήθος ακροατών αλλά και πολλών θαυμαστών του απ΄ όλη τη Παλαιστίνη που έσπευδαν να τον ακούσουν, μεταξύ των οποίων και στρατιώτες και Σαδδουκαίοι και Φαρισαίοι τους οποίους όλους στη συνέχεια βάπτιζε στον Ιορδάνη ποταμό. Έτσι δεν άργησε αυτή η δράση του να προκαλέσει και τη προσοχή του Μεγάλου Συνεδρίου των Εβραίων που έστειλε αντιπροσωπεία για να ελέγξει τι συνέβαινε και να μάθει περί αυτού, από την οποία και έλαβε ως απάντηση σχετική προφητική ρήση του Προφήτη Ησαΐα "«φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ευθύνατε την οδόν Κυρίου» (κατά Ιωάννη)
Εκεί τον συνάντησε και ο Ιησούς Χριστός και του ζήτησε να τον βαπτίσει. Εκείνος αρχικά αρνήθηκε, όμως ο Χριστός επέμενε, και έτσι ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος βάπτισε τον Ιησού Χριστό στα νερά του Ιορδάνη Ποταμού.
Τα τίμια λόγια του Προδρόμου ενοχλούσαν τις διεφθαρμένες συνειδήσεις των Φαρισαίων καθώς και του τετράρχη της Γαλιλαίας και Περαίας Ηρώδη Αντύπα, όταν τον έλεγξε για την παράνομη συμβίωσή του με την σύζυγο του ζώντος αδελφού του Ηρώδη Φιλίππου, την Ηρωδιάδα, ο οποίος και τον φυλάκισε. Σε κάποια γιορτή των γενεθλίων του, ο Ηρώδης ζήτησε από την κόρη του Σαλώμη να του χορέψει και της υποσχέθηκε με όρκο να της δώσει ό,τι του ζητήσει. Η Ηρωδιάς, η μητέρα της, που φθονούσε τον Ιωάννη, βρήκε τότε την ευκαιρία που αναζητούσε όπου προέτρεψε τότε την κόρη της να ζητήσει το κεφάλι του προφήτου Ιωάννη μέσα σ’ ένα πινάκιο (πιάτο). Έτσι ακολούθησε ο αποκεφαλισμός. Μετά το μαρτυρικό αυτό τέλος, του Ιωάννη προσελθόντες οι μαθητές του "ήραν το πτώμα αυτού και έθηκαν αυτό εν μνημείω" (κατά Μάρκον).

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Ο Κοσμάς ο Αιτωλός, μοναχός, υπήρξε διδάσκαλος και φωτιστής του Γένους, εθνομάρτυρας και άγιος της Εκκλησίας. Καμιά προσωπικότητα των χρόνων της δουλείας δεν έχει απασχολήσει τόσο πολύ την επιστήμη, τη λογοτεχνία και τη θεολογία, όσο ο Πατροκοσμάς, όπως επικράτησε να ονομάζεται από τα πλατιά λαϊκά στρώματα.

Ανήκει στις φωτισμένες μορφές, που προετοίμασαν το Γένος για την παλιγγενεσία του. Η εμφάνιση του συνέπεσε με μια κρισιμότατη περίοδο της ιστορίας του δούλου Γένους. Τον 18ο αιώνα συντελείται η ανασυγκρότηση του ελληνισμού σε όλους τους τομείς.

Μέσα στο προστατευτικό πλαίσιο της εθναρχούσας Εκκλησίας διατήρησε την ακεραιότητα του και μπόρεσε να επιβιώσει στους ιδιαίτερα δύσκολους 16ο και 17ο αιώνες.

Βιογραφικά

Γεννήθηκε το 1714 στο Μέγα Δένδρο (κατ' άλλους στον Ταξιάρχη), της επαρχίας Αποκούρου της Αιτωλίας. Το Μέγα Δένδρο δέχεται ως τόπο καταγωγής του ο πρώτος βιογράφος και σύγχρονος του Νικόδημος ο Αγιορείτης.

Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο ιεροδιδασκαλείο του Λύτσικα στη Σιγδίτσα της Παρνασσίδος και στη μονή Αγίας Παρασκευής στα Βραγγιανά των Αγράφων.

Δίδαξε ως «υποδιδάσκαλος» στη Λομποτινά Ναυπακτίας και σε άλλα χωριά. Επιθυμώντας να λάβει μιαν ανώτερη παιδεία πήγε στην Αθωνιάδα Σχολή (μονή Βατοπεδίου) γύρω στο 1750, όπου είχε δασκάλους τον Παν. Παλαμά, τον Ευγένιο Βούλγαρη και τον Νικ. Τζαρτζούλη.

Στο Άγιο Όρος επιδόθηκε στην άσκηση και τη μελέτη της Αγίας Γραφής και των εκκλησιαστικών Πατέρων. «Μελετώντας το άγιον και ιερόν Εύαγγέλιον -έλεγε στο κήρυγμα του-εύρον μέσα πολλά και διάφορα νοήματα, τα οποία είναι όλα μαργαριτάρια, διαμάντια, θησαυρός, πλούτος, χαρά, ευφροσύνη, ζωή αιώνιος».

