Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

Αφιέρωμα εις τον μακαριστόν Αιδεσιμώτατον Αριστείδη Κουτσόπουλο

Βιογραφικό σημείωμα
Ο π. Αριστείδης Κουτσόπουλος, γεννήθηκε στην Αναστάσοβα Καλαβρύτων το 1922.
Εκεί έλαβε την εγκύκλια μόρφωσή του ενώ τελείωσε το Γυμνάσιο στα Καλάβρυτα.
Το 1947 υπηρέτησε στον Ελληνικό στρατό, στις διαβιβάσεις για 40 μήνες, και τιμήθηκε για τον ηρωισμό του στις σφοδές μάχες στο όρος Γκιώνα στον «Συμμοριτοπόλεμο».
Το 1950 φοίτησε στην Εκκλησιαστική σχολή Πύργου για δύο συναπτά έτη.
Το 1952 παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του την κ. Παρασκευή Ζησιμοπούλου και απόκτησε δύο τέκνα τον Αθανάσιο και τον Κωνσταντίνο.
Στις 8/4/1952 χειροτονήθηκε διάκονος στον Ι.Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγίου και δύο μήνες αργότερα χειροτονείτε πρεσβύτερος στην Ι.Μ. Αγίας Τριάδας στις 18/6/1952 από τον μακαριστό επίσκοπο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κυρό Αγαθόνικο και τοποθετείτε εφημέριος στον Ι.Ν. Τιμίου Προδρόμου Δημητροπούλου.
Το 1957 λαμβάνει την πνευματική πατρότητα από τα σεπτά χέρια του μακαριστού επισκόπου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κυρού Γεωργίου.
Εν συνεχεία κατ’ εντολή του επισκόπου κυρού Γεωργίου παρακολουθεί το Φροντιστήριον Πνευματικών στην Ι.Μ. Πεντέλης.
Μετά το πέρας των φροντιστηριακών σπουδών χειροθετείτε Οικονόμος.
Την 1/2/1984 μετατίθεται στον Ι. Ν. Αγίου Ανδρέου Αιγίου.
Το 1996 χειροθετείτε Πρωτοπρεσβύτερος από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιο.
Στις 31/12/2007 μετά από την προτροπή του επισκόπου κατέθεσε την παραίτηση του και συνταξιοδοτήθηκε.
Την 19ην Φεβρουαρίου 2009 κοιμήθηκε εν ειρήνη.
Το έργο του καθ' όλοι την ιερατική του διακονία ήταν πολύπλευρο και σπουδαίο ως αποκορύφωμα όλων ήταν η αναστήλωση του Ι.Ν. Αγ. Ανδρέου μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1995, αλλά και η παρακαταθήκη που άφησε στα χιλιάδες πνευματικά του τέκνα ανά την υφήλιο.

Ομιλία προς τον π. Αριστείδη
30/12/2007
Η σημερινή ημέρα αγαπητοί μου αδελφοί είναι αρκετά φορτισμένη από την αποχαιρετιστήρια ομιλία του πατρός Αριστείδη που μόλις ακούσαμε.
Ο π. Αριστείδης όπως ξέρετε ήταν και είναι ένας ακούραστος Λευίτης του Ευαγγελίου.
Παρόλο της προχωρημένης ηλικίας, είναι πάντα πρόθυμος να βοηθήσει το λογικό του ποίμνιο, και ως καλός ποιμένας «την ψυχή του έδωσε δια αυτό». Πάντα τον πρώτον λόγο στην ζωή του είχε η Εκκλησία και ύστερα η οικογένειά του, τον πρώτον λόγο είχε ο κάθε ένας ενορίτης, και ύστερα τα παιδιά του και η αξιοσέβαστη πρεσβυτέρα του.
Όποτε και να περνούσες από την Εκκλησία μας ο π. Αριστείδης ήταν στο γραφείο του και κάποιον θα εξομολογούσε!
Ο π. Αριστείδης αγαπητοί μου αδελφοί ήταν και είναι χρυσός δοκιμασμένος εν «χωνευτηρίω» είναι ένα διαμάντι, απ' όπου και να τον κοιτάξεις το μόνο που θα δεις είναι φως. Και όπως λέγει το Ιερό Ευαγγέλιο το λυχνάρι δεν το κρύβεις αλλά το βάζεις στο πιο ψηλό μέρος για να φωτίζει, έτσι και εμείς τον π. Αριστείδη δεν θα τον κρύψουμε αλλά θα τον έχουμε εδώ, μαζί μας, όπου θα είναι το φως που θα μας φωτίζει με την ευλογία του, με την εμπειρία του, αλλά και με την αγάπη του, διότι εδώ είναι το σπίτι του, εδώ έδωσε τις μάχες, και πραγματικά ήταν πολλές και μεγάλες.
