Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2010

Οι σχισματικοί παλαιοημερολογίτες υπό του Μιχάλη Γεωργιάδη (τελευταίο μέρος)

Θ) ∆ΙΑΦΟΡΕΣ ΑΡΧΙΚΩΝ-ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΠΑΛΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ
Οι πρωτεργάτες του παλαιοηµερολογικού σχίσµατος δεν είχαν κατά νου, ούτε µπορούσαν να προβλέψουν τη σηµερινή άναρχη και χαοτική κατάσταση µε την ίδρυση νέων, δήθεν γνησίων, «ορθοδόξων Εκκλησιών».
Προς τούτο µπορεί κανείς να ερευνήσει και τις έως τότε επιστολές και τα γραπτά τους. Αποσκοπούσαν αρχικά στη διακοπή του µνηµοσύνου των επισκόπων της Ελλαδικής Εκκλησίας, στην ένσταση για την αλλαγή του ηµερολογίου και την επαναφορά των 13 ηµερών της διαφοράς µεταξύ των δύο ηµερολογίων.
Η κατάσταση εκτραχύνθηκε από τη διαφωνία των εναποµεινάντων δύο µόνο ηγετών των παλαιοηµερολογιτών, καθηρηµένων, πρώην κληρικών, Ματθαίου Καρπαθάκη και Χρυσόστοµου Καβουρίδη, περί του αν θεωρούν έγκυρα τα µυστήρια της Εκκλησίας της Ελλάδος και αν όντως η Εκκλησία της Ελλάδος είναι η µητρική τους. Τότε εισήχθη ο όρος «άνευ χάριτος µυστήρια» από τον Καρπαθάκη, ενώ ο Καβουρίδης αναγνώριζε τα µυστήρια της Εκκλησίας ως εγκυρότατα και θεωρούσε µητρική την Εκκλησία της Ελλάδος.
Με κινήσεις σύµπηξης ιδιαίτερης θρησκευτικής κοινότητας, αποκοµµένης από την Ορθόδοξη Εκκλησία, τόσο από τον Καρπαθάκη, όσο και από τον Καβουρίδη, έφτασαν οι παλιοηµερολογίτες στη σηµερινή αλλοπρόσαλλη κατάσταση ριζικής διαφωνίας και αποκοπής από την Εκκλησία, µε παράλληλη διάσπαση και δηµιουργία διαρκώς νέων και αντιµαχόµενων µερίδων παλαιοηµερολογιτών και πολεµικής ρητορείας κατά της Εκκλησίας.
Μια ακόµη µεγάλη διαφορά των αρχικών από πολλούς σύγχρονους ηγέτες σχισµατικών παρατάξεων είναι ότι οι µεν αρχικοί ενίοτε είχαν απλώς και µόνο πλάνη, λόγω ελλιπούς γνώσης ή εκτίµησης των πραγµάτων, οι δε σύγχρονοι σε πολλές περιπτώσεις γνωρίζουν άριστα το άτοπο και αναίτιο της αποκοπής από την Εκκλησία, αλλά επιµένουν στο σχίσµα, εφευρίσκοντας αστήρικτες και θεολογικοφανείς δικαιολογίες, προσποριζόµενοι ηγετικά, προσωπικά ή άλλα οφέλη.
Ι) ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ
Μπορούµε συνοπτικά να έχουµε υπ’ όψιν για τους παλαιοηµερολογίτες τα εξής:
1. Βρίσκονται σε σχίσµα µε την Εκκλησία και οι ηγέτες τους το συντηρούν µε κάθε µέσο. Το ίδιο ισχύει και στα ενδοπαλαιοηµερολογίτικα σχίσµατα. Βρίσκονται εκτός Εκκλησίας οικεία βουλήσει και εµφανίζουν πλάνες και παρεκκλίσεις από δόγµατα της Εκκλησίας, λόγω φανατισµού, ηµιµάθειας και σχολαστικισµού.
