Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Ιουδαϊσμός (μέρος Α’)

Είναι η θρησκεία του Εβραϊκού κράτους του Ισραήλ.
Ιστορικά και προ του Μωυσή ο οποίος εκήρυξε τον Μονοθεϊσμό που τελικά επικράτησε, υπήρχαν πολυθεϊστικές και ειδωλιλατρικές τάσεις από τις διάφορες Εβραϊκές φυλές, οι οποίες έπειτα από διεργασίες πολλών ετώνν κατάληξαν στην λατρεία του μόνου αληθινού Θεού του Γιαχβέ.
Για τους Εβραίους, ο εθνάρχης και θρησκευτικός ηγέτης αναμφίβολα υπήρξε ο Μωυσής. Πολλές βάσει αυτού, συναντάμε τον όρο Μωσαϊκή θρησκεία. Ο Μωυσής δημιούργησε την αναγκαία ενότητα μεταξύ των Εβραϊκών φυλών πράγμα που απεδείχθη χρήσιμο για την μετέπειτα Ιστορία.
Όλη η διδασκαλία και η φιλοσοφία του τρόπου ζωής εντάσσεται στις Δέκα (10) εντολές που έλαβε από τον Θεό στο όρος Σινά και εξήγγειλε στον λαό του. Βεβαίως, υπήρξαν οι μονοθεϊστικές τάσεις από εποχής Αβραάμ που παγιώθηκαν αργότερα.
Έτσι, αυτός ο παντοδύναμος Θεός, που αποκαλύπτεται, είναι γεμάτος από ηθικές ιδιότητες και καθοδηγεί τον λαό του Ισραήλ στην ηθική τελείωση.
Η διαφορά του με τους άλλους Θεούς είναι ότι ο ίδιος αποκαλύπτεται στον άνθρωπο στον χρόνο και τόπο που θέλει, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις καταλλήλων σχέσεων μεταξύ αυτού και των ανθρώπων.
Δίνει υποσχέσεις, προετοιμάζει ψυχολογικά, ενθαρρύνει και έτσι γεννιέται μια πίστη για την κατάκτηση της γης της επαγγελίας, η οποία περνά τον Εβραϊκό λαό μέσα από συνεχείς αγώνες, θυσίες και δεινά έως ότου καταλήξει στην Παλαιστίνη.
Αυτή η σχέση που δημιουργήθηκε από τον Μωυσή μεταξύ Θεού και Εβραίων είναι μια εθνική υπόθεση. «Οι προφήτες πολέμησαν αυτήν την εθνική χρήση του Θεού των Πατέρων, γιατί ο Θεός εκτός του ότι είναι Θεός του Ισραήλ, είναι περισσότερο Θεός όλων των ανθρώπων, δηλαδή παγκόσμιος Θεός»[1]
Ο εβραϊκός λαός ήταν λαός μεγάλων παθημάτων. Μετά τον θάνατο του Σολομώντα, το Εβραϊκό κράτος διαιρέθηκε σε δύο βασίλεια. Η επιβολή του μονοθεϊσμού χαρακτηρίζεται από συνεχείς αγώνες που βρίσκουν την δικαίωσή τους στα πρόσωπα των προφητών.
«Οι προφήτες υπήρξαν τα μεγάλα φερέφωνα του Θεού, εκείνοι που αδιάκοπα προσκαλούσαν στην θρησκεία της καρδιάς. Εκείνοι που δεν επέτρεψαν ποτέ ο Θεός του Ισραήλ να εξομοιωθή με τους Θεούς των άλλων λαών».[2] Έτσι, με την διαπαιδαγώγηση των προφητών, το Ισραήλ άντεξε σε ότι δεν θα άντεχε άλλος λαός. Πίσω από την διασπορά του, διατήρησε έντονη την συνοχή του.
Το φαινόμενο αυτό είναι άξιο θαυμασμού και εξηγείται με την πίστη στον Θεό, τον Ιεχωβά και στον ερχομό του Μεσσία ως σωτήρα Θεού, με το δόγμα πως οι Εβραίοι είναι οι εκλεκτοί του Θεού και με τα ήθη και έθιμα που διατηρήθηκαν σε όλες τις περιοχές της διασποράς. Βάσει λοιπόν της πίστεως προς τον λυτρωτή Μεσσία και μέσα από συμφορές και καταπίεση από άλλους λαούς κατακτητές, περίμεναν την σωτηρία που προανήγγειλαν οι προφήτες.
Ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα που επέδρασε ψυχολογικά στους Εβραίους ήταν η καταστροφή του ναού της Ιερουσαλήμ.
Με αυτό το γεγονός, στιγματίζεται η έναρξη μιας πορείας προς την διασπορά του Εβραϊκού λαού για 20 αιώνες.
