Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

Το άδειο κουτί

Η ιστορία αρχίζει πριν από καιρό όταν ένας πατέρας τιμωρεί την 5χρονη κόρη του για ένα πολύτιμο αντικείμενο που έχασε!
Ήταν φτωχοί και δεν είχαν καθόλου χρήματα!!!
Ήταν Χριστούγεννα και την επόμενη μέρα πήγε το παιδί ένα δώρο στο πατέρα και του είπε: αυτό είναι για σένα πατερούλη μου!!!
Ο πατέρας ξαφνιάστηκε στην αρχή, θύμωσε όμως πολύ όταν άνοιξε το κουτί και είδε άδειο.
Μίλησε με έντονο και βαρύ τόνο στη κόρη του λέγοντάς της: δεν ξέρεις ότι όταν κάνεις ένα δώρο πρέπει να έχει και κάτι μέσα; Με κοροϊδεύεις;
Η μικρούλα τον κοίταξε με δάκρυα στα μάτια και του απάντησε: Το κουτί είναι γεμάτο με ΦΙΛΙΑ για σένα πατερούλη μου!!!
Ο πατέρας ντράπηκε, γονάτισε την αγκάλιασε και της ζήτησε συγγνώμη. Από τότε ο πατέρας είχε πάντα το κουτί δίπλα στο κρεβάτι του κι όποτε δεν ήταν καλά ή χρειάζονταν να πάρει θάρρος και δύναμη, το άνοιγε και έβγαζε ένα φιλί!
Ο καθένας μας έχει ένα κουτί γεμάτο με αγάπη των παιδιών, των φίλων ή των συγγενών αρκεί να το ανοίξει και να το δει…
Δεν υπάρχει κάτι πιο πολύτιμο που μπορείς να έχεις….
Σας εύχομαι ένα κουτί γεμάτο με φιλιά!!!

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Εμφανίστηκε φωτεινός σταυρός στη Ρωσία

"Πριν από λίγα λεπτά, έλαβα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο, ένα βίντεο το οποίο

πραγματικά μου έκανε μεγάλη εντύπωση.
Το εν λόγω ερασιτεχνικό βίντεο, τραβήχτε πριν λίγες ημέρες στη ρωσική περιφέρεια της Κοστρομά της Ρωσίας, όπου φαίνεται εμφανώς ένας μεγάλος και φωτεινός σταυρός.
Εμείς απλά το δημοσιεύουμε, τα συμπεράσματα τα αφήνουμε σε εσάς..."

Ανακαλύφθηκε τμήμα τείχους που πιθανώς να χτίστηκε από τον Βασιλιά Σολομώντα

Στα Ιεροσόλυμα μια γυναίκα Αρχαιολόγος ανακάλυψε τμήμα αρχαίου τείχους, το οποίο χρονολογείται από την εποχή του Βασιλιά Σολομώντα (10ο αιώνα π.χ.).
Να αναφερθεί, ότι οι αρχαιολογικές ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν από την Δρ. Εϊλάτ Μάζαρ και οι οποίες είναι υπό την αιγίδα του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ.
Το τμήμα του τείχους που ανακαλύφθηκε είναι 70 μέτρα μήκος και έξι μέτρα ύψος, και βρίσκεται στην περιοχή που είναι γνωστή ως η Ophel.
Οι ανασκαφές πραγματοποιούνται εδώ και τρείς μήνες με τη χρηματοδότηση των Ντάνιελ Μίντζ και Μέρεντιθ Μπέρκμαν από τη Νέα Υόρκη, οι οποίοι ενδιαφέρονται πολύ για τη βιβλική αρχαιολογία.
Επίσης, οι ανασκαφές έγιναν σε συνεργασία με την Αρχαιολογία του Ισραήλ, όπου συμμετείχαν και φοιτητές αρχαιολογίας από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο των Ιεροσολύμων.
Η επικεφαλής των ανασκαφών κ. Μάζαρ, σε δηλώσεις τις μεταξύ άλλων τόνισε: «Η μορφή κατασκευής του τείχους το οποίο βρίσκεται σε στρατηγική θέση, δείχνει το υψηλό επίπεδο των αρχιτεκτόνων και μηχανικών. Τα αγγεία που βρέθηκαν στο χώρο, μας επιτρέπουν να υποθέσουμε σε μεγάλο βαθμό βεβαιότητας ότι το τείχος χτίστηκε από τον Βασιλιά Σολομώντα».
Τέλος, η Δρ. Μαζάρ, ανέφερε ότι «τα βάζα που βρέθηκαν είναι τα μεγαλύτερα που έχουν βρεθεί στα Ιεροσόλυμα. Επίσης, η επιγραφή που βρέθηκε σε ένα από αυτά, έχει την λέξη ¨Βασιλιάς¨ κάτι που μαρτυρά τη μοναρχία».
Τρίτη, 23 Φεβρουάριος 2010
Συντάχθηκε απο τον/την Αιμίλιος Πολυγένης 15:45. Πηγή: http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4345:2010-02-23-13-45-17&catid=25:2009-12-18-08-37-46&Itemid=123

Β' Κυριακή των Νηστειών

«Τέκνον, αφέωνται σοι αί άµαρτίαι σου»
Αν σήμερα, αγαπητοί μου αδελφοί θελήσουμε να μιλήσουμε για την αμαρτία και τα περί της αμαρτίας, αυτόματα χαρακτηριζόμαστε καθυστερημένοι και σκοταδιστές.
Αν τολμήσουμε, να ισχυριστούμε, πως η αμαρτία φθείρει την ύπαρξή µας και δηλητηριάζει τις ανθρώπινες κοινωνίες, γινόμαστε εχθροί της προοδευτικότητας και επικίνδυνοι πράκτορες των αντιδραστικών δυνάμεων.
Η αμαρτία θεωρείται ταμπού, και πρέπει να σβηστεί από τον πίνακα των ενοχλητικών θεμάτων, να μην ακούγεται ούτε σαν λέξη, και πολύ περισσότερο, να μην αντιμετωπίζεται σαν πραγματικότητα. Ο Κύριός µας, όμως ομιλεί µε σαφήνεια για την αμαρτία, και αποδίδει το μεγάλο δράμα, της προσωπικότητάς µας, στην αμαρτία.
Ιδιαίτερα η στάση που πήρε μπροστά στον παράλυτο και ο πρώτος λόγος, που βγήκε από τα χείλη του καθώς τον αντίκρισε στη μέση του σπιτιού, µας φέρνουν στο κέντρο του προβληματισμού της αμαρτίας, και µας αναγκάζουν να δούμε το θέμα ελεύθεροι απ᾿ τις προκαταλήψεις της εποχής µας, µε διάθεση ν᾿ αντιμετωπίσουμε κατάματα και άφοβα την καθαρή πραγματικότητα.
Πολλές και περίεργες ερμηνείες δίδουν πολλοί σήμερα, στην λέξη αμαρτία. Άλλοι την φαντάζονται ως ψυχολογικό σύνδρομο, άλλοι ως αποτέλεσμα της διαταραχής της ψυχονευρωτικής ισορροπίας, άλλοι ως µία εκδήλωση απλής αρρώστιας, άλλοι ως φαινόμενο κοινωνικού αποκλεισμού και απομόνωσης, άλλοι ως συνέπεια αρρωστημένης παιδείας.
Ωστόσο, όπως και να έχει το θέμα, δεν μπορούμε να κλείσουμε τα µάτια µας μπροστά στην αμαρτία, διότι είναι πραγματικότητα και μάλιστα απ᾿ τις πιο σκληρές, που ζητάει τίμια αντιμετώπιση.
Μας υποχρεώνει σε αναζήτηση βοήθειας, προκειμένου να κατορθώσουμε να λυτρωθούμε απ᾿ αυτήν.
Ο Ιησούς Χριστός µας ομιλεί ανοικτά και αποκαλυπτικά για την αμαρτία, και βεβαίως, όχι μονάχα στο περιστατικό, που ακούσαμε στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, αλλά πολύ συχνά σε όλο το εύρος των ευαγγελικών κειμένων, όπου µε σαφήνεια δίδεται η φυσιογνωμία της αμαρτίας και η ποιότητά της.
Σύμφωνα λοιπόν, µε τα ιερά κείμενα, αμαρτία είναι η θεληματική άρνηση του Θεού, είναι πράξη που την σχεδιάζουμε και την κάνουμε µε πλήρη συμμετοχή του λογικού και της επιθυμίας µας και σε ατμόσφαιρα απόλυτης ελευθερίας.
Στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου της Γενέσεως διαπιστώνεται αυτή η πρώτη αρνητική στάση του ανθρώπου στο θέλημα του Θεού, δηλαδή η πρώτη αμαρτία.
Ο διάβολος έβαλε μπροστά στον άνθρωπο τον πειρασμό, και ο άνθρωπος σκέφτηκε, επιθύμησε, αποφάσισε και αμάρτησε.
Η απομάκρυνση του Αδάμ και της Εύας από την τρυφή του παραδείσου ήταν το αποτέλεσμα της παρακοής, το αποτέλεσμα της αμαρτίας, αρνήθηκαν να συμμορφωθούν στην εντολή της αγάπης του Θεού και από την τελειότητα εισήλθαν στην αμαρτία στη φθορά των παθών και τέλος στον Θάνατο.
Χαρακτηριστικά ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστοµος παρομοιάζει την αμαρτία µε κάποιον που είναι μέθυσος, που όταν πίνει, δεν καταλαβαίνει τις πράξεις που κάνει, όταν ξεμεθύσει όμως, τότε βλέπει τις ζημιές που προκάλεσε. Αυτό πέτυχε και ο διάβολος να μεθύσει τους πρωτοπλάστους τόσο όσο να μην "καταλαβαίνουν" την πράξη που έκαναν διότι αφέθηκαν χωρίς σκέψη στην σκοτεινή εισήγηση του διαβόλου, παραδόθηκαν στις σκοτεινές και θολές σκέψεις και πραγματοποίησαν την αμαρτία.
Έτσι, αν θα θέλαμε να δώσουμε έναν ορισμό της αμαρτίας, στο συγκεκριμένο περιστατικό θα λέγαμε ότι αμαρτία είναι: η ανυπακοή του πλάσματος προς τον πλάστη και κατά την πατερική διδασκαλία αμαρτία σημαίνει αστοχία και η χαρακτηριστική εικόνα είναι αυτή του τοξοβόλου, που αν και σημαδεύει τον στόχο, από µία απροσεξία αστοχεί και χάνει τον στόχο του. Μετά από αυτά τα γενικά, περί της αμαρτίας, ας δούμε µε ιδιαίτερη προσοχή αυτό που η σημερινή ευαγγελική περικοπή µας τονίζει, τον συσχετισμό της αμαρτίας και της αρρώστιας.
Τέσσερεις άνθρωποι μεταφέρουν επάνω σ᾿ ένα κρεβάτι έναν παράλυτο και τον οδηγούν στον Κύριο, για να τον θεραπεύσει. Αφού έφτασαν στο σπίτι όπου εδίδασκε ο Ιησούς, δυστυχώς δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν λόγω του μεγάλου συνωστισμού.
Θέλοντας όμως, να τον βοηθήσουν, δεν απογοητεύονται, δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια, δεν παγώνει το ενδιαφέρον στο να βοηθήσουν τον πλησίον τους και προβαίνουν σε δυναμική και κοπιαστική ενέργεια, ανεβαίνουν στην στέγη, την αποστεγάζουν και κατεβάζουν τον παράλυτο μπροστά στον Χριστό.
Για τον Ιησού ήταν µία από τις πολλές περιπτώσεις θεραπείας και ιάσεως που αντιμετώπιζε, και όπως πάντα, ως πρώτη κίνηση, ερευνά και διαπιστώνει την βασικότερη προϋπόθεση, για την συντέλεση του θαύματος της θεραπείας του παράλυτου, δηλαδή την πίστη.
Και την βρίσκει όχι στον παράλυτο, αλλά και σ᾿ αυτούς που τον μετέφεραν εκεί, και σημειώνει ο Ευαγγελιστής: «Ίδων την πίστιν αυτών λέγει τω παραλυτικώ˙ τέκνον αφεωνταί σοι αί άµαρτίαι σου».
Μα τι γίνεται εδώ; Αναρωτιούνται έκπληκτοι όλοι οι παραβρισκόμενοι. Έφεραν τον παραλυτικό να τον θεραπεύσει και αντί για αυτό του λέει: «τέκνον αφεωνται σοι αί άµαρτίαι σου;» όντως λογικό το ερώτημα, εύλογη η απορία και η έκπληξη.
Ποια σχέση μπορεί να έχει η αμαρτία µε την αρρώστια; πως μπορεί να θεμελιωθεί αυτή η άποψη, που επικρατούσε στην κοινωνία των Ιουδαίων, ότι η κάθε ασθένεια που υποβόσκει μέσα µας ή που κατατρώει τα σπλάχνα µας μπορεί να αποδοθεί στην αµαρτωλότητά µας; Αν ρωτήσουμε την ανθρώπινη επιστημονική άποψη, θα µας πουν οι σημερινοί ερευνητές πως, εκτός από τις ασθένειες, που γεννιούνται άμεσα απ᾿ την αμαρτία, υπάρχουν πολλές, που είναι ο απόηχος της φθοράς της ψυχής, του κονισμού που δημιουργεί στον ψυχικό µας κόσμο η περιπέτεια και το άγχος.
Αλλά πάνω και πέρα, από την επιστημονική άποψη, που αναγνωρίζει ψυχογενή αιτίες στην γέννηση και στην πρόοδο της αρρώστιας, η Βιβλική αποκάλυψη δίδει την ερμηνεία αυτού του συσχετισμού.
Το σώμα δεν αποδεσμεύεται από την ψυχή και η ψυχή µας δεν απομονώνεται από το σώμα µας, εφόσον είμαστε ζωντανή.
Εκφραζόμαστε ως ψυχοσωματικές οντότητες, δηλαδή είμαστε πρόσωπα, και αυτό σημαίνει, πως, µία αμαρτία, που τραυματίζει την ψυχή, αλλοιώνει τον όλο άνθρωπο, τον βάζει σε περιπέτεια και του κλέβει την υγεία.
Η αμαρτία ως φθορά, είναι αλλοίωση της προσωπικότητας, είναι αυτό που λέγει ο Μέγας Βασίλειος «φθορά εστιν αρρώστηµα».
Μία τέτοια αλλοτριωμένη, από την αμαρτία, ανθρώπινη υπόσταση βρίσκεται στην διαδικασία του θανάτου, έστω και αν ακόμη δεν έχει εκδηλωθεί µία λειτουργική σωματική βλάβη, γεύεται ήδη ο αμαρτωλός αυτή την επιθανάτια οδύνη. Αυτή η αλλοτρίωση, αυτή η αλλοίωση, που προκαλεί η αμαρτία ενεργεί εύκολα και καταστροφικά στο σώμα και σαν μια μυλόπετρα συνθλίβει το σαρκικό σκεύος, δηλαδή το σώμα, το οποίο εμπεριέχει την ψυχή.
Ο Κύριός µας ο μεγάλος καρδιογνώστης «ο ετάζων καρδίας και νεφρούς και τα κρύφια των ανθρώπων πάντα» βλέποντας τον παράλυτο ανακάλυψε αυτήν την ιδιομορφία της αρρώστιας του και σπεύδει να χτυπήσει το κακό στη ρίζα του, να βάλει το νυστέρι της αγάπης του πολύ βαθειά κάτω απ᾿ αυτό που φαίνεται, ώστε να αφαιρέσει την αιτία της σωματικής παραλυσίας, που είναι η αποθηκευμένη και συσωρευµένη αμαρτία και λέγει στον παράλυτο «τέκνον αφεωνται σοι αί αµαρτίαι σου». Ο Κύριός µας, μπροστά στο θέαμα του παράλυτου δεν χρονοτριβεί, δεν μένει να ζητήσει πληροφορίες για την προέλευση και για την εξέλιξη της αρρώστιας.
Ρίχνει µία ματιά, βλέπει το πρόσωπο του παράλυτου, διαβάζει τα σημάδια της πονεμένης καρδιάς του, που είναι χαραγμένα μέσα και έξω στην ψυχή δηλαδή στο σώμα του και αμέσως µε αγάπη και δύναμη, µε εξουσία θεϊκή, αλλά και πατρική στοργή, του λέγει: «παιδί µου σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου» αλλά πέρα από την πνευματική υγεία του χαρίζει µε το δεύτερο πρόσταγμα και την σωματική υγεία, λέγοντάς του: «σοι λέγω εγέρθητι άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει ... »
Ο παράλυτός του σημερινού ευαγγελίου ελεήθηκε πολλαπλός από τον Κύριο, πρώτον από το πνευματικό θάνατο, δεύτερον από την σωματική αναπηρία και τρίτον από τον κοινωνικό αποκλεισμό, αφού κατά την Ιουδαϊκή νοοτροπία οι ασθενείς απομονώνονταν από το κοινωνικό σύνολο, ως εκτίοντας τιμωρία εκ μέρος του Θεού για τα προσωπικά ή για τα οικογενειακά αμαρτήματα τους ήταν δηλαδή κατά την Ιουδαϊκή αντίληψη καταραμένοι από το Θεό.
Αδελφοί µου. Η αμαρτία είναι µία πραγματικότητα, που παραμορφώνει την ανθρώπινη ύπαρξη, που µας φέρνει πιο κοντά στον θάνατο και µας απομακρύνει από τον Θεό όπως μας λέγει ο Μέγας Βασίλειος «Θεού άγνοια, θάνατος εστι ψυχής», αλλά και ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής μας λέγει ότι όταν ομιλούμε για την αμαρτία εννοούμε κυρίως τον χωρισμό από τον Θεό.
Ωστόσο, ο Κύριός µας μπορεί αν το θελήσουμε, να µας πιάσει από το χέρι, να διοχετεύσει μέσα µας, το ρεύμα της θείας ζωής, συγχωρώντας τις αμαρτίες µας, καθαρίζοντας την ψυχή µας και ελευθερώνοντας το σώμα µας από την φθορά, ανακαινίζοντας ολόκληρη την ύπαρξή µας, και µας κάνει γνήσια µέλη της οικογένειά του. Δεν υπάρχει άνθρωπος, που να μην έχει αντιμετωπίσει το πρόβλημα της αμαρτίας. Η φυγή και η λήθη, όμως δεν λύνουν το πρόβλημα, αντίθετα η καταφυγή στην αγκαλιά του Θεού και η προσφυγή στην ευσπλαχνία του, όχι απλός την λύνει, αλλά την εξαφανίζει. Και αυτό το πετυχαίνουμε με το ιερό και Θεοσύστατο μυστήριο της θείας και ιεράς εξομολογήσεως.
Ας θελήσουμε αδελφοί µου, να µας γίνει βίωμα αυτό που μας λέγει ο άγιος Ιωάννης της Κλίµακος «γύμνωσε το τραύμα σου στον πνευματικό ιατρό, και πες την αμαρτία σου και μην ντραπείς».
Ο πατέρας µας, µας περιμένει στο ιερό Μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως, ας επιδείξουμε µε σπουδή τις πληγές µας και τα τραύματά µας στον Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων.
Ας δείξουμε εμπιστοσύνη στην Πατρική Του αγάπη και στη Θεϊκή Του δύναμη, ώστε να αξιωθούμε να ακούσουμε αυτό το λόγο!
«τέκνον αφεωνταί σοι αί άµαρτίαι σου». ΑΜΗΝ.

