Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

Σόλων! Σόλων! Σόλων...

Ο Κροίσος, βασιλιάς της Λυδίας στη Μικρά Ασία, τόσο πλούσιος ήταν, ώστε τα πλούτη του είχαν γίνει παροιμιώδη. Υπερηφανευόταν για τους άπειρους θησαυρούς του, και νόμιζε, ότι ήταν ο ευτυχέστερος από όλους τους ανθρώπους!
Λέγεται, ότι ο Σόλων, ένας από τους επτά σοφούς της Ελλάδας, με πρόσκληση του Κροίσου, ταξίδεψε στις Σάρδεις, πρωτεύουσα της Λυδίας, ως επισκέπτης του βαθύπλουτου αυτού βασιλιά.
Ο Κροίσος νόμιζε, ότι τα πλούτη του θα θαμπώσουν τα μάτια και το νου του φτωχού αυτού Έλληνα Αφού λοιπόν, με διαταγή του, δείχτηκαν στο Σόλωνα όλοι οι μεγάλοι θησαυροί του, ρώτησε τον Έλληνα σοφό, αν γνώρισε ποτέ άλλο άνθρωπο ευτυχέστερο απ' αυτόν.
Ο Σόλων αποκρίθηκε, ότι γνώρισε τον Αθηναίο Τέλλο, ο οποίος, αφού έζησε έντιμα και άνετα και ανάθρεψε καλά τα παιδιά του, πέθανε ένδοξα, μαχόμενος υπέρ πατρίδος.
Ο Κροίσος δυσαρεστήθηκε, διότι ο Σόλων δε μετρούσε την ευτυχία με τον πλούτο, και τον ρώτησε πάλι, εάν, μετά τον Τέλλο, γνώρισε άλλον ευδαιμονέστερο.
-Ναι, απάντησε και πάλι ο Σόλων. Γνώρισα τους Αργείους αδελφούς Κλέοβιν και Βίτωνα. Αυτοί τιμήθηκαν και θαυμάστηκαν πιο πολύ για την αδελφική τους αγάπη και για την αξιέπαινη αφοσίωση τους προς την ηλικιωμένη μητέρα τους. Και πέθαναν με τον πιο γλυκό και ευτυχή θάνατο, ανάμεσα στη γενική αγάπη των συμπολιτών τους.
Ο υπερήφανος Κροίσος, οργίστηκε τότε με το Σόλωνα και είπε προς αυτόν:
-Και γιατί, Σόλων, δεν κατατάσσεις και μένα μεταξύ των ευτυχών ανθρώπων της γης;
Ο Σόλων απάντησε στον Κροίσο, ότι επειδή το μέλλον της ζωής δεν είναι γνωστό, γι' αυτό κανείς δεν πρέπει να υπερηφανεύεται για την παρούσα ευτυχία του. Αληθινά ευτυχής είναι εκείνος, ο οποίος τελειώνει ευτυχισμένα τη ζωή του. Γιατί η ζωή του ανθρώπου μοιάζει με τους αγώνες. Όπως, πριν τελειώσει ο αγώνας, δεν ανακηρύττουμε κάποιον νικητή, έτσι δεν πρέπει να μακαρίζουμε κάποιον πριν το τέλος της ζωής του. Οι σοφοί λόγοι του Σόλωνα, αντί να σωφρονίσουν τον υπερήφανο βασιλιά, τον παρόργισαν τόσο, ώστε δυσαρεστημένος έδιωξε το σοφό της Ελλάδας.
Η υπερηφάνεια όμως και τα πλούτη του Κροίσου έσπρωξαν αυτόν σε πόλεμο κατά του Κύρου, βασιλιά των Περσών. Κατά τον πόλεμο αυτό, ο Κροίσος, αφού νικήθηκε από τον Κύρο, έχασε το πλουσιότατο βασίλειο του, την πρωτεύουσα του, τις Σάρδεις, και όλους τους θησαυρούς του.
Αφού πιάστηκε αιχμάλωτος, κινδύνευσε να χάσει και την ίδια τη ζωή του, διότι ο Κύρος διέταξε να τον κάψουν ζωντανό μπροστά του.
Ο σωρός των ξύλων ετοιμάστηκε και ο Κροίσος τοποθετήθηκε επάνω του,
Αλλ ενώ επρόκειτο να ανάψουν τη φωτιά, θυμήθηκε τα λόγια του Σόλωνα και φώναξε στην απελπισία του τρεις φορές:
-Σόλων!, Σόλων!, Σόλων!
Ο Κύρος τότε ρώτησε, ποιος ήταν αυτός ο θεός, ή ο άνθρωπος, τον οποίο ο Κροίσος καλούσε.
Ο Κροίσος αμέσως διηγήθηκε τη συζήτηση του με το Σόλωνα και τα σοφά λόγια του, τα οποία είχε ακούσει από το σοφό εκείνο Έλληνα Ο Κύρος συναισθάνθηκε όλη την ορθότητα των λόγων του Σόλωνα, αφού μάλιστα την επιβεβαίωνε η οδυνηρή θέση του Κροίσου. Και επειδή φοβήθηκε, μήπως κάποτε κι αυτός δυστυχήσει, συνήλθε και αμέσως διέταξε να κατεβάσουν τον Κροίσο από το σωρό των ξύλων και να του χαρίσουν τη ζωή.
Έτσι ο σοφός Σόλων και τον Κροίσο έσωσε και τον Κύρο εσωφρόνισε.*
Λέων Μελάς Από το «Γεροστάθη»
* Τι έχουν άραγε να πουν σήμερα οι Κροίσοι του 21ου αιώνα μας;
πηγή: Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ - 1285 - 30 Ιουλίου 2010

Αναγνώστες