Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Ιουδαϊσμός (μέρος Γ’ τελευταίο )

Είναι όμως το Ελληνικό έθνος εκείνο το οποίο «ως άλλοι γεωργοί» θα παραδώσει τους καρπούς του Αμπελιού;
Εάν ναι, θα πρέπει εμείς οι Έλληνες να φοβόμαστε παρά να υπερηφανευόμαστε γι᾿ αυτό.
Διότι εάν δεν γίνουμε πραγματικοί Χριστιανοί και το έθνος θα υποστεί τιμωρία ανάλογη προς το Κράτος του Ισραήλ. Ας διαβάζουμε, λοιπόν, τις γραφές και ας τηρούμε τον λόγον του Θεού, χωρίς να χρειάζεται προς τούτο ειδική ερμηνεία δια των κλειδιών της Καμπάλας.
Ας δούμε όμως τα πράγματα και με μία πιο σύγχρονη αντίληψη που επικρατεί, λαμβάνοντας αφορμή από το βιβλίο του Εβραίου ιστορικού Jules Isaac «Η διδασκαλία του Χριστιανισμού που περιφρονεί τους Εβραίους και σκοπός του είναι να πείσει σε μία αναμόρφωση της Χριστιανικής διδασκαλίας απέναντι στο Ισραήλ του λαού της Βίβλου είναι προσπάθεια εξιλεώσεως του Ιουδαϊσμού και παράλληλα «συμφιλιώσεως» με τον Χριστιανισμό.
Για τον Χριστιανικό αντισημιτισμό που είναι ο πυρήνας της Εβραϊκής επιχειρηματολογίας, διαπιστώνεται ακόμη μία προσπάθεια εκπληρώσεως των Σιωνιστικών στόχων που στην συγκεκριμένη περίπτωση εστιάζεται στην διάβρωση της Χριστιανικής αλήθειας, επιχειρώντας να βρει αφελείς οπαδούς συμπαράστασης και κατανόησης, όπως τον μεταφραστή του βιβλίου.
Επίσης, γίνεται μια προσπάθεια ταυτίσεως του ναζιστικού αντισημιτισμού με τον Χριστιανικό αντισημιτισμό. Οι λόγοι καθαρά ψυχολογικοί. Εδώ απαντάμε με ένα μεγάλο Ναι, εφ᾿ όσον αντί για ναζιστικό αντισημιτισμό εχρησιμοποιείτο ο όρος «σύγχρονος αντισιωνισμός».
Αλλά περί αυτού ουδείς λόγος…
Ας δούμε λοιπόν ορισμένα σημεία, κάτω από το πρίσμα της Χριστιανικής αντιπαράθεσης.
Πολύ κράτησε η διδασκαλία της περιφρόνησης[1]. Πολύ κακό έχει κάνει. Δεν έχει πια το δικαίωμα να υπάρχει. Ας δώσει ο Θεός να γίνει το αντικείμενο μιας επίσημης αποδοκιμασίας και όχι μονάχα να καταδικασθεί, μα να καταστραφεί, να σβήσει για πάντα από τα βιβλία και τα χείλη που λέγονται Χριστιανικά. Το μήνυμα αυτό απευθύνεται σε όλες τις Χριστιανικές καρδιές, σε όλους εκείνους που με πάθος εύχονται τον ερχομό της ημέρας που είναι η αγάπη θα κατανικήσει το μίσος…».
Για ποια όμως ημέρα ομιλούν; Μήπως εννοούν την ημέρα που θα έχουν εκπληρωθεί όλοι οι Σιωνιστικοί στόχοι και θα έχει εδραιωθεί η παγκόσμια κυριαρχία του Εβραϊκού κράτους;
Ένα άλλο σημείο είναι η επίδραση της αιρέσεως των Εσσαίων στον Χριστιανισμό. Μια επίδραση που βοηθά εκείνους που επιθυμούν την αλληλεξάρτηση Χριστιανισμού – Κομμουνισμού. Και δεν είναι μόνο αυτό. Ισχυρίζονται ότι ο Ιησούς επηρεάστηκε από τον διδάσκαλο της δικαιοσύνης των Εσσαίων, που έζησε πολύ πιο πριν από αυτόν.
