Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Ιουδαϊσμός (μέρος Β’)

Η Μεσσιανική ιδέα επεκράτησε από αρχαιοτάτων χρόνων στο λαό του Ισραήλ και ήταν ένα από τα σπουδαιότερα χαρακτηριστικά της θρησκείας του.
Η ελπίδα για την εγκαθίδρυση επιγείου Βασιλείας, δια της οποίας θα υπετάσσετο η λατρεία των ειδώλων και όλοι οι λαοί θα επέδραμον στην λαμπρότητα μιας μελλοντικής Ιερουσαλήμ, ποτέ δεν έσβησε. Ήταν συνεχής και μαρτυρείται από διάφορες εποχές. Είναι επίσημη στηριζόμενη επί συλλογής βιβλίων που βεβαιώθηκαν ως θεόπνευστα από την Ιουδαϊκή συναγωγή.
Η προσδοκία και η ελπίδα αυτή ικανοποιήθηκε δια του Χριστιανισμού, ο οποίος δύναται να θεωρηθεί ως συνέχεια της θρησκείας του Ισραήλ και ως τελείωση αυτής. Ο Χριστιανισμός αποκαλύπτει και πραγματοποιεί την αληθινή ένωση Θεού και ανθρώπου, την οποία οι μεν Εθνικοί ζητούσαν, το δε Ισραήλ προσδοκούσε[1].
Βέβαια αυτός ο αποχωρισμός του Χριστιανισμού από τον Ιουδαϊσμό ήταν αποτέλεσμα πολλών ετών και το αρχικό ερώτημα ήταν κατά πόσο θα έπρεπε να παραμείνει κλάδος του Ιουδαϊσμού ή να γινόταν καινούργια και ανεξάρτητη θρησκεία.
Η τάση που προτίμησε την ρήξη με τον Ιουδαϊσμό επικράτησε τελικά και συνδέθηκε με το όνομα του Αποστόλου Παύλου ως Αποστόλου των Εθνών. Η ιδέα του Μεσσία ως απεσταλμένου του Θεού, για την ίδρυση επίγειας βασιλείας, δεν συμφωνούσε με την Χριστιανική άποψη η οποία βεβαίωνε πως η άφιξη του Μεσσία είχε γίνει χωρίς να την αντιληφθούν. Έτσι, απ᾿ αρχής ο Χριστιανισμός συναντά μια αντίδραση του Ιουδαϊσμού η οποία λαμβάνει συνεχώς διαστάσεις.
Υπήρχαν όμως και άλλα αίτια[2] Ένα από αυτά ήταν και οι διωγμοί που εξαπέλυσαν οι Ρωμαίοι ενάντια στους Ιουδαίους και οι επιβαλλόμενοι φόροι σ᾿ αυτούς. Επίσης ότι το Χριστιανικό κήρυγμα απευθυνόταν σε όλες τις φυλές και λαούς και ιδιαίτερα στο θέμα της περιτομής που εγένετο διάκριση.
Η ρήξη είχε επέλθει και το μίσος των Εβραίων κατά των Χριστιανών συνεχώς μεγάλωνε. Οι Φαρισαίοι άρχισαν να ανησυχούν με την εξάπλωση του Χριστιανισμού και τα κηρύγματα των Αποστόλων και έτσι άρχισε ένας θανάσιμος αγώνας εναντίον τους. Μάρτυρας διά λιθοβολισμού των πρώτων συγκρούσεων υπήρξε ο Άγιος πρωτοδιάκονος Στέφανος. Οι Φαρισαίοι εξαπέλυσαν μεγάλους διωγμούς κατά των Χριστιανών και ειδικότερα των Ελλήνων, οι οποίοι περισσότερον κάθε άλλου λαού διέσωσαν και διέδωσαν τον Χριστιανισμό.
Όλες οι παροικίες της διασποράς των Εβραίων άρχισαν την έντονη δυσφήμηση των Χριστιανών. Αργότερα τον 5ο και 6ο αιώνα μ.Χ. αποκαλύπτονται οι πολέμιοι του Χριστιανισμού Εβραίοι με τις συνεχείς πολιτικές ραδιουργίες κατά της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Το 614μ.Χ., βοήθησαν τους Πέρσες για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ όπου εσφάγησαν 90.000 χριστιανοί.
Η εχθρότης των αμετανοήτων Εβραίων φαίνεται και από την εμφάνιση τωου Μωαμεθανισμού, στην υπόθεση του οποίου αποφασιστικό ρόλο έπαιξε ο Ιουδαϊκός παράγων. Έχει αποδειχθή ότι ο Ισλαμισμός εγεννήθη με την πρωτοβουλία των Εβραίων, για να φρενάρει την εξάπλωση του Χριστιανισμού[3].
