Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2010

Ο βίος του Αγίου μάρτυρος Τρύφωνος

Ὁ Ἅγιος Τρύφων καταγόταν ἀπὸ τὴ Λάμψακο τῆς ἐπαρχίας Φρυγίας καὶ ἔζησε στὰ χρόνια τῶν αὐτοκρατόρων Γορδιανοῦ Γ’ (238-244 μ.Χ.), Φιλίππου (244-249 μ.Χ.) καὶ Δεκίου (249-251 μ.Χ.). Προερχόταν ἀπὸ πτωχὴ οἰκογένεια καὶ στὴν παιδική του ἡλικία, ἔβοσκε χῆνες γιὰ νὰ ζήσει.
Συγχρόνως ὅμως μελετοῦσε μὲ ζῆλο τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἦταν πολὺ φιλακόλουθος. Ἔτσι, σιγὰ – σιγὰ ὁ Ἅγιος, μὲ τὴν εὐσεβῆ φιλομάθειά του, κατόρθωσε ὄχι μόνο νὰ διδαχθεῖ ὁ ἴδιος, ἀλλὰ καὶ νὰ διδάσκει τὶς αἰώνιες ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας.
Γρήγορα ἡ εὐσεβὴς ψυχή του δέχθηκε τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὁ Θεὸς τὸν ἀξίωσε νὰ θαυματουργεῖ. Ὅμως ὁ Ἅγιος θεράπευε ὄχι μόνο κάθε ἀσθένεια ἀλλὰ καὶ ἐλευθέρωνε τὶς μολυσμένες ἀπὸ τὰ δαιμόνια ψυχές.
Ὅταν ὁ αὐτοκράτορας Γορδιανὸς πληροφορήθηκε γιὰ τὶς θαυματουργικὲς ἱκανότητες τοῦ Τρύφωνος, τὸν ἀναζήτησε γιὰ νὰ θεραπεύσει τὴν ἄρρωστη θυγατέρα του ποὺ ἔπασχε ἀπὸ δαιμόνιο.
Οἱ στρατιῶτες τὸν βρῆκαν στὴν κωμόπολη τῆς Σαμψάκου νὰ φροντίζει τὶς χῆνες στὴν παρακείμενη λίμνη καὶ ἀμέσως τὸν πῆραν μαζί τους. Τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου ἀναφέρει ὅτι μόλις ὁ Ἅγιος πλησίαζε στὴν Ρώμη τὸ δαιμόνιο ποὺ εἶχε ἡ θυγατέρα τοῦ Γορδιανοῦ, κραύγαζε ὅτι δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ κατοικεῖ μέσα της.
Οἱ ἔπαρχοι Πομπιανὸς καὶ Πρετεξτάτος τὸν ὁδήγησαν ἐνώπιον τοῦ αὐτοκράτορα καὶ ἐκεῖνος παρακάλεσε τὸν Ἅγιο γιὰ τὴ θεραπεία τῆς θυγατέρας του. Καὶ πράγματι, μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ Ἁγίου, ἡ θυγατέρα τοῦ ἡγεμόνος ἀπηλλάγη ἀπὸ τὸ δαιμόνιο. Ὁ Ἅγιος μετὰ ἀπὸ ἕξι ἡμέρες προσευχῆς ἀποκάλυψε τὰ κακὰ ἔργα τοῦ διαβόλου καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἤσαν παρόντες δόξασαν τὸν Θεὸ καὶ πίστεψαν σὲ Αὐτόν.
Ὁ αὐτοκράτορας προσπάθησε νὰ ἐκφράσει τὴν εὐγνωμοσύνη του, προσφέροντας στὸν Ἅγιο ἀξιώματα καὶ χρήματα, τὰ ὁποῖα ὅμως ὁ Τρύφων εὐγενικὰ ἀρνήθηκε.
Ὅταν αὐτοκράτορας ἔγινε ὁ Δέκιος, ἐξαπέλυσε ἄγριο διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Ὁ Ἅγιος, ἐπειδὴ δὲν λάτρευε τοὺς θεοὺς τῆς εἰδωλολατρικῆς θρησκείας καὶ ἦταν Χριστιανός, συνελήφθη ἀπὸ κάποιον στρατιωτικὸ ποὺ ὀνομαζόταν Φρόντων (ἢ Φόρτων) καὶ ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τῶν ἐπάρχων τῆς Ἀνατολῆς, Τιβέριου Γράγχου καὶ Κλαυδίου Ἀκυλίνου στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας. Ὁ μάντης Πομπηϊανὸς τὸν παρουσίασε στοὺς ἡγεμόνες. Ὁ Ἅγιος Τρύφων ὁμολόγησε μὲ θάρρος τὴν πίστη του.
Τότε ὑποβλήθηκε σὲ φρικτὰ βασανιστήρια. Τοῦ κατατρύπησαν μὲ σπαθιὰ ὅλο του τὸ σῶμα, ἔπειτα τὸν ἔδεσαν ἀπὸ τὰ πόδια σὲ ἄλογα καὶ τὸν ἔσυραν, σὲ ὧρες φοβεροῦ ψύχους, σὲ δύσβατες καὶ πετρώδεις τοποθεσίες. Ἐκεῖνος προσευχόταν καὶ ἔλεγε: «Κύριε, μὴν τοὺς καταλογίσεις αὐτὴ τὴν ἁμαρτία».
Μετὰ τὸ φρικτὸ μαρτύριο τὸν ρώτησαν ἂν σωφρονίσθηκε καὶ ἤθελε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ὁ Μάρτυρας τοῦ Χριστοῦ ἀπάντησε τότε στὸν ἔπαρχο Ἀκυλίνο: «Ἀνόσιε καὶ κακῶν ἀρχηγέ, εἶναι δυνατὸν νὰ εἶσαι σωφρονισμένος, ὅταν εἶσαι μεθυσμένος ἀπὸ τὸν διάβολο; Ἐγὼ πάντοτε περνάω τὸν βίο μου μὲ σωφροσύνη, γιατί ἔχω τὸν Χριστὸ βοηθὸ τῆς ἐλπίδας μου». Ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ τὸν ἔκλεισαν στὸ δεσμωτήριο μὲ σκοπὸ νὰ τοῦ δώσουν διορία, γιὰ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὴν «ἄνοια» αὐτοῦ καὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του στὸν Χριστό. Λίγες ἡμέρες μετὰ ὁ ἔπαρχος κάλεσε τὸν Ἅγιο καὶ τὸν ρώτησε ἐὰν τὸ διάστημα τοῦ χρόνου καὶ τὰ βασανιστήρια τὸν ἔπεισαν νὰ θυσιάσει στοὺς θεούς.
Ὁ Ἅγιος καὶ πάλι ὁμολόγησε μὲ πνευματικὴ ἀνδρεία τὸ Ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Τὸν ἔσυραν τότε γυμνὸ πάνω σὲ σιδερένια καρφιά, κατόπιν τὸν μαστίγωσαν καὶ στὴ συνέχεια τοῦ ἔκαψαν μὲ λαμπάδες τὰ πλευρά. Στὸ τέλος, μόλις ὁ Μάρτυρας παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Θεὸ λέγοντας τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, δέξαι τὸ πνεῦμα μου», ἀπέκοψαν τὴν τίμια κεφαλὴ αὐτοῦ.
Οἱ Χριστιανοὶ παρέλαβαν τὸ τίμιο λείψανο τοῦ Μάρτυρος καὶ ἀφοῦ τὸ ἔχρισαν μὲ πολύτιμα μύρα καὶ τὸ τύλιξαν σὲ σινδόνα, τὸ κατέθεσαν σὲ λάρνακα καὶ τὸ ἀπέστειλαν στὴν πόλη τῆς Σαμψάκου κατὰ τὴν ἐπιθυμία του.
Ἡ Σύναξη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Τρύφωνος ἐτελεῖτο στὸ Μαρτύριό του, τὸ ὁποῖο βρισκόταν μέσα στὸ σεπτὸ Ἀποστολεῖο τοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, πλησίον τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας.
Ναὸ ἀφιερωμένο στὸν Ἅγιο Τρύφωνα ἔκτισε ὁ μέγας Ἰουστινιανὸς (527-565 μ.Χ.) στὴν τοποθεσία τοῦ Πελαργοῦ Κωνσταντινουπόλεως. Μονὴ τοῦ Ἁγίου Τρύφωνος ἀναφέρεται καὶ μετὰ τὰ μέσα τοῦ 9ου αἰῶνος μ.Χ., παρακείμενη στὴ Μητρόπολη Χαλκηδόνος, στὴν ὁποία ἐκάρη μοναχὸς ὁ μετέπειτα Πατριάρχης Νικόλαος ὁ Μυστικὸς (901-907, 912-925 μ.Χ.).
πηγη: http://www.synaxaristis.googlepages.com/1φεβρουαριου

Οι σχισματικοί παλαιοημερολογίτες υπό του Μιχάλη Γεωργιάδη (μέρος γ΄)