Και σ᾿ αυτήν την ομοιότητα οι Εβραίοι υποβιβάζουν το πρόσωπο του Ιησού. Ενώ γι᾿ αυτούς ο διδάσκαλος της δικαιοσύνης είναι ένας σοφός Ιερέας και ασκητής, ο Ιησούς είναι ένας άνθρωπος του λαού, που δεν εφάρμοσε τον ασκητισμό κλπ.
Αξία λόγου είναι και η προσπάθεια του Ιουδαϊσμού, να συνεργασθεί με Ρωμαιοκαθολικούς και Προτεστάντες, ώστε να επιχειρείται και η διακήρυξη ότι: «θα ήταν ανάξιο και ανακριβές να εξαιρείται ο Χριστός ή ο Χριστιανισμός δια μέσου ενός συστηματικού υποβιβασμού του Ιουδαϊσμού».
Σε ότι αφορά, τέλος, το θέμα του θεοκτόνου λαού, που αναφέρεται ως το πιο επίμαχο θέμα, επισημαίνουμε τα εξής: Εδώ γίνεται μία επιμελής προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων και συμπόνιας σε ότι αφορά την γενοκτονία των Εβραίων στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συμφωνούμε απόλυτα και καταδικάζουμε την γενοκτονία και το ναζισμό. Κατά πόσον όμως αυτή η γενοκτονία είναι δυνατόν να εξαλείψει την θεοκτονία που τους βαραίνει σαν κληρονομιά είναι αμφίβολο.
Για τους Σιωνιστές Εβραίους όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Θα λέγαμε ότι τους προσάπτονται δύο κατηγορίες, η μία αφορά την Θεοκτονία, και η δεύτερη την προδοσία στον ίδιο τους το λαό. Μία προδοσία που έχει δύο σκέλη.
Την συμμετοχή των Σιωνιστών στο ολοκαύτωμα των Εβραίων, και την σύγχρονη δραστηριότητά τους προς εκπλήρωση των Σιωνιστικών στόχων ενάντια στην ανθρωπότητα και στον ίδιο τους τον λαό. Επιμελείται, επιπροσθέτως, η δημιουργία εντυπώσεως πως οι περισσότεροι Εβραίοι της εποχής εκείνης ήσαν στην διασπορά. Προς τι λοιπόν είναι υπεύθυνοι για την Σταύρωση του Ιησού; Αναφέρονται στην Θεοκτονία ως να μην έγινε. Τον Ιησού τον θεωρούσαν απλό άνθρωπο, ξυλουργό, δεν γνώριζαν τις δύο φύσεις του. Πολύ δε περισσότερο οι Εβραίοι της διασποράς.
Ας συνδυάσουμε τώρα τους ισχυρισμούς αυτούς με τα λόγια του Αποστόλου Πέτρου˙ «και τώρα αδελφοί εξεύρω ότι επράξατε κατά άγνοιαν, καθώς και οι άρχοντές σας. Μη νομίσετε λοιπόν ότι είσθε ανένοχοι. Η ενοχή είναι μεγάλη μετανοήσατε λοιπόν και μεταστραφήτε [2].
Εάν αυτά τα λόγια τρύπησαν την καρδιά των Εβραίων, με αποτέλεσμα ομαδικές βαπτίσεις κατά χιλιάδες Εβραίους, που πίστεψαν στον Χριστό και το γεγονός αυτό είναι αποδεκτό και από τους ίδιους, τι απέμενε στο να πιστέψουν και οι Εβραίοι της διασποράς του τότε και οι Εβραίοι του σήμερα; Από την άλλη πλευρά, γίνεται καταφανής προσπάθεια στο να καταδειχθεί ότι οι δύο φύσεις του Ιησού, η θεϊκή και η ανθρώπινη, ήσαν το κλειδί του προβλήματος της ευθύνης για την Σταύρωση.