Εγώ προσωπικά δεν τον αποχαιρετίζω αλλά του εύχομαι μέσα από την καρδιά μου καλή συνέχεια από την νέα σκοπιά γιατί παρόλο που θα είναι συνταξιούχος θα είναι εν ενεργεία στις καρδιές και στις ψυχές όλων μας. Άξιος!!!

Η ομιλία του πατρός Αριστείδη στο Ιωβηλαίο που τιμήθηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιο για τα πεντήκοντα και πλέον ιερατικά έτη

Σεβασμιώτατε,
Σεβαστοί πατέρες,
Αξιότιμοι κύριοι Δήμαρχοι Καλαβρύτων και Αιγίου
Αξιότιμοι Κύριοι εκπρόσωποι των αρχών,
Κυρίες και Κύριοι,
Συναισθήματα πνευματικής χαράς και αγαλιάσεως κυριαρχούν την ψυχή μου σήμερον που η τοπική Εκκλησία μας ήτις "εστίν ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας" κατά τον ιερόν Αυγουστίνον, με πρωτοβουλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Αμβροσίου όστις "ιεταται εις τόπον και τύπου Χριστού" κατά τον άγιον Ιγνάτιον τον Θεοφόρον, τιμά την ταπεινότητά μου με το χρυσούν Ιωβηλαίον συμπληρώσας πεντήκοντα και τρία έτη αδιαλείπτου διακονίας εις το Ιερόν Θυσιαστήριον.
Πέραν αυτών των συναισθημάτων ομολογ΄πως με δυσκολίαν συγκρατώ την συγκίνησίν μου και αισθάνομαι επιτακτικήν την ανάγκην όσον ποτέ άλλοτε να δοξάσω τον άγιον Τριαδικόν Θεό δια το μέγα Του έλεος και την πολλήν προς την ταπεινότητά μου αγαθότητα Του, παράλληλα δε να εκφράσω εκ
βάθους καρδίας απείροω νικας ευχαριστίας προς την υμετέραν Σεπτήν Σεβασμιότητα, δια την πατρικήν αγάπην και εκτίμησιν που εκδηλώνει προς την ταπεινότητά μου.
Ταπεινώς φρονώ πως δεν ήταν υπερβολή να ομολογήσω ότι εις το πρόσωπόν Σας δεν διακρίνω μόνον τον επίσκοπο της τοπικής μας Εκκλησίας, αλλά διακρίνω σαρκομένην αυτή ταύτην την αγάπην όπως παρουσιάζει ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης "ως πηγή ελέους, πέλαγος φιλανθρωπίας θάλασσα ταπεινώσεως".
Τα όσα ελέχθησαν υπό του προλαλήσαντος πατρος Χρήστου Τσάκαλου αρχιερατικού επιτρόπου Αιγίου, δεν επιθυμώ να τα σχολιάσω ίνα μη ο εγωισμός και η οίσις αιχματωτίσουν αυτή την στιγμή την ψυχή μου και βεβηλώσουν την χαράν και την συγκίνησιν μέσα στην καρδιά μου.
Αντιπαρέρχομαι λοιπόν τον πειρασμό τούτον υπακούοντας εις τον φιλοκαλικόν λόγον "αυτοπαινέτους μισεί ο Θεός, ο αίπενος της καλής ημών πράξεως διδόσθω υπ' άλλων.
Ομολογώ όμως πωε δεν μπορώ να αντισταθώ χωρίς να εκφράσω δια πολλοστήν φοράν την ευγνωμοσύνην μου σε λίαν σεβαστά και αγαπητά πρόσωπα τα οποία αποτέλεσαν σταθμούς στην πορεία της ζωής μου και συνέβαλαν τα μέγιστα εις την διαμόρφωσιν της προσωπικότητάς μου και της ιερατικής μου διακονίας.
Με συγκίνησιν ενθυμούμαι τον παλιόν Γέροντα Πορφύριον Κουτσόπουλο Ιερομόναχον της Ιεράς Μονής Αγίων Θεοδώρων Αροανίας, θείον μου αδελφόν του πατέρα μου. Οσάκις επεσκεπτόμουν ως εαρός την Ιεράν Μονήν τότε που ευρίσκετο στην ακμή της στην δεκαετία του 1930, εθαύμαζα την ασκητικήν ζωήν των πατέρων την φιλοθεΐαν, την φιλαδελφία, την φιλοκαλίαν των. Αναλοίωτες παραμένουν στην μνήμη μου οι στιγμές εκείνες που έζησα μετέχοντας εις τους Ιεράς Ακολουθίας της Μονής με το λιγοστό ιλαρό φως των κανδήλων των Αγίων.