Μολονότι το περιεχόμενο της παιδείας του δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί με ακρίβεια, από το κήρυγμα του συνάγεται ότι είχε μια βαθιά εκκλησιαστική γνώση και μια επαρκή γενικότερη «θύραθεν» παιδεία. Γνώριζε καλά Ελληνικά, έμαθε ξένες γλώσσες («Εβραϊκά, Τουρκικά, Φράγκικα») και δείχνει κάποια άνεση στη χρήση και της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.

Άλλωστε, και μετά τη φοίτηση του στην Αθωνιάδα, ως μοναχός μπορούσε να συνεχίσει την κατάρτιση του «κατ' ιδίαν» («... έφθειρα την ζωήν μου είς την σπουδήν σαράντα πενήντα χρόνους... τα βάθη της σοφίας ήρεύνησα» -θα ομολογήσει). Το 1759 έγινε μοναχός στη μονή Φιλόθεου. Τότε άλλαξε το κοσμικό του όνομα Κώνστας με το μοναχικό Κοσμάς.

Στον χώρο της μετανοίας του φλεγόταν από τον πόθο να βοηθήσει το υπόδουλο Γένος, συμβάλλοντας στον κατά Θεόν φωτισμό του.

«Άκούοντας και εγώ, αδελφοί μου -θα πει αργότερα-τούτον τον γλυκύτατον λόγον, όπου λέγει ο Χριστός μας, να φροντίζωμεν και δια τους αδελφούς μας, μ' έτρωγεν εκείνος ο λόγος μέσα είς την καρδίαν τόσους χρόνους, ωσάν το σκουλήκι, όπου τρώγει το ξύλον... Όθεν άφησα την Ιδικήν μου προκοπήν, το ιδικόν μου καλόν, και εβγήκα να περιπατώ από τόπον είς τόπον και διδάσκω τους αδελφούς μου». Και αλλού θα συμπληρώσει: «Επειδή το Γένος μας έπεσεν εις αμάθειαν, είπα: Ας χάση ο Χριστός εμένα, ένα πρόβατον, και ας κερδίση τα άλλα. Ίσως η ευσπλαγχνία του Θεού και η ευχή σας σώση και εμένα».

Στα τέλη του 1760, πιθανότατα, πήγε στην Κωνσταντινούπολη και έλαβε άδεια και ευλογία του οικουμενικού πατριάρχη Σωφρονίου Β', για να αρχίσει το ιεραποστολικό του έργο, το οποίο συνέχισε για μια περίπου εικοσαετία και το επισφράγισε με το μαρτύριο του.

Ο Κοσμάς πραγματοποίησε τέσσερεις ή κατ' άλλους τρεις περιοδείες, σε όλο τον ελλαδικό χώρο. Οι πορείες του δεν μπορούν να οριστούν με ακρίβεια. Διάφορες «ενθυμήσεις» εκκλησιαστικών βιβλίων, τοπικές παραδόσεις και οι επιστολές του βεβαιώνουν ότι περιόδευσε τα μέρη της Κωνσταντινούπολης, τη Θράκη, το Άγιο Όρος, τη Στερεά Ελλάδα, την Αχαΐα, τη Θεσσαλία, τη Μακεδονία, την Ήπειρο, τα νησιά του Αιγαίου και Ιονίου, τμήμα της Σερβίας και τη Βόρειο Ήπειρο, όπου υπήρχε ελληνικό στοιχείο.

Κήρυττε σε πόλεις και χωριά, σε ορεινές και απομονωμένες περιοχές, αψηφώντας μόχθο και κινδύνους. Παρά την ηπιότητα και πατρικότητα του κηρύγματος του, που έβρισκε μεγάλη λαϊκή ανταπόκριση, δεν έλειψαν οι αντιδράσεις.

Τους πλουσίους και κάθε είδους δυνατούς προκαλούσε ο λόγος του να δώσουν «το άδικον οπίσω»· πολλούς από τους κοτζαμπάσηδες ο λόγος του για δικαιοσύνη- τους Ενετούς και το επτανησιακό αρχοντολόι η ρωμαίικη παράδοση, που αυτός εκπροσωπούσε· και τέλος τους Εβραίους η μεταφορά, με ενέργειες του, του παζαριού από την Κυριακή στο Σάββατο και οι λαϊκές αντιεβραϊκές παραδόσεις, που χρησιμοποιούσε.

Η επιβουλή των Εβραίων εναντίον του έγινε ο μεγαλύτερος κίνδυνος του: «Να τον παρακαλέσετε (τον Χριστό) -έλεγε-να με φυλάγη από τις παγίδες του Διαβόλου και μάλιστα των Εβραίων, όπου εξοδιάζουν χιλιάδες πουγγιά δια να με θανατώσουν».

Στις 2 Μαρτίου 1779 έγραφε στον λόγιο αδελφό του Χρύσανθο: «Δέκα χιλιάδες Χριστιανοί με άγαπώσι και ένας με μισεί. Χίλιοι Τούρκοι με άγαπώσι και ένας όχι τόσον. Χιλιάδες Εβραίοι θέλουν τον θάνατον μου και ένας όχι».

Οι Εβραίοι τον συκοφάντησαν ότι δήθεν ήταν όργανο της Ρωσίας και υποκινούσε επανάσταση. Ενώ κήρυσσε στο χωριό Κολικόντασι του Βερατίου, συνελήφθη με εντολή του Κουρτ πασά, στις 23 Αυγούστου 1779, και την επομένη κρεμάστηκε από δέντρο στις όχθες του ποταμού Άψος, χωρίς καμιά δίκη και καταδικαστική απόφαση.