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2010

Β' Κυριακή των Νηστειών εν η μνήμην επιτελούμεν του εν αγίοις πατρός ημών Γρηγορίου του Παλαμά

Δεν είναι τυχαίο και χωρίς βαθύτερη σημασία ότι μέσα στην περίοδο των ημερών της νηστείας παρεμβάλλεται η μνήμη ενός εκ μεγαλυτέρων Αγίων της Εκκλησίας, ενός θεολόγου και ομολογητή,του Οσίου Πατρός ημών Γρηγορίου του Παλαμά.
Ο Γρηγόριος Παλαμάς (1296-1359)υπήρξε η μεγαλύτερη εκκλησιαστική φυσιογνωμία του 14ου αιώνα, που πέτυχε μια νέα θεολογική σύνθεση δικαιώνοντας πλήρως τον ησυχασμό.
γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από γονείς ευγενείς που διακρίνονταν για την ευσέβειά τους. σε ηλικία επτά χρόνων έχασε τον πατέρα του και ανέλαβε την προστασία του ο ίδιος ο αυτοκράτορας
Σπούδασε φιλοσοφία με καθηγητή το διάσημο φιλόσοφο Θεόδωρο Μετοχίτη, και ενώ προοριζόταν για λαμπρά αξιώματα, τον τράβηξε η ασκητική ζωή. Έγινε μοναχός και μόνασε στο Άγιο Όρος.
Εδώ για πρώτη φορά ο Γρηγόριος βρέθηκε αντιμέτωπος με το Βαρλαάμ τον Καλαβρό, ο οποίος σε θεολογικές συζητήσεις στην Κωνσταντινούπολη με εκπροσώπους της Δυτικής Εκκλησίας υποστήριζε την αγνωστικιστική θεωρία, ότι δεν είναι δυνατό να μιλάει κανείς με βεβαιότητα για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος "εκ του Υιού", αφού η ουσία του Θεού είναι ακατάληπτη και ο νους αδυνατεί να εισχωρήσει σ' αυτήν. Η διαφωνία κορυφώθηκε, όταν αργότερα ο Βαρλαάμ επιτέθηκε και εναντίον των ησυχαστών.
Ο Γρηγόριος ως εκπρόσωπος των μοναχών απέκρουσε τις απόψεις του αντιπάλου του και η Σύνοδος του 1341 στην πρωτεύουσα επικύρωσε τις απόψεις του.
Στο μεταξύ πέθανε ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος ο Γ' αλλά παρά τις δοκιμασίες του ο Παλαμάς, περιέπεσε σε δυσμένεια και φυλακίστηκε, συνέχισε τον αγώνα κατά του Γρηγορίου Ακινδύνου, που πήρε τη θέση τού Βαρλαάμ ύστερα από την αποχώρηση του τελευταίου.
Μετά τη λήξη του εμφύλιου πολέμου μεταξύ, δηλαδή, του Ιωάννη ΣΤ' Καντακουζηνού και Ιωάννη Ε', ο Παλαμάς εκλέχτηκε μητροπολίτης Θεσσαλονίκης 1347 και μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, η οποία καθυστέρησε λόγω της αντιδράσεως των Ζηλωτών, επιδίωξε τη συμφιλίωση των αντιμαχόμενων πολιτικών μερίδων και συνέχισε τον αγώνα κατά των Βαρλααμιτών με αντίπαλο τώρα το Νικηφόρο Γρηγορά.
Τον Ιούλιο του 1351 συγκλήθηκε νέα σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη, που καταδίκασε όλους τους Βαρλααμίτες και ανύψωσε σε δόγμα τη διδασκαλία του Παλαμά συντάσσοντας μάλιστα και σχετικό Τόμο.
Σ' ένα ταξίδι του στην Κωνσταντινούπολη αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους, αλλά απελευθερώθηκε ύστερα από καταβολή λύτρων.
Πέρα από τη μεγάλη συγγραφική του δράση και την καταπολέμηση της αίρεσης των Βαρλααμιτών, ο Παλαμάς ανέπτυξε επίσης πλούσιο κηρυκτικό και ποιμαντικό έργο.
Κοιμήθηκε το 1359 σε ηλικία 63 χρονών και πολύ γρήγορα ανακηρύχτηκε άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Οι κεντρικές θέσεις της διδασκαλίας του είναι οι εξής:
1) Θεολογία: Ο Παλαμάς με βάση την πατερική παράδοση και την προσωπική του εμπειρία διατύπωσε τη θεολογία του ησυχασμού. Κατ' αυτόν υπάρχουν δύο σοφίες, η ανθρώπινη και η θεία, η φιλοσοφία και η θεολογία. Η πρώτη ικανοποιεί μερικώς την ανθρώπινη περιέργεια και δίνει κανόνες για την κοινωνική συμπεριφορά, η δεύτερη, που είναι ανώτερη, βοηθεί τον άνθρωπο στο να γνωρίσει το θεό και να επιτύχει τη σωτηρία του.
Είναι δυνατή η γνώση του Θεού; ο Βαρλαάμ και οι οπαδοί του θεωρούν τον Θεό ακατάληπτο. Αντίθετα ο Παλαμάς διακρίνοντας ουσία και ενέργεια στο Θεό, διδάσκει ότι ο Θεός είναι ταυτόχρονα καταληπτός και ακατάληπτος. Ακατάληπτος στην ουσία (υπερκειμένη θεότητα). Ο άνθρωπος με την πίστη, που είναι δύναμη υπερβατική, καθαίροντας λίγο λίγο τον εαυτό του ανεβαίνει στην πιο ψηλή βαθμίδα τελίωσης, τη θεοπτία.
2) Ανθρωπολογία: Ο άνθρωπος είναι κτίσμα της δημιουργικής ενέργειας του Θεού. Το σώμα είναι κατοικητήριο της ψυχής, η οποία ως ουσία αυτοτελής διαχέεται σ' ολόκληρο το σώμα και το ζωογονεί.
Ο άνθρωπος κάνοντας κακή χρήση του αυτεξουσίου έχασε τη μέθεξη και κοινωνία της δόξας του Θεού, που ισοδυναμεί με θάνατο πνευματικό. Απ-ό την πτώση αυτή ανόρθωσε τον άνθρωπο ο Υιός του Θεού με την ανάληψη της ανθρώπινης φύσης και την ανακαίνισή της. Η αναγέννηση του ανθρώπου συνελείται με το βάπτισμα και διατηρείται με το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.
3) Πνευματική ζωή: Όλοι οι πιστοί μπορούν να γευθούν τη δωρεά των ακτίστων και θεοποιών ενεργειών του Θεού, ιδιαίτερα όμως εκείνοι που απομακρύνονται από τον κόσμο. Και το σώμα του ανθρώπου, λόγω του συνδέσμου του με την ψυχή, μετέχει και αυτό στην προσευχή. Με την αδιάλειπτη προσευχή και τη συνέλιξη του νού μέσα στον άνθρωπο, που οι αρχάριοι ησυχαστές πετυχαίνουν με μια ορισμένη τεχνική, ολόκληρος ο άνθρωπος καταυγάζεται από την άκτιστη και θεοποιό ενέργεια της χάριτος. Η μέθεξη αυτή οδηγεί στη θέωση. Ο άνθρωπος καθίσταται άναρχος και ατελεύτητος, χωρίς όμως σύγχυση ή ταύτιση των ουσιών, "όλως διόλου γινόμεθα θεοί χωρίς της κατ' ουσίαν ταυτότητος".
Πηγή: "Εκκλησιαστική γραμματολογία" Δ. Τσάμη, εκδ. Πουρναρά, 2001

Α' Κυριακή των Νηστειών (Ορθοδοξίας)

Ομιλία του πατρός Γεωργίου Δορμπαράκη.
Εφημέριος της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς.
Η ομιλία αυτή πραγματοποιήθηκε στον κατανυκτικό Εσπερινό στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Παναγίας Φανερωμένης Αιγίου την Κυριακή 21/02/2010.

