Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Β΄ Χαιρετισμοί

Η σωτηρία του κόσμου είναι η ύψιστη ανθρώπινη προσδοκία, αγαπητοί μου αδελφοί, και σε αυτή οικοδομείται όλο το έργο της θείας οικονομίας.
Η πτώση απομάκρυνε τον άνθρωπο από τον Θεό και τον οδήγησε στην κατάσταση της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου.
Η υπεροψία και η αναζήτηση της ελευθερίας, έξω από τη σχέση με τον Θεό, υποδούλωσε τον άνθρωπο στο νόμο της αμαρτίας και τον έστρεψε ενάντια στον Θεό πατέρα.
Ο άνθρωπος της πτώσεως ήταν αδύνατο να σωθεί χωρίς την αποκάλυψη του Θεού Λόγου δια της Παρθένου.
Γιατί όμως ο ιερός υμνογράφος χαιρετά την Παναγία μας λέγοντάς της: «χαίρε ανόρθωσις των ανθρώπων»; Γιατί η Παρθένος Μαρία με τη γέννηση του Λόγου του Θεού καθίσταται η απαρχή της σωτηρίας του κόσμου.
Στο ίδιο πνεύμα της ανορθώσεως του ασθενούς ανθρώπινου φυράματος με την ενανθρώπιση του Θεού κινείται και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.
Στον μεγάλο αυτόν Πατέρα της Εκκλησίας εντοπίζουμε πλήθος θεολογικών όρων που θα προσδιορίσουν στο εξής την περί Θεοτόκου ορολογία.
Η Παναγία προσέφερε την ανθρώπινη φύση της για την ενανθρώπηση του Θεού και κατέστησε δυνατή την οικείωσή Του από όλους τους ανθρώπους. Έτσι Εκείνη, που γέννησε το μόνο μεσίτη Χριστό ως άνθρωπο, ή καλύτερα ως θεάνθρωπο, γίνεται μεσίτρια και αποδέχεται τις ανθρώπινες δεήσεις για μεσιτεία προς τον Υιό της.
Γι’ αυτό επικαλούμαστε τη βοήθειά της για να λάβουμε το δώρο της χάριτος και να γίνουμε υιοί Θεού «κατά χάριν», απαλλασσόμενοι από την αμαρτία, δηλαδή από το παλαιό χρέος, όπως γράφει στα Θεοτοκία ο Ιωσήφ ο Υμνογράφος.
Επίσης ο Μεγάλος υμνογράφος του ακαθίστου ύμνου χαιρετά την παναγία μας λέγοντας της «χαίρε Παραδείσου θυρών ανοικτήριον».
Ανοίγει πλέον τον Παράδεισο η Θεοτόκος, για τον κατάκριτο άνθρωπο και ο δρόμος προς την θέωση γίνεται ορατός, αφού ο Σωτήρας Χριστός που γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία ανακαίνισε την «πεπαλαιωμένη» ανθρώπινη φύση και κατέστησε τους θνητούς, ουράνιους, αιώνιου, αθάνατους.
Με την Παναγία απαλλάχθηκε το ανθρώπινο γένος από τη «νοητή αιχμαλωσία» και από τα δεσμά της κατάρας «δι’ αυτής η κατάρα απεστειρώθη, και η απολύτρωσις και η ευλογία εδόθη».
Στήριξε τον άνθρωπο και χάρισε σ’ αυτόν τη μεγάλη και παράδοξη σωτηρία, έτσι ονομάστηκε υπουργός* της θείας οικονομίας και αγαθότητας.
Η Θεοτόκος Μαρία γεννώντας το Σωτήρα και Λόγο του Θεού, γέννησε τη σωτηρία και την ανάπλαση όλου του κόσμου. Έκτοτε παρέχεται σε όλους τους ανθρώπους η δυνατότητα και το προνόμιο να αναγεννιούνται διαρκώς πνευματικά, να αντιστέκονται στην αμαρτία και στο κακό και να οικειούνται τις δωρεές του αγίου Πνεύματος.