Ζ) ΔΟΜΗ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ
Οι παλαιοημερολογίτες έχουν θέσει εαυτούς ή έχουν αχθεί από άλλους εκτός Εκκλησίας, δεν μετέχουν στα μυστήριά της και δεν έχουν κοινωνία µε αυτή, οπότε δεν δικαιούμαστε να μιλάμε για Εκκλησία, αλλά µόνο για µία µη ορθόδοξη θρησκευτική χριστιανική κοινότητα, παρά τις μεγάλες εξωτερικές ομοιότητες µε την εκκλησία και παρά την πεποίθησή τους πως είναι εντός Εκκλησίας. Με πνευµατικούς όρους, µπορούµε να µιλήσουµε για ορθοδοξόσχηµες και παραεκκλησιαστικές οµάδες, χωρίς κανονική εκκλησιαστική υπόσταση, µε πολλά από τα εξωτερικά µόνο ορθόδοξα χαρακτηριστικά.
Οι εκκλησιαστικοί κανόνες ονοµάζουν παρασυναγωγές τις συγκεντρώσεις πιστών µακράν του τοπικού κανονικού επισκόπου και επιφυλάσσουν σοβαρές επιπλήξεις για τους λαϊκούς και καθαιρέσεις για τους τυχόν κληρικούς που προκαλούν σχίσµατα ή µετέχουν σε αυτά. Το να σχίσει κανείς την Εκκλησία είναι θέµα σοβαρότατο και θέµα µε το οποίο έχουν ασχοληθεί τόσο ο Απόστολος Παύλος, όσο και σύγχρονοι άγιοι, όπως ο άγιος Νεκτάριος Αιγίνης.
Θα έλεγε κανείς ότι µπορούν εύκολα οι σχισµατίες να επιστρέψουν στην κανονική Εκκλησία µε µετάνοια και επίγνωση, δεχόµενοι ορθή χειροτονία οι µεν «ιερείς» τους και βάπτιση ή αναµύρωση τα δε λοιπά µέλη τους, πράγµα που ήδη γίνεται συχνά, όταν δεν προσκρούει στον ανθρώπινο εγωισµό και την στείρα προσκόλληση σε σαθρά θρησκευτικά σχήµατα.
Οφείλουµε, εντούτοις, να αντιδιαστείλουµε την συχνά αγνή ευσέβεια ορισµένων παλαιοηµερολογιτών λαϊκών από την στάση και τις επιδιώξεις των ηγετών τους και να επισηµάνουµε πως οι πρώτοι δεν γνωρίζουν ότι βρίσκονται σε σχίσµα.
Οι χειροτονίες «ιερέων» που επικαλούνται οι Παλαιοηµερολογίτες είναι παντελώς ανυπόστατες. Οι βασικότερες «αρχικές» παρατάξεις παλιοηµερολογιτών αποκαλούνται «φλωρινικοί» και «µατθαιικοί» αντίστοιχα, ενώ υπάρχουν και άλλες, παρακλάδια αυτών, οι ανεξάρτητες και οι εµβόλιµες από το εξωτερικό.
α. Οι «Φλωρινικοί»:
επικαλούνται χειροτονητήριο έγγραφο του 1960 στον Ακάκιο Παππά, παλιοηµερολογίτη «αρχιερέα», υπογεγραµµένο από έναν µόνο επίσκοπο και χωρίς συνοδική εντολή, πράγµατα αντικανονικά, της «εν Αµερική Συνόδου των Ρώσων Διασποράς» που τότε βρισκόταν σε αµφιλεγόµενη κατάσταση κοινωνίας µε τις Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Η «χειροτονία» µάλιστα αυτή για «επίσκοπο» της Ελλάδας έγινε εν κρυπτώ και εκτός δικαιοδοσίας (στην Αµερική, δηλαδή εκτός Ελλάδος) από την προαναφερθείσα «Σύνοδο Ρώσων ∆ιασποράς».
Υποστηρίζουν οι «φλωρινικοί», πως η σύνοδος αυτή είναι η µητρική τους σύνοδος και πως αναγνώρισε εκ των υστέρων, το 1969, ως έγκυρη τη «χειροτονία» αυτή. Εντούτοις, η Σύνοδος των Ρώσων ∆ιασποράς έχει πλέον κανονικά ενταχθεί στο σώµα της Εκκλησίας, µέσω του Πατριαρχείου Μόσχας, αφού αποκατέστησε πλήρη εκκλησιαστική κοινωνία µε αυτό, δεν αναγνωρίζει ιερωσύνη σε καµµία παλαιοηµερολογίτικη παράταξη και δεν διαθέτει καµµία ενορία εντός της σηµερινής Ελλάδος. Σήµερα οι «φλωρινικές» υποπαρατάξεις είναι από αρκετά συντηρητικές έως διαλλακτικές σε σχέση µε την κανονική Εκκλησία.
β. Οι «Ματθαιικοί»:
έλκουν τις «χειροτονίες» τους από την «χειροτονία» από έναν µόνο και µάλιστα προ πολλού καθηρηµένο, πράγµατα επίσης αντικανονικά, τον Ματθαίο Καρπαθάκη, πρώην ιερέα, ο οποίος σε βαθύ γήρας αποφάσισε να αφήσει παλαιοηµερολογίτες διαδόχους, αφού –κατά το σκεπτικό του– δεν είχαν αποµείνει άλλοι ορθόδοξοι επίσκοποι επί γης! Πάντως, οι διάδοχοί του, αµφιβάλλοντας για την εκκλησιαστική κανονικότητά τους, προσέτρεξαν για κάλυψη στην προαναφερθείσα αµερικάνικη «Σύνοδο Ρώσων ∆ιασποράς», χωρίς και αυτοί να πετύχουν να αποκτήσουν εκκλησιαστική «νοµιµοποίηση». Σήµερα οι «µατθαιικές» υποπαρατάξεις είναι υπερσυντηρητικές, άκαµπτες και απολύτως εχθρικές σε σχέση µε την κανονική Εκκλησία.
γ. Οι διάφοροι ανεξάρτητοι
δεν δηλώνουν από πού προέρχεται η «χειροτονία» τους ή είναι παντελώς
«αυτοσχέδιοι», δηλαδή «αυτοχειροτονηµένοι»! Σήµερα οι «ανεξάρτητες»
υποπαρατάξεις έχουν µεγάλη ποικιλία στάσης σε σχέση µε την κανονική Εκκλησία.
δ. Οι προερχόµενοι από τα σχίσµατα τής πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Προσφάτως ανεφύησαν νέες αυτόνοµες παρατάξεις παλαιοηµερολογιτών, οι οποίες αποτελούν αποκυήµατα και επεµβάσεις στη χώρα µας των µεγάλων εκκλησιαστικών σχισµάτων, που δυστυχώς σοβούν στην Ουκρανία ή τη Μολδαβία και, γενικώς, στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Αυτοί επικαλούνται «χειροτονίες» από σχισµατικούς Ουκρανούς κυρίως. Σήµερα οι εµβόλιµες παρατάξεις αλλοδαπής προέλευσης δεν έχουν εκδηλωθεί σε σχέση µε την κανονική Εκκλησία.
Οι παλιοηµερολογίτες βασίζουν την εγκυρότητα των «χειροτονιών» και των «µυστηρίων» τους στο δογµατικώς και λογικώς έωλο επιχείρηµα ότι «Ορθόδοξη Εκκλησία αυτοµάτως έπαψε να υφίσταται στην Ελλάδα µετά την αλλαγή του ηµερολογίου ή, ενδεχοµένως, και στον κόσµο όλο»!
Φυσικά, εάν κάτι τέτοιο ίσχυε, θα αναιρούνταν γενικώς η Θεία Χάρη στην Εκκλησία (και στους παλιοηµερολογίτες, αφού έως το 1935 ανήκαν στην Εκκλησία), δηλαδή το έργο του Χριστού και η ύπαρξη της Εκκλησίας θα είχαν ακυρωθεί επί της γης, επειδή η Ελλαδική Εκκλησία δήθεν «µόλυνε» το 1924 όλες τις άλλες τοπικές Εκκλησίες, διορθώνοντας κατά 13 ηµέρες το ηµερολόγιό της!
Γενικώς, οι όποιες χειροτονίες των παλαιοηµερολογιτών είναι εντελώς άκυρες πνευµατικώς ως υπερόριες (εκτός πνευµατικής δικαιοδοσίας), ως από αναρµόδιους, καθηρηµένους και λαϊκούς προερχόµενες, ως από έναν (ή δύο), χωρίς γνώση και έγκριση της αρµόδιας ιεράς συνόδου ή ως από σχισµατικούς προερχόµενες.
Νοµικώς µόνο, υπάρχει καταχώρηση των «µυστηρίων» µερικών εξ αυτών στα ληξιαρχεία της χώρας, αλλά, όπως τονίζουµε, τα «µυστήρια» αυτά δεν έχουν καµµία απολύτως πνευµατική, αγιαστική και ουσιαστική υπόσταση.
Η) ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Οι σύγχρονοί µας παλαιοηµερολογίτες, όπως είπαµε, είναι πολυδιασπασµένοι σε αντιµαχόµενες «παρατάξεις» (δικός τους ο όρος) και µεταξύ τους επικρατεί διοικητικό, νοµικό, εκκλησιολογικό και πνευµατικό χάος. Το χάος αυτό δεν έχει τιθασευθεί ούτε από την Πολιτεία, ώστε να τεθούν κανόνες στην άσκηση τής θρησκευτικής τους ταυτότητας.
Οι παρατάξεις τους δεν έχουν πνευµατική κοινωνία µε κανένα από τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Ιεροσολύµων, Αντιοχείας, Μόσχας, Σερβίας κλπ. ή τις υπόλοιπες τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, πχ. της Ελλάδος, της Βουλγαρίας, της Ρουµανίας και το Άγιο Όρος, παρότι πολλές τοπικές Εκκλησίες ακολουθούν το παλαιό ηµερολόγιο!
Θεωρούν (σχεδόν κάθε παράταξη για τον εαυτό της) πως είναι οι µόνοι ορθόδοξοι επί γης ή από τους ελάχιστους και τελευταίους «γνησίους» ορθοδόξους επί γης! Το φαινόµενο αυτό της ζηλωτικής προσκόλλησης στην µοναδικότητα και γνησιότητα εξηγείται κοινωνιολογικά, ενώ συναντάται κυρίως στους επίσης πολυδιασπασµένους προτεστάντες.
Παρουσιάζουν φανατισµό και ακρότητες στην εκδήλωση της πίστης, επιθετικότητα εναντίον της κανονικής Εκκλησίας και κυρίως εναντίον αντιπάλων παλαιοηµερολογίτικων φατριών, καθώς και έντονη προσωπολατρεία και προσκόλληση σε συγκεκριµένους αρχηγούς.
Όπως δηλώνει δηµοσίως µια από τις παλιοηµερολογίτικες παρατάξεις «η προσωπολατρεία είναι η νόσος του παλαιοηµερολογιτισµού». Επίσης, ποικίλει εξαιρετικά ο βαθµός παραδοχής των ηγετών τού παλιοηµερολογιτισµού για τα µυστήρια της (κανονικής) Εκκλησίας: άλλοι τα θεωρούν έγκυρα, άλλοι υπό όρους έγκυρα ή άκυρα και άλλοι εντελώς άκυρα!
Σήµερα ο ολιγάριθµος παλαιοηµερολογίτικος χώρος βρίσκεται, αφ’ ενός, σε φάση εσωστρέφειας και αναζήτησης ταυτότητας, λόγω της πολυδιάσπασης και, αφ’ ετέρου, έντασης των επιθέσεων κατά της Εκκλησίας µε χρήση του διαδικτύου και ορισµένων µέσων γενικής ενηµέρωσης.
Οι επιθέσεις γίνονται αφήνοντας σε δεύτερη µοίρα το θέµα του ηµερολογίου, υπερτονίζοντας το πρόβληµα του οικουµενισµού, προφητολογώντας περί αντιχρίστου ή τέλους του κόσµου και καταγγέλλοντας την Εκκλησία για σύγχρονες επιλογές, σε εγωιστική αντιδιαστολή µε τη δήθεν «πατερική» στάση του παλαιοηµερολογιτισµού.
Αυτοεµφανίζονται ως «οµολογητές», ως «θεµατοφύλακες της παράδοσης» και γενικώς αυτοηρωοποιούνται, όπως στην περίπτωση της παρακράτησης και κατάληψης της Μονής Εσφιγµένου Αγίου Όρους. Ας µην συγχέουµε τους οµολογητές Αγίους, όπως τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό ή τον Άγιο Μάξιµο τον Οµολογητή, µε τους σύγχρονους πεπλανηµένους σχισµατικούς παλιοηµερολογίτες, παρότι αυτοπαρουσιάζονται ως διάδοχοί τους.
Σε πολλές περιπτώσεις, η πολεµική τους εναντίον της (κανονικής) Εκκλησίας υπερβαίνει σε επιθετικότητα και τη ρητορική άλλων, πχ. των λεγοµένων «µαρτύρων του Ιεχωβά» ή των «Πεντηκοστιανών» προτεσταντών.
Αναλώνουν µέγα µέρος της ρητορείας τους όχι στην κήρυξη του Λόγου του Θεού, αλλά στην καταγγελία προβεβληµένων επισκόπων της ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουµενικού Πατριαρχείου.
Εντούτοις, δεν απορρίπτουν συµπροσευχές εντός των ναών τους µε µέλη της Εκκλησίας της Ελλάδος, την οποία θεωρούν άλλοτε αιρετική, άλλοτε σχισµατική και άλλοτε «υπόδικη».
Αγαπηµένα θέµατα των παλαιοηµερολογιτών, όπως αποτυπώνονται σε περιοδικά και οµιλίες τους, είναι η επίκληση «προφητειών» για το τέλος του κόσµου, η συστηµατική καταγγελία επισκόπων της Εκκλησίας ως «προδότες της πίστεως» και η αµαύρωση της τιµής αγιασµένων σύγχρονων µορφών της ορθοδοξίας.
Όχι µόνο δεν δέχονται ως φωτισµένους τους αγίους γέροντες π. Ιάκωβο Τσαλίκη, π. Παΐσιο Αγιορείτη, π. Φιλόθεο Ζερβάκο, π. Πορφύριο, π. Ιωσήφ τον Σπηλαιώτη, π. Θεόκλητο ∆ιονυσιάτη, π. Εφραίµ Κατουνακιώτη, π. Χριστοφόρο Παππουλάκο, π. Γεράσιµο Μικραγιαννανίτη Υµνογράφο, π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο κλπ, αλλά µιλούν εξευτελιστικά για αυτούς, τους αποκαλούν «µάγους» ή «ψευτοαγίους» και άλλα.
∆εν αναγνωρίζουν ως άγιο τον Άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, τον νεοµάρτυρα Άγιο Χρυσόστοµο Σµύρνης, τον Όσιο Γεώργιο Καρσλίδη και άλλους, ενώ µια µειονότητα παλιοηµερολογιτών δεν αναγνωρίζει ως άγιο ούτε τον Άγιο Νεκτάριο Αιγίνης.
Το δυστύχηµα είναι πως πολλοί από τους ηγέτες των διαφόρων παρατάξεων τού παλιού ηµερολογίου συχνά δεν έχουν καν βασικές θεολογικές γνώσεις, αλλά µόνο ηµιµάθεια, εµπάθεια και φανατισµό, πράγµα που τους φέρνει ακόµη και σε αιρετικές διδασκαλίες, ενώ η εκτός της Εκκλησίας στάση τους είναι θεµελιωδώς αντιπατερική και αντιεκκλησιαστική!
Παρατηρούνται εµφανείς πλάνες και αποκλίσεις από την ορθοδοξία σε πολλές σχισµατικές παρατάξεις, ιδίως σε θέµατα Τριαδικότητας του Θεού, γνωρισµάτων της ορθοδοξίας και ορθοπραξίας, δογµατικής, αγιογραφίας και ερµηνείας των αποστολικών Κανόνων.
Κάποιοι εκ των προβεβληµένων των παλαιοηµερολογίτικων φατριών έχουν αποδείξει ότι τρέφουν αγάπη για τα µέσα γενικής ενηµέρωσης, όπου συχνά-πυκνά αρθρογραφούν ή εµφανίζονται ως διωκόµενοι και ως οι µόνοι «γνήσιοι ορθόδοξοι», µε προφανή στόχο την προσέλκυση οπαδών, διά της επίκλησης κυρίως του συναισθήµατος των αναγνωστών ή τηλεθεατών.
Ανέκαθεν και σήµερα, βασίζουν την συνέχιση της ύπαρξής τους, ως ανεξάρτητοι ή αντάρτες της Εκκλησίας, στην αγάπη του λαού για την Εκκλησία και στην άγνοια που υπάρχει στον κόσµο ως προς το τι είναι οι παλιοηµερολογίτες.
Με απλά λόγια; Ο κόσµος συνήθως δεν ξέρει ότι βρίσκονται σε σχίσµα µε την Εκκλησία και ενίοτε τους ακολουθεί, συγχέοντάς τους µε την κανονική Εκκλησία. Πλειάδα σκανδάλων σεξουαλικής και οικονοµικής φύσεως, που απασχόλησε κατά καιρούς τα µέσα γενικής ενηµέρωσης εις βάρος της Εκκλησίας συχνά προέρχονται από σχισµατικούς κύκλους παλαιοηµερολογιτών, αλλά καταλογίζονται στην ίδια την Εκκλησία, λόγω ακριβώς της µεγάλης σύγχυσης περί του θέµατος.
Εµπλεκόµενοι βρίσκονται και σε υποθέσεις βιαιοπραγιών εναντίον µελών της Εκκλησίας, σε υποθέσεις του ποινικού δικαίου και σε οικονοµικές απάτες, όπως στην περίπτωση της κατάληψης των κτηρίων της Μονής Εσφιγµένου Αγίου Όρους, παρά τις σχετικές δικαστικές και ιεροκοινοτικές αποφάσεις.
∆ιάφορες παρατάξεις έχουν ασκήσει επεµβατική πολιτική στο Άγιο Όρος, εγκαθιστώντας δικούς τους «µοναχούς» σε σκήτες, ακόµη και καταλαµβάνοντας σταδιακά ένα µοναστήρι, τη γνωστή Μονή Εσφιγµένου.
Περιπτώσεις καταλήψεων ναών της Εκκλησίας από σχισµατικούς υπάρχουν και σήµερα σε λίγες περιπτώσεις, κυρίως στην Αττική.
Ως µέρος επιθετικής πολιτικής έναντι της Εκκλησίας, µπορεί να λογισθεί και η διανοµή φυλλαδίων µε προπαγανδιστικό υλικό υπέρ του παλαιοηµερολογιτισµού σε προσκυνητάρια ναών της Εκκλησίας, καθώς και η διείσδυσή τους στο Άγιο Όρος και σε γειτονικές χώρες, ιδίως στην Κύπρο. Σε κάθε περίπτωση, η εµµονή στο σχίσµα είναι µακράν του ορθοδόξου ήθους.
Σήµερα παρουσιάζονται ακόµη και «επαγγελµατίες παλιοηµερολογίτες», που εκµεταλλεύονται την ευσέβεια και την απλότητα του κόσµου, αφ’ ενός, και το ασαφές και ανεξέλεγκτο από την Πολιτεία καθεστώς περί της ίδρυσης παλαιοηµερολογίτικων «µοναστηριών» και «ναών» από τυχάρπαστους ρασοφόρους, αυτόκλητους «επισκόπους Γ.Ο.Χ.», αφ’ ετέρου.
∆εν λείπουν, φυσικά, και οργανωµένες παρατάξεις-σωµατεία παλαιοηµερολογιτών, µε καταστατικό και στοιχειώδεις αρχές λειτουργίας, όλες όµως παραµένουν σε κατάσταση σχίσµατος, µε όσα αρνητικά αυτό συνεπάγεται για την πνευµατική υπόσταση, πρωτευόντως των «αρχιεπισκόπων» και ηγετών, και, δευτερευόντως, του απλού κόσµου, που θέλει να ζει ορθοδόξως, αλλά πλανάται στα περί της πίστης.
Έχει παρατηρηθεί πως µέρος των «κληρικών» πολλών παρατάξεων παλαιοηµερολογιτών ενίοτε αποτελούνται από ανθρώπους που υπήρξαν ιερείς της Εκκλησίας, αλλά καθαιρέθηκαν για βαριά ηθικά ή άλλα παραπτώµατα και οι οποίοι εγωιστικά αρνούνται να κάνουν υπακοή στις αποφάσεις της Εκκλησίας και να «πετάξουν τα ράσα», συνεχίζοντας να παριστάνουν τους ιερείς, καταφεύγοντας στον παλαιοηµερολογιτισµό.
Πράγµατι, η πνευµατική αταξία δεν αναπαύει τον άνθρωπο, ενώ ανυπακοή και ανταρσία στην Εκκλησία σηµαίνει ανυπακοή και ανταρσία στον ίδιο τον Χριστό, που αποτελεί την κεφαλή και τον ακρογωνιαίο λίθο της.