Το σώμα του γυμνώθηκε και ρίχτηκε οτον ποταμό, απ' όπου το ανέσυρε ύστερα από τρεις μέρες ο εφημέριος του χωριού και το έθαψε στον ναό του.

Η δράση

Ο Κοσμάς επέλεξε τον αποστολικό τρόπο δράσης, υπακούοντας σε εντολές και ευρύτερο σχέδιο του οικουμενικού πατριαρχείου. Η έναρξη ιεραποστολικής δράσης σχεδόν ταυτόχρονα με τον Κοσμά και από τον λόγιο ιεροκήρυκα του πατριαρχείου Δωρόθεο Βουλησμά ενισχύει αυτή την εκδοχή.

Οι περιοδείες του Πατροκοσμά αποσκοπούσαν στην ενίσχυση της λαϊκής ενότητας μέσα στην εκκλησιαστική παράδοση, που ήταν και εθνική. Πρωταρχικός στόχος του ήταν η ανάσχεση των εξισλαμισμών, που είχαν πυκνωθεί τον 18ο αιώνα.

Το κήρυγμα του Πατροκοσμά μπόρεσε να βρει απήχηση και συνεπώς να έχει και διάρκεια, γιατί ο Κοσμάς μπορούσε να μιλεί με τρόπο κατανοητό στον λαό, αντίθετα με άλλους λογίους ιεροκήρυκες της εποχής του.

Ο λόγος του φανερώνει το λαϊκό φρόνημα του. Χρησιμοποίησε τον γλωσσικό κώδικα επικοινωνίας των λαϊκών στρωμάτων, για να μπορεί να βρει απήχηση ο λόγος του. Διάνθιζε το κήρυγμα του με ελεύθερη απόδοση αγιογραφικών και πατερικών χωρίων, με τα οποία ο λαός ήταν εξοικειωμένος στη λειτουργική ζωή του.

Ο «δημοτικισμός» όμως του Πατροκοσμά δεν ήταν τεχνητός, αλλά φυσικός και αβίαστος. Δεν επεδίωκε, άλλωστε, τον εντυπωσιασμό του λαού, αλλά την πνευματική προκοπή του. Στην απλουστευμένη μορφή του λόγου του σώζεται ατόφιος ο ελληνικός γλωσσικός πλούτος, μέσα σε μια φυσική και ανεπιτήδευτη ρητορικότητα, που παρουσιάζει σε πολλά σημεία σπάνια λογοτεχνική δύναμη.

Ο Πατροκοσμάς δεν κατέχεται από κάποιο γλωσσικό μονισμό. Γνωρίζει την ελληνική γλώσσα σ' όλη τη διαχρονία της. Γι' αυτό χρησιμοποιεί με άνεση διάφορες γλωσσικές μορφές, ανάλογα με τις περιστάσεις. Αρκεί να παραβάλει κανείς τη γλώσσα του κηρύγματος του με εκείνη της αλληλογραφίας του.

Η αγάπη του Κοσμά για τον λαό φανερώνεται συχνά στο κήρυγμα του. «Χρέος έχουν εκείνοι, όπου σπουδάζουν -σημειώνει-να μη τρέχουν εις αρχοντικά και αυλάς μεγάλων και να ματαιώνωσι (να χαραμίζουν) τη σπουδή τους, δια να αποκτήσουν πλούτον και αξίωμα, αλλά να διδάσκωσι μάλιστα τον κοινόν λαόν, όπου ζώσι με πολλήν απαιδευσίαν και βαρβαρότητα».

Πρότυπα του σε αυτό το πλησίασμα του λαού, που επιχείρησε, είχε ασφαλώς τον Φραγκίσκο Σκούφο (1644-1697), τον Ηλία Μηνιάτη (1669-1714) και τον Βικέντιο Δαμοδό (1700-1752). Την ίδια δε παράδοση θα ακολουθήσει και ο νεώτερος του Κοσμά Νικηφόρος Θεοτόκης (1730-1800).

Το κήρυγμα του Πατροκοσμά και η διδασκαλία του αποτυπώθηκαν στις περίφημες Διδαχές του, ο οποίες δείχνουν την πατερικότητα και παραδοσιακότητά τους. Στον λιτό και ανεπιτήδευτο λόγο του ανακεφαλαιώνεται όλη η πατερική παράδοση. Το φιλολογικό πρόβλημα των Διδαχών εξέτασε εκτεταμένα ο Ι. Μενούνος στη διατριβή του.

Ο λόγος του Πατροκοσμά δεν έχει μεγάλη ποικιλία. Είναι μια βασική διδασκαλία, που ο «σκελετός» της παρέμενε βασικά ο ίδιος, με ανάλογες προσαρμογές κατά τις περιστάσεις.

Το θεολογικό του σχήμα είναι: δημιουργία από τον Θεό -πτώση- σωτηρία εν Χριστώ -μέθοδος οικειώσεως της εν Χριστώ σωτηρίας (λυτρωτικά μέσα της Εκκλησίας: άσκηση -μυστήρια). Ο Ι. Μενούνος διακρίνει πέντε τύπους Διδαχών (συνολικά 26 κείμενα) του Κοσμά, των τελευταίων ετών της δράσης του. Κανένα αυτόγραφο του δεν σώζεται. Τα κηρύγματα του καταγράφονταν από ακροατές του.