2. ∆εν πρόκειται για ενιαίο σώµα παλαιοηµερολογιτών, αλλά για πλειάδα διαφορετικών και αντικρουόµενων παραεκκλησιαστικών οµάδων.
3. Στερούνται ουσιαστικών θεολογικών γνώσεων και παρουσιάζουν φανατισµό, κατακρίσεις και αντιπαλότητα, ιδίως η αρχηγική οµάδα εκάστης παράταξης, που φέρει τη µεγαλύτερη ευθύνη στη συντήρηση του σχίσµατος.
4. ∆εν έχουν ιερείς κανονικά χειροτονηµένους και αναγνωρισµένους από την
Εκκλησία και δεν µεταδίδουν έγκυρα µυστήρια.
5. Εξαντλούν τη ρητορεία τους σε αλλοπρόσαλλη αντιεκκλησιαστική πολεµική, αντί για το Λόγο της αγάπης του Θεού. Εµφανίζονται ως οι τελευταίοι πραγµατικοί ορθόδοξοι χριστιανοί επί γης ή, έστω, από τους τελευταίους.
6. Το δηµιουργηθέν από το 1935 παλαιοηµερολογίτικο σχίσµα, ναι µεν φθίνει ραγδαία από πλευράς οπαδών, βαθαίνει δε και γίνεται ακόµη πιο δυσεπούλωτο σταδιακά, κυρίως εκ µέρους διαφόρων «αρχιεπισκόπων» του, ενώ διατηρεί χαρακτηριστικά φανατισµού και τυφλής αυτοδικαίωσης στα µέλη του, µεγάλης συνήθως ηλικίας.
7. Η Εκκλησία ανά τον κόσµο χρησιµοποιεί κυρίως το παλαιό ηµερολόγιο (πχ.
Ρωσία, Σερβία) και λιγότερο το νέο (πχ. Ελλάδα, Αµερική). Εντούτοις, κανένα πρόβληµα δεν υφίσταται στην κοινωνία µεταξύ των τοπικών Εκκλησιών εξαιτίας ενός τέτοιου, εξωτερικού, γνωρίσµατος.
8. Για να ξεχωρίζουµε τους παλιοηµερολογίτικους ναούς από τους κανονικούς Ορθόδοξους ναούς και να µην συµµετέχουµε σε αυτούς, µπορούµε να ρωτάµε και να µαθαίνουµε αν ανήκουν ή όχι στην οικεία Ορθόδοξη Μητρόπολη και αν όντως έχουν κοινωνία µε την Εκκλησία της Ελλάδος και τα ορθόδοξα Πατριαρχεία.
9. Η Εκκλησία τρέφει αγάπη προς κάθε άνθρωπο, χωρίς να εξαιρεί τα πλανηθέντα σε αιρέσεις και σχίσµατα τέκνα της. Τοιουτοτρόπως, πρόθυµα δέχεται την επανεισδοχή στην κανονικότητα πρώην παλαιοηµερολογιτών και τους αντιµετωπίζει µε οικονοµία και αγάπη.
10. Τα σχίσµατα ποτέ δεν έλειψαν από την εκκλησιαστική ιστορία. Από τον νεστοριανισµό και µονοφυσιτισµό, έως τον σύγχρονο άκριτο ζηλωτισµό ή παλαιοηµερολογιτισµό, µε «ου κατ’ επίγνωσιν ζήλο», τα σχίσµατα κάνουν τον κύκλο τους, παρασύροντας αρχικώς µερίδα ανθρώπων, έως την επανένταξή τους στην Μητέρα Εκκλησία. Η Εκκλησία έχει τελεσιδίκως αποφανθεί και νουθετήσει υπευθύνως τα τέκνα της και για το θέµα αυτό.
11. Λύση στο θέµα είναι η προσωπική αποστασιοποίηση των οπαδών τού παλαιοηµερολογιτισµού από το σχίσµα και η κανονική ένταξή τους στην Εκκλησία, ακόµη και αν ζητήσουν, κατ’ οικονοµία, ενορίες µε το παλιό ηµερολόγιο, θέµα στο οποίο έχει κατά τόπους συγκατανεύσει η Εκκλησία.
