Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

Κυριακή των Μυροφόρων

Ο Κύριος βρίσκεται νεκρός πλέον επάνω στο Σταυρό.
Ο σεισμός, ο σκοτασμός του ηλίου και τα γενόμενα κατά την σταύρωση αλλά και όλη η φρίκη του Γολγοθά συνέβαλαν μέγιστα στον φόβο και στον τρόμο όχι μόνο των μαθητών, αλλά και των στρατιωτών.
Η ημέρα έφθασε στο τέλος της και το σκοτάδι θα σκέπαζε τους τρείς σταυρούς. Τα σώματα θα έμεναν εκεί γυμνά κι άταφα, σ’ ένδειξη εσχάτης περιφρόνησης.
Η σκέψη ότι το Σώμα του Χριστού θα έμενε εκεί άταφο και τροφή των ορνέων, εσπάρασσε τις καρδίες των Μαθητών Του.
Ποίος όμως θα τολμούσε να ζητήσει το Σώμα του Ιησού για να το ενταφιάσει;
Η τρομοκρατία εκείνων των ημερών τους παρέλυε τα γόνατα.
Πώς να εμφανισθούν σαν φίλοι και οπαδοί ενός επαναστάτη όπως είχαν χαρακτηρίσει οι Ιουδαίοι;
Μεγάλα τα εμπόδια για τους Μαθητές. Ποιος λοιπόν θα φρόντιζε για την Ταφή του Διδασκάλου;
Στην κρίσιμη αυτή περίσταση παρουσιάζονται οι «ήρωες του καθήκοντος», ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας κι ο φίλος του Νικόδημος.
Ο Νικόδημος ήταν άρχοντας των Ιουδαίων και μέλος του Συνεδρίου ενώ ο Ιωσήφ ήταν βουλευτής και οι δύο ήσαν κρυφοί μαθητές του Κυρίου μας.
Ο Ιωσήφ «τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού». Τόλμημα χαρακτήρισε την πράξη αυτή ο Ευαγγελιστής Μάρκος γιατί δεν ήταν εύκολο για έναν βουλευτή ν’ ασχολείται με τη ταφή ενός καταδίκου.
Δεν φοβήθηκε μήπως χλευαστή ή μήπως ξεπέσει του αξιώματος, περιφρονεί και υπερπηδά όλα τα εμπόδια.
Κατεβάζει το Σώμα του Χριστού από το Σταυρό μαζί με το Νικόδημο, τον ενταφιάζει και σ’ ένδειξη λατρείας, του προσφέρει μια μεγάλη ποσότητα, από τα πανάκριβα μύρα της εποχής εκείνης.
Όμως αγαπητοί μου αδελφοί δεν ήταν μόνο ο Ιωσήφ κι ο Νικόδημος που ανεδείχθησαν ήρωες του καθήκοντος. Ήρωες του καθήκοντος ανεδείχθησαν και οι Μυροφόρες γυναίκες.
Η φωνή του καθήκοντος, υπερνίκησε τη φυσική τους αδυναμία και αποφασίζουν να πάνε στο τάφο του διδασκάλου να αλείψουν το Σώμα Του με τα αρώματα κατά το έθος των Ιουδαίων.
Σε όλοι την διαδρομή διερωτούνται «τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;» και η απάντηση ήρθε μέσα από την έκπληξη και τον θαυμασμό.
Ο λίθος ήταν αποκεκυλισμένος από την θύρα του μνημείου, ήταν δηλαδή απομακρυσμένος από την είσοδο του τάφου και ο τάφος ήταν ανοικτός.
Δεν φοβήθηκαν, δεν δίστασαν αλλά προχώρησαν και μπήκαν στο Τάφο.
Εκεί αντιμετωπίζουν το δεύτερο θαύμα την δεύτερη έκπληξη με την είσοδο τους στο μνημείο αντικρίζουν «νεανίσκο καθήμενον εν τοις δεξιοίς, περιβεβλημένον στολήν λευκήν και εξεθαμβήθησαν» τις έπιασε τρόμος και ιερή κατάπληξη.
Ο Άγγελος όμως τις καθησύχασε λέγοντάς τες «μη εκθαμβείσθε» και αναγγέλλει το αναστάσιμο μήνυμα «Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον Εσταυρωμένον˙ ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε˙ ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν...».