Η ύπαρξη μυστικής Εβραϊκής κυβερνήσεως φαίνεται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο για την πτώση της Κων-πόλεως το 1453μ.Χ. Όπως το μίσος παλαιότερα εστρέφετο κατά της παλαιάς Ρώμης, έτσι και μετέπειτα εστράφη κατά της Νέας Ρώμης. Ακόμη, προκειμένου να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη, προσπάθησαν να αποδείξουν ότι ο Ιησούς ανήκε στην αίρεση των Εσσαίων.
Ένα στοιχείο που έτυχε εκμεταλλεύσεως για να αποδοθούν στον Ιησού κομμουνιστικά δόγματα. Τι βλέπουμε σήμερα; ο επονομαζόμενος «Χριστιανικός Σοσιαλισμός» μάλλον έχει βασιστεί σ᾿ αυτήν την υπόθεση.
Ακατονόμαστες βλασφημίες διά τον Χριστό και τον Χριστιανισμό αναφέρεται όχι μόνο στην Καμπάλα, άλλα και στο Ταλμούδ. Και δεν φθάνει αυτό. Ιδιοποιούνται την Βίβλο λέγοντες ότι κατέχουν την κωδική γλώσσα και τα κλειδιά (κώδικες της Καμπάλα). Κατ᾿ αυτόν τον τρόπον υπαινίσσονται σαθρότητα στο οικοδόμημα του Χριστιανισμού, καθόσον τα νοήματα και οι έννοιες της Βίβλου έχουν εκλειφθή διαφορετικά από τους Χριστιανούς.
Η απάντηση στο ερώτημα, τι επιχειρείται με αυτό, είναι απλή. Η διάβρωση του Χριστιανισμού. Εκ της διασποράς των Εβραίων λαμβάνει υπόσταση ο σχεδιασμός της πολεμικής ενάντια στον Χριστιανισμό.
Μία εκ των πηγών του Ιουδαϊσμού είναι το Τολεδώθ Γιεσούα που εγράφη τον Μεσαίωνα. Αυτό το βιβλίο ένα μόνον σκοπό έχει. Να μειώσει όσο είναι δυνατό τον Ιησού Χριστό, ώστε να μπορεί να σβήσει κάθε Χριστιανική επίδραση στους Εβραίους. Σε γενικές γραμμές, επιχειρείται μια αναθεώρηση του βίου του Χριστού. Βλασφημεί την γέννησή του, αναφέρεται στα διάφορα θαύματα ότι έγιναν με μαγικό τρόπο, τον κατηγορεί ότι δίδασκε την κατάργηση του Μωσαϊκού νόμου και, με πλαστές ιστορίες και μύθους, προσπαθεί να υποβαθμίσει και εξευτελίσει το μέγα γεγονός της Αναστάσεως. Ακόμη και γι᾿ αυτό, χρησιμοποιεί ιστορικές ανακρίβειες, όπως την προσυνεννόηση των μαθητών με την Αυτοκράτειρα Ελένη η οποία γεννήθηκε 259 χρόνια αργότερα. Πάνω σ αυτά στηρίχθηκε ο Αμπελάϊν για τον βίο του Χριστού και έγραψε τόμους αισχρολογίας και ψεύδους.
Παρ᾿ ότι οι προφητείες εκπληρώθηκαν κατά γράμμα στο πρόσωπο του Ιησού, οι Εβραίοι δεν τις πρόσεξαν. Ο προφήτης Ησαΐας έλεγε ότι ο Υιός του Θεού θα ερχόταν να υποφέρει και μάλιστα να παραδοθεί σε θάνατο για τον λαό του, ώστε να τον καθαρίσει από την αμαρτία. Τα γεγονότα όμως και η ψυχολογία του λαού διαμόρφωσαν άλλου είδους έλευση για τον Μεσσία.
Οι καταπιέσεις εκ μέρους της Ρωμαϊκής κατοχής γιγάντωσαν το πατριωτικό φρόνιμα των Εβραίων. Αυτό το όνειρο λοιπόν, αυτή η προσδοκία, απαιτούσε όλο και περισσότερη σημασία. Η ελπίδα για την απελευθέρωση από τον Μεσσία είχε εθνικιστικό και πολιτικό χαρακτήρα.
