Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Κυριακή των Βαΐων

«Ωσαννά…ο Βασιλεύς του Ισραήλ».
Σήμερα οι Ιουδαίοι υποδέχθηκαν τον Χριστό με επευφημίες και ζητωκραυγές, όπως μας αναφέρει η σημερινή Ευαγγελική περικοπή, και αυτό, διότι στο πρόσωπό Του έβλεπαν τον «βασιλέα του Ισραήλ».
Περίμεναν δηλαδή έναν βασιλέα με πολύ στρατό, με δύναμη να αποτάξει από τον τράχηλο τους τον Ρωμαϊκό ζυγό.
Ο Χριστός, όμως, ήλθε «καθήμενος επί πώλον όνου», δεν ήταν ο Χριστός ο πολιτειακός άρχοντας, αλλά κάτι ασυγκρίτως μεγαλύτερο, ήταν ο Σωτήρας, ο λυτρωτής των ανθρώπων.
Ο ίδιος δήλωσε ενώπιον του καίσαρος: «η Βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου».
Κάπως έτσι όμως υποδεχόμαστε και εμείς σήμερα τον Χριστό όπως τον υποδέχθηκαν τότε οι Εβραίοι ο καθένας από εμάς τον υποδέχεται όπως αυτός τον θέλει.
Δηλαδή ο καθ’ ένας από εμάς τον θέλει προστάτη των συμφερόντων του, εγγυητή της ασφάλειάς του, υπηρέτη των σχεδίων του.
Θα μου επιτραπεί να πω ότι τον «κόβουμε και τον ράβουμε» στα δικά μας μέτρα και σταθμά.
Ο Χριστός όμως στην πραγματικότητα δεν είναι αυτός που εμείς θέλουμε, αλλά αυτός που εμείς δεν θέλουμε και ούτε καν το υποψιαζόμαστε.
Ο Χριστός είναι «ο βασιλεύς της ειρήνης» ενώ εμείς τον θέλουμε άρχοντα του πολέμου, θυμηθείτε την δήλωση που είχε κάνει ο πρώην πρόεδρος της Αμερικής πριν από καιρό.
Ο Χριστός είναι «πράος και ταπεινός τη καρδία» εμείς τον θέλουμε τιμωρό και εκδικητή, θυμηθείτε αυτό που λέμε όταν κάποιος κλέβει «ο Θεός δεν του έκοβε το χέρι!»
Βεβαίως το ποιος είναι ο Χριστός δεν είναι σημερινό ερώτημα είναι παλαιό και το ακούμε στην ευαγγελική περικοπή όταν ρωτά ο ίδιος ο Χριστός τους μαθητές του: «τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι τον υιόν του ανθρώπου;» δηλαδή ποίος νομίζουν οι άνθρωποι, ότι είμαι εγώ, ο υιός του ανθρώπου; Και αυτοί απάντησαν «οι μεν Ιωάννην τον βαπτιστήν, άλλοι δε Ηλίαν, έτεροι δε Ιερεμίαν ή ένα των προφητών».
Και ο Χριστός συνεχίζει την ερώτηση στους μαθητές Του «εσείς τι νομίζεται ποιος είμαι εγώ ο υιός του ανθρώπου; Και ο Πέτρος απάντησε «εσύ είσαι ο Χριστός, ο υίος του Θεού του ζώντος».
Εκείνο, επομένως, που πρέπει να κάνουμε είναι όχι να κατασκευάζουμε το δικό μας Χριστό αλλά να κατανοήσουμε τι πραγματικά είναι ο Χριστός.
Το τι πραγματικά είναι ο Χριστός μας το λέγει ο ίδιος «εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή».
Ο Χριστός είναι η πραγματική οδός, η οδός που παρά τις δυσκολίες και τις δοκιμασίες μάς οδηγεί κοντά στον δημιουργό μας, μάς οδηγεί στον Παράδεισο στο φυσικό μας τόπο.
Με τη είσοδό Του στα Ιεροσόλυμα, ο Χριστός, άνοιξε τον δρόμο προς την αθανασία, μάς δείχνει τον τρόπο και τον δρόμο, δηλαδή χωρίς σταυρική πορεία δεν υπάρχει ανάσταση, δεν υπάρχει ζωή.
Ο Επιφάνειος επίσκοπος Κύπρου λέγει στην ομιλία εις τα Βαΐα «χθές Χριστός εκ νεκρών ήγειρε Λάζαρον, και σήμερον ο αυτός επί τον θάνατον έρχεται» και πάλι λέγει «χθές άλλω, ως ζωή, ζωήν εχαρίσατο, και σήμερον ζωοδότης επί τον θάνατον έρχεται».
Ο δρόμος λοιπόν μένει ανοιχτός με την θυσία του Θεανθρώπου Χριστού είναι αυτός που δίδει ζωή στον άνθρωπο, ποια ζωή όμως αυτή την πρόσκαιρη; όχι μας δίδει «το ύδωρ το ζών» το αιώνιο, το αθάνατο αυτό που δεν μπορεί κανείς κλέφτης να μας πάρει.
Μας χαρίζει την αιώνια ζωή, εγγύηση αποτελούν τα θαύματα της νεκρανάστασης που έκαμε ο Χριστός και χθές εορτάσαμε και ακούσαμε στην Ευαγγελική περικοπή την ανάσταση του Λαζάρου αλλά και σε λίγες ημέρες θα ακούσουμε και θα εορτάσουμε και την δική Του ανάσταση.
Τα δαφνόφυλλα που θα σας μοιράσουμε σήμερα είναι τα σύμβολα της νίκης κατά της φθοράς και του θανάτου.
Σε λίγο θα κρατήσουμε στα χέρια μας την εγγύηση και την υπόσχεση της κοινής αναστάσεως.
Με αυτές τις σκέψης θα ήθελα να σας καλωσορίσω στην Μεγάλη Εβδομάδα στην Εβδομάδα των Παθών και να σας προτρέψω όπως λέγει ο Κοσμάς ο μοναχός «δεύτε ουν και ημείς, κεκαθαρμέναις διανοίαις συμπορευθώμεν αυτώ και συσταρωθώμεν και νεκρωθώμεν δι’ αυτόν…και συνανυψώ υμάς εις την άνω Ιερουσαλήμ, εν τη Βασιλεία των ουρανών». Αμήν.

Αναγνώστες