Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Οι σχισματικοί παλαιοημερολογίτες υπό του Μιχάλη Γεωργιάδη (μέρος γ΄)

Ζ) ΔΟΜΗ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ
Οι παλαιοημερολογίτες έχουν θέσει εαυτούς ή έχουν αχθεί από άλλους εκτός Εκκλησίας, δεν μετέχουν στα μυστήριά της και δεν έχουν κοινωνία µε αυτή, οπότε δεν δικαιούμαστε να μιλάμε για Εκκλησία, αλλά µόνο για µία µη ορθόδοξη θρησκευτική χριστιανική κοινότητα, παρά τις μεγάλες εξωτερικές ομοιότητες µε την εκκλησία και παρά την πεποίθησή τους πως είναι εντός Εκκλησίας. Με πνευµατικούς όρους, µπορούµε να µιλήσουµε για ορθοδοξόσχηµες και παραεκκλησιαστικές οµάδες, χωρίς κανονική εκκλησιαστική υπόσταση, µε πολλά από τα εξωτερικά µόνο ορθόδοξα χαρακτηριστικά.
Οι εκκλησιαστικοί κανόνες ονοµάζουν παρασυναγωγές τις συγκεντρώσεις πιστών µακράν του τοπικού κανονικού επισκόπου και επιφυλάσσουν σοβαρές επιπλήξεις για τους λαϊκούς και καθαιρέσεις για τους τυχόν κληρικούς που προκαλούν σχίσµατα ή µετέχουν σε αυτά. Το να σχίσει κανείς την Εκκλησία είναι θέµα σοβαρότατο και θέµα µε το οποίο έχουν ασχοληθεί τόσο ο Απόστολος Παύλος, όσο και σύγχρονοι άγιοι, όπως ο άγιος Νεκτάριος Αιγίνης.
Θα έλεγε κανείς ότι µπορούν εύκολα οι σχισµατίες να επιστρέψουν στην κανονική Εκκλησία µε µετάνοια και επίγνωση, δεχόµενοι ορθή χειροτονία οι µεν «ιερείς» τους και βάπτιση ή αναµύρωση τα δε λοιπά µέλη τους, πράγµα που ήδη γίνεται συχνά, όταν δεν προσκρούει στον ανθρώπινο εγωισµό και την στείρα προσκόλληση σε σαθρά θρησκευτικά σχήµατα.
Οφείλουµε, εντούτοις, να αντιδιαστείλουµε την συχνά αγνή ευσέβεια ορισµένων παλαιοηµερολογιτών λαϊκών από την στάση και τις επιδιώξεις των ηγετών τους και να επισηµάνουµε πως οι πρώτοι δεν γνωρίζουν ότι βρίσκονται σε σχίσµα.
Οι χειροτονίες «ιερέων» που επικαλούνται οι Παλαιοηµερολογίτες είναι παντελώς ανυπόστατες. Οι βασικότερες «αρχικές» παρατάξεις παλιοηµερολογιτών αποκαλούνται «φλωρινικοί» και «µατθαιικοί» αντίστοιχα, ενώ υπάρχουν και άλλες, παρακλάδια αυτών, οι ανεξάρτητες και οι εµβόλιµες από το εξωτερικό.
α. Οι «Φλωρινικοί»:
επικαλούνται χειροτονητήριο έγγραφο του 1960 στον Ακάκιο Παππά, παλιοηµερολογίτη «αρχιερέα», υπογεγραµµένο από έναν µόνο επίσκοπο και χωρίς συνοδική εντολή, πράγµατα αντικανονικά, της «εν Αµερική Συνόδου των Ρώσων Διασποράς» που τότε βρισκόταν σε αµφιλεγόµενη κατάσταση κοινωνίας µε τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Η «χειροτονία» µάλιστα αυτή για «επίσκοπο» της Ελλάδας έγινε εν κρυπτώ και εκτός δικαιοδοσίας (στην Αµερική, δηλαδή εκτός Ελλάδος) από την προαναφερθείσα «Σύνοδο Ρώσων ∆ιασποράς».