Ο Εβραϊκός λαός δεν κατάλαβε την θεϊκή φύση του και οι Εβραϊκές ευθύνης κατ᾿ αυτόν εντάσσονται στην συλλογική ευθύνη της αμαρτωλής ανθρωπότητος. Έτσι, θεωρεί ότι η Θεοκτονία αποτελεί το σύμβολο ολόκληρης της ανθρωπότητος. Ας μας απαντήσουν τότε, γιατί θεωρούντο ως ο περιούσιος λαός, ο εκλεκτός λαός του Θεού. Η ανθρωπότητα στην ουσία ονομάζεται αμαρτωλή όχι όταν δεν ξέρει, αλλά όταν ξέρει και αδιαφορεί. Και εν πάση περιπτώσει αρχίζει να της καταχωρείται η πράξη της Θεοκτονίας υπό την νέα της μορφή μεταφορικά, που περισσότερο είναι προνίμιο των αδιάφορων Χριστιανών. Κάτω λοιπόν από την νέα της μορφή, υπεύθυνοι είναι μόνο οι Χριστιανοί, αποποιούμενοι Εβραϊκά σύμβολα και Σιωνιστικές συνεργίες.
Ας επανέλθουμε όμως στην τότε εποχή. Το να αρκεσθούμε βάσει των ισχυρισμών των Εβραίων ότι η δίκη του Ιησού δεν είχε πρακτικά και αναφέρεται μόνο από τις ευαγγελικές αφηγήσεις, αυτό προσκρούει στην θεοπνευστία των Γραφών, την αυθεντικότητα των Ευαγγελίων από ιστορικής πλευράς. Το να προσπαθούν οι Εβραίοι να περάσουν το μήνυμα ότι τα Ευαγγέλια είναι χρήσιμα μόνο ως κατάχηση ιδεών, μη έχοντας σχέση με την αλήθεια ένα πράγμα ίσως να επιτυγχάνουν. Την αποπληροφόρηση τρίτων, ουδετέρων προς τον Χριστιανισμό…
Ένας άλλος ισχυρισμός είναι ότι η τιμωρία της Σταυρώσεως δεν ήταν επιβολή του Καϊάφα, αλλά επιβολή του αιμοδιψούς Πιλάτου. Ήταν δηλαδή απόφαση της υπερτάτης εξουσίας της Ρωμαϊκής αρχής. Σε ποιο βαθμό εμπιστοσύνης όμως, είχε φθάσει η συνεργασία Ρωμαίων και Ιερατείου; Πόσο θα μπορούσε να επηρεάσει το ιερατείο των Εβραίων, την υπερτάτη εξουσία της Ρωμαϊκής κατοχής; Και τέλος, κατά πόσον ο χαρακτηρισμός του Πιλάτου ως αιμοδιψούς θα ήταν αποδεκτός;
Ένας αιμοδιψής περισσότερο χαρακτηρίζεται και ως αδίστακτος παρά σαν ευθυνόφοβος. Οι ιστορικές φράσεις του Πιλάτου «νίπτω τας χείρας μου» και «Αθώος είμαι από το αίμα τούτου» πολύ απέχουν από το να χαρακτηρισθεί ως αιμοδιψής.
Σαν ύστατη προσπάθεια ανατροπής των γεγονότων εις βάρος των Εβραίων προβάλλεται και ο εξής ισχυρισμός.
«γιατί λένε, να θεωρήσουμε όλο τον Εβραϊκό λαό και για πάντα ολόκληρη την φυλή του Ισραήλ, αλληλέγγυα των αναξίων αρχηγών της, ενός Καϊάφα κα του Αρχιϊερατείου; Γιατί όχι αλληλέγγυα των λαϊκών μαζών που συμπαθούν και περιτριγύριζαν τον Ιησού;
Κατ᾿ αρχάς ουδείς κατηγορεί τους σημερινούς Εβραίους ότι είναι υπεύθυνοι για κάτι που έγινε στο παρελθόν. Δεν είναι δυνατόν όμως να αποποιηθούν την κληρονομιά τους. Το να αποκηρύσσουν, βέβαια, τους αρχηγούς τους, είναι ένα βήμα θετικό και το να ταυτίζονται με τον λαό που συμπαθούσε τον Χριστό, ένα δεύτερο βήμα. Γιατί όμως δεν προχωρούν και σε ένα τρίτο βήμα να εγκολπωθούν τον Χριστιανισμό; Τι τους εμποδίζει; Δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι μέτοχοι και σε μία δεύτερη Θεοκτονία;
Και ερχόμαστε σε ένα σημαντικό σημείο. Είπαν τότε οι Εβραίοι: «το αίμα αυτού εφ᾿ ημάς και επί τα τέκνα ημών»[3].
