Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Οι σχισματικοί παλαιοημερολογίτες υπό του Μιχάλη Γεωργιάδη (μέρος α΄)

Γεγονός αποτελεί πως ζούμε σε µια εποχή, όπου η πληθώρα πληροφοριών συχνά αναστατώνει την κοινωνία και δημιουργεί σύγχυση στον σύγχρονο άνθρωπο.
Κάθε θέμα, ελάσσονος ή μείζονος σημασίας επιδέχεται πλειάδα ερμηνειών και συχνά γνωρίζει προβολή ή και φανατική υποστήριξη από μερίδα ανθρώπων, σε κάποιες από αυτές τις ερμηνείες. Καλό ως ένα σημείο, έως το δυσδιάκριτο σημείο, που τελειώνει η δημοκρατία και αρχίζει η προπαγάνδα, η απλή αναλήθεια ή το επιτηδευμένο ψέμα.
Εφόσον η Εκκλησία είναι μέσα στη ζωή του σύγχρονου ορθοδόξου, πώς θα μπορούσαν να εκλείπουν παρόμοια φαινόμενα, τα οποία διαστρεβλώνουν και δυσφημούν τον πνευματικό αυτό χώρο;
Πράγματι, υπάρχουν οργανωμένες αμφισβητήσεις και αναλήθειες, που υποστηρίζονται φανατικά από σχετικές ομάδες, που δρουν παραπλεύρως της Εκκλησίας, υποδυόμενες την ίδια την Εκκλησία και αντλώντας κύρος από το εγνωσμένο κύρος της Εκκλησίας, υποσκάπτοντάς την και αμφισβητώντας την, όμως, µε ιδιαίτερη σκληρότητα.
Με αυτές τις σκέψεις και νηφάλιο πνεύμα, ας επιχειρήσουμε να δώσουμε σε 10 κεφάλαια απλές και καταγραφικές απαντήσεις σε ορθοδόξους χριστιανούς, που έχουν απορία σχετικά µε το λεγόμενο «παλιό ημερολόγιο» και το ποιόν και την προέλευση των διαφόρων ομάδων εκτός Εκκλησίας, που αποκαλούνται «παλαιοημερολογίτες» στη χώρα µας.
Τέτοιες ομάδες εμφανίζονται ως µέλη της «Γνήσιας Εκκλησίας», ομοιάζουν εξωτερικώς µε τους ορθοδόξους χριστιανούς, αφού έχουν τα ίδια εξωτερικά γνωρίσματα µε τους ορθοδόξους, όπως άμφια, τυπικό, αρχιτεκτονική, ψαλμωδία κλπ, προβάλλουν και χρησιμοποιούν το παλαιό ημερολόγιο, υιοθετούν ακραίες θέσεις σε σύγχρονα θέματα και υβριστικές εκφράσεις εναντίον στελεχών της Εκκλησίας. Δεν αποτελούν µία και συμπαγή ομάδα, αλλά πολλές και αντικρουόμενες, υπό τον γενικό τίτλο «παλαιοημερολογίτες» ή «γνήσιοι ορθόδοξοι» ή «Γ.Ο.Χ.» ή «παραδοσιακοί ορθόδοξοι» ή ενιστάμενοι αντι-οικουμενιστές» ή «πατρώου εορτολογίου» ή «πατρίου ημερολογίου» κλπ. Από τα μέσα ενημέρωσης συχνά χαρακτηρίζονται ως «αντάρτες της εκκλησίας», ως «ταλιμπάν», ή «υπέρ-ορθόδοξοι».

