Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (α΄μέρος )


Κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. η δυτική Εκκλησία διεκδίκησε προνόμια από την ανατολική Εκκλησία, που δεν της παραχωρήθηκαν και έτσι άρχισε να δείχνει την διάθεσή της για τα πρωτεία.
Αργότερα, παρασύρθηκε και σε δογματικά σφάλματα, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις του σχίσματος που διέσπασε τους Χριστιανούς το 1054μ.Χ. Αυτό το σχίσμα αργότερα προκάλεσε και νέα υποδιαίρεση του Χριστιανισμού με την μεταρρύθμιση του Λουθήρου και την δημιουργία του Προτεσταντισμού.
Με αφορμή, λοιπόν, τον κανόνα της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, που ορίζει ότι ο Επίσκοπος Κων/πόλεως έχει τα πρωτεία τιμής μετά τον Επίσκοπο Ρώμης[1], ο Πάπας Νικόλας Α’ θέλησε να εκμεταλλευτή τον όρο «Primus inter pares» πρώτος μεταξύ ίσων και να επέμβει σε θέματα εσωτερικά της Ανατολικής Εκκλησίας.
Αυτό όμως θεσπίστηκε, λόγω του ότι η Ρώμη ήταν η αρχαία πρωτεύουσα του κράτους και έδινε τυπικά στον Επίσκοπο Ρώμης τα πρωτεία τιμής, που αφορούσαν στο ποιος θα κριθεί ή θα αναφερθεί πρώτος σε μία Σύνοδο κλπ. Έτσι, πυροδοτήθηκε μία αρχή κακών, που οδήγησε τον Χριστιανισμό σε μια μορφή πολυφωνίας και διχασμού.
Μέσα από τις μαύρες σελίδες της ιστορίας που διαδέχθηκαν την διαίρεση της Εκκλησίας έως τις ημέρες μας, θα δούμε στην συνέχεια τις διαφορές που προέκυψαν σε σχέση με την Ορθόδοξο πίστη και ορισμένα γεγονότα που στιγμάτισαν το Χριστιανικό πνεύμα και έδωσαν αφορμή για την όποια κριτική.
Η περικοπή του Ευαγγελίου «Συ ει Πέτρος και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν»[2], αναφέρεται στο πρόσωπο του Πέτρου τόσο για την πίστη του, όσο και για την ομολογία του.
Δεν αναφέρεται κατά τον ισχυρισμό της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στους διαδόχους του Πέτρου, τους επισκόπους Ρώμης, διότι η Εκκλησία της Ρώμης δεν ιδρύθηκε από τον Πέτρο, αλλά από τον Απόστολο Παύλο.
Πουθενά εν πάση περιπτώσει δεν φαίνεται από τους κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων ότι ο επίσκοπος Ρώμης είναι αρχηγός της Εκκλησίας και αντιπρόσωπος του Χριστού.
Ο παπισμός προσπάθησε εξ αρχής να περιβληθεί την κοσμική εξουσία δι’ ιδίων Δογμάτων[3].
Ένα εύλογο ερώτημα είναι ότι: αν πραγματικά ο Ιησούς ανύψωσε τον απόστολο Πέτρο πάνω από όλους τους αποστόλους, τότε γιατί στην αποστολική Σύνοδο προήδρευσε ο απόστολος Ιάκωβος και όχι ο Πέτρος; Και πως τελικά υπερίσχυσε η γνώμη του αποστόλου Παύλου, την οποία αποδέχθηκε ο Πέτρος;[4]
Η παλαιότερη προσθήκη των Δυτικών στο σύμβολο της πίστεως είναι το Filioque[5], προσθήκη που χαρακτηρίζεται ως αίρεση τριαδολογική. Οποιαδήποτε απάρνηση, της διδασκαλίας αυτής, έπεται αυτομάτως και την κατάρρευση του δογματικού θεμελίου της δυτικής «εκκλησίας». Η εκπόρευση του αγίου Πνεύματος, από τον Πατέρα και μόνο, επικυρώθηκε με την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο στο Σύμβολο της Πίστεως και επιβεβαιώθηκε από την Γ΄ και Δ΄΄ Οικουμενική Σύνοδο.
Η δυτική «εκκλησία» παρερμήνευσε ότι το Άγιον Πνεύμα, που εκπορεύεται από τον Πατέρα, δεν είναι ξένο προς τον Υιό, γιατί ο Υιός έχει τα πάντα από κοινού με τον Πατέρα.
Το άγιο Πνεύμα όμως πέμπεται διά του Υιού και όχι εκ του Υιού[6]. Εάν και ο Λόγος – Υιός είχε το ιδίωμα ως ο Πατήρ, να εκπορεύει Πνεύμα Άγιον, θα γεννούσε ως Πατήρ έτερον Λόγον Υιόν, κ.ο.κ. δια τούτου δε του επαναλαμβανομένου γεγονότος, θα καταλήγαμε σε πραγατικό παραλογισμό. Το μέγα δε Μυστήριο της ισοτιμίας και ισοδυναμίας των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος είναι αδιανόητο και απλησίαστο για τον ανθρώπινο νου. Η Αγία Γραφή δια πολών χωρίων επιβεβαιώνει αυτήν την ισότητα. (Συνεχίζεται)
---------------------
[1] Αμίλκας Σ. Αλιβιζάτος, «Οι ιεροί κανόνες», εκδ. Αποστολική Διακονία, Αθήνα 1997, σ. 40, «Κανών Γ΄, Περί προνομίων του Κωνσταντινουπόλεως, Τον μεν τοι Κωνσταντινουπόλεως επίσκοπον της τιμής μετά τον της Ρώμης επίσκοπον, δια το είναι αυτήν νέαν Ρώμην».
[2] Ματθαίος ιστ΄, 18
[3] Παναγιώτης Τρεμπέλλα, «περί του πρωτείου του επισκόπου Ρώμης».
[4] Π. Μπότση, «Τι είναι Ορθοδοξία», σ. 24.
[5] Νικόλαος Α. Ματσούκας, «Δογματική και συμβολική θεολογία β΄», σ. 128-144, εκδ. Πουρναρά, Θεσ/νίκη 2003, « Το δόγμα του Filioque, δηλδή η διδασκαλία ότι και ο υιός ως δεύτερη αρχή εκπορεύει το άγιο Πνεύμα…»
[6] Ιωάννης ιε΄, 26, «όταν έλθη ο παράκλητος ον εγλω πέμψω υμίν παρα του Πατρός, το Πνεύμα της αληθείας ο παρα του Πατρός εκπορεύεται…»,
Πράξεις β΄, 33, «τη δεξιά ουν του Θεού υψωθείς, την τε επαγγελίαν του αγίου Πνεύματος λαβών παρά του Πατρός, εξέχεε τούτο ο νύν υμείς βλέπετε και ακούετε…»
πηγή: Αλέξανδρου Η. Σπυράκη, "Χριστιανική επιχειρηματολογία" σ. 150, Αθήνα 1993.

Αναγνώστες