Ο Κοσμάς ακολουθούσε συγκεκριμένη πορεία στο κήρυγμα του. Σε κάθε τόπο έκανε μια πρώτη ομιλία το βράδυ, γιατί η μετακίνηση του γινόταν στη διάρκεια της ημέρας.

Το πρωί έκανε μια δεύτερη ομιλία. Στην πρώτη μιλούσε για τη δημιουργία και την πτώση, στη δεύτερη για τη σωτηρία. Το δεύτερο βράδυ έκανε τρίτη ομιλία με θέμα την ανάσταση και την εξάπλωση της πίστης, μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.

Η ευρύτερη θεματική των ομιλιών του είχε στόχο την ανταπόκριση στις άμεσες ανάγκες και στους προβληματισμούς του Γένους. Θα μπορούσαν να διακριθούν εδώ τρεις άξονες:

α) Η ορθόδοξη πίστη και παράδοση

Απέβλεπε στην αναζωπύρηση του πατερικού φρονήματος, για την επανεύρεση των υπαρκτικών θεμελίων του Γένους. Γιαυτό έκανε συνεχώς έκκληση στην ορθόδοξη συνείδηση του λαού: «Έμαθα -έλεγε-πώς με την χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χρίστου και Θεού δεν είσθενε Έλληνες (δηλ. ειδωλολάτρες), δεν είσθενε ασεβείς αιρετικοί άθεοι, αλλ' είσθενε ευσεβείς ορθόδοξοι Χριστιανοί, πιστεύετε και είσθενε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και είσθενε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας...».

Η δική του (δια)φωτιστική προσπάθεια διαφοροποιούνταν ριζικά από εκείνη των δυτικόφρονων Διαφωτιστών της εποχής και επεδίωκε να προφυλάξει τον λαό από τη σύγχυση των διαφόρων προπαγανδών, που άρδευαν κατακλυσμικά τη συνείδηση του: «Όλες οι πίστες -ήταν το κήρυγμα του Πατροκοσμά-είναι ψεύτικες, κάλπικες, όλες του Διαβόλου.

Τούτο εκατάλαβα αληθινόν, θείον, ούράνιον, σωστόν, τέλειον και δια λόγου μου και δια λόγου σας, πως μόνη η πίστις των ευσεβών και ορθοδόξων Χριστιανών είναι καλή και αγία...».

Το κήρυγμα του, τριαδοκεντρικό οπωσδήποτε, εστιάζεται συχνά στο πρόσωπο του Χριστού, αφού το «κινδυνευόμενον και προκείμενον» ήταν η χριστιανική (ορθόδοξη) υπόσταση του Έθνους.

Ο Χριστός είναι για τον Κοσμά «ό γλυκύτατος αύθέντης και δεσπότης». Χρυσοστομικές εξάρσεις στον λόγο του είναι συχνές: «Άνίσως, αδελφοί μου, και ήταν δυνατόν να ανεβώ εις τον ούρανόν, να φωνάξω μίαν φωνήν μεγάλην, να κηρύξω εις δλον τον κόσμον πώς μόνος ό Χριστός μου είναι Υιός και Λόγος του Θεού και Θεός αληθινός και ζωή των απάντων, ήθελα να το κάμω».

Το κήρυγμα του δεν ήταν άχρωμη ηθικολογία, αλλά θεολογία, πατερικό στην ουσία του και δογματικό παρά την απλότητα του.

Προέβαλλε το ορθοδοξοπατερικό ήθος μέσα από τον ρεαλισμό της εν Χριστώ σωτηρίας. Ζητούσε καθαρότητα της καρδιάς, για να μπορεί να βλαστήσει ο Θείος σπόρος (πρβλ. Λουκ, η' 5 κ.εξ.) και μετοχή στα μυστήρια της Εκκλησίας.

Γι' αυτό έστηνε έναν ξύλινο σταυρό (πολλοί από αυτούς έχουν σωθεί) και δίδασκε στη σκιά του, καλώντας τον λαό στα μυστήρια (ευχέλαιο, εξομολόγηση, Θεία Ευχαριστία). Από την ορθόδοξη παράδοση προχωρούσε στο ορθόδοξο ήθος, προβάλλοντας την τριάδα των αρετών: ταπείνωση, συγχωρητικότητα, αγάπη, ως θεμέλιο της εκκλησιαστικής κοινωνικότητας.

Ζητούσε από τον Θεό να «φύτευση και να ρίζωση εις την καρδίαν (των ακροατών του) την εϊρήνην, την άγάπην, την όμόνοιαν, την πραότητα, την θερμήν πίστιν, την όρθήν έξομολόγησιν». Οικοδομούσε, έτσι, τον σύνδεσμο ατομικότητας και κοινωνικότητας μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα.

β) Η γνήσια παιδεία

Ο Πατροκοσμάς υπήρξε απόστολος όχι μόνο της Ορθόδοξης πίστης, αλλά και της ελληνικής παιδείας. Σ' αυτό το σημείο δεν έλειψαν οι αντιφατικές κρίσεις και ιδεολογικές ακόμη χρήσεις των λόγων του.