Α) ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Στην Ελλάδα η Πολιτεία αποφάσισε να αλλάξει το ημερολόγιο το 1923 και να υιοθετήσει ημερολόγιο, το οποίο θα είχε σύμπτωση ημερομηνιών µε το λεγόμενο «Γρηγοριανό» ημερολόγιο, που χρησιμοποιούσε η Δυτική Ευρώπη και η Αμερική, για λόγους εμπορικής ευκολίας, καθώς η Ελλάδα επιζητούσε την οικονομική της ανάπτυξη.
Η Εκκλησία αρχικώς αποφάσισε να κρατήσει το παλιό ημερολόγιο, το λεγόμενο «Ιουλιανό», αλλά ένα χρόνο μετά, δηλαδή το 1924, και η ίδια υιοθέτησε την αλλαγή, διορθώνοντας το Ιουλιανό ημερολόγιο κατά 13 ημέρες και κρατώντας ανέπαφο τον χρόνο εορτασμού του Πάσχα.
Η διόρθωση ή αλλαγή του ημερολογίου στην Εκκλησία έγινε χωρίς να προηγηθεί εκτεταμένη συζήτηση ή ενημέρωση των πιστών, έγινε βεβιασμένα, οπότε υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις από μερίδα κόσμου.
Με την πάροδο των ετών και, συγκεκριμένα ένδεκα χρόνια μετά την αλλαγή, ελάχιστοι θερμοκέφαλοι εξήγειραν μέρος του λαού εναντίον της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, εμφορούμενοι από φανατισμό και υποκινούμενοι ποικιλοτρόπως και προκάλεσαν σχίσμα στο σώμα της Εκκλησίας, το οποίο σοβεί, έστω και ελαττούμενο, έως σήμερα. Οι αντιδράσεις των πρώτων σχισματικών δεν αφορούσαν τόσο τον οικουμενισμό, όπως διατείνονται εκ των υστέρων οι διάδοχοίτους, αφού ο οικουμενισμός αρχίζει κυρίως να γίνεται γνωστός μόλις τη δεκαετία του 1960, αλλά την μετάθεση των 13 ημερών, ώστε να συντελεστεί η διόρθωση τού ημερολογίου.
Φυσικά, η εκ των υστέρων επίκληση τού οικουμενισμού έγινε, διότι διέβλεψαν το άτοπο της απόσχισης μερίδας του λαού από την Εκκλησία, λόγω μιας απλής ημερολογιακής διόρθωσης κατά 13 ημέρες.
Για το ανούσιο τού εγχειρήματος, ονομάστηκαν και «δεκατριμερίτες», ενώ στον πολιτικό χώρο της αριστεράς, «παλαιοημερολογίτης» έφτασε να σημαίνει «αγκυλωμένος, άκαμπτος» και «εμμένων σε παρωχημένες αντιλήψεις».
Τον πρώτο καιρό της εμφάνισης τού σχίσματος, σχισματικοί παλαιοημερολογίτες επιχείρησαν την κατάληψη ορθοδόξων ναών, τους οποίους θα χρησιμοποιούσαν ως προπύργια της αντίστασής τους εναντίον της κανονικής Εκκλησίας.
Η αστυνομική αντιμετώπισή τους κατά τις δεκαετίες ’30-’50 από την, ούτως ή άλλως, αστυνομοκρατούμενη τότε πολιτεία, µε την κατηγορία της αντιποίησης αρχής, οδήγησε κάποιους σχισματικούς στην αυταπάτη της αυτό-ηρωοποίησης εναντίον δήθεν «νέων διοκλητιανών», τους φανάτισε και τους συσπείρωσε γύρω από κάποιους που δημαγωγούσαν πως «επίκειται η υποταγή των ορθοδόξων στον πάπα της Ρώμης».
Όπως αναφέραμε, αρχικά η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε να µην ακολουθήσει την Πολιτεία στην αλλαγή του ημερολογίου, κρατώντας συντηρητική στάση. Η αλγεινή εντύπωση που προκλήθηκε, όμως, στον κόσμο από τον χωριστό εορτασμό Πολιτείας-Εκκλησίας της 25ης Μαρτίου 1923, επέδρασε καταλυτικά στην απόφαση για την αλλαγή του ηµερολογίου και από την Εκκλησία.
Έτσι, στη λατρεία εισήχθη το διορθωμένο ημερολόγιο το 1924, ενώ η Πολιτεία είχε αλλάξει ένα χρόνο πριν, το 1923. Ούτως ή άλλως, εκείνη την εποχή ο Ελληνισμός είχε μεγάλα και πραγματικά προβλήματα να λύσει: μόλις είχε συντελεστεί η Μικρασιατική Καταστροφή µε πλήθος επακόλουθα, ενώ στην Ελλάδα είχαμε δύο εκατομμύρια αστέγους και σε δεινή θέση πρόσφυγες.
Η μετακίνηση της αρίθμησης των ημερομηνιών κατά 13 ημέρες, και μάλιστα χωρίς αλλαγή του χρόνου εορτασμού του Πάσχα, ήταν ούτως ή
άλλως ένα ανούσιο θέμα, πολλώ δε µάλλον αν ανατρέξουμε στην ιστορία της αρχαίας Εκκλησία, τότε που υπήρχε διαφορετικός χρόνος εορτασμού τού Πάσχα κατά τόπους, δηλαδή άλλοτε να εορτάζεται στη Μικρά Ασία και άλλοτε στην Ιταλία, την Ελλάδα ή την Αλεξάνδρεια και τα Ιεροσόλυμα.

Πηγή:ΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΛΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ, υπό Μιχάλη Γεωργιάδη

Αναγνώστες