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας δεν αντιμετωπίζεται από την Εκκλησία μας σαν μια απλή Κυριακή. Η όλη τελετουργία της ημέρας δείχνει την ιδιαιτερότητά της, αφού στην ουσία προβάλλει όλα εκείνα τα στοιχεία που αποτελούν περιεχόμενα της πίστεως και της ζωής της Εκκλησίας.
Το υμνοδικό μάλιστα της Ορθοδοξίας, που ακούσαμε το πρωί, έρχεται να επιβεβαιώσει την πεποίθηση της Εκκλησίας ότι η ίδια βρίσκεται στον κόσμο όχι σαν ένας κλώνος στο δέντρο του Χριστιανισμού, όπως πιστεύουν οι αιρετικοί Προτεστάντες, αλλά σαν το ίδιο το δέντρο, η προέκταση κατ᾽ αλήθειαν του Κυρίου, ῾"ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας", κατά τη γνωστή έκφραση του αγίου Αυγουστίνου.
"Οι προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Οικουμένη ως συμπεφώνηκεν, η χάρις ως έλαμψεν...ο Χριστός ως εβράβευσεν. Οὔτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρύσσομεν Χριστόν τον αληθινόν Θεόν ημών...᾽᾽. ῾῾Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν᾽᾽.
1. Η Ορθόδοξη Εκκλησία: Η μόνη Εκκλησία που διασώζει την αληθινή εικόνα του Χριστού. Η πεποίθηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ότι διασώζει την αληθινή εικόνατου Χριστού - πεποίθηση η οποία στηρίζεται και στην ιστορία και στην εμπειρία όλων των αγίων - σημαίνει πρῶτα από όλα ότι αν θέλει κανείς να έχει ορθή σχέση μέ τόν Χριστό, αν θέλει να Τον δει ανόθευτα και γνήσια, πρέπει να ενταχτεί στο σώμα της, να γίνει μέλος της, να βαπτιστεί ορθόδοξος χριστιανός. Διότι αὐτή είναι η μόνη Εκκλησία που συνέχισε και συνεχίζει να ζει και να βλέπει τα πράγματα σύμφωνα με τις προϋποθέσεις του Χριστού και των Αποστόλων.
Σ᾽ έναν κόσμο που προβάλλει πολλούς παρμορφωτικούς φακούς, που και μέσα στο Χριστιανισμό παρουσιάζονται φαινόμενα πολλαπλής απόκλισης, η Ορθόδοξη Εκκλησία μάς τοποθετεί άμεσα και σε ευθεία γραμμή προς την Αποκάλυψη του Χριστού. Καλύτερα: ο ίδιος ο Χριστός κρατάει ανοιχτή την αληθινή εικόνα Του και την παρουσία Του στον κόσμο μέσα από το ζωντανό σώμα Του, την Ορθόδοξη Εκκλησία.´Ετσι ο ορθόδοξος βαπτισμένος χριστιανός δεν έχει δική του πίστη. Η πίστη του είναι η πίστη της Εκκλησίας, της οποίας ο ίδιος είναι ενσυνείδητο μέλος. Αν ενδεχομένως ο ορθόδοξος θελήσει να έχει δική του πίστη, τότε παύει αυτομάτως να ανήκει και στην Εκκλησία του Χριστού.Διότι θέτει τον εαυτό του υπεράνω του όλου, του σώματος, άρα στηνπραγματικότητα αυτοθεοποιείται. Στη συγκεκριμένη περίπτωση βρισκόμαστε μπροστά ακριβώς σ᾽ αυτό που συνιστά την ουσία τη αμαρτίας: τον εγωισμό του ανθρώπου.
Από την άποψη αυτή το βασικό γνώρισμα του ορθοδόξου πιστού είναι η υπακοή, άρα και η ταπείνωση, δεδομένου ότι η υπακοή προϋποθέτει την ταπείνωση του ανθρώπου. Επανειλημμένως μάλιστα έχει τονιστεί ότι ορθόδοξος δεν είναι τόσο ο ενάρετος, όσο ο ταπεινός. Κι η ταπείνωση αυτή κρίνει και τη γνησιότητα της οποιασδήποτε νομιζομένης αγιότητας. Με άλλα λόγια ο θεωρούμενος άγιος είναι τόσο πιο πολύ άγιος, όσο είναι έτοιμος να υπακούσει στην Εκκλησία, με την υπάρχουσα αγιο-πνευματική συνοδική δομή της και τους κανονικούς ποιμένες της. Ποτέ κανείς πραγματικά άγιος άλλωστε δεν έθεσε τη δική του αγιότητα υπεράνω της αγιότητας της Εκλησίας.
Γι᾽ αυτό και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι πραγματικά μεγάλοι Γέροντες, σαν τους Πορφύριο, Παΐσιο, Ιάκωβο, Σωφρόνιο, είχαν έντονο εκκλησιαστικό φρόνημα και παρέπεμπαν πάντοτε τους ανθρώπους να ενταχτούν στην κανονική ορθόδοξη Εκκλησία, μέλη τίμια της οποίας ήσαν και είναι άλλωστε και οι ίδιοι. Ας ακούσουμε για παράδειγμα αυτά που γράφει σε μια επιστολή του ο Γέροντας Σωφρόνιος: ῾῾Πιστεύω στον Χριστό. Πιστεύω τον Χριστό. Είμαι δεμένος με την αγάπη του Χριστού. Εμπιστεύομαι μόνο τόν Χριστό που γνώρισα στην Εκκλησία᾽᾽. ῾῾Ο Χριστός, τον Οποίο μου έδωσε η Εκκλησία!
Δεν καταφρονώ κανένα μέσο που συντελεί στην ένωσή μου με τον Χριστό. Αλλά είναι άραγε δυνατό να βρούμε κάπου έξω από την Εκκλησία σε μεγαλύτερη αφθονία αυτά τα μέσα; Στην Εκκλησία έχω τον ενσαρκωθέντα Θεό με τρόπο, ώστε να τρώμε και να πίνουμε τον Θεό, να αναπνέουμε τον Λόγο Του. Με το όνομά Του, τον Λόγο Του, τη δύναμή Του τελούμε τα μυστήρια. Και τα μυστήρια αυτά δεν αποτελούν κάποια απλά μόνο σύμβολα, αλλά αληθινή πραγματικότητα. Και όλη η πείρα αυτό μαρτυρεί τόσο ολοφάνερα᾽᾽.
Και σε άλλο σημείο της επιστολής σημειώνει τα εξής καταπληκτικά: ῾῾Ο χριστιανισμός δεν μπορεί να μην είναι εκκλησιαστικός, αν εξετάσουμε προσεκτικά την Εκκλησία ως σώμα του Χριστού ή ως ιστορικό φαινόμενο, ως κοινότητας των χριστιανών... Τι είναι λοιπόν αυτό που μου δίνει η Εκκλησία; Το βάπτισμα, τη μετάνοια,την κοινωνία, την ιερωσύνη κλπ. Μέσα από την Εκκλησία, σύμφωνα πάντα με το μέτρο των δυνατοτήτων μου, γίνομαι κληρονόμος της πιο μεγαλειώδους παραδόσεως που υπάρχει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Διά μέσου της Εκκλησίας και μέσα στην Εκκλησία ζω συνεχώς την πιο ζωντανή σχέση με τον Ιωάννη τον Θεολόγο και τον Παύλο και τους Αποστόλους, με τον Αθανάσιο, τον Βασίλειο και τους άλλους Πατέρες, με τον Αντώνιο και τον Σισώη, με τον Μακάριο και τον Ισαάκ, με τον Μάξιμο και τον Συμεών τον Νέο Θεολόγο, με τον Γρηγόριο Παλαμά, τον Σεραφείμ του Σάρωφ. Αυτοί είναι οι οικείοι μου, οι συγγενείς μου.
Τους παρέλαβα όμως στην εκκλησιαστική τάξη. ´Εξω από την Εκκλησία ο σύνδεσμος μαζί τους εξασθενεί. ´Εστω και σε μικρότερο μέτρο, ζω όμως την ίδια ζωή με αυτούς. Διά μέσου της Εκκλησίας διαμορφώνω στη συνείδησή μου την εικόνα του από άπειρη αγάπη Εσταυρωμένου για τις αμαρτίες μας Χριστού. Εικόνα που πάντοτε με πράο, αλλά έντονο τρόπο, ελκύει την ψυχή μου! Και να, όλα αυτά μου δίνουν τη δύναμη να υπομένω πολλά ανόητα διεστραμμένα, που συναντάμε στο εκκλησιαστικό περιβάλλον᾽᾽.
2. Η ορθοδοξία ως ορθόδοξη πίστη και ορθόδοξη πράξη (αγάπη).
Δεν είναι μισαλλόδοξες κορώνες τα παραπάνω. Δεν έχουν να κάνουν με φανατισμούς και υπερηφάνιες αδιάκριτες. Είναι φωνή ευθύνης και συναίσθησης του βάρους αποστολής από εκείνους που τάχτηκαν να φυλάγουν Θερμοπύλες της πίστεως. Είναι η φωνή των Πατέρων μας και των Αγίων μας, που έδωσαν και το αίμα τους για να διαφυλαχτεί ανόθευτη η παράδοση του Χριστού και των Αποστόλων. Είναι το ῾῾ουκ ένι εν άλλω ουδενί η σωτηρία᾽᾽ (Πρ. Απ. 4, 12) των Αποστόλων, όταν μιλούσαν για τον Ι. Χριστό.
Οι μισαλλοδοξίες και οι φανατισμοί είναι ανέξοδη υπόθεση. Εξαντλούνται σε φωνασκίες ή το ακόμη χειρότερο σε βιαιότητες που καλλιεργούν τα πάθη του ανθρώπου και στρέφονται κατά του συνανθρώπου. Ο αγώνας όμως για την ορθόδοξη πίστη αποτελεί αγώνα που προϋποθέτει το θάνατο του ίδιου του ορθοδόξου για να ζήσει ο κόσμος. Συμπεριφέρεται δηλ. ο ορθόδοξος στον αγώνα του σαν τον ίδιο τονΧριστό: όπως Εκείνος ήλθε για να φέρει τη ζωή περνώντας από τη διαδικασία του θανάτου Του, κατά τον ίδιο τρόπο και ο γνήσιος πιστός Του: πεθαίνει ο ίδιος προς χάρη του άλλου!
Είναι αυτονόητο έτσι ότι ο ορθόδοξος δεν είναι ο απλά ορθοδοξολογών.´Οποιος πιστεύει ότι η ορθοδοξία είναι θέμα ορθών και μόνο λόγων είναι πλανεμένος στο έπακρο. Ο Κύριος διαβεβαίωσε ότι ῾῾ου πας ο λέγων μοι Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των Ουρανών, αλλ᾽ ο ποιών το θέλημα του πέμψαντός με Πατρός᾽᾽(Μαθ. 7, 21῟).
´Ετσι ορθόδοξος είναι εκείνος που ζει την ορθή πίστη, που τηρεί το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα. Δηλ. εκείνος που κ α ί πιστεύει στον Χριστό, αλλά κ α ί αγαπά το συνάνθρωπό του. Διότι αυτή την εντολή μάς έδωσε ο Κύριος:᾽῾Αύτη εστίν η εντολή αυτού: ίνα πιστεύσωμεν τω ονόματι του Υιού Αυτού και αγαπώμεν αλλήλους᾽᾽ (Α´ Ιωάν. 3, 23). Δεν πρέπει να λησμονούμε άλλωστε αυτό που επανειλημμένως επισημαίνει ο λόγος του Θεού: μια ορθοδοξολογία χωρίς την εμψύχωσή της από την ίδια τη ζωή, πέρα από υποκρισία, συνιστά μνήμη προσωρινή.
Σιγά-σιγά εκφυλίζεται μέχρις ότου χαθεί παντελώς! Ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος με εποπτικό τρόπο γράφει: ῾῾´Οποιος ακούει το λόγο του Θεού και δεντ ον εφαρμόζει, αυτός μοιάζει με άνθρωπο που βλέπει τον εαυτό του μέσα σ᾽ έναν καθρέπτη. Τον βλέπει και φεύγοντας ξεχνάει αμέσως πώς ήταν!᾽᾽(1, 23-24).´Ισως όμως θέσει κανείς εκ του αντιθέτου το λογικό ερώτημα: δεν υπάρχει περίπτωση να ζήσει κανείς ορθόδοξα χωρίς να είναι ορθόδοξος; Να ζήσει δηλ. την αγάπη χωρίς να πιστεύει στον Χριστό;
Η απάντηση, όσο κι αν φαίνεται απόλυτη, ειναι αρνητική. Κανείς δεν μπορεί να αγαπήσει, να πράξει δηλ. ορθά, χωρίς την ανάλογη πίστη. Διότι η αγάπη για την οποία μιλάει ο Χριστός είναι η αγάπη πού έδειξε και έζησε Εκείνος. ´Οχι μια αγάπη που αποτελεί απλό συναίσθημα και αγκαλιάζει μόνο τους δικούς μας ανθρώπους, αλλά μιά αγάπη που κινείται και στο χώρο των εχθρών και αντικειμένων μας, μια αγάπη που γίνεται μια τεράστια αγκαλιά για όλον τον κόσμο. ῾῾Αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς. Μείζοντα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού᾽᾽ (Ιωάν. 15,13).