Την παιδεία συνδύαζε με τον φωτισμό του ανθρώπου και γι' αυτό θεωρούσε αμάρτημα την αδιαφορία απέναντι της: «Άμαρτάνετε πολύ να τα αφήνετε (=τα παιδιά) αγράμματα και τυφλά, και μη μόνον φροντίζετε να τους αφήσετε πλούτη καί υποστατικά, και μετά τον θάνατο σας να τα τρων και να τα πίνουν και να σας όπισολογοϋν (κατηγορούν; δυσφημούν;).

Καλύτερα να τα αφήσετε φτωχά και γραμματισμένα, παρά πλούσια και αγράμματα». Η παιδεία όμως, που αυτός συνιστά, είναι η παιδεία του Γένους, ελληνική. Δεν τον κινεί κάποιος εθνικιστικός σωβινισμός στο αίτημα αυτό, αλλά η ιστορία του Γένους.

Μιλεί για την παιδεία των Πατέρων, η οποία ως γνήσια ζήτηση της αλήθειας (φιλοσοφία) ανοίγει τον δρόμο προς το Ευαγγέλιο, τον λόγο της σωτηρίας. «Ή Εκκλησία μας -λέγει-είναι εις την έλληνικήν.

Και αν δεν σπουδάσης τα Ελληνικά, δεν ημπορείς να καταλάβης εκείνα πού ομολογεί η Εκκλησία μας». Για να περιορίσει και να εξαφανίσει από τους Έλληνες τη χρήση του βλάχικου ή αρβανίτικου γλωσσικού ιδιώματος, θα φθάσει σε σημείο να δηλώσει: «Όποιος χριστιανός, άνδρας ή γυναίκα, υπόσχεται μέσα είς το σπίτι του να μη κουβεντιάζη Αρβανίτικα, ας σηκωθή επάνω να μου είπη και να πάρω όλα του τα αμαρτήματα εις τον λαιμόν μου από τον καιρόν όπου εγεννήθηκε, έως τώρα, και να βάλω όλους τους χριστιανούς να τον συγχωρέσουν...».

Η παιδεία που διέδιδε ο Πατροκοσμάς απέβλεπε στην αναγέννηση του Έθνους. Όπως έγραφε στους Παργίους, το ελληνικό σχολείο που θα ίδρυαν, έπρεπε να συντελέσει «εις την διαφύλαξιν της πίστεως και ελευθερίαν της πατρίδος».

Ήταν μια παιδεία που ανταποκρινόταν στις άμεσες ανάγκες του δούλου Γένους και διαφοροποιούνταν ριζικά από εκείνη των δυτικοπλήκτων και τα «άθεα γράμματα» μερικών Διαφωτιστών.

Το αυθεντικό πατερικό φρόνημα του αποτυπώνουν τα λόγια του: «Αι πολλαί Εκκλησίαι ούτε διατηρούν, ούτε ενισχύουν την πίστιν μας, όσον και όπως πρέπει, εάν οι εις Θεόν πιστεύοντες δεν είναι φωτισμένοι υπό των παλαιών και νέων Γραφών.

Η πίστις μας δεν εστερεώθη από αμαθείς Αγίους, αλλά από σοφούς και πεπαιδευμένους, οίτινες και τας αγίας Γραφάς ακριβώς μας εξήγησαν και δια θεοπνεύστων λόγων αρκούντως μας εφώτισαν...». Πάνω σε παρόμοιες θέσεις του Πατροκοσμά, φαίνεται, στηρίχθηκε η άποψη ότι γκρέμισε στη Χειμάρρα εκκλησίες, για να γίνουν σχολεία. Δεν είναι όμως απίθανο, ερειπωμένες και εγκαταλελειμμένες εκκλησίες να όριζε να τις μετατρέψουν σε σχολεία.

Το σχολείο όμως του Κοσμά ήταν προέκταση της Εκκλησίας: «Από το σχολείο μανθάνομεν, το κατά δύναμιν, τί είναι Θεός, τί είναι ή Αγία Τριάς, τί είναι άγγελοι, τί είναι αρχάγγελοι, τί είναι δαίμονες, τί είναι παράδεισος, τί είναι κόλασις, τί είναι αμαρτία, αρετή.

Από το σχολείον μανθάνομεν τι είναι Αγία Κοινωνία, τι είναι Βάπτισμα, τι είναι το άγιον Εύχέλαιον, ο τίμιος γάμος, τι είναι ψυχή, τι είναι κορμί, τα πάντα από το σχολείον τα μανθάνομεν». Έβλεπε, συνεπώς, το σχολείο ως ναό της αληθινής γνώσης και θεοκεντρικής παιδείας.

Ο διαφωτισμός του Πατροκοσμά ήταν ορθοδοξοκεντρικός. Το παιδευτικό του πρότυπο ήταν ο Θεάνθρωπος, όχι ο κατά κόσμον σοφός, αλλ' ο θεούμενος. Πλήρης η ταύτιση του με τους συγχρόνους του Κολυβάδες.

Ως φωτιστής του Γένους δεν μπορεί να τοποθετηθεί δίπλα στους δυτικόφρονες, αλλά δίπλα στον Βούλγαρι και τον Νικόδημο τον Αγιορείτη. Ο ζήλος του για την παιδεία των ομοεθνών του φαίνεται από τα ίδια τα έργα του.