Η Εβραϊκή εγκυκλοπαίδεια γράφει: οι Εβραίοι διψούσαν να δουν τον απελευθερωτή τους, τον απόγονο του Δαβίδ, που θα τους απάλλαζε από τον μισητό ζυγό των ξένων σφετεριστών της λαϊκής εξουσίας και θα ίδρυε μία βασιλεία ειρήνης και δικαιοσύνης. Πως λοιπόν θα ήταν δυνατό στους τότε Εβραίους με τέτοιες προϋποθέσεις, να καταλάβουν ότι ο Χριστός δεν κατέβηκε από τον σταυρό επειδή δεν το ήθελε ο ίδιος;
Ακόμη και αυτοί οι μαθητές του δεν άκουσαν με ενθουσιασμό, ή δεν κατάλαβαν τα λόγια του διδασκάλου τους που αναφερόταν στα Πάθη και την Σταύρωσή του. Αργότερα, τον εγκατέλειψαν όταν είδαν την σύλληψή του. Όλες οι ελπίδες τους εξανεμίστηκαν όταν τον είδαν επάνω στον σταυρό. Όμως εκ των υστέρων, κατάλαβαν το λάθος τους. Οι Εβραίοι όμως όχι. Τα πολιτικά πάθη πολλές φορές παραμορφώνουν την θρησκευτική πίστη.
Έτσι, ο Ισραήλ αρνούμενος τον Μεσσία Ιησού, κατέληξε στη λύση του πρακτικού Σιωνισμού. Αυτά που δεν ευδοκίμησαν στις ελπίδες του, προσπάθησε και προσπαθεί, να τα αποκτήσει με άλλα μέσα [4]
Ας δούμε όμως τι προφήτευσε ο Ιησούς γι᾿ αυτήν την περίπτωση που με τον θάνατό του οι Εβραίοι σφετερίστηκαν την ιδιότητά του ως Μεσσία.
Ομιλώντας στην συναγωγή των Εβραίων ο Ιησούς, στην παραβολή της Αμπέλου είπε τα παρακάτω λόγια: «υπήρχε κάποτε ένας οικοδεσπότης, ο οποίος φύτεψε ένα αμπέλι, το περίφραξε και έκτισε και έναν πύργο. Το νοίκιασε σε γεωργούς και έφυγε σε ξένη χώρα. Όταν έφτασε ο καιρός των καρπών έστειλε τους δούλους του προς τους γεωργούς, να πάρουν τους καρπούς του. Αλλά οι γεωργοί αφού συνέλαβαν τους δούλους, έναν έδειραν, άλλον σκότωσαν, άλλον λιθοβόλησαν. Πάλι έστειλε άλλους δούλους περισσότερους από τους πρώτους και έκαναν και σ᾿ αυτούς τα ίδια. Τελευταίο μάλιστα, έστειλε προς αυτούς τον υιόν του και είπε «θα ντραπούν τον υιόν μου». Οι γεωργοί, όταν είδαν όμως τον υιόν, ποτέ είπαν μεταξύ τους: αυτός είναι ο κληρονόμος ας τον σκοτώσουμε για να κατάσχουμε την κληρονομίαν του˙ και αφού τον συνέλαβαν τον οδήγησαν έξω από το αμπέλι και τον σκότωσαν. Όταν όμως έρθει ο ιδιοκτήτης του αμπελιού τι θα κάνει στους γεωργούς εκείνους;» Και απάντησαν οι παρακολουθούντες: «θα τους εξολοθρεύση με τον χειρότερο τρόπο και το αμπέλι θα το δώσει σε άλλους γεωργούς, οι οποίοι θα του παραδώσουν τους καρπούς στον καιρό τους». Και λέγει σε αυτούς ο Χριστός: «ποτέ δεν διαβάσατε τις γραφές ότι ο λίθος που απέρριψαν οι οικοδόμοι έγινε ακρογωνιαίος λίθος˙ από τον Κύριον έγινε αυτό και φαίνεται θαυμαστό στα μάτια σας; Δια τούτο σας λέγω, ότι θα αφαιρεθεί από εσάς η Βασιλεία του Θεού και θα δοθεί σε έθνος το οποίο θα αποφέρει τους καρπούς και εκείνος που θα πέσει πάνω σ᾿ αυτόν τον λίθο θα συντριβή και εκείνος στον οποίον θα πέσει, θα τον κάνει κομμάτια» [ 5].
Και όταν άκουσαν οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τις παραβολές Του, κατάλαβαν ότι ομιλεί γι᾿ αυτούς. Και ενώ ζητούσαν να τον συλλάβουν, φοβήθηκαν τα πλήθη του λαού, διότι τον θεωρούσαν προφήτη…συνεχίζεται
------------------------
[1] Π. Τρεμπέλλα: Απολογητικαί Μελέται, τ. Δ, σ. 82
[2] I. Lentsman: οι ρίζες του Χριστιανισμού αποχωρισμού των Χριστιανών από τους Ιουδαίους.
[3] Ι. Αντωνόπουλου: Παγκόσμιος Συνωμοσία
[4] Μητρ. Μελετίου: Τι είναι ο Χριστός, σ. 80.
[5] Ματθ. ΚΑ΄, 33-46
Πηγή: «Χριστιανική επιχειρηματολογία» Αλέξανδρου Η. Σπυράκη, Αθήνα 1993

Αναγνώστες