12. Το αναγκαίο για καθέναν µας παραµένει η συνειδητή συµµετοχή στη ζωή και τα µυστήρια της Εκκλησίας και η προσπάθεια δι’ αυτών για προσέγγιση µε το γλυκύ πρόσωπο του Ιησού…
Ο Θεός να βάλει το χέρι του να επιστρέψουν όλοι οι πεπλανηµένοι αδελφοί στην Εκκλησία, να θέσουν τέρµα στην στέρησή τους από το Σώµα και Αίµα του Κυρίου µας, να πάψουν να αµαυρώνουν και να πληγώνουν το σώµα της Εκκλησίας ή να πλανούν και άλλους στο σχίσµα, πιθανόν δυσαρεστηµένους και σχολαστικούς ή πιστούς και καλοπροαίρετους...

Παραθέσεις βιβλίων και ιστοσελίδων:
«... ∆ίπλα στην Κιβωτό της Εκκλησίας πλέουν και κάποια πειρατικά καράβια. Το µεγαλύτερο έχει για καπετάνιο τον Πάπα που επανειληµµένα έχει προσπαθήσει να κατακτήσει την Κιβωτό της Ορθοδοξίας και να γίνει καπετάνιος, διώχνοντας το Χριστό.
Παραδίπλα, άλλα πειρατικά καράβια και σχεδίες. Και µεταξύ τους, ένα γρι-γρι µε πέντε- δέκα βάρκες (καθ' ότι πέντε-δέκα και οι πιο µεγάλες παρατάξεις του), το σαπιοκάραβο του ζηλωτισµού, µε µαύρη παντιέρα που γράφει «Ορθοδοξία ή Θάνατος».
Επάγγελµα των Ζηλωτών, το ψάρεµα, το οποίο πρέπει να γίνεται στο σκοτάδι, γι' αυτό και είναι πάντοτε νυχτερινό. Τα ψάρια που πιάνουν είναι αυτοί που γλιστρούν από την Κιβωτό της κανονικής Εκκλησίας.
Τους ζαλίζει η τρικυµία των σκανδάλων της Εκκλησίας, χάνουν την ισορροπία τους και πέφτουν στο νερό. Και το γρι-γρι που ακολουθεί τους ψαρεύει. Τους υπόσχεται δε ότι θα τους πάει κατευθείαν στον παράδεισο και ότι ήταν ευτύχηµα το ότι έπεσαν από την Κιβωτό της Εκκλησίας.»

Από το βιβλίο: «Η κρίση της Ελλαδικής Εκκλησία, η παγίδα του Ζηλωτισµού», του
µοναχού Μιχαήλ, των εκδόσεων ∆ορκάς.

«…Αν δεν γνωρίσουµε το φως της χάριτος, λέµε ότι είµαστε καλά και στο ηµίφως.
Στο φως αποκαλύπτεται η πραγµατικότητά µας.
Μέσα στο φως θα αποκαλυφθεί η Αλήθεια της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία δεν είναι αυτό που φανταζόµαστε, που νοµίζουµε, που θα θέλαµε να είναι.
Η Εκκλησία είναι µια µητρική αγκάλη, που όλους θέλει να σώσει, αν θελήσουν να σωθούν.
∆εν είναι θεσµός, δεν είναι ιδεολογία, δεν είναι παράταξη, δεν είναι σύστηµα, δεν είναι µέρος. Η Εκκλησία δεν δικάζει, δεν τιµωρεί, δεν ψάχνει για οπαδούς, δεν µετασχηµατίζεται, δεν διαιρεί, δεν κουράζεται, δεν ξεκουράζεται, δεν ανησυχεί να πείσει αποστοµωτικά, να υποδουλώσει και να κατατροπώσει κανέναν και ποτέ.
