Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2010

Κυριακή της Τυροφάγου ή Τυρινής

Αγαπητοί μου αδελφοί, για αρετές και καθήκοντα μας ομιλεί και πάλι ο Κύριος. Μας προτρέπει, αφού ερευνήσουμε τη ψυχική μας κατάσταση και αισθανθούμε τα ελαττώματά μας, να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια για να ελευθερωθούμε από τις κακίες μας και να στολίσουμε τη ψυχή μας με αρετές.
Τις κακίες μας, θέλει να καταπολεμήσουμε, ο Κύριός μας και να τις αποβάλουμε.
Πολλές είναι οι κακίες μας και τα ελαττώματά μας.
Μια απ’ αυτές είναι η μνησικακία.
«…εάν μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών» μας λέγει η σημερινή Ευαγγελική περικοπή. Ρητώς και κατηγορηματικώς μας λέγει ο Κύριος ότι, εάν δεν συγχωρούμε εκείνους που μας κάνουν κακό, ούτε ο Πατέρας μας ο Ουράνιος θα συγχωρήσει τις δικές μας αμαρτίες. Θα μάς τις συγχωρήσει, μόνο όταν κι εμείς συγχωρούμε τους άλλους.
Το πάθος της μνησικακίας λοιπόν μας προτρέπει ο Κύριος ν’ αποφύγουμε. Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης λέγει ότι: «η μνησικακία σημαίνει κατάληξις του θυμού, φύλαξ των αμαρτημάτων, μίσος της δικαιοσύνης, απώλεια των αρετών, δηλητήριο της ψυχής…ας μη θεωρήση κανείς ασήμαντο πάθος τούτη την σκοτομήνη δηλαδή την μνησικακία».
Μας θέλει ο Χριστός να είμαστε μακρόθυμοι, συγκαταβατικοί, επιεικείς, ανεξίκακοι. Παραδείγματα υπάρχουν άφθονα που διαλαλούν την αρετή της αμνησικακίας.
Κάποιος ιερέας στην Ισπανία, γύρω στα 1930, καταδικάστηκε από το καθεστώς σε θάνατο. Όταν τον πήγαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ρώτησε ποιος από σας θα με τουφεκίσει; Τότε πετάγεται ένας επαναστάτης με θράσος και αυθάδεια λέγοντάς του, ΕΓΩ. Τότε ο ιερέας τον ευλόγησε και του είπε «αδελφέ μου σε συγχωρώ μ’ όλη τη καρδία μου».
Ακούστε ένα παράδειγμα ακόμη, σε έναν από τους μεγάλου διωγμούς των Χριστιανών ο τύραννος βασανιστής ρωτά έναν Χριστιανό την ώρα του μαρτυρίου «και τι μεγάλο πράγμα έκανε σε’σας ο Χριστός; Και απάντα ο Χριστιανός: «μας έδωκε τη δύναμη να συγχωρούμε και να αγαπάμε σάς που μας βασανίζετε τόσο σκληρά».
Αδελφοί μου, σας παράθεσα δύο παραδείγματα για να σας φανερώσω το μεγαλείο και τον ηρωισμό της Χριστιανικής ψυχής. Έργο δύσκολο, στην ανθρώπινη αδυναμία, η αμνησικακία και η συγχωρητικότητα. Όμως είναι έργο ωραίο, υψηλό, θείο. Είναι ένας πραγματικός ηρωισμός.
Στην εποχή μας, αγαπητοί μου αδελφοί, υπάρχουν άραγε χριστιανοί που συγχωρούν τους άλλους; ή μήπως το πάθος της μνησικακίας και της εκδικήσεως έχει κυριεύσει τις καρδιές τους; δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα θεωρούν δίκαιο και φυσικό το ν’ ανταποδώσουν τα ίσια και να εκδικηθούν κάποιο που τους έβλαψε.
Πολλές είναι οι αφορμές που δίδονται για να δημιουργηθούν μεταξύ μας αντιπάθειες. Πόσοι γείτονες, είτε σε σπίτια, είτε σε κτήματα, ζημιώνει ο ένας τον άλλο, παρεξηγούνται, υβρίζονται και καταλήγουν στα δικαστήρια; Πόσοι άνθρωποι κρατάνε κακία και περιμένουν να βρουν τη κατάλληλη ευκαιρία για να κάνουν μεγαλύτερο κακό στον εχθρό τους; πόσοι χριστιανοί σήμερα επικαλούνται την οργή του Θεού εναντίον των εχθρών τους και ζητούν, με κατάρες κι αναθέματα τη τιμωρία αλλά και την καταστροφή τους;
Για το πραγματικό αναγεννημένο Χριστιανό, ούτε φυσικό είναι, ούτε δίκαιο, ούτε και συμφέρον να είναι μνησίκακος. Γιατί, ένας τέτοιος Χριστιανός, δεν μπορεί να κρύβει μέσα του πάθη, κακίες, εγωισμούς, μίσος και εκδίκηση. Δεν είναι φίδι και σκορπιός για να δαγκώνει και να φαρμακώνει, ο χριστιανός είναι πρόβατο του Θεού, που αγαπά, ανέχεται και συγχωρεί. Έπειτα είναι και άδικο να μνησικακή, γιατί, πως είναι δυνατόν, αφού αυτός κάθε μέρα, ζητάει από το Θεό να του συγχωρεθούν οι αμαρτίες, που είναι πολλές, αυτός δε συγχωρεί τις αμαρτίες των άλλων, που είναι λίγες; Είναι δίκαιο και λογικό αυτό;
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να μη μας κυριεύσει το πάθος της μνησικακίας, αλλά παντού ας σκορπούμε τη συγγνώμη και την αγάπη.
Ας τηρούμε πάντοτε αυτό, που μας το παρέδωσε ο Κύριος: «άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέτες ημών». Αμήν.

Αναγνώστες