Ποιος μπορεί να φτάσει στο σημείο αγάπης και προς τον εχθρό; Η ανθρώπινη φύση δεν φτάνει μέχρις εκεί. Τα καλά αποθέματά της εξαντλούνται πολύ γρήγορα. Το ανθρώπινο συναίσθημα δεν μπορεί να υπερνικήσει την αδικία και την πονηρία ενός εχθρού μας. Απαιτείται η υπέρ φύσιν ενέργεια: η χάρη του ίδιου του Χριστού, για να ικανώσει τον άνθρωπο να δει και μέσα ακόμη από την κακία του πλησίον, την εικόνα του Θεού, τον ίδιο τον Χριστό. Ποια μάτια πέρα από τα μάτια της πίστεως σ᾽ Εκείνον, μπορούν να δουν έτσι; Ποια καρδιά μπορεί νααγαπήσει με την ανιδιοτέλεια του Χριστού παρά η καρδιά που φέρει τονΧριστό και έχει τη χάρη Του ενεργούσα μέσα της λόγω του αγίουβαπτίσματος; ´
Ετσι ο ισχυρισμός ότι και ο εκτός της Εκκλησίας άνθρωπος μπορεί να αγαπά σαν τόν Χριστό είναι πλάνη και ουτοπία. Το αντίθετο μάλιστα: ο τονισμός της αγάπης και προς τον εχθρό χαρακτηρίζεται από τον μη πιστό το λιγότερο ως αφέλεια και αθεράπευτος ρομαντισμός. Προσβάλλει κατ᾽αυτόν το αίσθημα της ανθρώπινης δικαιοσύνης, γι᾽ αυτό και απορρίπτεται ασυζητητί. ´Ωστε μόνον ο ορθόδοξος πιστός, που ζει και αναπνέει τον αέρα της ορθόδοξης Εκκλησίας μπορεί να αγαπά με τον τρόπο του Χριστού. Μόνον ο ορθά πιστεύων είναι και ορθά πράττων.
Με τα παραπάνω καθίσταται σαφές ότι ο αγώνας για την αλήθεια της πίστεως τελικώς αποτελεί αγώνα για την αλήθεια του ίδιου του ανθρώπου: να διακρατηθεί το αληθινό του πρόσωπο, να μπορεί ο άνθρωπος να αγαπά. Μένω στην ορθόδοξη Εκκλησία σημαίνει μένω στον Χριστό και μένω στον Χριστό σημαίνει μπορώ να αγαπώ: απλά και αληθινά, όλον τον κόσμο, όπου γης, χωρίς όρια και φραγμούς. Αυτό ακριβώς έκαναν και οι άγιοί μας. Αγάπησαν τον Χριστό και έδειξαν την αληθινή αγάπη και προς τον άνθρωπο.
Γι᾽ αυτό και όταν μιλάμε για την Ορθόδοξη Εκκλησία δεν πρέπει το μυαλό και η σκέψη μας να πηγαίνουν σε κάποιους ίσως κληρικούς ή και σε κάποιους λαϊκούς, που μπορεί να μη στέκουν σωστά στην πίστη. Η σκέψη μας πρέπει να πηγαίνει στους αγίους μας. Οι άγιοί μας είναι τα όρια της ορθοδοξίας μας, γιατί σ᾽ αυτούς φανερώνεται ο ίδιος ο Χριστός μας.
Αυτοί αποτελούν την προέκτασή Του στον κόσμο, όπως το έχει διατυπώσει και ο μέγας απόστολος Παύλος, ο αγιώτερος πάντων για πολλούς: ῾῾Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός῾῾ (Γαλ.2, 20). Στην πραγματικότητα οι άγιοι δείχνουν τι σημαίνει αποκατάσταση των εικόνων - ό,τι εορτάζουμε ιστορικά την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Αποκατέστησαν με τη χάρη του Θεού την εικόνα Εκείνου μέσα τους, γι᾽αυτό και τιμώντας αυτούς, τον Χριστό στην πραγματικότητα τιμούμε και δοξάζουμε. ῾῾...Τον μεν (Χριστόν) ως Θεόν και Δεσπότην προσκυνούντες και σέβοντες, τους δε (αγίους) δια τον κοινόν Δεσπότην, ως αυτού γνησίους θεράποντας τιμώντες, και την κατά σχέσιν προσκύνησιν απονέμοντες῾῾ κατά τη διατύπωση και πάλι του Συνοδικού της Ορθοδοξίας.
3. Ορθοδοξία και ιεραποστολή.
Αυτό το αγκάλιασμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας για όλον τον κόσμο -προέκταση της αγκαλιάς του Χριστού, όπως είπαμε - δικαιολογεί και το γιατί η ορθοδοξία σχετίζεται πάντοτε και με την ιεραποστολή. Η Εκκλησία μας δηλ. τη συγκεκριμένη ημέρα θυμάται και τα εκλεκτά εκείνα μέλη της, που έλαβαν την κλήση από τον Θεό να μεταφέρουν το μήνυμα του Ευαγγελίου στα πλανεμένα ανά τον κόσμο αδέλφια τους.
Κι η σχέση αυτή ορθοδοξίας και ιεραποστολής φάνηκε καθαρά στο ευαγγελικό ανάγνωσμα της προωϊνής σημερινής Θείας Λειτουργίας, όταν ο απόστολος Φίλιππος, αφού ακολούθησε τον Χριστό, ένιωσε την ανάγκη να καλέσει και τον αδελφικό του φίλο Ναθαναήλ, προκειμένου να γίνει κι αυτός μέτοχος της ίδιαςεμπειρίας. Κι είναι τούτο μια αλήθει που δεν πρέπει να ξεχνάμε, αφού υπάρχουν πολλοί που κατηγορούν το Χριστιανισμό ότι η αφοσίωση που κηρύσσει στον Χριστό, οδηγεί σε απομόνωση και απομάκρυνση από το συνάνθρωπο.
Δεν υπάρχει λοιπόν μεγαλύτερη πλάνη και μεγαλύτερο ψέμα από αυτό. Και τούτο γιατί όσο πλησιάζει και προσεγγίζει κανείς τον Χριστό, τόσο και περισσότερο στρέφεται, όπως νομίζουμε επαρκώς δείξαμε και παραπάνω, με αγάπη προς το συνάνθρωπό του. Θα επιμείνουμε στην αλήθεια αυτή με μια πολύ όμορφη εικόνα την οποία μας δίνει ο μεγάλος ασκητικός διδάσκαλος, αββάς Δωρόθεος. ῾῾Ας υποθέσουμε, λέει, ότι ο κόσμος όλος μοιάζει με ένα κύκλο, του οποίου κέντρο είναι ο Θεός, ενώ οι ευθείες από τον κύκλο έως το μέσο οι οδοί, δηλ. οι διαγωγές των ανθρώπων.
´Οσο λοιπόν εισέρχονται οι άγιοι προς τα μέσα, ποθώντας να προσεγγίσουν τον Θεό, τόσο έρχονται κοντά σ᾽Εκείνον, αλλά και κοντά στους άλλους. Καί όσο πλησιάζουν τον Θεό, πλησιάζουν μεταξύ τους και όσο πλησιάζουν μεταξύ τους, πλησιάζουν τον Θεό. Με τον ίδιο τρόπο ας εννοήσουμε και το χωρισμό᾽᾽. Πώς όμως κάλεσε ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ; Δεν ήλθε ούτε εκβιαστικά ούτε αραδιάζοντάς του διάφορα λογικά επιχειρήματα. Στην αμφισβήτηση του Ναθαναήλ περί της προελεύσεως του Μεσσία - ῾῾εκ Ναζαρέτ δύναταί τι αγαθόν είναι; ᾽᾽ - απάντησε μόνο: ῾῾´Ερχου και ίδε᾽᾽( Ιωάν. 1, 47).
Τον κάλεσε να έλθει ώστε μόνος να διαπιστώσει την αλήθεια της δικής του εμπειρίας. Αυτό σημαίνει ότι ἡ ιεραποστολή νοείται αφενός ως κατάθεση μιας προσωπικής εμπειρίας περί του Χριστού και αφετέρου ως κλήση για θέα του προσώπου Εκείνου. Ποτέ δηλ. η ιεραποστολή δεν καταργεί την ελευθερία του προσώπου, ενώ ακριβώς στηρίζεται από την άλλη στη δύναμη της προσωπικής μαρτυρίας.
Είναι όμως επίσης σημαντική η επισήμανση ότι η άσκηση αυτή ιεραποστολής σχετίζεται με καλοπροαιρέτους ανθρώπους. Ο Ναθαναήλ, για παράδειγμα, στον οποίο απευθύνθηκε ο Φίλιππος, ήταν άνθρωπος που διψούσε γνήσια για την αλήθεια. ῾῾´Ιδε Ισραηλίτης, εν ω δόλος ουκέστι᾽᾽ (Ιωάν. 1, 48), είπε ο Κύριος. Κι αυτό σημαίνει: δεν είναι φρόνιμο να καλεί προς μετοχή στην πίστη του Χριστού ανθρώπους που είτε είναι κακοπροαίρετοι είτε ακόμη είναι ανέτοιμοι ν᾽ ακούσουν το λόγο του Θεού. Κάτι τέτοιο μάλιστα συνέβη και στην πρώτη Εκκλησία. Υπήρξαν δηλ.Χριστιανοί, που μέσα στον ενθουσιασμό τους για τον Χριστό, άκριτα πολλές φορές οδηγούνταν σε ιεραποστολική δράση. Το αποτέλεσμα ήταν απογοητευτικό. Γι᾽ αυτό και η ίδια η Εκκλησία έφτασε στο σημείο, στις περιπτώσεις αυτές, να απαγορεύσει την άσκηση της ιεραποστολής.
Είπε συγκεκριμένα ότι δεν επιτρέπεται η ιεραποστολή όταν το ακροατήριο 1)είναι εχθρικά διακείμενο, 2) είναι χλευαστικά διακείμενο ή 3) είναι ανέτοιμο για αποδοχή της πίστεως. Μια τέτοια απόφαση ήταν σύμφωνη και με τα λόγια του ίδιου του Κυρίου που είχε πει: ῾῾Μη δώτε τα άγια τοις κυσί, μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας υμών έμπροσθεν των χοίρων῾῾ (Ματθ. 7 ,6). ´Ετσι η ιεραποστολή ναι μεν κατανοείται πάντοτε ως το αποτέλεσμα της γνησίας και ορθής πίστεως στον Χριστό, αλλ᾽ έχει και ως γνώρισμά της τη διάκριση: το πού και πώς θα κατατεθεί η μαρτυρία αυτή της πίστεως.
Η εορτή της Ορθοδοξίας δεν είναι εορτή για θριαμβολογίες. Αν μείνουμε στις δάφνες του παρελθόντος δεν θα κάνουμε τίποτε άλλο από το να μιμούμαστε τους Ιουδαίους στην παρακμασμένη περίοδό τους, όταν καυχώνταν και υπερηφανεύονταν για τα παλαιά μεγαλεία τους. Η αποτίμησητου ίδιου του Κυρίου μας στην περίπτωση αυτή είναι δεδομένη και γιαμας: ῾῾Ουκ οίδα υμάς!῾῾ (Ματθ. 25, 12). Δεν σας γνωρίζω.
Η εορτή της Ορθοδοξίας αποτελεί πάντοτε μια πρόκληση, για να προβληματιστούμε οι πιστοί πάνω στην ποιότητα της πίστεώς μας: αν έχουμε και ζούμεπράγματι την πίστη μας ή αν την έχουμε αλλοιώσει με ξένα προς αυτήνστοιχεία. Μην ξεχνάμε ότι η ορθόδοξη πίστη είναι ένας συνεχής πνευματικός αγώνας για τον πιστό άνθρωπο, όπως ήδη φάνηκε μέχρι τώρα, που θα πει ότι στο βαθμό που χαλαρώνει τον αγώνα του αυτό, δεν μένει στάσιμος, μα οπισθοχωρεί. Δυστυχώς για μας, στα πνευματικά πράγματα δεν υπάρχει στασιμότητα. Η στασιμότητα ισοδυναμεί με την οπισθοχώρηση.
Ο Κύριος υπήρξε σαφέστατος στο σημείο αυτό: ῾῾ο μη ων μετ᾽ εμού κατ᾽εμού εστι και ο μη συνάγων μετ᾽ εμού σκορπίζει῾῾.´Ετσι ως ορθόδοξοι αν θέλουμε να είμαστε συνεπείς προς την πίστη μας, μόνο μπροστά μπορούμε να προχωρούμε. Ακόμη και στις περιπτώσεις που φαίνεται ότι, ενώ κάνουμε αγώνα με ταπείνωση, δεν προαγόμαστε και δεν καλλιτερεύουμε, και τότε, στην πραγματικότητα, προχωρούμε.
Απλώς δεν βλέπουμε, λόγω μη επαρκούς ακόμη καθαρότητάς μας, την αύξηση των δαιμονίων που μας πολεμούν, εν συγκρίσει προς το παρελθόν. ´Ελεγε ο Γέρων Παΐσιος ότι όταν κάνουμε αγώνα εναντίον ενός πάθους μας και ξαναπέφτουμε στο ίδιο, πολλές φορές δεν βλέπουμε πρόοδο, γιατί την προηγουμένη πολεμούσαμε με ένα δαιμόνιο και την άλλη με πολύ περισσότερα.
Αν δεν δούμε λοιπόν την εορτή της Ορθοδοξίας ως πρόκληση για σκληρή αυτοκριτική και για απόφαση μέχρι θανάτου να ζήσουμε όπως ο Χριστός και οι άγιοι, ίσως καλύτερα να μην αναφερόμαστε σ᾽ αυτήν, γιατί τό μόνο που κάνουμε τότε είναι να σωρεύουμε περισσότερο οργή για μας εν τη ημέρα της κρίσεως!
Πηγή: http://mkka.blogspot.com/