Πηγή:ΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΛΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ, υπό Μιχάλη Γεωργιάδη

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2010

Οι σχισματικοί παλαιοημερολογίτες υπό του Μιχάλη Γεωργιάδη (μέρος β΄)

Β) ΑΠΛΗ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ
Δεν υπάρχει σωστό ημερολόγιο, ούτε είναι ιστορικώς µόνο δύο τα ημερολόγια, όλα σφάλλουν μαθηματικώς, λίγο ή πολύ. Τα ημερολόγια είναι µια τυπική, ανθρώπινη συμβατικότητα, ο Θεός είναι άχρονος, υπέρ και πέραν του χρόνου. Για το θέμα επελήφθησαν, ως µόνοι αρμόδιοι, οι μαθηματικοί και οι αστρονόμοι. Το «παλιό» ή «Ιουλιανό» είναι ατελέστερο, ως αρχαιότερο, δηλαδή «χάνει» ευκολότερα από το «νέο» ή «διορθωμένο ιουλιανό» τις ημέρες, κατ’ αναλογία µε παλιό ρολόι που χάνει εύκολα τα λεπτά και τις ώρες.
Η διαφορά του «παλιού» από το «νέο» είναι 13 ημέρες, κατ’ αναλογία µε ρολόι που «πήγαινε πίσω» και το «βάλαμε μπροστά». Το διορθωμένο ιουλιανό ημερολόγιο, που και σήμερα χρησιμοποιούμε, δεν ταυτίζεται πλήρως µε το γρηγοριανό, που χρησιμοποιεί η ρωμαιοκαθολική Δύση, διότι
συμπίπτει µόνο ως προς το μηνολόγιο και όχι ως προς το πασχάλιο. Για να το πούμε απλούστερα, έχει ίδιες ημέρες σε ονομασία µε το γρηγοριανό, αλλά θρησκευτικώς έχει άλλο Πάσχα. Μετά το έτος 2100, η διαφορά ιουλιανού (παλιού) και διορθωμένου ιουλιανού (νέου) θα γίνει 14 ημέρες, διότι το παλιό εξακολουθεί να χάνει χρόνο γρηγορότερα από το νέο ή διορθωμένο.

Γ) ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ/ΠΡΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΛΛΑΓΗΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ
Η Εκκλησία το 1924 αντιπρότεινε στην Πολιτεία να επαναφέρει το παλιό
ημερολόγιο, αλλά για την Πολιτεία, η αλλαγή ήταν αδιαπραγμάτευτη και απαραίτητη. Εκκλησιαστικώς, η σύμπτωση πολιτικού και εκκλησιαστικού ημερολογίου όντως εξυπηρετεί τις λειτουργικές ανάγκες του κόσμου.
Η επιλογή του «νέου» από την Εκκλησία έγινε κατ' ανάγκη και κατ' οικονομία. Π.χ. στην Ελλάδα, αν η Εκκλησία παρέμενε στο παλιό και η Πολιτεία στο νέο, θα έπρεπε να γιορτάσεις πρώτα 25η Μαρτίου ως ημέρα κήρυξης της Επανάστασης του 1821 και 13 ημέρες μετά να γιορτάσεις χωριστά 25η Μαρτίου ως ημέρα Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (όπως έγινε το 1923)!
Επίσης, αντί να πας στην εκκλησία σε µια μεγάλη γιορτή, θα έπρεπε να πας στη δουλειά σου, γιατί είναι εργάσιμη ημέρα. Με την ενοποίηση αίρονται αυτά τα προβλήματα. Άλλωστε, η Εκκλησία, σύμφωνα και µε εντολές του ίδιου του Αποστόλου Παύλου, ενσωματώνεται στις κοινωνίες, τηρεί και συγκαταβαίνει στοργικά στους θεσμούς και τις ανάγκες των ανθρώπων, δεν επιτίθεται ως δυνάστης µε τους δικούς της κανόνες, είτε λέγονται «ημερολόγιο» είτε αλλιώς.

∆) ΑΠΟΚΟΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΛΟΓΩ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ
Το 1935 εμφανίστηκε η πρώτη οργανωμένη αποκοπή από την Εκκλησία, µε την παύση της μνημόνευσης των κανονικών επισκόπων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος από ορισμένους και την υπαγωγή των αποκοπέντων σε άλλη εκκλησιαστικοφανή διοίκηση, αποτελούμενη από καθηρημένους, πρώην ιερείς. Το θέμα της αλλαγής ή διόρθωσης ημερολογίου, από απλό και συμβατικό θέμα, ανήγαγαν σε μέγα θεολογικό και δογματικό ζήτημα τρεις πρωτεργάτες τού παλαιοημερολογιτισμού. Οι αποκοπέντες του 1935 σχεδόν αμέσως διχάστηκαν, συγκεκριμένα το 1937, και τότε ξεκίνησε η πορεία των ατέρμονων διασπάσεων, που γνωρίζει και σήμερα ο παλαιοημερολογίτικος χώρος, µε αποτέλεσμα αυτό που οι ίδιοι οι παλαιοημερολογίτες ονόμασαν: τις «παρατάξεις του παλιού ημερολογίου». Οι μετά το 1937 μόλις δύο παλαιοημερολογίτικες παρατάξεις έγιναν σήμερα µε διαδοχικές διασπάσεις, αλληλοκαθαιρέσεις, αντιπαλότητες, αλληλοαποτειχισµούς, αλληλοαναθέματα (!) κλπ περισσότερες από 12.
Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Ματθαιικούς του Κηρύκου, τους Ματθαιικούς Ανδρεϊκούς, τους Ματθαιικούς Νικολαΐτες, τους Ενιστάµενους ή Κυπριανίτες, τους Φλωρινικούς Κιουσικούς, τους Φλωρινικούς Μακαρίτες, τους του Λαρίσης Αθανασίου, τους Αρχαγγελίτες του Μιχαήλ, τους εκ των Ουκρανών σχισµατικών, (εσφηγμενίτες αγιορείτες) καθώς και διάφορα παρακλάδια και ανεξάρτητους.
Όλοι αυτοί, όχι µόνο δεν διατηρούν «εκκλησιαστική» κοινωνία μεταξύ τους, αλλά και χωρίζονται από θεολογικές ή θεολογικοφανείς διαφορές, καθώς και από διοικητικές, ενίοτε και από προσωπικές διαφορές.
Ο σχολαστικισμός που τους διακρίνει και οι υπερβολές προτεσταντικού τύπου, η εμμονή στο «γράμμα του νόμου», στο «δέντρο και όχι στο δάσος», σε συνέργεια µε την προφανή θεοεγκατάλειψη, τους οδηγούν σε συνεχείς διασπάσεις, τμηματικές επανενώσεις και επαναδιασπάσεις, καθώς και σε θεολογικές πλάνες.
Σε αυτή τη Βαβυλωνία, καμμία παλαιοημερολογίτικη παράταξη δεν έχει ιεροσύνη ή έγκυρα μυστήρια. Οι ιεροπραξίες τους έχουν νομική µόνο, όχι πνευματική κάλυψη, αφού καταγράφονται στα ληξιαρχεία οι «βαπτίσεις» και οι «θρησκευτικοί γάμοι» τους.
Οι ευρισκόμενοι εκτός Εκκλησίας, όσο και αν δηλώνουν πως είναι «Εκκλησία» ή μοιάζουν µε την Εκκλησία, δεν έχουν αγιαστικά μυστήρια, είναι «βάρκες που έχουν εγκαταλείψει το πλοίο της Εκκλησίας και πορεύονται μόνες τους στο πέλαγος».

Ε) ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ
Το παλαιοημερολογίτικο φαινόμενο είχε και έχει πολιτικά, αρχηγο-κεντρικά,
Οικογενειο-κρατικά, προσωπο-κεντρικά και τοπικά χαρακτηριστικά:

α. πολιτικά:
διότι προερχόταν καθ’ ολοκληρίαν από τους φιλοβασιλικούς και ακροδεξιούς, ενώ και σήμερα έχει το κύριο μέρος των οπαδών του από το χώρο της δεξιάς, ακόμη και της άκρας δεξιάς, της ξενοφοβίας και του εθνικισμού, χαρακτηριστικά που πόρρω απέχουν από το σκοπό και το χαρακτήρα της Εκκλησίας του Χριστού.

β. αρχηγικά:
τόσο διότι υπέκρυπτε την πικρία ορισμένων που δεν είχαν αναδειχθεί σε καίριες διοικητικές θέσεις της Εκκλησίας, όσο και διότι το κίνημα αυτό είχε και έχει εξαιρετικά μεγάλο αριθμό επίδοξων «ηγετών». Ακόμη και σήμερα, η αναλογία «αρχιεπισκόπων» και «επισκόπων» σε σχέση µε οπαδούς είναι πολύ μεγάλη.
Αρκετά συχνό είναι το φαινόμενο των αποσκιρτήσεων από µία παλαιοημερολογίτικη παράταξη και ίδρυση νέας µε επικεφαλής τον αποκηρυχθέντα ή τον φερόμενο ως «δυσαρεστημένο» ή αποσκιρτήσαντα για «σοβαρούς δογματικούς λόγους», όπως επικαλούνται πάντοτε.

γ. οικογενειο-κρατικά:
διότι συχνά οι διαμορφούμενες «σύνοδοι» αποτελούνται από οικογένειες, πχ. θείους και ανίψια, ενώ οπαδοί των διαφόρων παλαιοημερολογίτικων παρατάξεων είναι σήμερα κυρίως ο ευρύτερος συγγενικός κύκλος των σημερινών «αρχιερέων» μίας εκάστης παράταξης, από τις πολλές που έχουν έκτοτε αναφυεί. Γενικά, ο παλαιοημερολογιτισμός διέπεται από έντονο φατριασμό.

δ. προσωπο-κεντρικά:
διότι αρκετοί, καλοπροαίρετοι κατά τα άλλα, οπαδοί του παλαιοημερολογιτισμού, προσκολλώνται σε συγκεκριμένο πρόσωπο δήθεν «αρχιερέως» και τον ακολουθούν τυφλά σε εκτός Εκκλησίας ατραπούς, µε την αυταπάτη πως είναι οι κατ’ εξοχήν «εντός» Εκκλησίας.

ε. τοπικά:
διότι επίκεντρο του παλαιοημερολογιτισμού μπορούν δικαίως να θεωρηθούν τα
Μεσόγεια της Αττικής.