Υποστηρίζουν οι «φλωρινικοί», πως η σύνοδος αυτή είναι η µητρική τους σύνοδος και πως αναγνώρισε εκ των υστέρων, το 1969, ως έγκυρη τη «χειροτονία» αυτή. Εντούτοις, η Σύνοδος των Ρώσων ∆ιασποράς έχει πλέον κανονικά ενταχθεί στο σώµα της Εκκλησίας, µέσω του Πατριαρχείου Μόσχας, αφού αποκατέστησε πλήρη εκκλησιαστική κοινωνία µε αυτό, δεν αναγνωρίζει ιερωσύνη σε καµµία παλαιοηµερολογίτικη παράταξη και δεν διαθέτει καµµία ενορία εντός της σηµερινής Ελλάδος. Σήµερα οι «φλωρινικές» υποπαρατάξεις είναι από αρκετά συντηρητικές έως διαλλακτικές σε σχέση µε την κανονική Εκκλησία.
β. Οι «Ματθαιικοί»:
έλκουν τις «χειροτονίες» τους από την «χειροτονία» από έναν µόνο και µάλιστα προ πολλού καθηρηµένο, πράγµατα επίσης αντικανονικά, τον Ματθαίο Καρπαθάκη, πρώην ιερέα, ο οποίος σε βαθύ γήρας αποφάσισε να αφήσει παλαιοηµερολογίτες διαδόχους, αφού –κατά το σκεπτικό του– δεν είχαν αποµείνει άλλοι ορθόδοξοι επίσκοποι επί γης! Πάντως, οι διάδοχοί του, αµφιβάλλοντας για την εκκλησιαστική κανονικότητά τους, προσέτρεξαν για κάλυψη στην προαναφερθείσα αµερικάνικη «Σύνοδο Ρώσων ∆ιασποράς», χωρίς και αυτοί να πετύχουν να αποκτήσουν εκκλησιαστική «νοµιµοποίηση». Σήµερα οι «µατθαιικές» υποπαρατάξεις είναι υπερσυντηρητικές, άκαµπτες και απολύτως εχθρικές σε σχέση µε την κανονική Εκκλησία.
γ. Οι διάφοροι ανεξάρτητοι
δεν δηλώνουν από πού προέρχεται η «χειροτονία» τους ή είναι παντελώς
«αυτοσχέδιοι», δηλαδή «αυτοχειροτονηµένοι»! Σήµερα οι «ανεξάρτητες»
υποπαρατάξεις έχουν µεγάλη ποικιλία στάσης σε σχέση µε την κανονική Εκκλησία.
δ. Οι προερχόµενοι από τα σχίσµατα τής πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Προσφάτως ανεφύησαν νέες αυτόνοµες παρατάξεις παλαιοηµερολογιτών, οι οποίες αποτελούν αποκυήµατα και επεµβάσεις στη χώρα µας των µεγάλων εκκλησιαστικών σχισµάτων, που δυστυχώς σοβούν στην Ουκρανία ή τη Μολδαβία και, γενικώς, στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Αυτοί επικαλούνται «χειροτονίες» από σχισµατικούς Ουκρανούς κυρίως. Σήµερα οι εµβόλιµες παρατάξεις αλλοδαπής προέλευσης δεν έχουν εκδηλωθεί σε σχέση µε την κανονική Εκκλησία.
Οι παλιοηµερολογίτες βασίζουν την εγκυρότητα των «χειροτονιών» και των «µυστηρίων» τους στο δογµατικώς και λογικώς έωλο επιχείρηµα ότι «Ορθόδοξη Εκκλησία αυτοµάτως έπαψε να υφίσταται στην Ελλάδα µετά την αλλαγή του ηµερολογίου ή, ενδεχοµένως, και στον κόσµο όλο»!
Φυσικά, εάν κάτι τέτοιο ίσχυε, θα αναιρούνταν γενικώς η Θεία Χάρη στην Εκκλησία (και στους παλιοηµερολογίτες, αφού έως το 1935 ανήκαν στην Εκκλησία), δηλαδή το έργο του Χριστού και η ύπαρξη της Εκκλησίας θα είχαν ακυρωθεί επί της γης, επειδή η Ελλαδική Εκκλησία δήθεν «µόλυνε» το 1924 όλες τις άλλες τοπικές Εκκλησίες, διορθώνοντας κατά 13 ηµέρες το ηµερολόγιό της!
Γενικώς, οι όποιες χειροτονίες των παλαιοηµερολογιτών είναι εντελώς άκυρες πνευµατικώς ως υπερόριες (εκτός πνευµατικής δικαιοδοσίας), ως από αναρµόδιους, καθηρηµένους και λαϊκούς προερχόµενες, ως από έναν (ή δύο), χωρίς γνώση και έγκριση της αρµόδιας ιεράς συνόδου ή ως από σχισµατικούς προερχόµενες.