Εδώ επιχειρείται ο ισχυρισμός ότι αυτό αναφέρεται σε ένα μόνο Ευαγγέλιο. Υπενθυμίζουμε ότι το κάθε Ευαγγέλιο συμπληρώνει το άλλο και οι διαφορές τους και οι διαφορές τους στις διηγήσεις έχουν βαθύτερο σκοπό. Πολύ εύκολα θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι η δίκη του Ιησού ως καθαρά Ρωμαϊκή δίκη ως και η παρέμβαση του Ρωμαϊκού στρατού αναφέρονται μόνο στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη. Δεν θα πρέπει όμως να βλέπουμε τα πράγματα έτσι επιφανειακά. Είναι γεγονός ότι το βάρος της ευθύνης για την Σταύρωση πέφτει στους Εβραίους.
Ένα άλλο σημείο που εκ προθέσεως δεν αναφέρεται, είναι η αναφορά στο όνομα Βαραββάς. Εδώ δυστυχώς, η αναφορά περιλαμβάνεται και στα τέσσερα Ευαγγέλια[4]. Ποιοι ήταν λοιπόν εκείνοι οι ένορκοι που με την ετυμολογία τους αθώωσαν τον Βαραββά και οδήγησαν στον σταυρό τον Ιησού; Τι μπορούν να απαντήσουν σε αυτό το σημείο; Πως μπορούν να αντιπαρέλθουν την συμφωνία των 4 Ευαγγελίων γι᾿ αυτήν την ιστορική απόφαση;
Επιχειρείται σαφώς η διάβρωση της Χριστιανικής αλήθειας˙ αυτό πρέπει να το καταλάβουμε όλοι. Τα Σιωνιστικά σχέδια αρχίζουν να δίδουν καρπούς σε όλους τους τομείς κάτω από σχήματα που έχουν σοφά επινοηθεί και εγκριθεί.
Το βιβλίο του Jules Isaac από όπου αντλείται αυτή η προσπάθεια διαφοροποιήσεως της αλήθειας τελειώνοντας δίδει την εξής εικόνα, που απορρέει από την συνεργασία Εβραίων, Καθολικών και Προτεσταντών, που για τους τελευταίους δίδεται εύφημος μνεία για την συνεργασία.
Συνεργασία που αποβλέπει στην συγχώνευση των θρησκειών, ένα τεράστιο θέμα του Θρησκευτικού Συγκρητισμού που θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε σε άλλη ανάρτηση. Τελειώνοντας λοιπόν λέει: Ευτυχώς ένας καθαρτήριος άνεμος διατρέχει την Χριστιανοσύνη και κάθε μέρα γίνεται και δυνατότερος. Ξέρω πως είναι ακόμη μακριά για να κερδιθεί το παιχνίδι και έδωσα γι᾿ αυτό μερικές καινούργιες ενδείξεις[5] Οι κακιές συνήθειες υπάρχουν, είναι πολύ παλιές για να ξεριζωθούν εύκολα. Ένας λόγος παραπάνω για να επιμείνουμε στην προσπάθειά μας, να συνεχίσουμε να πολεμάμε χωρίς διακοπή για να φθάσουμε στον επιδιωκόμενο σκοπό: την αναγκαία αναμόρφωση της Χριστιανικής διδασκαλίας αναφορικά με το Ισραήλ, αναμόρφωση που είναι συνάμα επανόρθωση, έργο αλήθειας και δικαιοσύνης, που καθώς πιστεύω, θα έχει μέγιστη απήχηση, θα έχει άπειρες ευεργετικές συνέπειες και για τα δύο μέρη, τόσο για τον Χριστιανισμό όσο και για τον Ιουδαϊσμό.