ΣΤ) ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ
Από τους αρχικούς υποκινητές και υποστηρικτές της παλαιοημερολογίτικης κίνησης του 1935, η πλειονότητα µεν εν μετανοία επέστρεψαν στην Εκκλησία, όταν κατάλαβαν το άτοπο και ανούσιο της κίνησής τους, η μειονότητα δε αμετανόητοι καθαιρέθηκαν από την Εκκλησία αν ήταν ιερείς ή παρέμειναν οπαδοί του σχίσματος, αν ήταν λαϊκοί. Από τον κόσμο, η μεγάλη πλειοψηφία αυτών που αρχικώς πλανήθηκαν στο σχίσμα, σύντομα επέστρεψαν στην κανονική Εκκλησία, η οποία τους αντιμετώπισε µε αγάπη και επιείκεια.
Ηγέτες αυτού που κατέληξε σε σχίσμα απέμειναν µόνο ο πρώην μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης και ο πρώην ιερέας Ματθαίος Καρπαθάκης (ή Καρμπαδάκης), ο οποίοι χωρίστηκαν και μεταξύ τους δύο μόλις χρόνια μετά την εθελούσια αποκοπή τους από την Εκκλησία, δηλαδή το 1937.
Ομοίως, συμπαρέσυραν σε χωρισμό τους οπαδούς τους. Μάλιστα, οι πρωτεργάτες τού σχίσματος ονόμασαν «ανάληψη ιερού αγώνα» την πνευματική αποκοπή τους και την ηγεσία τού σχίσματος, χαρακτηριστικό του ότι είχαν πλανηθεί.
Η παράταξη τού Καβουρίδη έμεινε σύντομα χωρίς επισκόπους και ιερείς, οπότε αναζήτησε πνευματική κάλυψη εκτός Ελλάδος, έστω και αντικανονικώς. Η παράταξη τού Καρπαθάκη αρχικά «χειροτόνησε» αντικανονικώς «επισκόπους», αλλά κατόπιν και αυτή αναζήτησε πνευματική «νομιμοποίηση» εκτός Ελλάδος, αντικανονικώς και πάλι.
Η αποκοπή από την Εκκλησία και η, άνευ έγκρισης από την αρμόδια Ιερά Σύνοδο, αυτοσχέδια «χειροτονία επισκόπων» δεν έλυσε το πρόβλημα του σχίσματος, που μόλις είχε επιτελεστεί: οι παλαιοημερολογίτες, κατά τραγική έκβαση, έμειναν μακράν της Εκκλησίας και χωρίς Αποστολική Διαδοχή, απαραίτητη μαζί µε την Ορθή Πίστη, για την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στα μυστήρια.
Οι «ιερείς» τους ήταν όλοι ανεξαιρέτως είτε καθηρημένοι είτε χωρίς εκκλησιαστική χειροτονία. Το αυτό ισχύει και για τους σημερινούς διαδόχους τους. Έως σήμερα τελούν «ιεροπραξίες» σε παλαιοημερολογίτικους ναούς, οι οποίες, σύμφωνα µε την Εκκλησία και τους κανόνες της, έχουν µόνο τύπο και όχι ουσία, έξωθεν ομοιάζουν εξαιρετικά µε τις ορθόδοξες, αλλά είναι πνευματικώς και αγιαστικώς κενές, κατά τραγική απόρροια της εκούσιας εκκοπής των ρασοφόρων παλαιοημερολογιτών από την Εκκλησία. Απλουστευτικά, κάθε μυστήριο έχει ορατό ή υλικό μέρος και αόρατο ή πνευματικό μέρος, οπότε αντιλαμβάνεται κανείς τι συμβαίνει και τι δεν συμβαίνει σε έναν παλαιοημερολογίτικο ναό, όσο και αν αυτός και οι ρασοφόροι του ομοιάζουν οπτικά προς έναν πραγματικά ορθόδοξο ναό ή προς ορθόδοξους ιερείς. Πράγματι, μέγα μέρος από όσα συμβαίνουν σε έναν κανονικό ορθόδοξο χριστιανικό ναό είναι πνευματικά και υπεράνθρωπα, άρα αόρατα.
Πάντως, πολύς κόσμος αντελήφθη το αδιέξοδο του παλαιοημερολογιτισμού το 1950 και 1951μετά την αποκάλυψη βασανισμών παιδιών, υφαρπαγής περιουσιών και οικονομικών σκανδάλων στην παλαιοημερολογίτικη «µονή Πευκοβουνογιάτρισσας» της Κερατέας Αττικής και την καταδίκη της αυτόκλητης «ηγουμένης» Μαριάμ σε ισόβια κάθειρξη.
Επίσης, ο παλαιοημερολογιτισμός, ως εκφραστής σκοταδιστικών και ακραίων απόψεων περί την ορθόδοξη πίστη άρχισε ραγδαία να χάνει οπαδούς µε την άνοδο του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου τού ελληνικού λαού και την υποχώρηση τού αναλφαβητισμού κατά τις δεκαετίες ’50, ‘60 και ’70. Έως τότε παρουσίαζε στασιμότητα.
Από τη δεκαετία του ’80 και μετά ο παλαιοημερολογιτισμός έχει χάσει μεγάλο μέρος των οπαδών του, λόγω των μεγάλων εσωτερικών ρήξεων και διασπάσεων που συνέβησαν σε όλες σχεδόν τις παρατάξεις.
Στην Ελλάδα δεν έχει γίνει καμία συστηματική καταγραφή των παλαιοημερολογιτών, αλλά ο αριθμός τους οπωσδήποτε δεν υπερβαίνει τις 40-50.000, σύμφωνα µε έκθεση του State Department του 2001.
Κυρίως πρόκειται για άτομα μεγάλης ηλικίας. Ο απλός κόσμος, που από άγνοια ή παραπληροφόρηση συντάσσεται µε κάποια από τις μερίδες των παλαιοημερολογιτών σήμερα φυλλορροεί, εντασσόμενος σύντομα και πάλι στην Εκκλησία. Μάλιστα, υπάρχει πλειάδα σχισματικών «κληρικών», που, εμπρός στα αδιέξοδα τού παλαιοημερολογιτισμού, προσέρχονται στην κανονική Εκκλησία, όπου χειροτονούνται εξαρχής.
Το φαινόμενο της προσέλευσης πρώην σχισματικών, λαϊκών και οιονεί «κληρικών», στην Εκκλησία είναι έντονο, αλλά αποκρύπτεται συστηματικά από τους παλαιοημερολογίτες.
Αυτό που προβάλλουν µόνο είναι η μετάβαση οιονεί «κληρικών» από ξένη παράταξη στην δική τους, λόγω των εντονότατων αντιθέσεων που σοβούν μεταξύ τους, εντονότερων συχνά και από τη διαμάχη που δημιουργούν µε την κανονική Εκκλησία.

Πηγή:ΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΛΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ, υπό Μιχάλη Γεωργιάδη

Κυριακή του Ασώτου (ΙΖ΄ Λουκά)

Αγλάισμα των παραβολών και ατίμητο κειμήλιο του Ευαγγελικού θησαυρού ονόμασαν, αγαπητοί μου αδελφοί, οι πατέρες τη παραβολή του Ασώτου υιού. Γιατί μέσα από αυτή την παραβολή ζωγραφίζεται από το «θείο καλλιτέχνη», η απέραντη και ανυπέρβλητη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, το κάθε άνθρωπο.
Φαίνεται όλο το ύψος της αγάπης του Θεού, που δεν αγαπά μόνο τους δικαίους, τους ενάρετους και τους εκλεκτούς, αλλά η αγάπη του Θεού αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους με μεγαλύτερη θέρμη και με ειλικρινέστερο πόνο ακόμη και τον χειρότερο αμαρτωλό, εξάλλου ο Χριστός είπε «ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοια».
Έτσι λοιπόν, συνεχίζει η παραβολή να μας λέγει: «είδεν αυτόν ο πατήρ αυτού και ευσπλαγχνίσθη και δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν», δηλαδή, ο γεμάτος αγάπη πατέρας, όταν είδε από μακριά τον αγνώριστο και σε κακά χάλια γιό του, έτρεξε, τον αγκάλιασε και τον κατεφίλησε. Αγνώριστος ήταν κι όμως η αγάπη του πατέρα τον γνώρισε και τον αποκατέστησε στη πρώτη δόξα.
Όταν βρισκόταν στο σπίτι τού πατέρα ο μικρότερος γιος, είχε άφθονα όλα τ΄ αγαθά και ήταν χαρούμενος και ευτυχισμένος, γιατί είχε ακόμη την φροντίδα και την στοργή του πατέρα του.
Όμως, από απερισκεψία, θεωρεί την υπακοή στο πατέρα σαν αιχμαλωσία και σκλαβιά, παρακινούμενος μάλλον και από τους «φίλους» ζητάει την ελευθερία του, να χαρεί τα νιάτα του μακριά από την επίβλεψη του πατέρα του.
Και αφού ζήτησε την προβλεπόμενη περιουσία έφυγε και πήγε «σε χώραν μακράν» όπου εκεί κατασπατάλησε όλη την περιουσία του σε πονηρές διασκεδάσεις και σε κτηνώδεις απολαύσεις.
Φυσικό και επόμενο ήταν με την τόσο σπάταλη ζωή που έκανε να χάσει όλη την περιουσία του, να δυστυχήσει και να κινδυνέψει να πεθάνει από την πείνα, εάν δεν βρισκόταν κάποιος να τον μαζέψει και να τον προσλάβει ως χοιροβοσκό. Και όχι μόνο αυτό, αλλά, προσπαθούσε να χορτάσει με την τροφή που έδινε στους χοίρους.
Σε αυτό το σημείο επαληθεύονται τα λόγια του Χριστού μας που λέγει: «έσονται οι έσχατοι πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι».
Ο πλούσιος γιος, τώρα χοιροβοσκός!!! Η σκέψη αυτή τον συντάρασσε, τον επανέφερε όμως στα λογικά του και αποφασίζει λέγοντας: «πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ λιμώ απόλλυμαι! Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου…» δηλαδή πόσοι μισθωτοί του πατέρα μου έχουν άφθονο και περισσεύοντα τον άρτο, ενώ εγώ κινδυνεύω να πεθάνω από την πείνα. Ταπεινώνεται και αμέσως παίρνει τον δρόμο του γυρισμού. Αυτό ήταν το πρώτο βήμα της μετανοίας του με τον λογισμό, την σκέψη. Προχωρεί με σκυμμένο το κεφάλι, ξυπόλητος, βρώμικος, δυστυχισμένος και αγνώριστος από τις κακουχίες.
Σαν πλησίαζε, όμως, στο πατρικό του σπίτι, ο πατέρας τον είδε από μακριά, και αμέσως έτρεξε τον αγκάλιασε.
Ο άσωτος γιος κάνει το δεύτερο βήμα δηλαδή κάνει το λογισμό, τη σκέψη πράξη και ζητά από τον πατέρα του την πλήρη συγχώρεση λέγοντάς του: "ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου. Ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου. Ποίησόν με ως ένα των μισθίων σου».
Η αγάπη του πατέρα δέχεται την πραγματική συγνώμη του ασώτου, και αμέσως,πρόσταξε τους δούλους να του φέρουν τα καλύτερα ρούχα, τα καλύτερα υποδήματα, το δακτυλίδι του, και να σφάξουν τον «μόσχο τον σιτευτόν» ώστε να γιορτάσουν την επιστροφή του γιού του, διότι «νεκρός ην και ανάζησε, και απολωλώς ην και ευρέθη».
Μια εικόνα απείρου κάλους, θεϊκής αγάπης, και πάλι μου έρχονται τα θεία λόγια στη σκέψη: «Χαρά γίνεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού επί ενί αμαρτωλώ µετανοούντι».
Πόσοι όμως άνθρωποι, αγαπητοί μου αδελφοί, σε κάθε εποχή, πόσο μάλλον σήμερα, μοιάζουν με τον Άσωτο της παραβολής; Πόσοι σπαταλούν την περιουσία τους, τα νιάτα τους και φθείρουν την υγεία τους σε αμαρτωλές διασκεδάσεις; Πόσες οικογένειες έχουν καταστραφεί από την ασωτία είτε των ανδρών είτε των γυναικών; Τόσα διαβάζουμε καθημερινά στις εφημερίδες για ειδεχθή εγκλήματα τα οποία είναι αποτέλεσμα της ασωτίας και της ανηθικότητας!!!
Οι κοινωνία μας είναι γεμάτη από άσωτους, κάθε ηλικίας, κάθε φύλου, κάθε τάξεως.
Ο άσωτος της παραβολής όμως, κάποτε μετανόησε και γύρισε στο πατέρα του.
Ποια ευλογία Θεού θα ήταν και ευτυχία της κοινωνίας, εάν όλοι οι άσωτοι, κάθε εποχής, ακολουθούσαν το παράδειγμα του νεώτερου γιού της παραβολής δηλαδή στην επιστροφή του στο πατρικό σπίτι!
Η αγάπη του Θεού και πατέρα μας είναι πολύ μεγάλη για κάθε αμαρτωλό άνθρωπο.
Η αγκαλιά Του, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι πάντα ανοικτή και περιμένει την επιστροφή όλων μας, διότι η μακροθυμία Του ανέχεται και υπομένει.
Το μόνο που ζητεί, είναι τη μετάνοιά μας, όπως αυτή του Άσωτου υιού που είπε στον πατέρα του «ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου. Ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου. Ποίησόν με ως ένα των μισθίων σου».
Έτσι αδελφοί μου είναι ευκαιρία τώρα που προετοιμαζόμαστε για το Θείο Πάθος να γυρίσουμε και εμείς ως ο Άσωτος και να ζητήσουμε από τον Θεό πατέρα την συγχώρεση ώστε να ακούσουμε και εμείς το «νεκρός ην και ανάζησε, και απολωλώς ην και ευρέθη». Αμήν.