Νοµικώς µόνο, υπάρχει καταχώρηση των «µυστηρίων» µερικών εξ αυτών στα ληξιαρχεία της χώρας, αλλά, όπως τονίζουµε, τα «µυστήρια» αυτά δεν έχουν καµµία απολύτως πνευµατική, αγιαστική και ουσιαστική υπόσταση.
Η) ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Οι σύγχρονοί µας παλαιοηµερολογίτες, όπως είπαµε, είναι πολυδιασπασµένοι σε αντιµαχόµενες «παρατάξεις» (δικός τους ο όρος) και µεταξύ τους επικρατεί διοικητικό, νοµικό, εκκλησιολογικό και πνευµατικό χάος. Το χάος αυτό δεν έχει τιθασευθεί ούτε από την Πολιτεία, ώστε να τεθούν κανόνες στην άσκηση τής θρησκευτικής τους ταυτότητας.
Οι παρατάξεις τους δεν έχουν πνευµατική κοινωνία µε κανένα από τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Ιεροσολύµων, Αντιοχείας, Μόσχας, Σερβίας κλπ. ή τις υπόλοιπες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, πχ. της Ελλάδος, της Βουλγαρίας, της Ρουµανίας και το Άγιο Όρος, παρότι πολλές τοπικές Εκκλησίες ακολουθούν το παλαιό ηµερολόγιο!
Θεωρούν (σχεδόν κάθε παράταξη για τον εαυτό της) πως είναι οι µόνοι ορθόδοξοι επί γης ή από τους ελάχιστους και τελευταίους «γνησίους» ορθοδόξους επί γης! Το φαινόµενο αυτό της ζηλωτικής προσκόλλησης στην µοναδικότητα και γνησιότητα εξηγείται κοινωνιολογικά, ενώ συναντάται κυρίως στους επίσης πολυδιασπασµένους προτεστάντες.
Παρουσιάζουν φανατισµό και ακρότητες στην εκδήλωση της πίστης, επιθετικότητα εναντίον της κανονικής Εκκλησίας και κυρίως εναντίον αντιπάλων παλαιοηµερολογίτικων φατριών, καθώς και έντονη προσωπολατρεία και προσκόλληση σε συγκεκριµένους αρχηγούς.
Όπως δηλώνει δηµοσίως µια από τις παλιοηµερολογίτικες παρατάξεις «η προσωπολατρεία είναι η νόσος του παλαιοηµερολογιτισµού». Επίσης, ποικίλει εξαιρετικά ο βαθµός παραδοχής των ηγετών τού παλιοηµερολογιτισµού για τα µυστήρια της (κανονικής) Εκκλησίας: άλλοι τα θεωρούν έγκυρα, άλλοι υπό όρους έγκυρα ή άκυρα και άλλοι εντελώς άκυρα!
Σήµερα ο ολιγάριθµος παλαιοηµερολογίτικος χώρος βρίσκεται, αφ’ ενός, σε φάση εσωστρέφειας και αναζήτησης ταυτότητας, λόγω της πολυδιάσπασης και, αφ’ ετέρου, έντασης των επιθέσεων κατά της Εκκλησίας µε χρήση του διαδικτύου και ορισµένων µέσων γενικής ενηµέρωσης.
Οι επιθέσεις γίνονται αφήνοντας σε δεύτερη µοίρα το θέµα του ηµερολογίου, υπερτονίζοντας το πρόβληµα του οικουµενισµού, προφητολογώντας περί αντιχρίστου ή τέλους του κόσµου και καταγγέλλοντας την Εκκλησία για σύγχρονες επιλογές, σε εγωιστική αντιδιαστολή µε τη δήθεν «πατερική» στάση του παλαιοηµερολογιτισµού.
Αυτοεµφανίζονται ως «οµολογητές», ως «θεµατοφύλακες της παράδοσης» και γενικώς αυτοηρωοποιούνται, όπως στην περίπτωση της παρακράτησης και κατάληψης της Μονής Εσφιγµένου Αγίου Όρους. Ας µην συγχέουµε τους οµολογητές Αγίους, όπως τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό ή τον Άγιο Μάξιµο τον Οµολογητή, µε τους σύγχρονους πεπλανηµένους σχισµατικούς παλιοηµερολογίτες, παρότι αυτοπαρουσιάζονται ως διάδοχοί τους.
