Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Γ΄ Κυριακή των Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως)

Σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί, η Εκκλησία μας προβάλει ιδιαίτερα το Σταυρό του Κυρίου και μας καλεί να τον προσκυνήσουμε.
Με τον τρόπο αυτό μας εισάγει σιγά – σιγά στο μυστήριο της λύτρωσης του ανθρώπου, που θα πανηγυρίζουμε την ολόφωτη νύχτα της αναστάσεως του Κυρίου.
Λύτρωση, αγαπητοί μου αδελφοί, σημαίνει λύση από τα δεσμά της αμαρτίας, από τα δεσμά του θανάτου και της φθοράς.
Ο θάνατος καταργήθηκε με το σταυρικό θάνατο του Θεανθρώπου Χριστού, και το κράτος της δουλείας τού διαβόλου εξουδετερώθηκε με τη μετάνοια του ανθρώπου.
Ο Σταυρός του Κυρίου εκφράζει την οδύνη, την άκρα ταπείνωση, αλλά και την απερίγραπτη αγάπη που οδηγεί στην ανάσταση των νεκρών.
Έτσι το σημερινό Ευαγγέλιο μας λέγει; «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτό και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι», μας λέγει δηλαδή, ότι, όποιος θέλει να γίνει οπαδός του Χριστού και να τον ακολουθήσει, πρέπει πρώτα ν’ απαρνηθεί τον εαυτό του.
Πρέπει να θυσιάσει τη προσωρινή αμαρτωλή ευτυχία και να σηκώσει στον ώμο του το Σταυρό του Κυρίου, που είναι το σύμβολο της θυσίας του ηρωισμού και της λύτρωσης.
Και συνεχίζει τον λόγο του ο Κύριος, λέγοντάς μας: όποιος ενδιαφέρεται μόνον για το επίγειο συμφέρον του και για τις μάταιες απολαύσεις της ζωής, αυτός θα χάσει τη ψυχή του.
Εκείνος, όμως, που θα θυσιάσει τα τερπνά της ζωής και τις απολαύσεις της και θα υπακούσει σε μένα και στο κήρυγμα του Ευαγγελίου μου, αυτός θα σώσει τη ψυχή του, που είναι το αληθινό και πραγματικό του συμφέρον.
Διότι «τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον, εάν κερδίση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού»; όλα τα πλούτη του κόσμου δεν έχουν καμία αξία μπροστά στην αξία της ψυχής. Τι άραγε να φανερώνουν τα θεία αυτά λόγια του Κυρίου μας; Μας υπενθυμίζουν τον αληθινό προορισμό μας και το πραγματικό μας συμφέρον, που είναι η σωτηρία της ψυχής μας.
Είναι όμως εύκολο πράγμα ν’ απαρνηθούμε τις χαρές του κόσμου; Να κόψουμε κάθε σχέση μ’ ό,τι μας τραβάει στο κακό και στην αμαρτία; Δεν είναι εύκολο.
Χρειάζεται, για να το κατορθώσουμε, ένας αγώνας καθημερινός, σκληρός, επίμονος και αποφασιστικός.
Όμως, είναι συμφέρον μας, γιατί έτσι θα σώσουμε τη ψυχή μας, που είναι αιώνια κι αθάνατη.
Είναι αδιανόητο να φροντίζουμε για τη προσωρινή μας απόλαυση και ν’ αδιαφορούμε για τη παντοτινή μας ευτυχία.
Είναι ασύμφορο, για τα επίγεια και μηδαμινά, να χάσουμε τα ουράνια και ασύγκριτα. Τη θυσία αυτή που πρέπει να κάνουμε, δεν τη ζητάει μόνο ο Κύριός μας, αλλά το ζητάει το συμφέρον μας, η αιώνια σωτηρία μας.
Γι’ αυτό δεν πρέπει να διστάσουμε.
Καλούμαστε να θυσιάσουμε τα κατώτερα, για να κερδίσουμε τ’ ανώτερα. Ν’ αφήσουμε τα φθαρτά και επιβλαβή, για να εξασφαλίσουμε τ’ άφθαρτα, τ’ αιώνια και ωφέλιμα.