Ο πατήρ Πορφύριος θέρμανε μέσα μου την πίστιν εις τον Θεόν με αποτέλασμα να συνειδητοποιήσω ενωρίς αυτά που κάλιστα επισημαίνει ο Μέγας Αθανάσιος, πρώτον την έξιν την επ' αυτής γινομένην" δηλαδή την αρετή και γενικά το ήθος που προέρχεται από την πίστη, και δεύτερον "το επιχορηγούμενον εκ Θεού τω πίστιν έχοντι πνεύμα" δηλαδή την χάριν του αγίου Πνεύματος που χορηγεί ο Θεός σ' αυτόν που έχει πίστη. Παράλληλα 'εσπειρε μέσα στην ψυχή μου την προς τον Θεόν αγάπη ως μοναδική οδο Θεογνωσίας αφού "ο Θεός αγάπη εστίν" κατά τον Ευαγγελιστήν Ιωάννη, δεδομένου ότι η αγάπη είναι το πλήρωμα του Νόμου η σύναψις των εντολών η πρυτανεύουσα των αρετών" κατά τον Διάδοχο Φωτικής, παράλληλα με την αγάπη την ελπίδα εις τον Θεόν η οποία αποτελεί "κράτος αγάπης αφανισμός"
Αυτή ήτο ταπεινώς φρονώ μεγαλυτέρα και αξιολογοτέρα προσφορά του πατρός Πορφυρίου, προς την ταπεινότητά μου πέραν της οικονομικής επιβαρύνσεως που επωμίσθη δια την εγκύκλιον μόρφωσίν μου και την εκκλησιαστικήν μου εκπαίδευση που δεν ήτο αμελητέα στα δύσκολα εκείνα προπολεμικά χρόνια.
Επιθυμώ επίσης να εκφράσω την ευγνωμοσύνην μου προς τον μακαριστόν Μητροπολίτην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κυρόν Αγαθόνικον ο οποίος με ηλίευσεν εις την σαγήνην της Εκκλησίας ώστε να λάβω την μεγάλη απόφαση να περιβληθώ το ιερατικό σχήμα παρόλο που τότε με τον Νόμο 751 είχα διορισθή υπάλληλος εις τα κεντρικά γραφεία του Ο.Τ.Ε. Αθηνών, θέσιν η οποία προεξοφλούσε μιαν λαμπράν ιεραρχικήν και οικονομικήν εξέλιξιν. Ο μακαριστός Μητροπολίτης κυρός Αγαθόνικος συνέβαλε να υλοποιηθή το όνειρό μου και να εκπληρωθή ο πόθος της καρδιά μου που ήτο η Ιερωσύνη. Έτσι εκ των σεβασμίων χειρών του έλαβα τον πρώτον και δεύτερον βαθμόν της ιεροσύνης και κατεστάθην εφημέριος του Ιερού Ναού Τιμίου Προδρόμου Δημητροπούλου το 1952, και στην συνέχεια το έτος 1957 έλαβα ενταλτήριον γράμμα πνευματικής πατρότητας.
Στην συνέχεια θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνην μου προς τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Καλαβρ'υτων και Αιγιαλείας κυρόν Γεώργιον ο οποίος εκτιμήσας την ταπεινήν μου διακονία ενδιεφέρθη δια την αρτιωτέραν κατάρτησιν μου και με συστατική του επιστολή παρηκολούθησα το φροντηστήριον Πνευματικών εις την Ιεράν Μονήν Πεντέλης όπου εγνώρισα και ήκουσα διακεκριμένους Ιεράρχας με άρτιαν θεολογικήν παιδεία, πατερική εμπειρία και ποιμαντική ανησυχία. Στην συνέχεια παρά των σεπτών χειρών του προχειρίσθην οικονόμος.
Τέλος δε θα ήθελα να εκφράσω απείρους υικάς ευχαριστίας προς την υμετέραν σεπτήν Σεβασμιωτητα δι' όσο εποιήσατε και ποιείτε προς την ταπεινότητά μου, φοβούμαι όμως πως αν θα αναφερθώ αναλυτικά θα προσκρούσω προς την σεμνότητά σας και την ταπεινότητά Σας δια τούτο και δεν επεκτείνομαι περισσότερο, δεν μπορώ όμως να μην μνημονεύσω ότι αποτέλεσμα της δικής σας αγάπης ήτο η αιτία της μετάθεσεως μου από την ενορία Δημητροπούλου εις την ενορία του Αγίου Ανδρέου Αιγίου το1984, αποτέλεσμα της δική Σας αγάπης ήτο η προχείρησις μου εις Πρωτοπρεσβύτερον το1996, αποτέλεσμα της δική Σας αγάπης είναι η διοργάνωσης της τιμητικής ταύτης εκδηλώσεως προς το ταπεινόν προσωπόν μου.