Στον αδελφό του Χρύσανθο έγραφε (1779) ότι ίδρυσε 10 ελληνικά σχολεία και 200 για τα κοινά γράμματα (δημοτικά), στις 30 επαρχίες που είχε επισκεφθεί.

γ) Ορθόδοξη κοινωνικότητα

Ο Πατροκοσμάς απέβλεπε με το κήρυγμα του να σώσει και τα υπαρκτικά θεμέλια του Γένους στις διαστάσεις της ρωμαίικης κοινωνικότητας. Αποσκοπούσε όχι μόνο στην αναγέννηση του ανθρώπινου προσώπου, αλλά και σύνολης της κοινωνίας.

Την κοινωνικότητα έβλεπε ως οριζόντια θρησκευτικότητα. Κήρυττε ισότητα και αδελφότητα όλων των ανθρώπων («από ένα άνδρα και μίαν γυναίκα εγεννήθημεν και όλοι είμεθα αδελφοί»). Δεν παρέλειπε όμως να συμπληρώνει: «Όλοι είμεθα αδελφοί, μόνον η πίστις μας χωρίζει», δείχνοντας την πατερική και εδώ θεμελίωση του.

Η υπερφυλετική παναδελφοσύνη των ανθρώπων απέρρεε από τη ρωμαίικη οικουμενικότητα του φρονήματος του, που θεμελιωνόταν όχι στο όμαιμο, αλλά στο ομόπιστο, στο ομόδοξο.

Παράλληλα όμως κήρυττε την ισότητα ανδρών και γυναικών και την ιερότητα του γάμου, μέσα όμως στη λειτουργική ιδιαιτερότητα των φύλων και της αποστολής τους στο κοινωνικό σώμα (ήθελε τον άνδρα «ωσάν βασιλέα» στην οικογένεια και την γυναίκα «ωσάν βεζίρη»).

Συνιστούσε την πρακτική δικαιοσύνη, την αποφυγή «της αρπαγής και αδικίας» και να δίνεται «το άδικον οπίσω», σ' όποιον και αν είχε γίνει η αδικία («... όσοι αδικήσατε Χριστιανούς, ή Εβραίους, ή Τούρκους»).

Ιδιαίτερα εντυπωσιάζει το γεγονός ότι ο Πατροκοσμάς έδειχνε σημαντικό ενδιαφέρον για τη συλλογική -κοινωνική συμπεριφορά και οργάνωση, για κοινή-κοινοτική ύπαρξη και σύμπραξη: «Άμή τί είναι ή πλερωμή μου; Να καθίστετε από πέντε-δέκα να συνομιλήσετε αυτά τα θεϊα νοήματα, να τα βάλετε μέσα είς την καρδίαν σας, δια να σας προξενήσουν την ζωήν την αίώνιον».

Σε κάθε τόπο, που επισκεπτόταν, συνιστούσε στη συσσωμάτωση σε αδελφότητα, για τη συλλογική δραστηριοποίηση της κοινωνικής ομάδας, στα όρια όμως μιας κοινής και εθνωφελούς στοχοθεσίας.

Όριζε εκλογή των υπευθύνων με βάση δημοκρατική («με τη γνώμη όλων των χριστιανών»). Σύμφωνα με μαρτυρία του προβλεπτή της Λευκάδας, που είχε πάρει από τον κατάσκοπο του αγίου, άρχοντα Μαμωνά, ο Πατροκοσμάς απέτρεπε τους κατοίκους της Πρέβεζας να εκκλησιάζονται στις ενορίες εκείνες που δεν είχαν συσσωματωθεί σε αδελφότητα. Είναι φανερό ότι το κοινοβιακό πρότυπο του Αγιορείτη μοναχού Πατροκοσμά μεταφυτευόταν στις κοσμικές ενορίες και κοινότητες.

Την κοινωνική ενότητα στήριζε στον αλληλοσεβασμό «αρχόντων και αρχομένων». Προέτρεπε τους πιστούς να τιμούν τους ιερείς παραπάνω από τους βασιλείς και τους αγγέλους, αλλά και τους προεστούς και τους γεροντότερους, χωρίς «να καταφρονούν κανένα... ότι ο Θεός όμοια μας έχει όλους». Τις ρωμαίικες-ορθόδοξες ρίζες της κοινωνικής του θεωρίας αποκαλύπτει η θέση του για τους προεστούς: «Ό,τι χρεία τύχη της χώρας, τους προεστούς γυρεύουν και σεις κοιμάσθε ξέγνοιαστοι...».

Στη συνάφεια αυτή έχει σημασία η τοποθέτηση του Πατροκοσμά απέναντι στον κατακτητή. Συνιστά στον λαό νομιμοφροσύνη, αλλ' όχι δουλικότητα: «Περιπατώ -γράφει σε κάποιον κατή-και διδάσκω τους Χριστιανούς να φυλάγουσι τας εντολάς του Θεού και να πείθωνται (υπακούουν) εις τας κατά Θεόν βασιλικάς προσταγάς» (Πράξ. ε' 29). Συνιστούσε υπακοή σε όσα «δεν αντιστέκονται στο Ευαγγέλιο».