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Οι σχισματικοί παλαιοημερολογίτες υπό του Μιχάλη Γεωργιάδη (μέρος α΄)

Γεγονός αποτελεί πως ζούμε σε µια εποχή, όπου η πληθώρα πληροφοριών συχνά αναστατώνει την κοινωνία και δημιουργεί σύγχυση στον σύγχρονο άνθρωπο.
Κάθε θέμα, ελάσσονος ή μείζονος σημασίας επιδέχεται πλειάδα ερμηνειών και συχνά γνωρίζει προβολή ή και φανατική υποστήριξη από μερίδα ανθρώπων, σε κάποιες από αυτές τις ερμηνείες. Καλό ως ένα σημείο, έως το δυσδιάκριτο σημείο, που τελειώνει η δημοκρατία και αρχίζει η προπαγάνδα, η απλή αναλήθεια ή το επιτηδευμένο ψέμα.
Εφόσον η Εκκλησία είναι μέσα στη ζωή του σύγχρονου ορθοδόξου, πώς θα μπορούσαν να εκλείπουν παρόμοια φαινόμενα, τα οποία διαστρεβλώνουν και δυσφημούν τον πνευματικό αυτό χώρο;
Πράγματι, υπάρχουν οργανωμένες αμφισβητήσεις και αναλήθειες, που υποστηρίζονται φανατικά από σχετικές ομάδες, που δρουν παραπλεύρως της Εκκλησίας, υποδυόμενες την ίδια την Εκκλησία και αντλώντας κύρος από το εγνωσμένο κύρος της Εκκλησίας, υποσκάπτοντάς την και αμφισβητώντας την, όμως, µε ιδιαίτερη σκληρότητα.
Με αυτές τις σκέψεις και νηφάλιο πνεύμα, ας επιχειρήσουμε να δώσουμε σε 10 κεφάλαια απλές και καταγραφικές απαντήσεις σε ορθοδόξους χριστιανούς, που έχουν απορία σχετικά µε το λεγόμενο «παλιό ημερολόγιο» και το ποιόν και την προέλευση των διαφόρων ομάδων εκτός Εκκλησίας, που αποκαλούνται «παλαιοημερολογίτες» στη χώρα µας.
Τέτοιες ομάδες εμφανίζονται ως µέλη της «Γνήσιας Εκκλησίας», ομοιάζουν εξωτερικώς µε τους ορθοδόξους χριστιανούς, αφού έχουν τα ίδια εξωτερικά γνωρίσματα µε τους ορθοδόξους, όπως άμφια, τυπικό, αρχιτεκτονική, ψαλμωδία κλπ, προβάλλουν και χρησιμοποιούν το παλαιό ημερολόγιο, υιοθετούν ακραίες θέσεις σε σύγχρονα θέματα και υβριστικές εκφράσεις εναντίον στελεχών της Εκκλησίας. Δεν αποτελούν µία και συμπαγή ομάδα, αλλά πολλές και αντικρουόμενες, υπό τον γενικό τίτλο «παλαιοημερολογίτες» ή «γνήσιοι ορθόδοξοι» ή «Γ.Ο.Χ.» ή «παραδοσιακοί ορθόδοξοι» ή ενιστάμενοι αντι-οικουμενιστές» ή «πατρώου εορτολογίου» ή «πατρίου ημερολογίου» κλπ. Από τα μέσα ενημέρωσης συχνά χαρακτηρίζονται ως «αντάρτες της εκκλησίας», ως «ταλιμπάν», ή «υπέρ-ορθόδοξοι».

Α) ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Στην Ελλάδα η Πολιτεία αποφάσισε να αλλάξει το ημερολόγιο το 1923 και να υιοθετήσει ημερολόγιο, το οποίο θα είχε σύμπτωση ημερομηνιών µε το λεγόμενο «Γρηγοριανό» ημερολόγιο, που χρησιμοποιούσε η Δυτική Ευρώπη και η Αμερική, για λόγους εμπορικής ευκολίας, καθώς η Ελλάδα επιζητούσε την οικονομική της ανάπτυξη.
Η Εκκλησία αρχικώς αποφάσισε να κρατήσει το παλιό ημερολόγιο, το λεγόμενο «Ιουλιανό», αλλά ένα χρόνο μετά, δηλαδή το 1924, και η ίδια υιοθέτησε την αλλαγή, διορθώνοντας το Ιουλιανό ημερολόγιο κατά 13 ημέρες και κρατώντας ανέπαφο τον χρόνο εορτασμού του Πάσχα.
Η διόρθωση ή αλλαγή του ημερολογίου στην Εκκλησία έγινε χωρίς να προηγηθεί εκτεταμένη συζήτηση ή ενημέρωση των πιστών, έγινε βεβιασμένα, οπότε υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις από μερίδα κόσμου.
Με την πάροδο των ετών και, συγκεκριμένα ένδεκα χρόνια μετά την αλλαγή, ελάχιστοι θερμοκέφαλοι εξήγειραν μέρος του λαού εναντίον της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, εμφορούμενοι από φανατισμό και υποκινούμενοι ποικιλοτρόπως και προκάλεσαν σχίσμα στο σώμα της Εκκλησίας, το οποίο σοβεί, έστω και ελαττούμενο, έως σήμερα. Οι αντιδράσεις των πρώτων σχισματικών δεν αφορούσαν τόσο τον οικουμενισμό, όπως διατείνονται εκ των υστέρων οι διάδοχοίτους, αφού ο οικουμενισμός αρχίζει κυρίως να γίνεται γνωστός μόλις τη δεκαετία του 1960, αλλά την μετάθεση των 13 ημερών, ώστε να συντελεστεί η διόρθωση τού ημερολογίου.
Φυσικά, η εκ των υστέρων επίκληση τού οικουμενισμού έγινε, διότι διέβλεψαν το άτοπο της απόσχισης μερίδας του λαού από την Εκκλησία, λόγω μιας απλής ημερολογιακής διόρθωσης κατά 13 ημέρες.
Για το ανούσιο τού εγχειρήματος, ονομάστηκαν και «δεκατριμερίτες», ενώ στον πολιτικό χώρο της αριστεράς, «παλαιοημερολογίτης» έφτασε να σημαίνει «αγκυλωμένος, άκαμπτος» και «εμμένων σε παρωχημένες αντιλήψεις».
Τον πρώτο καιρό της εμφάνισης τού σχίσματος, σχισματικοί παλαιοημερολογίτες επιχείρησαν την κατάληψη ορθοδόξων ναών, τους οποίους θα χρησιμοποιούσαν ως προπύργια της αντίστασής τους εναντίον της κανονικής Εκκλησίας.
Η αστυνομική αντιμετώπισή τους κατά τις δεκαετίες ’30-’50 από την, ούτως ή άλλως, αστυνομοκρατούμενη τότε πολιτεία, µε την κατηγορία της αντιποίησης αρχής, οδήγησε κάποιους σχισματικούς στην αυταπάτη της αυτό-ηρωοποίησης εναντίον δήθεν «νέων διοκλητιανών», τους φανάτισε και τους συσπείρωσε γύρω από κάποιους που δημαγωγούσαν πως «επίκειται η υποταγή των ορθοδόξων στον πάπα της Ρώμης».
Όπως αναφέραμε, αρχικά η Εκκλησία της Ελλάδος αποφάσισε να µην ακολουθήσει την Πολιτεία στην αλλαγή του ημερολογίου, κρατώντας συντηρητική στάση. Η αλγεινή εντύπωση που προκλήθηκε, όμως, στον κόσμο από τον χωριστό εορτασμό Πολιτείας-Εκκλησίας της 25ης Μαρτίου 1923, επέδρασε καταλυτικά στην απόφαση για την αλλαγή του ηµερολογίου και από την Εκκλησία.
Έτσι, στη λατρεία εισήχθη το διορθωμένο ημερολόγιο το 1924, ενώ η Πολιτεία είχε αλλάξει ένα χρόνο πριν, το 1923. Ούτως ή άλλως, εκείνη την εποχή ο Ελληνισμός είχε μεγάλα και πραγματικά προβλήματα να λύσει: μόλις είχε συντελεστεί η Μικρασιατική Καταστροφή µε πλήθος επακόλουθα, ενώ στην Ελλάδα είχαμε δύο εκατομμύρια αστέγους και σε δεινή θέση πρόσφυγες.
Η μετακίνηση της αρίθμησης των ημερομηνιών κατά 13 ημέρες, και μάλιστα χωρίς αλλαγή του χρόνου εορτασμού του Πάσχα, ήταν ούτως ή
άλλως ένα ανούσιο θέμα, πολλώ δε µάλλον αν ανατρέξουμε στην ιστορία της αρχαίας Εκκλησία, τότε που υπήρχε διαφορετικός χρόνος εορτασμού τού Πάσχα κατά τόπους, δηλαδή άλλοτε να εορτάζεται στη Μικρά Ασία και άλλοτε στην Ιταλία, την Ελλάδα ή την Αλεξάνδρεια και τα Ιεροσόλυμα.

Πηγή:ΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΠΑΛΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ, υπό Μιχάλη Γεωργιάδη

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Οι συνέπειες από την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος

Όταν ψηφιζόταν σε μεταμεσονύκτια συνεδρίαση της Βουλής η τροπολογία Βερυβάκη για το μονοτονικό, η τότε κυβέρνηση, θωπεύοντας τον αριστερίστικο λαϊκισμό, ξεπούλαγε κάτι που ούτως ή άλλως δεν γνώριζε και δεν την ενδιέφερε! Ένα κομμάτι της Παιδείας συνυφασμένο, όχι μόνο με την αρχαιοελληνική παράδοση, αλλά και με την πνευματική παρακαταθήκη του νέου Ελληνισμού από το 18ο ήδη αιώνα! Ολ' οι θαυμαστοί 300, μαζί, συμπεριφέρθηκαν σαν αγράμματη γριούλα που βρίσκοντας στο σεντούκι της παλιά μπαρουτοκαπνισμένα κουμπούρια, τα... δίνει στο γύφτο για ν' αδειάσει τον τόπο από τη «σαβούρα». Δεν ρωτάει κανέναν, και δεν θα μάθει ποτέ τι έχασε...
Κι ας φώναζε ο Ελύτης: «Είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων. Είναι η βάση για να ξέρεις την ετυμολογία των λέξεων». (Και πώς θα καταλάβεις άραγε Ελύτη χωρίς αυτή την έρμη την ετυμολογία;) Κι αλλού ξανά, γραφικότερα: «...κάθε ύψιλον, κάθε οξεία, κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών...». Δεν ήξερε αυτός, ήταν ποιητής!
Κι ας επέμενε ο Καστοριάδης: «Ν' αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε ήξεραν τι κάνανε. Η κατάργησή τους είναι κατάργηση της ορθογραφίας, που αποτελεί καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων ελληνικών. Δηλαδή, πάμε να καταστρέψουμε ό,τι χτίσαμε!» Ήταν οπισθοδρομικός αυτός, παρωχημένος!
Κι ας ανέλυε ο Ρένος Αποστολίδης, φιλολογικότατα: «Η ορθογραφία δεν μπορεί παρά να είναι ιστορική, αφού η ορθή γραφή κάθε λέξης ακριβώς [...] εκκαλεί όλο το παρελθόν εμπειρίας, που αιώνες ποικιλοχρησίας συσσώρευσαν μέσα της, δυναμικοποιεί δηλαδή το θησαυρό της σε νόημα και ποιότητες ανεκτίμητες και βοηθεί άρα στο να ξελαμπικάρεται η λέξη διαρκώς, ν' αναπαρθενεύεται, να γίνεται η σημασία της πολυδύναμη...!»
Πλανιόντουσαν όλοι, κι εμείς, πραγματιστές, προσγειωμένοι, πρακτικοί, βρήκαμε τη λύση! Κι όχι πως ήταν τάχα θέμα ΠΑΣΟΚ. Η δεξιά αντιπολίτευση λούφαζε με μόνη αντιγνωμία τού -κατά φαντασίαν «συγγραφέα» κιόλας!- Αβέρωφ, που ψέλλισε πως: «χρειάζεται μια ειδική μελέτη», παραδεχόμενος όμως πάντως πως «είναι μία απλούστευση, η οποία θα είναι χρήσιμη για την... απλούστευση (sic) των νέων γενεών».
Πολύ σωστά: «Για την απλούστευση των νέων γενεών»! Για να τους απλουστεύουμε, να τους διευκολύνουμε, να τους αλαφρύνουμε από το περιττό βάρος της γνώσης, της προσπάθειας, του όλου παραδεδομένου γλωσσικού πλούτου, αφήνοντας αδειανό τον εγκέφαλο για να τον γεμίσουν άμεσα με «πόκεμον» και joystick, με Excel και Word αργότερα. Έτσι, μας ενοχλούσε, λέει, το ιστορικό σύστημα τονισμού, παραήταν σύνθετο, «κούραζε αναίτια τα παιδιά», και το πετάξαμε στα σκουπίδια, χωρίς κανείς να σκεφτεί πως το απλούστερο που υιοθετήθηκε είν' εξ ορισμού κι ατελέστερο, κι άρα γι' αδαείς της γλώσσας μόνον, και για τις καθημερινές μας κουβέντες, ούτε για Επιστήμη ούτε για Λογοτεχνία στα σοβαρά ούτε για λόγο «ανεβασμένο» γενικώς, π! αρά για ομιλούντες μπαμπουίνους...
Μα ήταν πάντα η μεγάλη μάζα των αγραμμάτων, των τεμπέληδων μαθητών και των πεισματωμένων γονιών από τα δικά τους παθήματα από κακούς κι ανέμπνοους δασκάλους, που ποτέ δεν τους είχαν εξηγήσει τι εσήμαινε κάθε σύμβολο, παρά ήξεραν μοναχά να κόβουν βαθμούς με χαιρεκακία για κάθε δασεία που 'βρισκαν να σου 'χει ξεφύγει σαν τους τροχαίους της επαρχίας με τα ραντάρ. Κι ήταν και τα συμφέροντα των εκδοτών και των συγκροτημάτων Τύπου που έριχναν τόσο το κόστος της στοιχειοθεσίας και, και, και... Για όλους βολικό!
Και βρισκόμαστε νά 'χουν περάσει 20 χρόνια αποξένωσης από την ιστορική μορφή των λέξεων χωρίς μια επιστημονική μελέτη για το τι σήμαινε γνωστικά αυτή η απώλεια! Και τώρα η απάντηση δεν μας έρχεται από δάσκαλους, με τη συγκομισμένη πείρα της καθημερινής διδακτικής (αλλά και πόσο σπαταλημένη όμως στους λαβύρινθους της περιπτωσιολογίας!), μήτ' από γλωσσολόγους, μήτ' από παιδαγωγούς, παρά από τους γιατρούς! Ναι, από ψυχιάτρους και στατιστικολόγους, που μιλάνε με την αδυσώπητη γλώσσα των αριθμών για την «εκδίκηση των τόνων»!
Το βιβλίο των Τσέγκου-Παπαδάκη-Βεκιάρη δεν είναι παρά μια γλαφυρή δημοσίευση (κι απολύτως βατή στον μη εξοικειωμένο αναγνώστη) των αποτελεσμάτων μιας ψυχιατρικής έρευνας πάνω σε 50 παιδιά πρώτης έως τρίτης Δημοτικού, προσεκτικά επιλεγμένα, ώστε ν' αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα πληθυσμού, δίχως καμμία ιδιαιτερότητα, που αφού μετρήθηκαν αναλυτικά μ' έγκυρες δοκιμασίες (tests) οι ψυχικές τους δεξιότητες, τα μισά απ' αυτά διδάχτηκαν εθελοντικά Αρχαία και πολυτονικό παράλληλα προς τ' άλλα τους μαθήματα. Και με το τέλος της χρονιάς ξανάγινε η ίδια αντικειμενική αξιολόγηση των ικανοτήτων τους.
Τ' αποτελέσματα παρουσιάζονται με απόλυτη σαφήνεια σε μόλις δύο σελίδες:
Οι «πολυτονικοί» εμφανίζουν στατιστικώς σημαντική ανοδική διαφορά στη «συναρμολόγηση αντικειμένων», στη «διάκριση γραφημάτων», στη «μνήμη σχημάτων»! Αντιθέτως, οι «μονοτονικοί» παρουσίασαν διαφορά μονάχα στη «μνήμη εικόνων» αλλά... προς τα κάτω! Συμπερασματικά, διαπιστώθηκε ότι η διδασκαλία της ιστορικής ορθογραφίας επιδρά θετικά στις οπτικοαντιληπτικές ικανότητες και λειτουργίες των παιδιών, και μάλιστα στην κρίσιμη ηλικία των 6-9 ετών, όπως αυτές κατεξοχήν αναπτύσσονται. Και γιατί; Η επίδραση αυτή ανάγεται άμεσα στο είδος του ερεθίσματος: όσο πλουσιότερο σε οπτικά σημεία (τόνους και πνεύματα) το γνωστικό αντικείμενο τόσο περισσότερο εξαναγκάζεται σε εστίαση της προσοχής του ο δέκτης κι εξασκείται στην αναγνώρισή τους, αποκτώντας επιπλέον ικανότητα ταχύτερης οφθαλμικής κίνησης και ισχυρότερης συγκέντρωσης. Τα πολλά λόγια βλάπτουν, οι τόνοι όμως ωφελούν!
Όσοι θα ήθελαν να ερευνήσουν ακριβέστερα το πώς και τι, μπορούν να μελετήσουν τις 50 σελίδες με τους διαφωτιστικότατους πίνακες και τα συγκριτικά διαγράμματα ή να ελέγξουν τη μεθοδολογία της έρευνας.
Οι δύο σελίδες ωστόσο των πορισμάτων θα 'πρεπε να τυπωθούν σε είκοσι ή τριάντα χιλιάδες αντίτυπα και να μοιραστούν σ' όλους τους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν Ελληνικά στα σχολεία, για να ξέρουν πόσο στραβώνει τα παιδιά και η δικιά τους άγνοια πλέον, και να 'ναι συνυπεύθυνοι με την αβελτηρία τους εφεξής να υψώνουν τη φωνή τους και για θέματα παιδείας καθαρά, κι όχι μόνο για τους μισθούς τους έξω από τα υπουργεία, με τις ντουντούκες!
Θυμάστε που, χρόνια πίσω, κάτι δάσκαλοι του «πρακτικού» ισχυρίζονταν πως ήταν ανώτερο από το «κλασικό» διότι «τα μαθηματικά οξύνουν τον νουν». Κι εμείς κοροϊδεύαμε βέβαια, μα έλα που βρέθηκε επιστημονικά μετρημένο, με τα μαθηματικά τους κιόλας, πως τ' Αρχαία και η ορθογραφία εντέλει όξυναν περισσότερο τον νουν! Αυτή κι αν είν' εκδίκηση των τόνων!..
Πέρα όμως από αστεία κι αντεκδικήσεις, χρόνια τώρα ακούγονται τα φληναφήματα διαφόρων πως τάχα «τίποτε δεν χάσαμε με το μονοτονικό» κι «άχρηστες όλες εκείνες οι κουτσουλιές πάνω απ' τις λέξεις» και «οι αρχαίοι δεν τα 'χαν, οι Αλεξανδρινοί τα πρόσθεσαν» και «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω» κι άλλα τέτοια επιπόλαια κι αντιεπιστημονικά.
Οι αποδείξεις για το τι χάσαμε βρίσκονται μπρος στα μάτια μας.
Μήπως ξαναδιαβάζουν κάποιοι στον τοίχο, γραμμένο από αόρατο χέρι, εκείνο «Μανή, θεκέλ, φάρες» που είδε ο τελευταίος Βαβυλώνιος βασιλιάς, σαν έμπαινε κιόλας στις πύλες της πρωτεύουσας του ο Πέρσης που θα τον αφάνιζε κι αυτόν και το θρόνο του;.. «Μετρημένα, ζυγισμένα, διαιρεμένα» -δηλαδή: «τέλειωσες!» τον προειδοποιούσε τότε ο προφήτης.
Μήπως δεν χρειαζόμαστε προφήτες πια, παρά μάς αρκούν οι φωνές όσων ήξεραν ακόμα να χρησιμοποιούν αυτά τα «σημαδάκια» που μονοκοντυλιά κατάργησαν ανεγκέφαλοι κυβερνώντες, κι αν δεν μπορούν να σκεπάσουν τα μουγκανητά των «αρμοδίων» των υπουργείων όποιας Παιδείας εδώ και μίαν εικοσαετία, είναι πάντως σοβαρότατες και τώρα πια κι επιστημονικά επιβεβαιωμένες, ώστε να υποψιάζουν για το τι επίκειται;
Ασφαλώς το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω! Μόνο, συμφορά μας! Θα τρέχουμε για καθαρό νερό από τα νάματά του, αύριο με τον κουβά, μεθαύριο με το κουταλάκι!
Πηγή:ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ:http://troktiko.blogspot.com/2010/01/blog-post_8112.html

Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Τι είναι η Μεγάλη Τεσσαρακοστή (μέρος γ΄)

Η περίοδος του Τριωδίου και της Μεγ. Τεσσαρακοστής είναι η λειτουργική έκφραση της πνευματικής πορείας των χριστιανών προς την εορτή του Πάσχα.
Οι τέσσερις Κυριακές πριν από τη Μεγ. Τεσσαρακοστή είναι μια προοδευτική προετοιμασία, για να εισέλθωμε στο στάδιο του Πνευματικού αγώνα.
Η πρώτη Κυριακή του τελώνου και του φαρισαίου, μας διδάσκει την ταπεινοφροσύνη, που είναι η βάση κάθε πνευματικής προκοπής.
Εφόδιο στην πορεία μας για την εορτή του Πάσχα είναι η ταπεινοφροσύνη.
Η δεύτερη Κυριακή, η Κυριακή του ασώτου, μας διδάσκει τη μετάνοια του αμαρτωλού και την αγάπη του Θεού πατέρα, που περιμένει να δηχθεί και να αποκαταστήσει κάθε αμαρτωλό που επιστρέφει στο «πατρικό σπίτι».
Η Τρίτη, η Κυριακή των Απόκρεω, μας υπενθυμίζει τη δεύτερη παρουσία του Ιησού Χριστού και η κρίση, που περιμένει κάθε άνθρωπο.
Η τέταρτη, η Κυριακή της Τυρινής, μας διδάσκει για τη νηστεία που ήδη έφτασε, συνοδευόμενη με τη συγχώρεση των αδελφών μας και την αφιλοχρηματία. Ύστερα με τη σειρά ακολουθούν οι πέντε εβδομάδες και Κυριακές των Νηστειών, όπως ονομάζονται στο βιβλίο του Τριωδίου.
Η πρώτη, Κυριακή της Ορθοδοξίας, είναι αφιερωμένη στη νίκη της Εκκλησίας εναντίον της εικονομαχίας και όλων των αιρέσεων.
Στη δεύτερη Κυριακή εορτάζεται η ιερή μνήμη του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, που είναι από τους πιο γνήσιους και γενναίους υπερασπιστές της ορθόδοξης πίστης.
Η τρίτη Κυριακή, Κυριακή της Σταυροπροσκύνησης, γιατί η Εκκλησία προβάλλει τον Τίμιο Σταυρό, για να προσκυνήσουν οι χριστιανοί και να ενισχυθούν στον πνευματικό αγώνα.
Στις δύο Κυριακές των Νηστειών που μένουν ακόμη η Εκκλησία εορτάζει την ιερή μνήμη δύο μεγάλων οσίων, Ιωάννη του συγγραφέα της Κλίμακος και Μαρίας της Αιγυπτίας.

Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2010

Τι είναι η Μεγάλη Τεσσαρακοστή (μέρος β΄)

Με την έναρξη του Τριωδίου το Σάββατο το βράδυ στον Εσπερινό της Κυριακής του Τελώνη και του Φαρισαίου, ένας καινούργιος αέρας πνέει στην Εκκλησία.
Οι ψάλτες βάζουν μετάνοια, ο δεξιός στην εικόνα του Χριστού κι ο αριστερός στην εικόνα της Παναγίας, παίρνουν το βιβλίο του Τριωδίου και το τοποθετούν ο καθένας στο ψαλτικό του αναλόγιο.
Ακούοντας χθές τα πρώτα τροπάρια, που καλούν τους Χριστιανούς σε προσευχή, προβάλλοντας την εικόνα του φαρισαίου και του τελώνη να προσεύχονται, σύμφωνα με την παραβολή του Χριστού στο Ευαγγέλιο˙ «Μη προσευξώμεθα φαρισαϊκώς, αδελφοί…».
Περίοδος προσευχής και νηστείας είναι οι ημέρες του Τριωδίου, γι’ αυτό και το πρώτο τροπάριο σε προσευχή μάς προτρέπει, με πρότυπο την προσευχή του τελώνη.
Την Κυριακή το πρωί πάλι το πρώτο τροπάριο μετά το εωθινό Ευαγγέλιο, που ψάλλεται μέχρι την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών, είναι λόγια μετανοίας κι εξομολόγησης προς τον Χριστό˙ «Της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα…».
Η συναίσθηση πως είμαστε άνθρωποι αμαρτωλοί, η μετάνοια για την απρόσεκτη ζωή μας, η ανησυχία μέσα μας και πόθος για να βρούμε λύτρωση στο Σωτήρα και Ζωοδότη Χριστό, οδηγεί τα βήματά μας στον άγιο Ναό, που είναι ο καθιερωμένος λειτουργικός χώρος της κοινής λατρείας της Εκκλησίας.
Μας τραβάει ο ψαλμός, που θα τον ακούσουμε πανηγυρικά στη νυχτερινή Λειτουργία του Πάσχα˙ «Εν εκκλησίαις ευλογείτε τον Θεόν», και σπεύδουμε από τώρα έμπρακτα να τον εφαρμόσουμε, για να μπορέσουμε, συναγμένοι στο όνομα του Χριστού, μαζί προσευχόμενοι, μαζί παρακαλώντας και βοηθώντας ο ένας τον άλλο, να διαπλεύσουμε «το της νηστείας πέλαγος».
Μόνο όσοι δεν εκκλησιάζονται και δεν προσεύχονται μαζί, ενωμένοι και δεμένοι σ’ ένα σώμα, το σώμα του Χριστού, με «τον σύνδεσμον της τελειότητος», αυτοί δεν ξέρουν τη μυστική δύναμη της κοινής προσευχής.

Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010

Τι είναι η Μεγάλη Τεσσαρακοστή (μέρος α΄)

Ο κύκλος του χρόνου μας έφερε και μας έβαλε πάλι στην τροχιά της μεγάλης εορτής του Πάσχα.
Της εορτής αυτής προηγείται η μεγάλη Τεσσαρακοστή, που είναι περίοδος πνευματικής ανασυγκρότησης και προετοιμασίας των χριστιανών. Όταν λέμε Τεσσαρακοστή, εννοούμε σαράντα ημέρες νηστείας, κατά το παράδειγμα του προφήτη Μωυσή και του Κυρίου Ιησού Χριστού, που νήστεψαν σαράντα ημέρες˙ ο Μωυσής, όταν ήταν να λάβει το Νόμο στο όρος Σινά και ο Ιησούς Χριστός, όταν ήταν μετά τη Βάπτιση να αρχίσει το δημόσιο έργο του.
Στις σαράντα μέρες της νηστείας προσθέτονται και οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος ώστε η Τεσσαρακοστή αυτή να ονομάζεται μεγάλη και γιατί οι ημέρες είναι περισσότερες από σαράντα, αλλά ίσως και γιατί η νηστεία της είναι αυστηρότερη.
Στις σαράντα ημέρες αυτής της νηστείας πριν το Πάσχα όχι μόνο προσθέτονται οι ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος, αλλά και προηγούνται τέσσερις εβδομάδες, που μας προπαρασκευάζουν διαδοχικά και μας εισάγουν στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Η εβδομάδα μάλιστα πριν από την Τεσσαρακοστή, δηλαδή η Τυρινή, είναι εβδομάδα νηστείας, αφού δεν καταλύουμε πιά κρέας, αλλά μόνο τυρί και αυγά.
Οι πριν από το Πάσχα ημέρες, δηλαδή οι τέσσερις εβδομάδες στη αρχή, οι σαράντα μέρες έπειτα και η Μεγάλη Εβδομάδα στο τέλος, όλες μαζί είναι εβδομήντα ημέρες.
Όλο αυτό το χρονικό διάστημα, που αρχίζει την Κυριακή του τελώνη και του φαρισαίου και τελειώνει το Μέγα Σάββατο, είναι όπως ονομάζεται η περίοδος του Τριωδίου.
Το Τριώδιο είναι ένα από τα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας, στο οποίο περιλαμβάνονται οι Ακολουθίες όλων αυτών των ημερών.
Κάποιοι από τους ύμνους της Εκκλησίας ονομάζονται Κανόνες, λ.χ. «Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυθώμεν λαοί» στην εορτή του Πάσχα. Οι κανόνες αυτοί είναι ύμνοι από πολλά τροπάρια που χωρίζονται σε εννέα ωδές. Στις ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μ. Εβδομάδος σε πολλές ακολουθίες υπάρχουν για συντομία μικρότεροι Κανόνες με τρείς μόνο ωδές, που γι’ αυτό και λέγονται Τριώδια.
Από αυτά τα Τριώδια και το βιβλίο ονομάζεται Τριώδιο κι ύστερα όλη η περίοδος μετωνυμικά λέγεται Τριώδιο. Το Τριώδιο χωρίζεται σε δύο μέρη: α) Τριώδιο το κατανυκτικό, που αρχίζει από την Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου και τελειώνει το Μέγα Σάββατο, β) ονομάζεται «Τριώδιον Χαρμόσυνο» ή «Τριώδιον των Ρόδων» αλλά είναι πιο γνωστό ως Πεντηκοστάριον και αρχίζει από την ημέρα του Πάσχα ως και την Κυριακή των αγίων Πάντων.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2010

Απίστευτο αλλά αληθινο! Ομολογια σοκ από "επίσκοπο" του Βατικανού

ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ «ΑΣΠΙΛΗΣ ΣΥΛΛΗΨΗΣ» ΤΗΣ ΘΕΟΜΗΤΟΡΟΣ ΜΑΡΙΑΣ ΕΧΕΙ ΥΠΑΓΟΡΕΥΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ!
ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ;

Όπως είναι γνωστό σε όλο το Χριστιανικό κόσμο (και ιδίως στους θεολόγους και τους κληρικούς) μία από τις πολλές δογματικές διαφορές, που χωρίζουν την Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη και Διδασκαλία απ’ εκείνη της δυτικής -Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, είναι και η «Άσπιλη Σύλληψη» της Θεομήτορος. Το δόγμα, δηλαδή, της Παπικής θεολογίας, ότι ΟΠΩΣ ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός συλλήφθηκε (και γεννήθηκε), ως άνθρωπος, εκ Πνεύματος Αγίου, χωρίς η Μητέρα Του Μαρία να έχει έρθει σε σαρκική επαφή με τον μνηστήρα της Ιωσήφ, ΕΤΣΙ, ακριβώς, δηλαδή με τον ίδιο τρόπο, ΚΑΙ η Θεομήτωρ Μαρία συλλήφθηκε (και γεννήθηκε) ως άνθρωπος εκ Πνεύματος Αγίου, χωρίς η μητέρα της Άννα να έχει έλθει προηγουμένως σε σαρκική επαφή με το σύζυγό της Ιωακείμ!
Και καθ’ όσον μεν αφορά στον Κύριο Ιησού Χριστό, τόσον η παρθενία της Μητέρας Του Μαρίας, όσον και η εκ Πνεύματος Αγίου, άνευ σαρκικής επαφής, πραγματικά Άσπιλη Σύλληψή Του αναφέρονται ρητώς και βεβαιώνονται σαφώς στα κείμενα της Καινής Διαθήκης (που αποτελεί Πηγή και Θεμέλιο της Χριστιανικής Πίστης και Διδασκαλίας) από τους Ευαγγελιστές Ματθαίο (1: 18-25) και Λουκά (1:26-35)’ και για τον λόγο αυτό η υπερφυσική αυτή ενσάρκωση του Λόγου του Θεού [που είχε προφητευθεί και αναφέρεται και στην Παλαιά Διαθήκη από τους Προφήτες Ησαΐα (7:14) και Μιχαία (5:1-4)] απετέλεσε από την αρχή της ίδρυσης επί της γης και πρώτης και αδιάσπαστης Εκκλησίας του Χριστού, και θ’ αποτελεί έως συντέλειας των αιώνων αδιαμφισβήτητο, πανθομολογούμενο και απαρασάλευτο ΔΟΓΜΑ της Χριστιανικής Πίστης και Διδασκαλίας.
Παρόμοια, όμως, αναφορά περί Άσπιλης Σύλληψης της Θεομήτορος Μαρίας ΔΕΝ υπάρχει, ούτε καθ’ υπαινιγμό, μέσα στα κείμενα της Καινής Διαθήκης. Εν τούτοις στη Δογματική της Παπικής Θεολογίας, η «Άσπιλη Σύλληψη» της Μαρίας, που απαξιώνει, ευτελίζει και αναιρεί την Άσπιλη Σύλληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού ως ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ θαυμαστού ιστορικού (κατά την Καινή Διαθήκη και την πίστη των Χριστιανών) γεγονότος, και έχει οδηγήσει τους Ρωμαιοκαθολικούς στην ΜΑΡΙΟΛΑΤΡΕΙΑ, έχει καθιερωθεί ως «Δόγμα».
Πως όμως και με ποιά θεολογικά κριτήρια και επιχειρήματα εμφυτεύτηκε στο νου των Παπικών το «δόγμα» αυτό, που νοθεύει την Χριστιανική Πίστη και Διδασκαλία με την «ανίερη εξίσωση» του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού Χριστού (ως ενσαρκωμένου Λόγου και Προσώπου της Άκτιστης Τριαδικής Θεότητάς μας) και τη μητέρα Του – άνθρωπο και κτίσμα;
Την απάντηση τη δίνει, μέσα από μία ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ αλλά ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ και ΣΥΓ-ΚΛΟ-ΝΙ-ΣΤΙ-ΚΗ ομολογία ο Καρδηνάλιος και Ειδικός Εξορκιστής του Βατικανού Κορράντο Μπαλντούτσι (Monsignor Corrado Balducci) ο οποίος, στο βιβλίο του με τον τίτλο «La possessione diabolica, που έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά και κυκλοφορεί στην Ελλάδα από το 1980 με τον τίτλο «Στην Εξουσία του Διαβόλου» γράφει κατά λέξη τα εξής (σελ. 250-251):
«Θέλω να τελειώσω με μία διήγηση με τον τίτλο «Ο ποιητής δαίμονας» που πήρα απ’ το περιοδικό «Ο φίλος του κλήρου» (Κιέτι, 1 [1949], τομ. ΧΧΧΙV, 3). Tό επεισόδιο αναφέρεται επίσης στο «Η φωνή του Πίου ΙΧ» (Ρώμη, 1 [1995], τομ. ΙΙ, 12).
Στα 1823 στο Αντριανό της Πούλια, στην περιοχή του Αβελίνο, ένα δωδεκάχρονο παιδί, αναλφάβητο, κυριεύτηκε από το δαίμονα. Μετά από διάφορες περιπέτειες κατέφυγαν στον εξορκισμό.
Δυό μεγάλοι ιερείς, οι δομηνικανοί πατέρες Γκασίτι και Πανιατάρο, που βρίσκονταν εκεί για μία αποστολή, επέβαλαν στο Σατανά, στο όνομα του Θεού, να αποδείξει θεολογικά, με ένα ποίημα με ρίμα, την Άσπιλη Σύλληψη της Παρθένου, που τόσο συζητούσαν εκείνο τον καιρό.
Ο μικρός διαμονισμένος είπε τότε το εξής ποίημα:
Πραγματική Μητέρα είμαι εγώ ενός Θεού που είναι Υιός κι είμαι Κόρη Του, αν και Μητέρα του.
Στην αιωνιότητα γεννήθηκε Αυτός κι είναι Υιός μου,
Στον χρόνο γεννήθηκα εγώ κι όμως είμαι μητέρα Του.
Είναι ο Δημιουργός μου και είναι Υιός μου, εγώ είμαι Δημιούργημά του κι είμαι Μητέρα Του,
ήταν θαύμα που έγινε Υιός μου
ένας αιώνιος Θεός, και νάχει εμέ Μητέρα.
Το είναι σχεδόν κοινό είναι μεταξύ Μητέρας και Υιού
Γιατί το είναι απ’ τον Υιό πήρε η Μητέρα
Και το είναι της Μητέρας πήρε κι ο Υιός.
Κι αν το είναι του Υιού πήρε η Μητέρα,
Η θα πούμε ότι στιγματίστηκε ο Υιός
Η χωρίς στίγμα θα πούμε ότι είναι η Μητέρα.
Μετά από τριάντα χρόνια, στα 1854, ο Πίος ΙΧ, απάγγειλε το δόγμα της Άσπιλης Συλλήψεως.
Την ίδια χρονιά ο Πάπας άκουσε αυτό το ποίημα που ήλθε απ’… την κόλαση προς τιμήν της Μαρίας. Συγκινήθηκε και θαύμασε, εξαιτίας της ακρίβειας των λέξεων, τον μοναδικό ποιητή.»
Αυτά γράφει ο Corrado Balducci και περιμένουμε να δούμε τι λέει το Βατικανό και προπαντός και δούμε ΕΑΝ, στο Διάλογο για την ‘Ένωση των Δυό Εκκλησιών, οι Ορθόδοξοι Κληρικοί και Θεολόγοι, θα έχουν – μετά τη δημοσιοποίηση της συγκλονιστικής ομολογίας του Corrado Balducci – τη διάθεση και το σθένος να ζητήσουν από τους Παπικούς την κατάργηση του «δόγματος» της «Άσπιλης Σύλληψης» της Μαρίας ως δαιμονόπνευστης «φυτείας» που πρέπει, κατά τα λόγια του Κυρίου μας (ΜΑΤΘ. 15 : 13) «να εκριζωθεί»! Και το ερώτημα ενός ταπεινού Χριστιανού σαν κι αυτόν που υπογράφει το παρόν είναι το εξής:
Εάν οι Παπικοί κληρικοί και Θεολόγοι (λέμε ΕΑΝ) είχαν καταλάβει, πίστευαν και εφάρμοζαν τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού (που απαγόρευε στους δαίμονες ακόμη και να ομολογούν κι αυτή τη Θεότητά Του (ΜΑΡΚ.1:23-26,34/3:11-12 ΛΟΥΚ 4:33-35,41)] και του Αποστόλου Παύλου (που απαγορεύει στους Χριστιανούς να έχουν επικοινωνία και συνομιλίες με τους δαίμονες (ΚΟΡΙΝΘ. Α’ 10-20)) θα είχαν παραπλανηθεί απ’ τον «μετασχηματισμένο» πονηρό σε «μοναδικό ποιητή» (!) και θα είχαν περιπέσει στην παγίδα του ψεύτικου, απατηλού και βλάσφημου «δόγματος» της «Άσπιλης Σύλληψης» της Μαρίας;
Συντάκτης: ΠΑΛΑΙΤΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2010
(20/01/2010 17:52)

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Ένα ειλικρινές άρθρο από την Tουρκική εφημερίδα SABAH

Με ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, που δημοσιεύεται στην έγκυρη εφημερίδα SABAH , από τον Engin Ardiç, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία στηλιτεύεται ο Τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου... Στο εν λόγω άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει µία σειρά από αλήθειες για τις οποίες το Κεμαλικό καθεστώς εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει. Αξίζει να παρατεθεί μεταφρασμένο το πλήρες κείμενο, από την συγκεκριμένη διεύθυνση της Τουρκικής εφημερίδας Sabah το οποίο έχει ως εξής :
" Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή βία έχουμε δώσει στην Ανατολή µε τις πράξεις µας..."
« ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέμα : «Θα πάρουμε πίσω την Πόλη»...
ΑΝ έφτιαχναν μακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη... (όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)
ΑΝ ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan και τον γκρέμιζε κάτω...
ΑΝ ξαφνικά έμπαινε στην πόλη κάποιος ντυμένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έμπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης... ( όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)
ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδες αλλά Σταυρό....
ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα µας άρεσε ;
Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη µας από την Ελλάδα.
Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο ;
Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες ;
Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ( µ΄ αυτές τις γιορτές πού κάνετε ) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι: «αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαμε εκ των υστέρων και τα πήραμε µε τη βία».
Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη μνήμη µια υπόθεση 6 αιώνων;
Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια μέρα θα δοθεί πίσω ;
Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε μερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.
Μη φοβάστε, τα 9 εκατομμύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατομμυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν.
Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.
Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις μέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε;
Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς ;
Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν.
Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µέ την βία κατακτημένη...Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µανα, dolu=γεµάτη) αλλά προέρχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή.
Ακόμα και η ονομασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τραβώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν». Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαμε μόνιμη εγκατάσταση, τέλος η νομαδική ζωή και γι' αυτό ο λαός αγοράζει πέντε - πέντε τα διαμερίσματα.


Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε πια...Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες...».