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

Β΄ Χαιρετισμοί

Η σωτηρία του κόσμου είναι η ύψιστη ανθρώπινη προσδοκία, αγαπητοί μου αδελφοί, και σε αυτή οικοδομείται όλο το έργο της θείας οικονομίας.
Η πτώση απομάκρυνε τον άνθρωπο από τον Θεό και τον οδήγησε στην κατάσταση της αμαρτίας, της φθοράς και του θανάτου.
Η υπεροψία και η αναζήτηση της ελευθερίας, έξω από τη σχέση με τον Θεό, υποδούλωσε τον άνθρωπο στο νόμο της αμαρτίας και τον έστρεψε ενάντια στον Θεό πατέρα.
Ο άνθρωπος της πτώσεως ήταν αδύνατο να σωθεί χωρίς την αποκάλυψη του Θεού Λόγου δια της Παρθένου.
Γιατί όμως ο ιερός υμνογράφος χαιρετά την Παναγία μας λέγοντάς της: «χαίρε ανόρθωσις των ανθρώπων»; Γιατί η Παρθένος Μαρία με τη γέννηση του Λόγου του Θεού καθίσταται η απαρχή της σωτηρίας του κόσμου.
Στο ίδιο πνεύμα της ανορθώσεως του ασθενούς ανθρώπινου φυράματος με την ενανθρώπιση του Θεού κινείται και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.
Στον μεγάλο αυτόν Πατέρα της Εκκλησίας εντοπίζουμε πλήθος θεολογικών όρων που θα προσδιορίσουν στο εξής την περί Θεοτόκου ορολογία.
Η Παναγία προσέφερε την ανθρώπινη φύση της για την ενανθρώπηση του Θεού και κατέστησε δυνατή την οικείωσή Του από όλους τους ανθρώπους. Έτσι Εκείνη, που γέννησε το μόνο μεσίτη Χριστό ως άνθρωπο, ή καλύτερα ως θεάνθρωπο, γίνεται μεσίτρια και αποδέχεται τις ανθρώπινες δεήσεις για μεσιτεία προς τον Υιό της.
Γι’ αυτό επικαλούμαστε τη βοήθειά της για να λάβουμε το δώρο της χάριτος και να γίνουμε υιοί Θεού «κατά χάριν», απαλλασσόμενοι από την αμαρτία, δηλαδή από το παλαιό χρέος, όπως γράφει στα Θεοτοκία ο Ιωσήφ ο Υμνογράφος.
Επίσης ο Μεγάλος υμνογράφος του ακαθίστου ύμνου χαιρετά την παναγία μας λέγοντας της «χαίρε Παραδείσου θυρών ανοικτήριον».
Ανοίγει πλέον τον Παράδεισο η Θεοτόκος, για τον κατάκριτο άνθρωπο και ο δρόμος προς την θέωση γίνεται ορατός, αφού ο Σωτήρας Χριστός που γεννήθηκε από την Παρθένο Μαρία ανακαίνισε την «πεπαλαιωμένη» ανθρώπινη φύση και κατέστησε τους θνητούς, ουράνιους, αιώνιου, αθάνατους.
Με την Παναγία απαλλάχθηκε το ανθρώπινο γένος από τη «νοητή αιχμαλωσία» και από τα δεσμά της κατάρας «δι’ αυτής η κατάρα απεστειρώθη, και η απολύτρωσις και η ευλογία εδόθη».
Στήριξε τον άνθρωπο και χάρισε σ’ αυτόν τη μεγάλη και παράδοξη σωτηρία, έτσι ονομάστηκε υπουργός* της θείας οικονομίας και αγαθότητας.
Η Θεοτόκος Μαρία γεννώντας το Σωτήρα και Λόγο του Θεού, γέννησε τη σωτηρία και την ανάπλαση όλου του κόσμου. Έκτοτε παρέχεται σε όλους τους ανθρώπους η δυνατότητα και το προνόμιο να αναγεννιούνται διαρκώς πνευματικά, να αντιστέκονται στην αμαρτία και στο κακό και να οικειούνται τις δωρεές του αγίου Πνεύματος.
Η Παναγία παρουσιάζεται από τον Ισίδωρο Θεσσαλονίκης, ως ο κατ’ εξοχήν καινός άνθρωπος, που με το πλήθος των χαρίτων και των αρετών έγινε το στολίδι ολοκλήρου του ανθρώπινου γένους.
Έτσι η Θεοτόκος χαρακτηρίζεται ως «έγερσις των πεπτωκότων, ως νοητή χελιδών», που θέτει τέλος στο νοητό χειμώνα της πτώσεως εισάγοντας τους πιστούς στην άνοιξη της ουράνιας μακαριότητας. Γι’ αυτό και εγκωμιάζεται ως εκείνη που προκάλεσε την επανόρθωση των αμαρτωλών, τη χειραγωγία και την επιστροφή τους στον Θεό και στην αιώνια αγαθότητα.
Επίσης αγαπητοί μου αδελφοί, η Παναγία μας είναι η φωτεινή λυχνία, ο φάρος που καταυγάζει τον κόσμο με το εσωτερικό της φως.
Αυτό το φως αναζητά η ψυχή που έπεσε και επιθυμεί να επιστρέψει στον Θεό όπως ο φάρος καθοδηγεί το καράβι σε ασφαλή λιμάνι έτσι και η Παναγία ως φωτεινότατος φάρος καθοδηγεί τις ψυχές μας στο ασφαλέστατο λιμάνι που δεν είναι άλλο από την αγκαλιά του Θεού.
Γι’ αυτό καταφεύγουμε στην Θεοτόκο, γιατί μας άνοιξε την πύλη του ουρανού για να επανέλθει στη γη το φως της θείας ευσπλαχνίας και να σωθούν οι αμαρτωλοί.
Δικαιολογημένα, λοιπόν, εκθειάζεται από τον Ιάκωβο Μοναχό ως «κρηπίς ανακλήσεως και ρίζα της χαράς, βάσις του ανθρωπείου γένους και απαρχή της φύσεως».
Η Παρθένος Μαρία συνεχίζει ο Υμνωδός να την χαρακτηρίζει «καύχημα των Αποστόλων, η λύτρωσης της Εύας, η νοητή κλίμακα που ανάγει τους θνητούς στην ουράνια δόξα, αλλά και η σκέπη όλων εκείνων που με πίστη προστρέχουν σ’ Αυτήν». Είναι η κατοικία των πνευματικών χαρίτων της πλουτοφόρου Τριάδος, η κοσμημένη με το ευπρεπές εκείνο κάλλος, που προσείλκυσε τον Κύριο, και την ανήγαγε σε θεία Μητέρα Του.
Ολόκληρος ο Ύμνος είναι για τον πιστό ένας μόνιμος βοηθός, χρήσιμος και απαραίτητος για την τελείωσή του. Η πνευματική πορεία προς την θέωση βρίσκει έρεισμα στο πρόσωπο της Παναγίας, με τη βίωση του νοήματος του παραπάνω χαιρετισμού.
Τελειώνοντας, αγαπητοί μου αδελφοί, θα σας παραθέσω ένα θαυμάσιο κείμενο από τον γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ που ενθυμείται από τον δικό του γέροντα, τον άγιο Σιλουανό: «Τι να ανταποδώσω εγώ εις την Υπεραγίαν Δέσποιναν, αλλ’ εν ελέει επεσκέφθη εμέ και εσυνέτισεν; Εγώ δεν είδον Αυτήν, αλλά το Άγιον Πνεύμα έδωκεν εις εμέ να αναγνωτίσω Αυτήν εκ των πλήρους χάριτος λόγων Αυτής, και ευφραίνεται το πνεύμα μου, και η ψυχή μου˙ ούτως έλκεται προς Αυτήν δια της αγάπης, ώστε και μόνον η επίκλησις του ονόματος Αυτής γλυκαίνει την καρδίαν μου».
Έτσι και εμείς αδελφοί μου να επικαλούμαστε το όνομα της Παναγία μας για να μας προστατεύει αλλά και να μας γλυκαίνει την Καρδιά μας. Αμήν!
*υπουργός = βοηθός, υπηρέτης, υπο-εργός.

Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Αφιέρωμα εις τον μακαριστόν Μητροπολίτην Σηλυβρίας κυρόν Αιμιλιανόν