Στη θέση του απέναντι στους Τούρκους μένει πιστός στη χαραγμένη ήδη από τον πατριάρχη Γεννάδιο Β' τον Σχολάριο τακτική. Βραχυπρόθεσμη συνεργασία και κατευνασμός του «θηρίου» και πρόκριση του Τούρκου, ως λιγότερο επικίνδυνου για την «ψυχή», από τον Φράγκο: «Και διατί δεν έφερεν ο Θεός άλλον βασιλέα, που ήταν τόσα ρηγάτα εδώ κοντά να τους το δώση, μόνον ήφερε τον Τούρκον μέσαθε από την Κόκκινην Μηλιά και του το έχάρισεν; Ήξερεν ο Θεός, πως τα άλλα ρηγάτα μας βλάπτουν εις την πίστιν, και ο Τούρκος δεν μας βλάπτει. Άσπρα (χρήματα) δώσ' του καί καβαλλίκευσέ τον από το κεφάλι...». Έδινε έτσι μιαν απάντηση στους δυτικόφρονες ενωτικούς.

Δεν δίσταζε όμως, όταν έπρεπε, να αποκαλύπτει τους εχθρούς της πίστεως και του Γένους: «Ό αντίχριστος ο ένας είναι ο Πάπας και ο έτερος είναι αυτός, που είναι εις το κεφάλι μας. Χωρίς να είπω το όνομα του, το καταλαβαίνετε...»

Ο οραματισμός

Η μεγαλόπνοη δράση του Πατροκοσμά δέχθηκε πολλές ερμηνείες, αναζητήθηκαν διάφορες σκοπιμότητες και επισημάνθηκαν ανάλογοι στόχοι. Θεωρήθηκε «εθνικιστής», «κοινωνικός επαναστάτης», «δημοτικιστής» κ.ά.

Οι τοποθετήσεις όμως αυτές μάλλον τον αδικούν, διότι είναι ευδιάκριτη η πατερικότητά του.

Ο άγιος Κοσμάς ανήκε ολόκληρος στην ορθόδοξη πατερική παράδοση, είχε ευρύ πατερικό πνεύμα και οι στόχοι και τα μέσα του καθορίζονταν από τη ζωή και πράξη της Εκκλησίας. Απέβλεπε στον αναβαπτισμό του Έθνους στην πατερική παράδοση, όπως αυτή σώζεται στην πραγματικότητα της Εκκλησίας.

Οραματιζόταν μια ελληνική κοινωνία «κατοικία του Θεού, κατοικία των αγγέλων». Τίποτε λιγότερο, δηλαδή, ή περισσότερο από ό,τι ο ιερός Χρυσόστομος, όταν έλεγε: «γήν ούρανόν ποιήσωμεν».

Το κήρυγμα του, προϋποθέτοντας την ακαταστασία των καιρών, οδηγούσε σε μια χριστοκεντρική κοινωνία, σε μια αταξική αδελφοποιία, μέσα στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη: «Να ζήσουν (οι άνθρωποι) -έλεγε-και εδώ καλά, ειρηνικά και αγαπημένα, και μετά να πηγαίνουν εις τον παράδεισον να χαίρωνται πάντοτε».

Έξω από κάθε ουτοπία, κινούνταν στον πνευματοκρατικό ρεαλισμό της Ορθοδοξίας, στα όρια του -υπαρκτού Χριστιανισμού», όπως σώζεται στη μοναστική αδελφότητα-ενορία. Αδιανόητη ήταν γι' αυτόν μια Ελλάδα χωρίς Χριστό, χωρίς Ορθοδοξία.

Η φιλοπατρία του διεπόταν από τη διπολικότητα πρόσκαιρου - αιωνίου, με έμφαση βέβαια στο δεύτερο:

α) «Ή πατρίδα μου η ψεύτικη, η γήινη και ματαία, είναι από του Αγίου Άρτης και από την έπαρχίαν Άπόκουρον». Αλλά συμπλήρωνε:

β) «Ημείς, Χριστιανοί μου, δεν έχομεν εδώ πατρίδα (Εβρ. ιγ' 14). Δια τούτο και ό Θεός μας έβαλε τον νουν εις το επάνω μέρος, δια να στοχαζώμασθε πάντοτε την ούράνιον βασιλείαν, την αληθινήν πατρίδα μας».

Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο πρέπει να ιδωθεί και η εθνική του προσδοκία, η οποία δεν πρέπει να χωριστεί από τη ρωμαίικη οικουμενικότητα, που, όπως στους Κολυβάδες, σωζόταν και στον Πατροκοσμά.

Μιλούσε για το ρωμαίικο («αυτό μια μέρα θα γίνη ρωμαίικο»). Η ανάσταση του Γένους προσανατολιζόταν στην Πόλη και την Ελληνορθόδοξη αυτοκρατορία της Ρωμανίας. Αυτή την αποκατάσταση του Γένους υπαινίσσονταν και οι σπουδαίες προφητείες του.

Με υπονοούμενα και συμβολικές φράσεις, εξάλλου, προσπαθούσε να εμπνεύσει στις ψυχές των υποδούλων τον πόθο της παλιγγενεσίας και να συντηρήσει την ελπίδα για την έλευση του «ποθούμενου».

Και ως μόνο μέσο γι' αυτή την ενδυνάμωση της συλλογικής συνείδησης θεωρούσε την εμμονή στην πίστη: «Το κορμί σας ας το καύσουν, ας το τηγανίσουν· τα πράγματα σας ας τα πάρουν, μη σας μέλλει.