Το 363μ.Χ., έγιναν προσπάθειες ανοικοδομήσεως του ναού επί Ιουλιανού του Παραβάτη, αλλά απέβησαν μάταιες.
Περίεργα φαινόμενα παρατηρήθηκαν, η γη εσείετο, φλόγες ξεπηδούσαν από τα θεμέλια, και οι εργασίες διεκόπησαν.
Θα μπορούσαμε να χωρίσουμε την διασπορά των Εβραίων σε δύο μέρη. Σε εκείνη που έλαβε χώρα προς της εγκαταστάσεως τους στην γη της επαγγελίας και σ’ αυτήν μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, το 70 μ.Χ. επί Τίτου.
«Δύο βασικές αιρέσεις αντιμάχονται η μια την άλλη, οι Σαδδουκαίοι που ήταν η ιερατική αφρόκρεμα και εξέφραζε τα συμφέροντα των πλουσίων στρωμάτων του Εβραϊκού λαού και οι Φαρισαίοι, φανατικοί Εβραίοι, που απαιτούσαν την αυστηρή τήρηση του τυπικού μέρους της θρησκείας και κατεδίκαζαν κάθε συμβιβασμό»[3].
Άλλη αίρεση, οι Εσσαίοι, που αποτελούσαν μιαν ασκητική αδελφότητα με ένα καθεστώς κοινοκτημοσύνης, ήσαν ιδεολογικά πιο κοντά στους Φαρισαίους.
Πηγές για τα Δόγματα του Ιουδαϊσμού είναι η Παλαιά Διαθήκη, το Ταλμούδ, το οποίο είναι ένα σύστημα σχολίων της Παλαιάς Διαθήκης, το Τολεδώθ Γιεσούα που γράφτηκε το 1000μ.Χ. και η παράδοση, που βασίζεται στην προφορική διδασκαλία. Στοιχεία της παραδόσεως ευρίσκουμε και στο Ταλμούδ και στην Καμπάλα. Η Καμπάλα ή Καβάλα είναι η κατ’ εξοχήν πηγή παραδόσεως, από όπου αναζητούνται τα θεοσοφικά Δόγματα του Ισραήλ.
«Ο Μωυσής, που είχε μυηθεί σε όλη την σοφία των Αιγυπτίων, απέσυρε από τα Αιγυπτιακά μυστήρια ένα μέρος της προφορικής παραδόσεως η οποία διεδόθη μέσω των ηγετών των Εβραίων. Αυτή λοιπόν, η παράδοση συμπεριελήφθη αργότερα στο Ταλμούδ και την Καμπάλα όπως ισχυρίζονται πολλοί Εβραίοι συγγραφείς.
Η σύγχρονη Καμπάλα παρουσιάζει δύο όψεις. Την θεοσοφική και την πρακτική, που αναφέρεται σε άσκηση μαγείας. Άλλωστε και αυτοί οι ραββίνοι ισχυρίζονται την πραγματοποίηση τόσων θαυμάτων στην Παλαιά Διαθήκη από την δύναμη της Καμπάλας, που φθάνει μέχρι και την επίκληση πνευμάτων.
Όλοι οι Ραββίνοι αποδέχονται ότι άνευ γνώσεως της Καμπάλας, δεν είναι δυνατόν να εννοήσει κανείς την Παλαιά Διαθήκη, η οποία είναι γραμμένη με αλληγορικό πνεύμα. Είναι η Σοφία του Ισραήλ˙ κατ’ αυτήν το Ισραήλ θα κυριαρχήσει της ανθρωπότητας όταν οι αλλόφυλοι θα έχουν εξοντωθεί. Είναι ένα στοιχείο του οποίου η παγκόσμια κυριαρχία που επιδιώκουν οι Εβραίοι δεν είναι αντισημιτικό προϊόν, αλλά ουσιαστικό μέρος των παραδόσεών τους»[4].
Είναι ένα όραμα θρησκευτικού και πολιτικού χαρακτήρα και οι εξ αυτού επιδράσεις δια μέσου των πολλαπλών δραστηριοτήτων που θα έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε πιο κάτω.
Στο δεύτερο μέρος θα αναφερθούμε στις αντιθέσεις με τον Χριστιανισμό.
-------------------------------------------------
[1] "Οι πέντε μεγάλες θρησκείες του κόσμου", Γ. Μουστάκη, σ. 133.
[2] "?Βιβλική διδαχή", A. Girlanda, τ. !, σ. 9.
[3] "Οι ρίζες του Χριστιανισμού", I. Lentsman.
[4] "Παγκόσμιος Συνομοσία", Ι. Αντωνόπουλου,σ. 83.
Πηγή: «Χριστιανική επιχειρηματολογία» Αλέξανδρου Η. Σπυράκη, Αθήνα 1993

Αναγνώστες