Δύο χρόνια πέρασαν από εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό τις 22ας Φεβρουαρίου 2008 όπου άφησε την τελευταία του πνοή ο πολυσέβαστος Μητροπολίτης Σηλυβρίας ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ (ΤΙΜΙΑΔΗΣ) σε ηλικία ενενήντα πέντε ετών (95)
Το κενό που άφησε στις καρδιές και στις ψυχές των ανθρώπων που των διακονούσαν είναι μεγάλο.
Ήταν ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ που σε κάθε πνευματικό ή προσωπικό πρόβλημα προσπαθούσε να σε καθοδηγήσει με αγάπη και με κατανόηση. Όμως δεν μπορώ να ξεχάσω την απλότητα, την αγάπη, την καλοσύνη που έδειχνε σε κάθε άνθρωπο.
Δεν μπορώ να ξεχάσω τις αγωνίες για τα οράματά του, για την Εκκλησία, για τα περιβαλλοντικά προβλήματα της πόλεώς μας αλλά και του πλανήτη.
Δεν μπορώ να ξεχάσω τις προσευχές του.
Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως θρησκείας τους έβλεπε ως εικόνα Θεού.
Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι στο κρεβάτι του πόνου κάθετε να γράφει για το πως πρέπει να συμπεριφέροντε τα παιδιά μέσα στο ιερό.
Δεν μπορώ να ξεχάσω τις τελευταίες συμβουλές Του, Δεν ξεχνώ τον πόνο του, ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ.
Αιωνία Σου η μνήμη άγιε γέροντα.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σηλυβρίας, Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Ευρώπης κυρός Αιμιλιανός (Τιμιάδης) γεννήθηκε το έτος 1916 στην Κωνσταντινούπολη, λαβών το όνομα του αδελφού της μητέρας Του, Εθνομάρτυρα Μητροπολίτου Γρεβενών Αιμιλιανού.
Η Μικρασιατική καταστροφή και η εξ αυτής ανταλλαγή των πληθυσμών ανάγκασαν την οικογένειά Του να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη.
Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου έλαβε την εγκύκλια μόρφωσή Του.
Η έφεσή Του στα οικονομικά τον οδηγεί στην απόφαση να φοιτήσει στην Εμπορική Σχολή Αθηνών, ενώ συγχρόνως εργαζόταν προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην.
Μετά το πτυχίο της Εμπορικής Σχολής, εγγράφηκε στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης.
Το έτος 1941 χειροτονήθηκε Διάκονος και το 1942 Πρεσβύτερος και έλαβε ταυτόχρονα το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη, τοποθετήθηκε ως εφημέριος και προϊστάμενος του Ιερού Ναού της Κοινότητας Μακροχωρίου της Κωνσταντινουπόλεως.
Το έτος 1947 με πρωτοπεί του διευθυντού της σχολής Χάλκης και με την συναίνεση του Πατριάρχου Αθηναγόρα κλήθηκε και διακόνησε ως Πρωτοσύγκελος, την Μητρόπολη Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας.
Παράλληλα τελείωσε την Θεολογική Σχολή της Οξφόρδης.
Το 1950 μετέβη στο Βέλγιο για να σπουδάσει την Λειτουργική.
Εκεί, προκειμένου να ασκήσει ποιμαντική στους μετανάστες, ναυτικούς και εργάτες των ορυχείων, αποφασίζει να εργασθεί ως απλός εργάτης στα ορυχεία, και με πρωτοπεί των ίδιων των εργαζομένων άφησε την ποιμαντική στα έγκατα της γης για να ποιμάνει τις οικογένειες αυτών των ανθρώπων μου μοχθούσαν για τα προς το ζην.
Ως ένδειξη σεβασμού του πρόσφεραν μια «λυχνία» αυτή βαστούσε κατά την διάρκεια της ζωής του αλλά και κατά την εξόδιο ακολουθία.
Το 1959 χειροτονείται Επίσκοπος στο Παρίσι κατόπιν εντολής του τότε Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα, ο οποίος εκτιμώντας τον χαρακτήρα Του, την μόρφωσή Του και την γλωσσομάθειά Του, τον τοποθέτησε αντιπρόσωπο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Γενεύη, στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, όπου υπηρέτησε 25 έτη ως τακτικός και άλλα 15 έτη μετά την συνταξιοδότησή Του.
Το έτος 1999 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ιερά Μητρόπολη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας. Κατά το διάστημα αυτό ηναλώθη κυριολεκτικά, διαθέτωντας όλες τις δυνάμεις Του, στην πνευματική οικοδομή του λαού Του Θεού. Μετέβαινε από χωρίον εις χωρίον, ακούραστος με νεανικό πάθος, φλόγα και δύναμη ιερουργών και κηρύττων τον λόγον Του Θεού. Οργάνωνε εσπερινές ομιλίες, εξομολογούσε, νουθετούσε, ελάμβανε ενεργό μέρος σε σεμινάρια και ιερατικές συνάξεις. Άνθρωπος που ζούσε έντονα το παρόν και αγωνιούσε εντονώτατα για το μέλλον της εκκλησίας και της κοινωνίας γενικότερα. Πολύγλωσσος και πολυγραφότατος, αφήκε βαριά πνευματική παρακαταθήκη στα συγγράμματά Του και τα δεκάδες άρθρα Του.
Της 22 Φεβρουαρίου του 2008 άφησε την τελευταία του πνοή μετά από ένα χρόνο σκληρής μάχης με την επάρατο νόσο.

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

Αρχιερατικό Μνημόσυνο του π. Αριστείδου Κουτσοπούλου

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
Τελούμε το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010 και ώρα 9:30 π.μ. Ετήσιο Αρχιερατικό Μνημόσυνο στον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέου Αιγίου για την ανάπαυση της ψυχής του εκδημήσαντα προς Κύριον
+ Πρωτοπρεσβυτέρου Αριστείδου Κουτσοπούλου
τέως Εφημέριου του Ιερού Ναού Αγίου Ανδρέου Αιγίου
προσκαλούμε όλους όσους τιμούν την μνήμη του όπως προσέλθουν και προσευχηθούν δια την ψυχή του.
Τα παιδιά του:
Αθανάσιος & Αρετή Κουτσοπούλου
Κων/νος & Σταματία Κουτσοπούλου

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Α΄ Χαιρετισμοί

Ο Ακάθιστος ύμνος είναι ένα μικρό αριστούργημα της πρώιμης Βυζαντινής υμνογραφίας και το μόνο κοντάκιο που για δεκαπέντε αιώνες τώρα ψάλλεται κάτω από τους θόλους των εκκλησιών γεμίζοντας τις ψυχές των πιστών ευφροσύνη και κατάνυξη.
Έχει διττό χαρακτήρα ό ένας είναι Χριστολογικός και ο άλλος είναι Μαριολογικός. Είναι το ποίημα που για πρώτη φορά ακούστηκε στον ιστορικό Ναό των Βλαχερνών στη Πόλη των πόλεων, στην Κωνσταντινούπολη και μάλιστα όταν η Πόλις κινδύνευε από την επιδρομή των Αβάρων και των Περσών κατά το 626 μ.Χ.
Όπως λέγει η ιστορία, οι βάρβαροι αυτοί πολιορκούσαν τους Χριστιανούς της πόλεως από ξηρά και θάλασσα και ο κίνδυνος ήταν μεγάλος. Οι βάρβαροι, διεμήνυαν στους Βυζαντινούς, πώς μόνο αν γίνουν ψάρια και κολυμπήσουν ή πουλιά και πετάξουν θα σωθούν.
Όμως η Υπεραγία Θεοτόκος είχε άλλοι άποψη και έσωσε την Πόλη με τρόπο θαυμαστό. Κάποιοι μάλιστα ομολόγησαν ότι είδαν την Παναγία στα τοίχοι της πόλεως να προστατεύει την πόλη και τον λαό της.
Μετά την απώθηση και την θριαμβευτική νίκη των Χριστιανών, σύσσωμοι και «εν μια καρδία» συναθροίσθηκαν στο Ναό και με ευγνωμοσύνη στην προστάτιδα τους ύμνησαν την θαυματουργική παρουσία της, στεκόμενοι όρθιοι όλη τη νύχτα, γι’ αυτό ονομάζεται και Ακάθιστος ύμνος.
Όμως αυτό είναι το ιστορικό μέρος του Ακαθίστου ύμνου. Ο υμνωδός θέτει ποιο βαθιές έννοιες.
Εμείς σήμερα θα ασχοληθούμε με μία από αυτές τις έννοιες: που είναι η εξύμνηση και η εξύψωση της Παναγίας όπου συντέλεσε στην επανόρθωση του ανθρωπίνους γένους και αποκατάστησε το πρότυπο της μητέρας όπου κλονίστηκε και αλλοιώθηκε από το πρόσωπο της Εύας κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό.
Εάν λοιπόν η πρώτη Εύα υποκινούμενη από την υπερηφάνεια, υπέπεσε στην παρακοή και στην παράβαση, η δεύτερη Εύα, η Παρθένος Μαρία υπακούοντας στη θεία βουλή «τον απαντήσαντα όφιν ηπάτησε και στον κόσμο την αφθαρσίαν εισήγαγεν».
Πρίν λίγο ακούσαμε τον ιερό υμνωδό να μας λέγει «χαίρε, δι ης η χαρά εκλάμψει»˙ δηλαδή μέσα από την Θεοτόκο, θα λάμψει η χαρά στον κόσμο και συνεχίζει «χαίρε δι ης η αρά ακλείψει» δηλαδή μέσα από την Θεοτόκο θα εκλείψει η κατάρα.
Ας πάρουμε όμως το πρώτο μέρος του στοίχου που λέγει ότι μέσα από την Παναγία θα έρθει η χαρά. Ποια είναι η χαρά; Το ακούμε συχνά, όμως, έχουμε αναρωτηθεί ποια είναι η πραγματική χαρά; Η χαρά αγαπητοί μου αδελφοί, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο Θεάνθρωπος Χριστός αυτός είναι για τον Χριστιανό η αληθινή χαρά που με την εσάρκωσή του πραγματοποιήθηκε η διόρθωση της εκπτώσεως των πρωτοπλάστων όπως λέγει ο Ιωσήφ ο υμνογράφος, αλλά και η λύση της κατάρας της Εύας, ποια είναι η κατάρα της Εύας: είναι ότι γίναμε γήινοι, είναι ότι φορέσαμε τους δερμάτινους χιτώνες της παρακοής και της υπερηφάνειας ώστε να μας κλείσει η πόρτα του παραδείσου.
Έρχεται όμως η Παναγία μας, και τι κάνει; Ανταποδίδει το χρέος, και βοηθά με το να κάνει υπακοή στο θέλημα του Θεού και Πατρός να γεννήσει δηλαδή τον δεύτερο Αδάμ, το Χριστό, Αυτός μας ελευθέρωσε, με τον ερχομό του, από τη δουλεία του θανάτου και μας ανακαίνισε.
Δεν ανακαίνισε μόνο την ανθρώπινη φύση αλλά και την καθόλο φύση όλη δηλαδή την δημιουργία, κα αυτό γιατί όταν έπεσε το ανθρώπινο γένος παρέσυρε όλη την κτίση όλη την δημιουργία.
Η Παναγία μας, αγαπητοί μου αδελφοί χαρακτηρίζεται από τον Θεοφάνη Νικαίας ως εξαίσιο και θεοειδέστατο άγαλμα ωραιότητας και ευπρέπειας του αγαθού και διαυγέστατο κάτοπτρο της παρθενίας, στο οποίο απεικονίζεται η εικόνα του αοράτου Θεού.
Ακόμη ο υμνωδός λέγει: «Χαῖρε, τοῦ πεσόντος Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις· χαῖρε, τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις» δηλαδή «Χαῖρε ἐσὺ ποὺ ἔκανες νὰ σηκωθεῖ ὁ πεσμένος Ἀδάμ· ποιος είναι ο Αδάμ; Ο Αδάμ έχει μεταφορική έννοια και είναι όλο το ανθρώπινο γένος, που συμπαρασύρεται από την πτώση του πρωτόπλαστου Αδάμ.
Και συνεχίζοντας λέγει, χαῖρε ἐσὺ ποὺ ἔγινες ἡ λύτρωση τῶν δακρύων τῆς Εὔας», θέλει να πει ο υμνωδός ότι: η Εύα σηματοδοτεί την αρχή μιας εποχής που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αχρεία, επάρατος και δουλική στην αμαρτία, ενώ η Θεοτόκος κάνει μια νέα αρχή, επαναφέρει την ευλογία, τη χαρά, την ελευθερία και όλες εκείνες τις ποιότητες που παρέμειναν σε αιχμαλωσία λόγω της παρακοής και της πτώσεως των πρωτοπλάστων.
Η υπακοή της Παναγία μας αντίθετα είναι σε θέση να επαναφέρει στον Θεό τη φύση που παρήκουσε και την ευθύνη που λησμονήθηκε εξαιτίας της παρακοής.
Η Παναγία αποκατέστησε την ταραγμένη σχέση της κτιστής φύσεως με τον Θεό Δημιουργό, αφού την απελευθέρωσε από τα δεσμά που της επέβαλε η αδαμική πτώση.
Η Παναγία ως μητέρα του Θεανθρώπου και σύνδεσμος ανθρώπου και Θεού συγκεντρώνει όλα εκείνα τα χαρίσματα που είναι αναγκαία για την προετοιμασία του γήινου στην υποδοχή του υπερβατού. Μόνο ένα πρόσωπο με τις αρετές της Παναγίας και το πλήρωμα της χάριτος του Θεού θα μπορούσε να γίνει ο φορέας της χαράς, η αγγελία της ευφροσύνης και η καταλλαγή του ανθρώπου με τον Θεό δηλαδή με λίγα λόγια η Παναγία έγινε η κλίμακα, η σκάλα που κατέβηκε ο Θεός στην γη, αλλά και η γέφυρα όπου μεταφέρονται οι άνθρωποι από την γη προς στον ουρανό.
Ο δρόμος για την καταλλαγή των ανθρώπων με τον Θεό είναι πλέον ανοικτός και η Παναγία μάς καλεί να ακολουθήσουμε αυτό τον δρόμο ας είναι αγαπητοί μου αδελφοί η περίοδος αυτή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής περίοδος αγώνων για την σωτηρία των ψυχών μας να είναι ο αγώνας μας νικηφόρος όπως αυτόν που έδωσαν οι Χριστιανοί της πόλεως κατά των Αβάρων και των Περσών ώστε να ακούσουμε και εμείς «είσελθε εις την χαρά του Κυρίου σου». Αμήν.

Μπιφτέκια σόγιας.

