Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010

Ε' Κυριακή των Νηστειών

Τη πένθιμο πορεία Του προς τα Ιεροσόλυμα ανεβαίνει ο Κύριος με τους αγαπημένους Του μαθητές.
Το έργο Του πλησιάζει στο τέλος και η αποστολή Του στη γη θα συμπληρωθεί με τον επώδυνο θάνατο επάνω στο σταυρό. Καθώς προχωρούσε προς τη πόλη, προλέγει στους δώδεκα «τα μέλλοντα αυτώ συμβαίνειν», δηλαδή τα παθήματά Του και το σταυρικό Του θάνατο.
Στη κρίσιμη εκείνη στιγμή, που μια λύπη επικρατούσε, δύο μαθητές Του, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, προχωρούν λίγο, τον πλησιάζουν και τολμούν να του ζητήσουν μια χάρη: «διδάσκαλε, δος ημίν ίνα είς εκ δεξιών σου και είς εξ ευωνύμων σου καθίσωμεν εν τη δόξη σου».
Τον παρακαλούν δηλαδή, τώρα που επρόκειτο να γίνει βασιλιάς των Ιουδαίων, να τους βάλει να καθίσουν στις καλύτερες θέσεις, ο ένας στα δεξιά κι ο άλλος στ’ αριστερά Του. Ζητούσαν από το Κύριο πρωτοκαθεδρίες, θέσεις υψηλές και προνόμια.
Λυπάται ο Κύριος, σαν άκουσε την πρόταση και τα σχέδια των δύο εκείνων μαθητών Του. Θλίβεται, γιατί βλέπει ότι στο διάστημα των τριών ετών που ήσαν μαζί του οι μαθητές Του, δεν είχαν καταλάβει τον αληθινό και υψηλό προορισμό τους. Δεν μπόρεσαν να πνίξουν τη φωνή των ατομικών συμφερόντων τους, και τοι τον έβλεπαν να εργάζεται για την εξυπηρέτηση των άλλων και δίδει το παράδειγμα της αυτοθυσίας.
Και με πόνο ψυχής και με συμπάθεια προς την ατέλειά τους, απαντά: «Ουκ οίδατε τι αιτείσθε», δε γνωρίζετε τι ζητάτε. Δεν καταλάβατε ακόμη, τους λέγει, τι είδους βασιλιάς είμαι και ποιο θα είναι το βασίλειό μου.
Και τη στιγμή εκείνη διεκήρυξε το μεγαλειώδες κήρυγμα της αληθινής δόξας και των πραγματικών πρωτείων. Βροντοφώναξε ποιοι είναι οι πραγματικά μεγάλοι στο κόσμο; Δεν είναι εκείνοι που «κατακυριεύουσι των εθνών και κατεξουσιάζουσιν αυτών».
Δεν είναι εκείνοι που με μέσα άνομα και ανήθικα, ανελεύθερα και απατηλά αρπάζουν την εξουσία και γίνονται τύραννοι κι εξουσιαστές των ανθρώπων.
Δεν είναι εκείνοι οι πολιτικοί που από αρχομανία, εγωπάθεια και για να ικανοποιήσουν τα συμφέροντά τους, ανεβαίνουν στ’ αξιώματα και γίνονται πρώτοι στη κοινωνία. Αυτά τα κάνουν εκείνοι που ούτε το θεοφοβούνται, ούτε τους ανθρώπους ντρέπονται.
«ουχ ούτως έσται εν υμίν» συνεχίζει ο Κύριος. Σεις, τους λέγει, μη μιμηθείτε τους ανθρώπους αυτούς. Σαν θέλετε να είστε πρώτοι και πραγματικά μεγάλοι μεταξύ των άλλων, ν’ αποφεύγετε τη τακτική των αρχομανών ανθρώπων.
Θέσετε τον εαυτό σας στην εξυπηρέτηση των συνανθρώπων σας. Με την αγάπη σας, να γίνεται δούλοι και υπηρέτες των άλλων. Όσο χαμηλώνετε τον εαυτό σας, τόσο θα σας εκτιμήσουν οι άλλοι και θα σας ανεβάσουν στο πρώτο και υψηλότερο θρόνο της συνειδήσεώς τους. Να εξυπηρετείτε τους πάντες και να δώσετε και τη ζωή σας ακόμη για τους άλλους.
Να ’χετε σαν παράδειγμα εμένα που τίποτα δε ζήτησα και όλους εξυπηρέτησα. Εμένα, που για την αγάπη των ανθρώπων, θα υψωθώ επάνω στο Σταυρό. «και γαρ ο Υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών».
Ο δρόμος λοιπόν της ταπεινώσεως και της θυσίας οδηγεί τον άνθρωπο στο αληθινό μεγαλείο κι αναδεικνύει τους πραγματικά μεγάλους. Δυστυχώς όμως, οι άνθρωποι του κόσμου ακολουθούν άλλο δρόμο κι έχουν άλλη τακτική σστ’ ανεβάσματά τους στα μεγάλα αξιώματα. Καταλαμβάνουν μεγάλες θέσεις κι αξιώματα και φθάνουν στο σκοπό τους ύστερα από πολλές αβαρίες της συνειδήσεώς του.
Ύστερα από ένα αγώνα πρόστυχο, άχαρο και ελεεινό. Σύρονται σαν τη σαύρα, αντί να πετούν στ’ ανέβασμά τους με τα φτερά του αετού. Συμμαχούν και με το διάβολο ακόμη, αρκεί να φθάσουν στην εξουσία. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουν, γίνονται σκληροί τύραννοι και σατράπες.
Σαν θέλουμε λοιπόν να γίνουμε «πραγματικά μεγάλοι», ας έχουμε υπόψη μας τα λόγια του Κυρίου μας: «ος αν θέλη γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος».
Ας δοκιμάσουμε τους γλυκείς καρπούς της ταπεινώσεως κι ας έχουμε σαν παράδειγμα τον ίδιο το Κύριό μας

Αναγνώστες