Εμείς γνωρίζουμε τι σημαίνουν τα παραπάνω λόγια. Είναι χρέος μας όμως να θυμίσουμε στους Εβραίους, τι είπε ο Απόστολος Παύλος στους Χριστιανούς της Ρώμης: «δεν θέλω να αγνοείτε αδελφοί το μυστικό αυτό για να μη θεωρείτε τους εαυτούς σας σοφούς, ότι δηλαδή έπεσεν εν μέρει αναισθησία επί των Ισραηλιτών έως ότου εισέλθει ο πλήρης αριθμός των εθνικών και έτσι θα σωθεί όλος ο Ισραηλιτικός λαός καθώς είναι γεγραμμένον.
Από την Σιών θα έλθει ο Λυτρωτής και θα διώξει τας ασεβείας από τον Ιακώβ. Αυτή θα είναι η διαθήκη μου εις αυτούς όταν αφαιρέσω τας αμαρτίας των. Εν σχέσει προς το Ευαγγέλιον είναι εχθροί του Θεού, προς χάριν σας, αλλά, εν σχέσει προς την εκλογή των από τον Θεό είναι αγαπητοί προς αυτόν, χάριν των προπατόρων των, διότι τα χαρίσματα και η κλήσις του Θεού είναι πράγματα που δεν ανακαλούνται» [6].
Πότε όμως θα γίνει η κλήσης του Ισραήλ στον Χριστό; Ο καθηγητής Π. Τρεμπέλλας δίδει την ερμηνεία, μέχρις ότου συμπληρωθούν οι χρόνοι της οργής του Θεού εναντίον του Ισραήλ, κατά τους οποίους τα έθνη θα κατέχουν αποκλειστικά τα προνόμιά του, οπότε μετά την κλήση στον Χριστό όλων των εθνών και ο Ισραήλ θα επιστρέψει και θα σωθεί.
Θα πρέπει όμως να θυμήσουμε και ένα άλλο πολύ σημαντικό σημείο: Τα προφητικά λόγια του Ιησού Χριστού προς τους Εβραίους: «Εγώ ελήλυθα εν τω ονόματι του Πατρόος μου και ου λαμβάνετέ με˙ εάν άλλος έλθη εν τω ονόματι τω ιδίω, εκείνον λήψεσθε» [7].
Η γενική εκτίμηση επομένως μετά από αυτά τα λόγια είναι ότι μετά την εμφάνιση του Αντιχρίστου, που θα τον δεχθούν στην αρχή ως Μεσσία και την διαπίστωση εκ των υστέρων ότι δεν είναι ο αληθινός Μεσσίας, λόγω της αποκαλύψεως του αληθινού του προσώπου και των φοβερών πράξεών του, θα τον αποκηρύξουν και θα μεταστραφούν στον Χριστιανισμό.
Οι προφητείες της Αποκαλύψεως ακόμη δεν έχουν εκπληρωθεί. Και οι καιροί είναι πονηροί.
«Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω…
----------------------
[1] Jules Isaac, «Η διδασκαλία της περιφρόνησης»
[2] Πραξ. Γ΄ 17,19
[3] Ματθ. ΚΖ΄25
[4] Ματθ. ΗΖ΄ 15-26, Μαρκ. ΙΕ΄ 6-15, Λουκ. ΚΓ΄ 17-25, Ιωάν. ΙΗ΄ 39-40.
[5] Jules Isaac, «Η διδασκαλία της περιφρόνησης», σ. 165.
[6] Ρωμ. ΙΑ΄25-29.
[7] Ιωάν. Ε΄ 43.
Πηγή: «Χριστιανική επιχειρηματολογία» Αλέξανδρου Η. Σπυράκη, Αθήνα 1993

Αναγνώστες