Θα ήτο παράλειψις εάν δεν εκφράσω την ευγνωμοσύνην μου προς τα μέλη της οικογενειάς μου την Πρεσβυτέρα μου και τα αγαπητά μου παιδιά οι οποίοι αβίαστα και αγόγγυστα σαν άλλος Κηρυναίος σήκωσαν τον Σταυρόν των Ιερατικών μου καθηκόντων.
Θα ήτο παράλειψις εάν δεν εκφράσω την ευγνωμοσύνην μου και δεν ευχαριστήσω τους κατά καιρούς συνεργάτας και μέλη της Εκκλησιαστικής Επιτροπής, χωρίς την στήριξιν των και την συμπαράστασιν των δεν θα είχα προσφέρει ότι στην υπερπεντηκονταετή Ιερατική μου διακονία προσέφερα.
Τώρα Σεβασμιώτατε Δέσποτα ογδοηκοντούτης και πλέον λευκανθέο επί του Ιερού θυσιαστηρίου είναι καιρός όχι για τιμητικές εκδηλώσεις αλλά είναι καιρός να κάνω τον απολογισμόν αυτής της πεντηκονταετούς και πλέον διακονίας εις τον Αμπελώνα του Κυρίου, και τολμώ να πω πως παρά τις όποιες αδυναμίες μου και τα όποια πάθη και ατάλειες κατέβαλα κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε ο Χριστός καθημερινά να καταγγέλεται, το ορθόδοξο φρόνημα να προβάλλεται η ορθόδοξος Πνευματικότης να βιούται.
Ο χρόνος όμως της εμής αναλύσεως εφέστηκεν και μετά του Αποστόλου τολμώ να πω την πίστιν τετήρηκα τον δρόμον τελέλεκα, ευχυθείτε Σεβασμιώτατε Δέσποτα ίνα έχω καλήν αποόγίαν ενώπιον του φοβερού βήματος του Κυρίου, προς τούτο αιτώ τις προσεχές όλων και πιστεύω εις την δύναμιν της προσευχής των χιλιάδων πνευματικών μου τέκνων τα οποία παρακαλώ τώρα να προσεύχονται περισσότερον διά την ταπεινότητά μου, όπως παράλλλα επικαλούμαι και τις πρεσβείες του ενδόξου Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου και του αγίου ενδόξου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου τους Ναούς των οποίων ταπεινά διηκόνησα, πιστεύοντας ακράδαντα εις την παρησίαν των και την δύναμιν της μεσιτείας των διότι οι άγιοι μας "τω ουρανίω θυσιαστηρίω παρεδρεύοντες διακονούσι τοις ευχομένοις όσα εν θέλωσι παρά τω βασιλεί των Ουρανών ανυειν δύναται" κατά τον Ιερόν Χρυσόστομον.
Ευχυθείτε Σεβασμιώτατε Δέσποτα, Σεβαστοί μου Πατέρες και αγαπητοί μου αδελφοί ίνα ακατακρίτως παραστώ ενώπιων του φοβερού βήματος του Κυρίου και ακούσω της μακαρίας εκείνης φωνής "ευ δούλε αγαθέ και πιστέ είσελθε εις την χαράν του Κυρίου" διά να συνεχείσω εκεί εις το επουράνιον θυσιαστήριον να δοξολογώ τω Πατρί και τω Υιώ και τω αγίω Πνεύματι ότι πρέπει πάσα δόξα τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν
ΨΗΦΙΣΜΑ ΔΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
π. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ ΚΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ.
Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού Αγίου Ανδρέου Αιγίου συνεδρίασε εκτάκτως χθες την 19ην Φεβρουαρίου 2009 και ώρα 11η πρωινή με θέμα:
ΤΟΝ ΑΙΦΝΙΔΙΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ π. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ ΚΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ.
Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την επί μακράν διακονία του εις στον ως άνω Ιερό Ναό όπου τον διακόνησε με ιερόν ζήλον, αγάπη, ταπείνωση, καλοσύνη και προθυμία, αποφάσισε τα εξής:
1. Οι σημαίες του Ιερού Ναού να κυματίζουν μεσίστιες,
2. Να καταγραφεί το όνομα του πατρός Αριστείδη στα δίπτυχα των διατελεσάντων κεκοιμημένων Ιερέων της ενορίας.
3. Να εκφράσουν τα θερμά συλλυπητήρια, προς τους οικείους του,
4. Σύσσωμο το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο να ακολουθήσει την εκφορά τού μεταστάντος,
5. Αντί στεφάνου κατέθεσε σημαντικό χρηματικό ποσό, υπέρ του Ιερού Ναού μας,
6. Να δημοσιευθεί το παρόν ψήφισμα διά του τύπου.
Μη υπάρχοντος ετέρου θέματος ελύθη η συνεδρίασις.
Ἐν Αἰγίῳ τῇ 19/2/2009
Ὁ Πρόεδρος

Ἄγγελος Σπυρόπουλος.
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Αναγνώστες