Υλικά:
2 κούπες κιμά σόγιας
1 μεγάλο τριμμένο κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο τριμμένο
ρίγανη
μαϊντανό ψιλοκομμένο
1/4 κούπας λάδι
ψωμί μπαγιάτικο μουσκεμένο
αλάτι
πιπέρι

Εκτέλεση
Βράζω τον κιμά σόγιας σε άφθονο νερό (5-6 κούπες) για 20 λεπτά. Τον σουρώνω και τον πιέζω καλά με τα χέρια να φύγουν τα νερά του. Αυτό επαναλαμβάνεις 5 φορές (τον ξεπλένεις)
Σ' ένα μπολ ανακατεύω και ζυμώνω καλά όλα τα υλικά μαζί, ώσπου να γίνει ένα αφράτο μίγμα που να πλάθεται.
Πλάθω μπιφτέκια, τα βάζω σε λαδωμένο ταψί, τα αλείφω με λίγο λάδι και τα ψήνω στο γκριλ.
Μπορείτε επίσης να τα τηγανίσετε αφού πρώτα τα αλευρώσετε.
Βγαίνουν 10-12 μπιφτέκια που ταΐζουν άνετα 4 άτομα.
(Δεν είναι τόσο σφιχτά όσο τα μπιφτέκια με κρέας, οπότε χρειάζεται λίγη προσοχή στο γύρισμα και στο σερβίρισμα.

Ντολμαδάκια γιαλαντζί


ΥΛΙΚΑ:
1/2 κιλό ρύζι.
300 περίπου γραμμάρια αμπελόφυλλα.
4 κρεμμύδια πολύ μεγάλα ψιλοκομμένα.
1 ματσάκι μάραθο ή άνιθο ψιλοκομμένο.
3 κλωνάρια δυόσμο ψιλοκομμένα. Ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι.
1 μεγάλο λεμόνι.

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ:
Σοτάρουμε το κρεμμύδι στο λάδι. Προσθέτουμε το ρύζι το μάραθο και το δυόσμο και ανακατεύουμε. Ρίχνουμε το αλάτι και το πιπέρι ένα ποτήρι νερό και το αφήνουμε να βράσει ανακατεύοντας για 2-3 λεπτά οπότε και θα πήξει. Αδειάζουμε τη γέμιση σε ένα πυρέξ και προσθέτουμε ένα ποτήρι κρύο νερό και ανακατεύουμε για να κρυώσει.
Ζεματάμε τα φύλλα -από τα οποία εννοείται ότι έχουμε αφαιρέσει το μίσχο στη ρίζα του- σε βραστό νερό για 5 λεπτά και τα τοποθετούμε σε ένα άλλο πυρέξ σκεπάζοντας τα με κρύο νερό. Αυτό μας βοηθάει να τα ξεφυλλίζουμε εύκολα την ώρα που τα γεμίζουμε.
Ρίχνουμε λίγο λάδι σε μια φαρδιά κατσαρόλα, ίσα-ίσα να αλειφτεί ο πάτος και ....ξεκινάμε!
Πάνω σε ένα ξέβαθο πιάτο τοποθετούμε ένα-ένα φύλλο με τη γυαλιστερή πλευρά του προς τα κάτω και τη ρίζα του μίσχου προς το μέρος μας. Πιάνουμε γέμιση με ένα μεγάλο κουταλάκι γλυκού και την τοποθετούμε οριζόντια στο κάτω μέρος του φύλλου. Γυρίζουμε προς τα μέσα το αριστερό και δεξιό άκρο του φύλλου και στρίβουμε σαν σωλήνα όλο στο σύστημα προς την κορυφή. Τοποθετούμε ένα- ένα τα φύλλα στον πάτο της κατσαρόλας, μπρούμυτα, με την άκρη δηλαδή του τυλίγματος προς τα κάτω. Σε ομόκεντρους κύκλους, ξεκινώντας από την περιφέρεια προς το κέντρο. Ρίχνουμε λίγο ακόμη λάδι, στίβουμε το λεμόνι και τα πλακώνουμε με ένα πιάτο. Προσθέτουμε νερό μέχρι να καλύψει τις άκρες του πιάτου, σκεπάζουμε την κατσαρόλα και βράζουμε για 20 περίπου λεπτά σε πολύ χαμηλή φωτιά. Σβήνουμε το μάτι αφήνουμε να κρυώσουν καλά και τα βγάζουμε σε μια πιατέλα.

Χαλβάς από σιμιγδάλι

Συστατικά
1 φλιτζάνι τσαγιού λάδι
2 φλιτζάνια τσαγιού σιμιγδάλι
4 φλιτζάνια ζεστό νερό
2,5 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη
2 τσαγιού αμύγδαλα
κανέλα.
Οδηγίες εκτέλεσης:
1.Ζεσταίνετε το λάδι και ρίχνετε μέσα το σιμιγδάλι. Ανακατεύετε μέχρι να ξανθύνει. Το βγάζετε από τη φωτιά.
2.Βράζετε το νερό με τα 2 φλιτζάνια ζάχαρη και το ρίχνετε στο σιμιγδάλι. Ανακατεύετε μέχρι να πήξει.
3.Προσθέτετε και την υπόλοιπη ζάχαρη και τα αμύγδαλα ανακατεύετε και είναι έτοιμος.
Τέλος πασπαλίζετε με κανέλα.

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

Τι είναι η Μεγάλη Τεσσαρακοστή (μέρος δ΄)

Δεν είναι τυχαίο και χωρίς βαθύτερη σημασία ότι μέσα στην περίοδο των ημερών της νηστείας παρεμβάλλονται οι μνήμες τριών μεγάλων Αγίων της Εκκλησίας, πρώτα ενός θεολόγου και ομολογητή, Γρηγορίου του Παλαμά, κι ύστερα δυο οσίων, Ιωάννη της Κλίμακος και Μαρίας της Αιγυπτίας.
Η ορθόδοξη πίστη δεν είναι ιδεολογία και φιλοσοφική θεωρία, ανθρώπινη γνώση και συστηματική κατασκευή. Η ορθόδοξη πίστη είναι αποκάλυψη Θεού και εμπειρία αγιωσύνης.
Ο Γρηγόριος ο Παλαμάς, συνεχίζοντας τη γνήσια ορθόδοξη παράδοση των μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας και οικουμενικών Διδασκάλων, στάθηκε ισχυρός και αμετακίνητος φραγμός στο ορθολογιστικό θεολογικό πνεύμα της Δύσης, στη σχολαστική λεγόμενη θεολογία, που κατάληξε στη γέννηση όλων των νεώτερων αρνητικών βιοκοινωνικών συστημάτων και στο κήρυγμα του θανάτου του Θεού.
Η ανατολική Εκκλησία σήκωσε την τουρκική αιχμαλωσία και στάθηκε στον μετά τη λεγομένη Αναγέννηση δυτικό αθεϊστικό διαφωτισμό και φύλαξε την αληθινή πίστη με πολύ αίμα νεομαρτύρων και σκληρή άσκηση οσίων πατέρων, ενισχυμένη με την υγιά θεολογική σκέψη Γρηγορίου του Παλαμά.
Γι’ αυτό και την μνήμη του την εορτάζει μέσα στην περίοδο του πνευματικού αγώνα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, με μια ξεχωριστή Κυριακή, αμέσως μετά την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ύστερα, σχετικά με τη μνήμη των δύο οσίων στην Δ΄ και την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών, η αγιωσύνη για την Εκκλησία δεν είναι φιλοσοφικό ιδεώδες και διωκόμενο χιμαιρικό θήραμα, αλλά μαρτυρία της ζωής και εμπειρίας των Αγίων.
Στην Εκκλησία δεν ομιλούμε για ιδανικά και ιδεώδη, που είναι μετέωροι οραματισμοί του μέλλοντος, αλλά για πράξεις και ιστορικά γεγονότα, για τα οποία μαρτυρεί η ζωντανή παράδοση.
Επάνω σ’ αυτά οικοδομείται η θεολογία της πίστης, ώστε να είναι πιά κανόνας ορθοδοξίας το πατερικό αξίωμα˙ «πράξις θεωρίας επίβασις». Η θεωρητική διδασκαλία, η θεολογία της Εκκλησίας, τα δόγματα της πίστης δεν είναι προκατασκευασμένα θεωρητικά σχήματα, αλλά αλήθεια που επιβαίνει και στηρίζεται στη πράξη και την εμπειρία της ζωής των αγίων˙ αυτό που αλλιώς και επιγραμματικά το είπαμε μαρτυρία αγιωσύνης.
Ο άγιος Ιωάννης ο συγγραφέας της Κλίμακος και η οσία Μαρία η Αιγυπτία είναι παραδείγματα μαρτυρημένης αγιωσύνης, ενός άνδρα και μιας γυναίκας, που η Εκκλησία παιδαγωγικά προβάλλει στα μάτια των πνευματικά αγωνιζομένων χριστιανών, για να δείξει πως η ευαγγελική αρετή δεν είναι ονειρώδες και ακατόρθωτο φιλοσοφικό ιδανικό.

«Δάκρυα Μετανοίας»