Σε πολλές περιπτώσεις, η πολεµική τους εναντίον της (κανονικής) Εκκλησίας υπερβαίνει σε επιθετικότητα και τη ρητορική άλλων, πχ. των λεγοµένων «µαρτύρων του Ιεχωβά» ή των «Πεντηκοστιανών» προτεσταντών.
Αναλώνουν µέγα µέρος της ρητορείας τους όχι στην κήρυξη του Λόγου του Θεού, αλλά στην καταγγελία προβεβληµένων επισκόπων της ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουµενικού Πατριαρχείου.
Εντούτοις, δεν απορρίπτουν συµπροσευχές εντός των ναών τους µε µέλη της Εκκλησίας της Ελλάδος, την οποία θεωρούν άλλοτε αιρετική, άλλοτε σχισµατική και άλλοτε «υπόδικη».
Αγαπηµένα θέµατα των παλαιοηµερολογιτών, όπως αποτυπώνονται σε περιοδικά και οµιλίες τους, είναι η επίκληση «προφητειών» για το τέλος του κόσµου, η συστηµατική καταγγελία επισκόπων της Εκκλησίας ως «προδότες της πίστεως» και η αµαύρωση της τιµής αγιασµένων σύγχρονων µορφών της ορθοδοξίας.
Όχι µόνο δεν δέχονται ως φωτισµένους τους αγίους γέροντες π. Ιάκωβο Τσαλίκη, π. Παΐσιο Αγιορείτη, π. Φιλόθεο Ζερβάκο, π. Πορφύριο, π. Ιωσήφ τον Σπηλαιώτη, π. Θεόκλητο ∆ιονυσιάτη, π. Εφραίµ Κατουνακιώτη, π. Χριστοφόρο Παππουλάκο, π. Γεράσιµο Μικραγιαννανίτη Υµνογράφο, π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο κλπ, αλλά µιλούν εξευτελιστικά για αυτούς, τους αποκαλούν «µάγους» ή «ψευτοαγίους» και άλλα.
∆εν αναγνωρίζουν ως άγιο τον Άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, τον νεοµάρτυρα Άγιο Χρυσόστοµο Σµύρνης, τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη και άλλους, ενώ µια µειονότητα παλιοηµερολογιτών δεν αναγνωρίζει ως άγιο ούτε τον Άγιο Νεκτάριο Αιγίνης.
Το δυστύχηµα είναι πως πολλοί από τους ηγέτες των διαφόρων παρατάξεων τού παλιού ηµερολογίου συχνά δεν έχουν καν βασικές θεολογικές γνώσεις, αλλά µόνο ηµιµάθεια, εµπάθεια και φανατισµό, πράγµα που τους φέρνει ακόµη και σε αιρετικές διδασκαλίες, ενώ η εκτός της Εκκλησίας στάση τους είναι θεµελιωδώς αντιπατερική και αντιεκκλησιαστική!
Παρατηρούνται εµφανείς πλάνες και αποκλίσεις από την ορθοδοξία σε πολλές σχισµατικές παρατάξεις, ιδίως σε θέµατα Τριαδικότητας του Θεού, γνωρισµάτων της ορθοδοξίας και ορθοπραξίας, δογµατικής, αγιογραφίας και ερµηνείας των αποστολικών Κανόνων.
Κάποιοι εκ των προβεβληµένων των παλαιοηµερολογίτικων φατριών έχουν αποδείξει ότι τρέφουν αγάπη για τα µέσα γενικής ενηµέρωσης, όπου συχνά-πυκνά αρθρογραφούν ή εµφανίζονται ως διωκόµενοι και ως οι µόνοι «γνήσιοι ορθόδοξοι», µε προφανή στόχο την προσέλκυση οπαδών, διά της επίκλησης κυρίως του συναισθήµατος των αναγνωστών ή τηλεθεατών.
Ανέκαθεν και σήµερα, βασίζουν την συνέχιση της ύπαρξής τους, ως ανεξάρτητοι ή αντάρτες της Εκκλησίας, στην αγάπη του λαού για την Εκκλησία και στην άγνοια που υπάρχει στον κόσµο ως προς το τι είναι οι παλιοηµερολογίτες.