Δώσατε τα. Δεν είναι δικά σας. Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται. Αυτά τα δύο όλος ο κόσμος να πέση δεν ημπορεί να σας τα πάρη, εκτός και τα δώσετε με το θέλημα σας. Αυτά τα δύο να τα φυλάττετε, να μη τα χάσετε».

Μετά τις αποτυχίες των ρωσοτουρκικών συγκρούσεων (1774 κ.ε.) πρέπει να συνειδητοποίησε ο Κοσμάς την ανάγκη της εσωτερικής σποράς μέσα στη λαϊκή ψυχή, ώστε να βρει μόνη της τον δρόμο της ελευθερίας, με την αναζωπύρηση της αυτοσυνειδησίας της.

Η απήχηση

Το κήρυγμα του Πατροκοσμά είχε τεράστια απήχηση στον λαό. Σε κάθε τόπο, που επισκεπτόταν, προκαλούσε σεισμό στις συνειδήσεις, συνοδευόμενο από μετάνοια. Εχθροί συμφιλιώνονταν, κλέπτες επέστρεφαν τα κλοπιμαία, ληστές μεταβάλλονταν, πλούσιες γυναίκες πρόσφεραν τα χρυσάφια τους για έργα φιλανθρωπίας κ.λπ.

Κατά τον βιογράφο του Νικόδημο μοίρασε συνολικά «υπέρ τα πεντακόσιας χιλιάδας σταυρούδια».

Τις ομιλίες του παρακολουθούσαν χιλιάδες (τουλάχιστον 6.000 ήταν οι ακροατές του στο χωριό Μαύρο Μανδήλι κοντά στην Πρέβεζα κατά τον κατάσκοπο του Μαμωνά).

Ακόμη και σήμερα όλη η βορειοδυτική Ελλάδα διατηρεί τη μνήμη της παρουσίας του. Σε πολλά μέρη της Θεσσαλίας, της Μακεδονίας, των Αγράφων και της Στερεάς άρχιζε η επανάσταση με το δίστιχο: «Βοήθα μας, άγιε Γιώργη, και συ άγιε Κοσμά να πάρουμε την Πόλη και την Αγιά-Σοφιά».

Ιδιαίτερη εκτίμηση έτρεφε για τον άγιο ο διαβόητος Αλή πασάς των Ιωαννίνων, του οποίου το μέλλον είχε προφητεύσει ο Κοσμάς. Γι' αυτό και ανήγειρε μεγαλοπρεπή ναό στον τόπο της ταφής του αγίου.

Διέταξε ακόμη να κατασκευάσουν αργυρά θήκη για την κάρα του, την οποία πολλές φορές έφερε στα Γιάννινα, για να την προσκυνήσει.

Όταν κάποιοι τον χλεύασαν για την πράξη του αυτή, απάντησε με οργή: «Φέρετε μου ένα μουσουλμάνο σαν κι αυτόν τον Χριστιανό και να του φιλήσω και τα πόδια».

Ο Πατροκοσμάς είχε και το χάρισμα της θαυματουργίας, ευρύτατα γνωστό στον λαό, που είχε, έτσι, τη βεβαίωση του αγιοπνευματικού φωτισμού του.

Δείγματα της αγιότητας του ήταν και οι προφητείες του, πολλές από τις οποίες βρήκαν την πραγμάτωση τους. Έλεγε λ.χ. «το ποθούμενο θα γίνη στην τρίτη γενεά. Θα τα δουν τα εγγόνια σας».

Πράγματι, η γενεά του 1821 ήταν η τρίτη από την εποχή του Κοσμά. «Πότε θαρθή το ποθούμενο;» -τον ρώτησαν στα Τσαραπλανά της Ηπείρου. «Όταν ενωθούν αυτά», απάντησε, δείχνοντας δύο μικρά δένδρα, τα οποία πράγματι μεγάλωσαν και ενώθηκαν το 1912.

Ο λαός τον τιμούσε γι' αυτό ως άγιο ήδη πριν από το μαρτύριο του, μετά το οποίο του αποδίδονταν τιμές μάρτυρα της πίστεως. Αυτή την πράξη έλαβε υπ' όψιν το οικουμενικό πατριαρχείο, το οποίο με πράξη του τον κατέταξε μεταξύ των αγίων της Εκκλησίας, στις 20 Απριλίου 1961, υπογραμμίζοντας, ότι «άπασαν την πατρώαν γήν διέδραμε, κηρύττων ιεραποστολικώς τον λόγον του θεού, σχολεία πολλαχού ιδρύων, ασθενούντας θεραπεύων, την άγίαν αυτού εκκλησίαν κρατύνων, τύπον δ' εαυτόν ταπεινώσεως, αύταπαρνήσεως, αρετής και εγκράτειας άναδείξας, έως ου και τον μαρτυρικόν ύπέμεινε θάνατον».

Η μνήμη του τιμάται στις 24 Αυγούστου, μέρα του μαρτυρίου του.

Ο άγιος Κοσμάς ονομάστηκε «ο μεγαλύτερος μετά την άλωση Έλληνας» και πατέρας του νεοελληνικού Έθνους.

Ίσως θα πρέπει να προστεθεί ότι υπήρξε πρότυπο νεοελληνικού ήθους και αναστηλωτής του αυθεντικού ελληνορθόδοξου ιδεώδους.

Αναγνώστες