Αλλά οι άνθρωποι φροντίζουν για το αληθινό και πραγματικό του συμφέρον; Ή μήπως διάφορα πάθη και αδυναμίες, όπως εγωισμοί, πονηρίες, απιστίες και αμαρτωλές επιθυμίες τους τυφλώνουν και δεν βλέπουν το συμφέρον τους;
Αδελφοί μου, μια ματιά αν ρίξουμε στη κοινωνία μας, θα δούμε τους ανθρώπους και μάλιστα πολλούς Χριστιανούς, να ενδιαφέρονται μόνο για τη προσωρινή τους απόλαυση και ν’ αδιαφορούν για το αιώνιο μέλλον τους.
Βλέπουμε νέους, μεσήλικες ακόμη και γέροντες, να σαπίζουν μέσα στην ασωτία και στη διαφθορά, βλάπτοντας την ψυχή τους αλλά και την υγεία τους διότι ο άνθρωπος δεν είναι άλλο σώμα και άλλο ψυχή, ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματική οντότητα όταν πονά η ψυχή πονά και το σώμα και όταν πονά το σώμα πονά και η ψυχή.
Πόσοι άνθρωποι κυνηγούν τα πλούτη κι αποκτούν μεγάλες περιουσίες μ’ αδικίες, απάτες κι αρπαγές; Πόσοι ακόμη κατέχουν μεγάλα αξιώματα, μέσα στη κοινωνία, αφού συκοφάντησαν, αδίκησαν, πάτησαν, όπως λέγει και ο λαός, επί πτωμάτων για να ανεβούν κοινωνικά, για να κερδίσουν τον κόσμο, για να δοξασθούν και να απολαύσουν τη επίγεια ζωή;
Ναι, αγαπητοί μου αδελφοί, να χαρούμε και να απολαύσουμε τη ζωή, όχι όμως με παρανομίες σε βάρος της ψυχής μας, γιατί αυτό δεν είναι το συμφέρον μας.
Το συμφέρον μας είναι ο Σταυρός, και όποιος συσταυρώνεται με το Κύριό, μας εγκαταλείπει την εγωιστική μανία κι ανοίγεται στον συνάνθρωπο, και γίνεται ο συμπάσχων και ο συμπονών.
Μια τέτοια στάση λέγετε αγιότητα και ο άγιος είναι ελεύθερος από τη δουλεία της φθοράς, είναι ο απελεύθερος της χάριτος, ο φιλόθεος και ο φιλάνθρωπος. Με δύο λόγια ελευθερία και αγιότητα θα πει συνάντηση του ανθρώπου με τον άνθρωπο και ο άνθρωπος με τον Θεό.
Αδελφοί μου, δεν υπηρετεί ο άνθρωπος τον Θεό, αλλά ο Θεός τον άνθρωπο, έγινε ο Θεός άνθρωπος, και από Κύριος του ουρανού και της γης έγινε υπόδικος και καταδικάστηκε σε σταυρικό θάνατο.
Υπέστη πάνω στο σταυρό την ύψιστη καταφρόνηση˙ έχουμε αναρωτηθεί όμως γιατί; Είναι απλό αδελφοί μου, η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο τον οδήγησε στο Σταυρό. Και η αγάπη του για τον άνθρωπο ανασύρει όλο το ανθρώπινο γένος από τον τάφο και από τα τρίσβαθα του Άδη.
Ο σταυρός δεν είναι διακοσμητικό σύμβολο, είναι αγώνας, και αγωνία, είναι δράμα και δοκιμασία είναι, αγαπητοί μου αδελφοί, μαρτύριο, θυσία και σταύρωση.
Σήμερα που προσκυνούμε το Σταυρό του Κυρίου μας, ας θυμόμαστε ότι ο Χριστός σταυρώθηκε για εμάς κι εμείς πρέπει να συσταυρωθούμε με τον Χριστό, στο δικό μας Γολγοθά, για να έρθει και η δική μας ανάσταση. Αμήν.

Αναγνώστες