Με απλά λόγια; Ο κόσµος συνήθως δεν ξέρει ότι βρίσκονται σε σχίσµα µε την Εκκλησία και ενίοτε τους ακολουθεί, συγχέοντάς τους µε την κανονική Εκκλησία. Πλειάδα σκανδάλων σεξουαλικής και οικονοµικής φύσεως, που απασχόλησε κατά καιρούς τα µέσα γενικής ενηµέρωσης εις βάρος της Εκκλησίας συχνά προέρχονται από σχισµατικούς κύκλους παλαιοηµερολογιτών, αλλά καταλογίζονται στην ίδια την Εκκλησία, λόγω ακριβώς της µεγάλης σύγχυσης περί του θέµατος.
Εµπλεκόµενοι βρίσκονται και σε υποθέσεις βιαιοπραγιών εναντίον µελών της Εκκλησίας, σε υποθέσεις του ποινικού δικαίου και σε οικονοµικές απάτες, όπως στην περίπτωση της κατάληψης των κτηρίων της Μονής Εσφιγµένου Αγίου Όρους, παρά τις σχετικές δικαστικές και ιεροκοινοτικές αποφάσεις.
∆ιάφορες παρατάξεις έχουν ασκήσει επεµβατική πολιτική στο Άγιο Όρος, εγκαθιστώντας δικούς τους «µοναχούς» σε σκήτες, ακόµη και καταλαµβάνοντας σταδιακά ένα µοναστήρι, τη γνωστή Μονή Εσφιγµένου.
Περιπτώσεις καταλήψεων ναών της Εκκλησίας από σχισµατικούς υπάρχουν και σήµερα σε λίγες περιπτώσεις, κυρίως στην Αττική.
Ως µέρος επιθετικής πολιτικής έναντι της Εκκλησίας, µπορεί να λογισθεί και η διανοµή φυλλαδίων µε προπαγανδιστικό υλικό υπέρ του παλαιοηµερολογιτισµού σε προσκυνητάρια ναών της Εκκλησίας, καθώς και η διείσδυσή τους στο Άγιο Όρος και σε γειτονικές χώρες, ιδίως στην Κύπρο. Σε κάθε περίπτωση, η εµµονή στο σχίσµα είναι µακράν του ορθοδόξου ήθους.
Σήµερα παρουσιάζονται ακόµη και «επαγγελµατίες παλιοηµερολογίτες», που εκµεταλλεύονται την ευσέβεια και την απλότητα του κόσµου, αφ’ ενός, και το ασαφές και ανεξέλεγκτο από την Πολιτεία καθεστώς περί της ίδρυσης παλαιοηµερολογίτικων «µοναστηριών» και «ναών» από τυχάρπαστους ρασοφόρους, αυτόκλητους «επισκόπους Γ.Ο.Χ.», αφ’ ετέρου.
∆εν λείπουν, φυσικά, και οργανωµένες παρατάξεις-σωµατεία παλαιοηµερολογιτών, µε καταστατικό και στοιχειώδεις αρχές λειτουργίας, όλες όµως παραµένουν σε κατάσταση σχίσµατος, µε όσα αρνητικά αυτό συνεπάγεται για την πνευµατική υπόσταση, πρωτευόντως των «αρχιεπισκόπων» και ηγετών, και, δευτερευόντως, του απλού κόσµου, που θέλει να ζει ορθοδόξως, αλλά πλανάται στα περί της πίστης.
Έχει παρατηρηθεί πως µέρος των «κληρικών» πολλών παρατάξεων παλαιοηµερολογιτών ενίοτε αποτελούνται από ανθρώπους που υπήρξαν ιερείς της Εκκλησίας, αλλά καθαιρέθηκαν για βαριά ηθικά ή άλλα παραπτώµατα και οι οποίοι εγωιστικά αρνούνται να κάνουν υπακοή στις αποφάσεις της Εκκλησίας και να «πετάξουν τα ράσα», συνεχίζοντας να παριστάνουν τους ιερείς, καταφεύγοντας στον παλαιοηµερολογιτισµό.
Πράγµατι, η πνευµατική αταξία δεν αναπαύει τον άνθρωπο, ενώ ανυπακοή και ανταρσία στην Εκκλησία σηµαίνει ανυπακοή και ανταρσία στον ίδιο τον Χριστό, που αποτελεί την κεφαλή και τον ακρογωνιαίο λίθο της.


Πηγή:ΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΛΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ, υπό Μιχάλη Γεωργιάδη

Αναγνώστες