Το κείμενο όπως το δημοσιεύει η εφημερίδα
Hatırlatmayın şunu kefereye!
Bugün Atina'da bir "İstanbul'u geri alacağız" mitingi düzenlense... Şehrin surlarının da bir maketi yapılsa ve Ortaçağ zırhlarına bürünmüş savaşçılar o surlara saldırsalar...
"Yunan Battal Gazisi" diyebileceğimiz efsanevi kahramanları "Diyenis Akritas" kılığına girmiş bir herif de bizim Ulubatlı Hasan'ı kolundan tuttuğu gibi aşağı atsa...
Derken beyaz bir atın ütünde İmparator Konstantinos belirse ve yanında Lukas Notaras, Yorghos Frantzis falan kılığına girmiş birtakım heriflerle birlikte şehre temsili olarak girse...
Mukavvadan yapılmış bir Ayasofya'nın da minarelerini sökseler ve tepesine de haçı taksalar...
Tütsüler yakılsa, ilahiler söylense...
Hoşunuza gider miydi?
Gitmezdi. Kıyameti koparırdık, elçimizi geri çekmeye kadar varırdı iş.
Öyleyse siz niçin yapıyorsunuz bunu?
Aradan tam beş yüz elli altı yıl geçmiş, geçen gün almış gibi daha neyi kutluyorsunuz?
Niçin her sene bu zamanda dönüp dönüp bütün dünyaya "burası aslında bizim değildi, sonradan geldik, zorla aldık" mesajını veriyorsunuz?
Neredeyse altı asır önceki meseleyi niçin taze tutuyorsunuz?
Alınan şehrin "bir gün geri verilebileceği" korkusu mu var bilinçaltınızda?
Korkmayın, bir avuç Ergenekoncu ahmağın iddia ettiği gibi "1919 şartları" falan yok ortada...
Korkmayın, dokuz milyon Yunan, on iki milyonluk şehri geri alamaz, alsa da içinde oturamaz.
O rüyayı gören, bir avuç manyaktır.
Bizim burada da İstanbul'un fethi kutlaması yapan bir avuç fanatik ama sesleri gür çıkıyor.
Ya herifler şimdi "üç gün üç gece yağmaladılar" diye tuttururlarsa ne diyeceğiz? Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nde savunma mı yapacağız, yoksa tarihçilere mi bırakacağız?
Hep "aldığımız" şehirlerle övüneceğimize, "kurduğumuz" şehir varsa onunla övünelim.
Öyle bir şehir yok. Buram buram Anadolu, baştan aşağı "sonradan alma"...
Anadolu ismi bile, sanıldığı gibi "annelerle dolu" demek değil, Rumca "i anatoli" yani "doğu" kelimesinden tornistandır.
İstanbul isminin, Evliya Çelebi'nin esrarlı "leb-i dilber" macununu çekip çekip salladığı gibi "İslam bol" lafından gelmeyip, gene Rumca "stin poli" (stimboli okunur) yani "şehire, şehirde" deyiminden geldiği gibi...
Fakat tamam yahu, yerleştik artık, göçebelik bitti.
Göçebelik bittiği için millet apartman dairelerini beşer beşer alıyor, kimse bizi sürüp çıkaramaz, rahatlayın artık... Köylülerimiz İstanbul'u katletmekle yetinsinler, fazla bağırıp çağırmadan...

πηγή: http://www.sabah.com.tr/Yazarlar/ardic/2009/05/29/hatirlatmayin_sunu_kefereye

Τρίτη, 19 Ιανουαρίου 2010

Κυριακή Τελώνου & Φαρισαίου

Σήμερα αγαπητοί μου αδελφοί με τη χάρη του φιλανθρώπου Θεού εισήλθαμε στη περίοδο του «Τριωδίου», εισήλθαμε δηλαδή στο κύκλο των κινητών εορτών του εκκλησιαστικού χρόνου.
Οι εορτές αυτές, όπως γνωρίζουμε όλοι μας, κινούνται γύρω από το Πάσχα. Το Πάσχα δεν έχει σταθερή ημέρα εορτασμού. Η ημερομηνία εορτασμού καθορίζεται μέσα από αστρονομικούς υπολογισμούς.
Ο εορταστικός κύκλος του Τριωδίου αρχίζει με την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου και τελειώνει το Μέγα Σάββατο.
Το Τριώδιο ή αλλιώς «Τριώδιο κατανυκτικό» πήρε το όνομα του από το εντυπωσιακότερο στοιχείο των ακολουθιών των καθημερινών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, τα τριώδια, τους κανόνες δηλαδή με τρεις ωδές, έργα των Στουδίτων υμνογράφων Θεοδώρου και Ιωσήφ αλλά και τα ποιήματα του Ανδρέου Κρήτης και του ποιητού Κοσμά επισκόπου Μαϊουμά.
Ποιο όμως είναι το νόημα της πνευματικής αυτής περιόδου; Το νόημα της περιόδου αυτής είναι καθαρά προπαρασκευαστικό. Στοχεύει σε μια πνευματική προετοιμασία των χριστιανών, εν όψει της Μεγάλης Εβδομάδος και του Πάσχα.
Οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες εδημιούργησαν την περίοδο του Τριωδίου, με σκοπό να υποκινήσουν τους χριστιανούς σε μια πνευματική προετοιμασία. Και η προετοιμασία αυτή έχει δύο στόχους: την κάθαρση από τα πάθη και την απόκτηση αρετών.
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας τονίζει και τους δύο αυτούς στόχους. Μας λέγει˙ ότι ήσαν δύο άνθρωποι οι οποίοι πήγαν στο Ναό να προσευχηθούν, ο ένας ήταν τελώνης και ο άλλος ήταν Φαρισαίος. Ποιοι είναι αυτοί;
Ο Ιώσηπος μας πληροφορεί ότι οι Φαρισαίοι ήταν άψογοι στις λατρευτικές τους υποχρεώσεις, τηρούσαν όλες τις προβλεπόμενες νηστείες του Μωσαϊκού Νόμου αλλά με ιδιαίτερη αυτή του Σαββάτου, προσηύχοντο επί μακρόν, και έδειναν το 1/10 από τον μιστό τους.
Με λίγα λόγια ήσαν ευσεβείς και ακολουθούσαν το γράμμα του Νόμου.
Οι Τελώνες ήσαν φοροεισπράκτορες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας οι οποίοι έκλεβαν στην ουσία τους φορολογούμενους, με το νόμο˙ είχαν φρουρά και μπορούσαν ακόμη να φυλακίσουν αλλά και να σκοτώσουν όποιον δεν απέδιδε τους φόρους.
Δηλαδή θα λέγαμε ότι ο μεν Φαρισαίος ήταν άνθρωπος του Θεού ο δε Τελώνης ήταν άνθρωπος αμαρτωλός.
Και ακούμε τον Φαρισαίο να προσεύχεται και να λέγει ότι εγώ κάνω όλα όσα μου λέγει ο Νόμος: νηστεύω, τηρώ το Σάββατο και δίνω το 1/10 του μιστού μου, αλλά είπε και κάτι παραπάνω: σε ευχαριστώ Θεέ μου που δεν είμαι σαν τους άλλους ανθρώπους όπου είναι άρπαγες, άδικοι μοιχοί, να, σαν αυτόν τον τελώνη.
Όπως σας είπα προηγουμένως ανέβηκαν και οι δύο στο Ναό να προσευχηθούν όμως ο Φαρισαίος δεν προσευχόταν στον Θεό αλλά όπως λέγει ο Μέγας Βασίλειος «προς εαυτόν προσηύχετο, ουχί προς τον Θεόν», ενώ ο Θεοφύλακτος λέγει «έοικε μεν ούν τα ρήματα του Φαρισαίου εξ αρχής μέν ευγνώμονος ανθρώπου λόγοις. Ευχαριστώ σοι γαρ, φησίν, ο Θεός˙ τα δε εφεξής πάσης απονοίας πεπληρωμένα» δηλαδή στην αρχή αυτά που έλεγε ο Φαρισαίος έδειχνε άνθρωπο ευγνώμον αλλά μετά έδειχνε άνθρωπο γεμάτο απονιά και αγνωμοσύνη.
Δεν είναι καν προσευχή, αυτά που λέγει ο Φαρισαίος. Δεν ζητεί τίποτε από τον Θεό, είναι ικανοποιημένος πλήρως από την κατάσταση που βρίσκεται, και μόνο κατά τα φαινόμενα ευχαριστεί τον Θεό στην πραγματικότητα συγχαίρει τον εαυτό του.
Ο τελώνης όμως ήταν πιο μακριά από το θυσιαστήριο των ολοκαυτωμάτων και πιο πίσω από το σημείο που βρισκόταν ο Φαρισαίος, ήταν γονατιστός και χτύπαγε συνεχώς το στήθος του ενώ δεν σήκωνε τα μάτια του να κοιτάξει τον ουρανό, συνεχώς έλεγε «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» δηλαδή «Ω Κύριε και Θεέ, σπλαγχνίσου με και συγχώρησέ με τον αμαρτωλό».
Ο τελώνης χωρίς έπαρση, χωρίς επίδειξη και αυτοεπαίνους είναι προσηλωμένος στον εαυτό του, επαναλαμβάνει με βαθιά συναίσθηση την προσευχή του και μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει άλλη στάση έναντι στον Θεό, παρά η στάση της επίκλησης του θείου ελέους, της συγκαταβάσεως και της μακροθυμίας του Θεού.
Είναι μια στάση ρεαλιστική, που επιβάλλεται από τα πράγματα. Πρότυπό της, ο Τελώνης της σημερινής παραβολής.
Δυστυχώς όμως αγαπητή μου αδελφοί έχουμε και σήμερα Φαρισαίους και μάλιστα ας μου επιτραπεί η έκφραση «Χριστιανοφαρισαίους» που δεν κοιτάμε τι κάνουμε οι ίδιοι αλλά τι κάνουν οι άλλοι, και κρυβόμαστε πίσω από τους μακριούς σταυρούς και πίσω από τα κομποσκοίνια, και κοιτάμε να κάνουμε μακριές μετάνοιες και προσευχές όχι γιατί χρειαζόμαστε την βοήθεια του Θεού όχι, άλλα για να μας δει ο άλλος, ο διπλανός, και να πει «πω πω τη καλός Χριστιανός είναι ο αυτός».
Αγαπητή μου δεν χρειαζόμαστε τέτοιους χριστιανούς, αυτοί είναι επικίνδυνοι για την Εκκλησία, είναι πιο επικίνδυνοι και από τους αιρετικούς αλλά και για την κοινωνία. Αυτό το διαπιστώνουμε μέσα από την Αγία Γραφή μέσα από τα ίδια λόγια του Χριστού μας που έλεγχε σε κάθε ευκαιρία τους Φαρισαίους με εκείνα τα «ούαι υμείς γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές».
Αδελφοί μου αυτό που χρειαζόμαστε εμείς οι σημερινοί Χριστιανοί είναι ταπείνωση, αγάπη και πίστη, διότι ο ταπεινός άνθρωπος γνωρίζει την αδυναμία του και δεν την αποκρύπτει αλλά την ομολογεί.
Η ταπείνωση είναι μια αρετή που μας την διδάσκει η σημερινή Ευαγγελική περικοπή είναι η αρετή που έλκει τη χάρη του Θεού σαν μαγνήτης, η αγάπη έπειτα έρχεται να συμπληρώσει το πρώτο στοιχείο της ταπείνωσης, για να μας πει ο Ιησούς Χριστός «ο υψωθείς ταπεινώθεισετε και ο ταπεινωθείς υψωθείσεται».
Επίσης η σημερινή παραβολή μάς λέγει κάτι ακόμη ξεχωριστό, ο Φαρισαίος της παραβολής στηρίζεται στην αξιομισθία των αγαθών έργων του, ο τελώνης αφήνει τον εαυτό του στο θείο έλεος.
Όμως η επίκληση του θείου ελέους είναι το βασικό χαρακτηριστικό της ορθοδόξου πνευματικότητας.
Κάθε είδος προσευχής και αναφοράς στον Θεό βασίζεται στην επίκληση. Ακόμη και το πιο μικρό που είναι το «Κύριε ελέησον» είναι η πιο μεγάλη επίκληση στον Θεό. Και ας θυμηθούμε αυτό που είπε ο Χριστός στους Μαθητές Του «και όταν στήκητε προσευχόμενοι... Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν ζητείτε και ευρήσετε κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν, πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοίγήσεται».
Η διαφορά αγαπητοί μου είναι ότι αυτό το Κύριε ελέησον πρέπει να βγαίνει μέσα από τα βάθη της ψυχής μας είναι αυτή η απάντηση που έδωσε ο Ιησούς Χριστός στην ερώτηση του νομικού «τι ποιήσω ίνα ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;» και η απάντηση ήταν καταλυτική να αγαπήσεις τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας εξ όλης της ψυχής έξ όλης της διανοίας σου».
Ας είναι αδελφοί μου η σημερινή μέρα η εναρκτήριος ημέρα όλων μας που με παρρησία και συντριβή θα γονατίσουμε μπροστά στον δημιουργό μας και από τα βάθη της καρδιάς μας να αναφωνήσουμε ότι και ο τελώνης της παραβολής «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Αμήν…

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010

Απάντηση του Μίκη Θεοδωράκη στην κ. Δραγώνα

Προς την κ. Θάλεια Δραγώνα
Αγαπητή κυρία Δραγώνα,
Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.
Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον .........
ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς».
Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ’ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας.
Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα».
Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».
Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.
Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γι’ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος.
Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα.
Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.
Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας.
Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ωε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου.
Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι.
Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας.
Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα.
Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες.
Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας.
Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας.
Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο!
Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σ’ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα.
Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.
Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα.
Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες.
Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σ’ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει.
Τέλος οφείλω να σας πω ότι:
Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα:
«Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31)
Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής».
Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο».
Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου.
Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μ’ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σ’ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής… Οι σύγχρονες θεωρήσεις (…) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης».
«Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31)
Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»; Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο.
Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου.
Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.
Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας.
Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες.
«Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».
Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».
Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άρα γε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής.
Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά.
Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σ’ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απ’ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απ’ αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη;
Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ’αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα…
Γι’ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ’ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας.
Σας χαιρετώ,

Μίκης Θεοδωράκης
ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις…Αυτό θα πει ελευθερία τύπου!

πηγή:http://kafeneio-gr.blogspot.com/2010/01/blog-post_7469.html

Αναγνώστες