Προσέξτε το, παρακαλώ. Οι χριστιανοί σήµερα πρέπει να γίνουµε οι άνθρωποι των καθαρών βιωµάτων, να µιλά πιο βροντερά η ζωή µας, παρά τα πολλά λόγια µας, να µην απαιτούµε µε προπέτεια το θαύµα, να βιαζόµαστε στην προσευχή, ν’ ακούµε και τον άλλο, όποιος κι αν είναι, να υποµένουµε την αντίδραση, την αντίσταση του άλλου, να συνεργασθούµε µε τον Θεό.
Εµείς θα του δώσουµε τον εκούσιο κόπο µας, την άσκηση, κι Εκείνος τη χάρη Του και το έλεός Του, αφού πάντοτε η σωτηρία του ανθρώπου είναι συνεργεία Θείας χάριτος και ανθρώπινης ενέργειας. Ο άνθρωπος πλάσθηκε κατ’ εικόνα Θεού κι ο σκοπός της δηµιουργίας του είναι η θέωση.
Η αποστολή της Εκκλησίας είναι η σωτηρία του κόσµου, τα µυστήρια της Εκκλησίας αγιάζουν τον αγωνιζόµενο άνθρωπο, ο οποίος καθαριζόµενος φωτίζεται και θεώνεται.
Αυτή είναι η ορθόδοξη θεολογία, η ανθρωπολογία, η εκκλησιολογία και η ασκητική της Εκκλησίας µας.
Μην ψάχνουµε για άλλες ατραπούς, όταν µία είναι η οδός της σωτηρίας, της θεώσεως, της τελειότητος.
Από το βιβλίο «Οι χριστιανοί σήµερα», του µοναχού Μωυσέως Αγιορείτου.
Ιδίως συνιστούµε για µελέτη από κάθε ενδιαφερόµενο, -η:
• το βιβλίο «Οικουµενισµός και Ζηλωτισµός: τα δύο άκρα» του π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου
• το βιβλίο «Το σχίσµα του ζηλωτικού παλαιοηµερολογιτισµού» του π. Βασιλείου Παπαδάκη
• τη διδακτορική διατριβή «ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ ΕΝ ΕΛΛΑ∆Ι» του µακαριστού αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη
∆ιάφορες ορθόδοξες ιστοσελίδες:
http://www.egolpio.com/OIKOUMENISMOS/peiraiws_palaiohmeologites.htm http://www.oodegr.com/oode/orthod/orthod.htm http://www.myriobiblos.gr/books/book1/
http://www.esphigmenou.gr
http://www.eastern-orthodoxy.com/esfigmenouE1.doc
Ειδησεογραφία:
http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=02.06.2002,id=44404184 http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=41068 http://www.inout.gr/showthread.php?t=49202
Wikipedia:
http://orthodoxwiki.org/Old_Calendarists
Σχετικά µε το παλαιοηµερολογίτικο σχίσµα, µπορούµε να ακούσουµε τον αγιασµένο γέροντα της εποχής µας, πατέρα Φιλόθεο Ζερβάκο.
Ο π. Φιλόθεος ασκήθηκε στη µονή Λογγοβάρδας Πάρου, χρησιµοποιώντας το παλαιό ηµερολόγιο, εντός της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, χωρίς φυσικά να συνταχθεί µε οποιαδήποτε από τις σχισµατικές, ήτοι εκτός Εκκλησίας, παλαιοηµερολογίτικες ορθοδοξόσχηµες παρατάξεις.
http://egolpio.wordpress.com/2009/07/22/xronolatres/ http://egolpio.wordpress.com/2009/07/23/palaiohmerologio_theos/ http://egolpio.wordpress.com/2009/07/27/pfilotheos/ http://egolpio.wordpress.com/2009/07/30/se_anameno/
Πηγή: Μιχάλης Γεωργιάδης © Θεσσαλονίκη comicocomico@yahoo.gr

Αναγνώστες