Η Παναγία παρουσιάζεται από τον Ισίδωρο Θεσσαλονίκης, ως ο κατ’ εξοχήν καινός άνθρωπος, που με το πλήθος των χαρίτων και των αρετών έγινε το στολίδι ολοκλήρου του ανθρώπινου γένους.
Έτσι η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται ως «έγερσις των πεπτωκότων, ως νοητή χελιδών», που θέτει τέλος στο νοητό χειμώνα της πτώσεως εισάγοντας τους πιστούς στην άνοιξη της ουράνιας μακαριότητας. Γι’ αυτό και εγκωμιάζεται ως εκείνη που προκάλεσε την επανόρθωση των αμαρτωλών, τη χειραγωγία και την επιστροφή τους στον Θεό και στην αιώνια αγαθότητα.
Επίσης αγαπητοί μου αδελφοί, η Παναγία μας είναι η φωτεινή λυχνία, ο φάρος που καταυγάζει τον κόσμο με το εσωτερικό της φως.
Αυτό το φως αναζητά η ψυχή που έπεσε και επιθυμεί να επιστρέψει στον Θεό όπως ο φάρος καθοδηγεί το καράβι σε ασφαλή λιμάνι έτσι και η Παναγία ως φωτεινότατος φάρος καθοδηγεί τις ψυχές μας στο ασφαλέστατο λιμάνι που δεν είναι άλλο από την αγκαλιά του Θεού.
Γι’ αυτό καταφεύγουμε στην Θεοτόκο, γιατί μας άνοιξε την πύλη του ουρανού για να επανέλθει στη γη το φως της θείας ευσπλαχνίας και να σωθούν οι αμαρτωλοί.
Δικαιολογημένα, λοιπόν, εκθειάζεται από τον Ιάκωβο Μοναχό ως «κρηπίς ανακλήσεως και ρίζα της χαράς, βάσις του ανθρωπείου γένους και απαρχή της φύσεως».
Η Παρθένος Μαρία συνεχίζει ο Υμνωδός να την χαρακτηρίζει «καύχημα των Αποστόλων, η λύτρωσης της Εύας, η νοητή κλίμακα που ανάγει τους θνητούς στην ουράνια δόξα, αλλά και η σκέπη όλων εκείνων που με πίστη προστρέχουν σ’ Αυτήν». Είναι η κατοικία των πνευματικών χαρίτων της πλουτοφόρου Τριάδος, η κοσμημένη με το ευπρεπές εκείνο κάλλος, που προσείλκυσε τον Κύριο, και την ανήγαγε σε θεία Μητέρα Του.
Ολόκληρος ο Ύμνος είναι για τον πιστό ένας μόνιμος βοηθός, χρήσιμος και απαραίτητος για την τελείωσή του. Η πνευματική πορεία προς την θέωση βρίσκει έρεισμα στο πρόσωπο της Παναγίας, με τη βίωση του νοήματος του παραπάνω χαιρετισμού.
Τελειώνοντας, αγαπητοί μου αδελφοί, θα σας παραθέσω ένα θαυμάσιο κείμενο από τον γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ που ενθυμείται από τον δικό του γέροντα, τον άγιο Σιλουανό: «Τι να ανταποδώσω εγώ εις την Υπεραγίαν Δέσποιναν, αλλ’ εν ελέει επεσκέφθη εμέ και εσυνέτισεν; Εγώ δεν είδον Αυτήν, αλλά το Άγιον Πνεύμα έδωκεν εις εμέ να αναγνωτίσω Αυτήν εκ των πλήρους χάριτος λόγων Αυτής, και ευφραίνεται το πνεύμα μου, και η ψυχή μου˙ ούτως έλκεται προς Αυτήν δια της αγάπης, ώστε και μόνον η επίκλησις του ονόματος Αυτής γλυκαίνει την καρδίαν μου».
Έτσι και εμείς αδελφοί μου να επικαλούμαστε το όνομα της Παναγία μας για να μας προστατεύει αλλά και να μας γλυκαίνει την Καρδιά μας. Αμήν!
*υπουργός = βοηθός, υπηρέτης, υπο-εργός.

Αναγνώστες