Ο τρόμος και η κατάπληξη γίνεται χαρά και αγαλλίαση! Ο πόνος και η θλίψη φεύγει από τις καρδιές στους, πλημμυρίζοντας τες από θεία χαρά.
Σε αυτές τις ηρωικές ψυχές, σε αυτές τις ηρωίδες του καθήκοντος δίδετε η τιμή και η δόξα να γίνουν οι πρώτες αυτόπτες και αυτήκοες Μαθήτριες της Αναστάσεως του Σωτήρα μας.
Όμως, αγαπητοί μου αδελφοί, η τόλμη του Ιωσήφ αλλά και των Μυροφόρων γυναικών υπάρχει στους σημερινούς Χριστιανούς; ή χρειάζεται σήμερα τόλμη για να είναι κανείς πραγματικός χριστιανός;
Η απάντηση είναι: Ναι!
Πρέπει να πούμε ότι σήμερα χρειάζεται ιδιαίτερα ηρωισμός, γιατί η μέθοδος της πολεμικής και του διωγμού εναντίον του Χριστιανισμού, έχει ριζικά αλλάξει.
Σήμερα η πολεμική εναντίον τις «καθόλου Εκκλησίας» γίνεται από ανθρώπους που «τάχα» ενδιαφέρονται για την κάθαρση της Εκκλησίας αλλά αντί να βοηθούν της ρίχνουν λάσπη την ειρωνεύονται, την περιφρονούν, την ισοπεδώνουν λες και είναι κάποιο σωματείο.
Η Ορθόδοξη πίστη σήμερα χλευάζετε κυρίως από μέσα από τα ίδια τα παιδιά της διώχνοντας τις εικόνες από την ζωή τους, από τα σχολεία, από τα νοσοκομεία, από τα εργοστάσια από τα γραφεία.
Χτυπιούνται οι Χριστιανοί σήμερα από βρώμικα παραδείγματα, από άνομα συμφέροντα κι αθέμιτες επιδιώξεις «γνωστών και φίλων».
Η τηλεόραση δείχνει ανθρώπους εμπαθείς προς τον Ορθόδοξο χριστιανισμό που επιχειρούν να λασπολογήσουν να διαβάλουν την εικόνα, το φιλανθρωπικό έργο της.
Την κατηγορούν ψευδώς και ασυστόλως άνθρωποι που δεν ξέρουν ή που δεν έχουν σχέση με την Εκκλησία, αλλά έχουν λόγο ψευδή, βλάστημο και δείχνουν την αχαριστία στην μητέρα Εκκλησία που σε καιρούς χαλεπούς βοήθησε πολλούς ανθρώπους Χριστιανούς και αλλόθρησκους να επιβιώσουν μέχρι και στις μέρες μας.
Ζητούν και ζητούν από την Εκκλησία να αναπληρώσει το ξεχαρβαλωμένο κράτος, πως; Όταν προσπαθούν να την αποδυναμώσουν; Πως, όταν τις καταπατούν τα δικαιώματα; Γιατί τις υποχρεώσεις τής ξέρει και συμβάλει στα μέγιστα σε όλες τις υποχρεώσεις της.
Γι’ αυτό αγαπητοί μου αδελφοί χρειάζεται η ανδρεία και ο ηρωισμός για ν’ αντιμετωπίσουμε όλους αυτούς που χλευάζουν την πίστη μας. Όχι δειλία, όχι αδιαφορία, όχι φοβία.
Χρειάζεται επαγρύπνηση γενναία τόλμη αλλά και προσευχή γιατί ο Κύριος μας λέγει ότι: «εμέ εδείωξαν και υμάς διώξουσιν…Ει ο κόσμος υμάς μισεί, γινώσκετε ότι εμέ πρώτον υμών μεμίσηκεν»
Αδελφοί μου οι ανυπέρβλητοι ηρωισμοί των αγίων Ιωσήφ και Νικοδήμου, καθώς και των αγίων Μυροφόρων γυναικών, ας γίνουν σ’ όλους μας φωτεινά παραδείγματα που θα γιγαντώσουν το φρόνιμα και την πίστη μας, ώστε δίνοντας τη μάχη εναντίον των εχθρών του Χριστού και της Εκκλησίας Του, να Τον ομολογούμε μ’ ενθουσιασμό πάντοτε ως Θεό και Σωτήρα μας. Αμήν!!!

Αναγνώστες