Ομιλία του πατρός Καλλινίκου Πουλή ηγουμένου της Ιστορικής Ιεράς Μονής Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγιαλείας.
Η ομιλία αυτή πραγματοποιήθηκε στον κατανυκτικό Εσπερινό
του Ιερού Ναού Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγίου
την Κυριακή 14/02/2010.
"Από αύριο, 15 Φεβρουαρίου 2010 μπαίνουμε στην Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Το κυριότερο γνώρισμά της είναι η νηστεία, με όλο το βάθος και το πλάτος και το ύψος, που της δίνουν ο λόγος του Θεού και οι ερμηνευτές του, οι θεοφόροι Πατέρες.
Καλούμεθα, να υποδεχθούμε την νηστεία ως βασίλισσα των αρετών: “Προκαθάρωμεν εαυτούς τη βασιλίδι των αρετών. Ιδού γαρ παραγέγονε, πλούτον ημίν αγαθών κομίζουσα” (δοξαστικό Κυρ. Απόκρεων).
Καλούμεθα να γυμνασθούμε πνευματικά στο γυμναστήριο της νηστείας κάνοντας όλες τις απαραίτητες ασκήσεις. “Ο αθλών προγυμνάζεται, ο νηστεύων προεγκρατεύεται” (Μ. Βασίλειος)
Καλούμεθα με χαρά να ζήσουμε την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, έχοντας πάντοτε μαζί μας την φίλη νηστεία.
Οι φτωχοί την έχουν συγκάτοικό τους.
Οι νοικοκυρές την έχουν ως ξεκούραση.
Οι πλούσιου την έχουν ως ιατρό του πάθους τους.
Οι άρρωστοι την έχουν ως μητέρα της υγείας.
Οι υγιείς ως εγγύηση της υγείας τους.
Οι χριστιανοί ως φάρμακο εγκρατείας.
Οι άγιοι ως παραδεισένια προαπόλαυση.
Οι Άγγελοι την έχουν ως συνόμιλο.
(Μ. Βασίλειος)
Ας μπούμε με χαρά στο στάδιο των αρετών, στην περίοδο της νηστείας. Ας έχουμε στέρηση και αύξηση συγχρόνως. Στέρησις βρωμάτων και παθών αμαρτωλών. Αύξησις πνευματικής ζωής. Αν η κοιλία αδειάζει την περίοδο της νηστείας, το πνεύμα γεμίζει.
Απολαμβάνει περισσότερη προσευχή, περισσότερη μελέτη του λόγου του Θεού.
Η Εκκλησία, ως ουράνιο πνευματικό εστιατόριο, μας καλεί στην πανδαισία των ειδικών ιερών ακολουθιών της Μεγάλης Σαρακοστής “Κατατρυφήσωμεν του Κυρίου” (Μ. Βασίλειος).
Και όταν πλέον κατατρυφήσωμεν του Κυρίου, τότε αποκτούμε την μετάνοια η οποία είναι ένα από τα γνωρίσματα της νηστείας.
Κάλεσμα λοιπόν μετανοίας και πάλι, με αφορμή την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Ήδη από την πρώτη Κυριακή του Τριωδίου, την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, ικετεύουμε τον Κύριο του Σταυρού και της Αναστάσεως, του ελέους και των οικτιρμών, να δώσει καιρό μετανοίας.
Μέχρι την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών παρακαλούμε “Της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα.” Η μετάνοια είναι η νέα ενέργεια, που χαρίζει ο Χριστός σε εμάς τους αμαρτωλούς. Μόνο με τον Χριστό λειτουργεί αποφασιστικά και σωστικά η μετάνοια. Ούτε πριν, ούτε μετά, αλλά τώρα.
Πριν από τον Χριστό η μετάνοια ήταν ξέσπασμα ειλικρίνειας του αμαρτωλού, αλλά χωρίς λύτρωση. Ακόμα και μπροστά στον Ιωάννη τον Βαπτιστή η μετάνοια δεν χάριζε άφεση. Ήταν ιατρός ο Ιωάννης, αλλά μόνο με καλή διάγνωση, με αγαθή συμπάθεια, με σωστή συμβουλή, χωρίς όμως το φάρμακο, αφού το φάρμακο της αφέσεως και της σωτηρίας είναι μόνο ένα: Το Αίμα του Ιησού Χριστού.
Μετά δε την παρούσα ζωή δεν λειτουργεί και πάλι σωστικά η μετάνοια. Μετά θάνατο η μετάνοια είναι φάρμακο ληξιπρόθεσμο. Λειτουργεί όχι με σωστικές ενέργειες, αλλά με κολαστικές παρενέργειες. Η μετάνοια είναι η απάντησις του ανθρώπου στην αγάπη του Θεού.
Αν δεν πάρουμε διαζύγιο από την αμαρτία, δεν ενώνεται η ύπαρξίς μας με τον Ιησού Χριστό. Η μετάνοια είναι η ηρωική μας έξοδος. Είναι η ορμή να βγούμε από τον εαυτό μας, για να συναντήσουμε τον Θεό. Να βγούμε από την κόλασή μας, για να ζήσουμε τον παράδεισο του Θεού.
Ο Πανάγαθος Κύριος, που δέχθηκε τα δάκρυα τόσων αμαρτωλών, ας δεχθεί και την δική μας μετάνοια. “Ο του Πέτρου τον κλαυθμόν και της πόρνης, Λόγε, τα δάκρυα, προσδεξάμενος, Χριστέ, και τον Τελώνην μόνον στενάξαντα, οικτίρας ως εύσπλαχνος, και εμέ προσπίπτοντα και αιτούμενον, πταισμάτων συγχώρησιν, δοθήναι μοι, Κύριε, υπεράγαθε, λύτρωσαι της εκεί γεέννης ως εύσπλαχνος” (Παρακλητική, Τρίτη του δ΄ήχου)
Με δάκρυα λοιπόν πρέπει να διανύουμε την περίοδο αυτής της Μ.Τεσσαρακοστής, με δάκρυα μετανοίας και το τονίζω αυτό, γιατί υπάρχουν πολλών ειδών δάκρυα. Ας το αναλύσουμε λίγο.
Άνθρωπος, αδελφοί μου χωρίς δάκρυα δεν υπάρχει. Και πλούσιος να είναι κάποιος και βασιλιάς να γίνει και σοφός να αναδειχθεί, το δάκρυ θα είναι συντροφιά της ζωής του. Για δάκρυα μιλάει ο ψαλμωδός Δαβίδ στο γνωστό στίχο: “Οι σπείροντες εν δάκρυσιν, εν αγαλλιάσει θεριούσι” (Ψαλμ. 125).
Υπάρχουν λοιπόν, όπως προανέφερα, πολλών ειδών δάκρυα.
Υπάρχουν τα δάκρυα του πόνου που τρέχουν από τα μάτια θλιμμένων και πληγωμένων.
Υπάρχουν τα δάκρυα της ευθιξίας, που τρέχουν από τα μάτια, όταν μας κάνουν άδικη παρατήρηση ή μας συκοφαντήσουν.
Υπάρχουν τα δάκρυα του εγωισμού που τρέχουν όταν μας προσβάλλουν και θίγεται το “εγώ” μας.
Υπάρχουν τα δάκρυα της χαράς, που πλημμυρίζουν τα μάτια μας ύστερα από κάποια ευχάριστη έκπληξη.
Υπάρχουν τα δάκρυα της συγκινήσεως για κάποιο συγκλονιστικό θέαμα ή άκουσμα.
Υπάρχουν τα δάκρυα του πένθους για κάποιο αγαπητό πρόσωπο που πέθανε.
Υπάρχουν όμως και κάτι άλλα δάκρυα, που σπανίζουν στις μέρες μας. Όπως σπανίζουν ορισμένα λουλούδια που φυτρώνουν πάνω σε ψηλές κορυφές, έτσι σπανίζουν και τα δάκρυα αυτά.
Είναι τα δάκρυα και λύπης και χαράς. Ξεκινούν από την αγία λύπη και καταλήγουν σε χαρά, σε αγγελική χαρά.
Πάντοτε οι άγγελοι είναι χαρούμενοι. Αλλά η χαρά τους μεγαλώνει και πανηγύρι στήνουν, όταν κάτω στη γη παρατηρούν κάποια από αυτά τα δάκρυα. Είναι τα δάκρυα της μετανοίας.
Ένα δάκρυ από τα μάτια του αμαρτωλού, που μετανοεί - και ποιος δεν είναι αμαρτωλός; - αξίζει περισσότερο από όσο αξίζει όλος ο κόσμος.
Με όλα τα πλούτη του κόσμου δεν μπορούμε να αποκτήσουμε την ηρεμία της ψυχής μας. Με το δάκρυ της μετανοίας, όμως, μπορούμε.
Με όλα τα πλούτη του κόσμου δεν μπορούμε να αποκτήσουμε τον παράδεισο. Με ένα δάκρυ μετανοίας όμως μπορούμε.
Δεν ζητάει, λοιπόν, πολλά πράγματα από μας ο Θεός της αγάπης. Λίγα δάκρυα ζητάει για τα αμαρτήματά μας. Είναι πολύ αυτό; την μετάνοια για τα πολλά μας αμαρτήματα θέλει. Να πενθήσουμε για τις αμαρτίες μας θέλει. Να πενθήσουμε λίγο, για να χαρούμε πολύ. Λέγει σχετικά ο ιερός Χρυσόστομος “Ήμαρτες; πένθησον, και λύεις την αμαρτίαν. Ποίος κάματος ούτος; Ουδέν σε πλέον απαιτώ η το πενθήσαι την αμαρτίαν. Ου λέγω σοι πελάγη τεμείν, ούτε εις λιμένας καταγαγείν, ούτε οδοιπορήσαι, ούτε οδόν άπειρον απελθείν, ούτε χρημάτων καταβολήν, ούτε κυμάτων αγρίων ποιήσασθαι δίοδον, αλλά τι; Πένθησον επί τη αμαρτία” (Ε.Π.Ε.30,120).
Το μεταφράζω: “Αμάρτησες; Λυπήσου, μετανοώντας ειλικρινά, και απαλλάσσεσαι από την αμαρτία. Δεν είναι κοπιώδες αυτό. Σαν να σου λέγει ο Θεός, να κλάψεις για τις αμαρτίες σου ζητώ. Δεν σου ζητώ να διασχίσεις πελάγη, να φθάσεις σε μακρινά λιμάνια, να περπατήσεις σε άγνωστα μέρη, να καταβάλλεις χρήματα, να διαπλεύσεις άγρια κύματα. Τι ζητώ; Να πενθήσεις για την αμαρτία.”
Δάκρυα μετανοίας έτρεχαν από τα μάτια του Δαβίδ και έλεγε:”Πλύνω καθ΄εκάστην νύκτα την κλίνην μου, εν δάκρυσί μου την στρωμνήν μου βρέξω” (ψαλμ.6,7). Κάθε βράδυ ο Δαβίδ μούσκευε το μαξιλάρι του με δάκρυα. Έκλαιγε για τα δύο κυρίως μεγάλα του αμαρτήματα, για την μοιχεία και τον φόνο. Ήταν βασιλιάς, αλλά ευτυχισμένος δεν ήταν. Και αυτό, γιατί κάρβουνο αναμμένο είχε μέσα του.
Η αμαρτία είναι φωτιά. Και όπως για να σβήσει μια φωτιά, είναι ανάγκη να ανοίξουν κρουνοί, έτσι για να σβήσει η φωτιά της αμαρτίας είναι ανάγκη να ανοίξουν οι κρουνοί των οφθαλμών μας, και να τρέξει το πυροσβεστικό υγρό, τα δάκρυα της μετανοίας. Λέγει σχετικά ο ιερός Χρυσόστομος:”Σβέσωμεν την πυρκαϊάν των αμαρτημάτων, ουχ ύδασι πολλοίς αλλά ολίγοις δάκρυσι. Πολύ το πυρ της αμαρτίας, και ολίγω δακρύω σβέννυται. Το γαρ δάκρυον σβέννυσι πυρκαϊάν αμαρτημάτων και αποπλύνει δυσωδίαν αμαρτίας” (Ε.Π.Ε.30,266) Μεταφράζω: “Την πυρκαγιά των αμαρτημάτων ας την σβήσουμε. Δεν χρειάζεται πολύ νερό, αλλά λίγα δάκρυα. Είναι μεγάλη η φωτιά της αμαρτίας, αλλά με λίγα δάκρυα σβήνει. Διότι το δάκρυ σβήνει την πυρκαγιά των αμαρτημάτων και καθαρίζει την δυσωδία της αμαρτίας.”
Βασιλιάς ο Δαβίδ, αλλά ευτυχισμένος δεν ήταν! Και τούτο, επειδή ήταν πληγωμένος. Και ποιός δεν είναι πληγωμένος με τα τραύματα της αμαρτίας; 'Ολοι μας είμαστε πληγωμένοι και τραυματισμένοι από την αμαρτία και πρέπει να βρούμε ιατρείο το οποίο να διημερεύει και να διανυκτερεύει συνέχεια, να είναι συνέχεια ανοιχτό και να διαθέτει δωρεάν περιποίηση και θεραπεία, και το σπουδαιότερο να χαρίζει το φάρμακο που καθαρίζει πληγές και ανακουφίζει από τους πόνους και θεραπεύει το τραύμα! Θα πείτε, υπάρχει τέτοιο ιατρείο; Βεβαίως. Είναι η αγία μας Εκκλησία. Και το φάρμακο; Είναι το Αίμα του Ιησού Χριστού. Η Εκκλησία είναι ο Σταθμός Πρώτων Βοηθειών για κάθε αμαρτωλό. Είναι η αγία μας Εκκλησία για μας τους αμαρτωλούς η Τράπεζα Αίματος. Όλα τα φάρμακα έχουν κάποια προθεσμία. Μετά από αυτήν αχρηστεύονται. Γίνονται επικίνδυνα. Το φάρμακο όμως, που λέγεται Αίμα Χριστού, είναι με ανοικτή προθεσμία. Ποτέ δεν χαλάει. Διατηρείται στους αιώνες ζωντανό. Το Αίμα του Ιησού Χριστού αδελφοί μου, είναι διαχρονικό. Το Αίμα, που απαιτείται για μετάγγιση σε ασθενή, πρέπει να είναι ειδικής κατηγορίας. Το Αίμα του Ιησού Χριστού, που μεταγγίζει στον κάθε αμαρτωλό η αγάπη του Θεού, είναι όχι απλώς της πιο κατάλληλης, αλλά της θεϊκής κατηγορίας. Είναι Αίμα καθαρό, απαλλαγμένο από το μικρόβιο της αμαρτίας.
Κάποτε στα νοσοκομεία παρατηρείται έλλειψις αίματος. Στην Εκκλησία ποτέ, δεν στερεύει το Αίμα της σωτηρίας, που ανέβλυσε από τις πληγές του Εσταυρωμένου. Αυτό το φάρμακο που λέγεται Αίμα Χριστού, προσφέρεται “εις άφεσιν αμαρτιών”. Κάθε πληγωμένος από την αμαρτία θεραπεύεται, αρκεί το Αίμα του Χριστού να σμίξει με το δικό του δάκρυ. Την ώρα, που εξομολογείται ο αμαρτωλός με δάκρυα στα μάτια, όλα, μα όλα, τα αμαρτήματά του και τα πλέον βρωμερά, καθαρίζονται. Γι’ αυτό και η πολεμική του προαιώνιου εχθρού της σωτηρίας μας, του Σατανά, είναι διπλή. Η μία: Να μας ρίξει στην αμαρτία. Η άλλη: Να εμποδίσει την μετάνοιά μας.
Ας θυμηθούμε το κατανυκτικό τροπάριο: “Ήθελον δάκρυσιν εξαλείψαι των εμών πταισμάτων Κύριε, το χειρόγραφον, και το υπόλοιπον της ζωής μου, δια μετανοίας ευαρεσθήσε Σοι. Αλλ’ ο εχθρός απατά με και πολεμεί την ψυχήν μου. Κύριε, πριν εις τέλος απόλωμαι, σώσον με” (από τα κατανυκτικά του δ΄ ήχου).
Οι άγιοι Πατέρες ενισχύουν την προσπάθεια του αμαρτωλού προς μετάνοια. Ζωγραφίζουν την δύναμη, που έχουν τα δάκρυα της μετανοίας και πόσο καταστρεπτικό είναι, η απογοήτευσις για τις πτώσεις μας.
Ο ιερός Χρυσόστομος, μιλώντας για την ιατρική και θεραπευτική ευκαιρία, που έχει κάθε αμαρτωλός, λέγει: “Μη μοι λέγε, απολώμην και τι λοιπόν; Μη μοι λέγε, ημάρτηκα, και τι ποιήσω; Ιατρόν έχεις ανώτερον της αρρωστίας. Ιατρόν έχεις νικώντα του νοσήματος την φύσιν. Ιατρόν έχεις νεύματι θεραπεύοντα. Ιατρόν έχεις θελήματι διορθούμενον, και δυνάμενον και βουλόμενον”. (Ε.Π.Ε. 33,444). Μεταφράζω: “Μη μου λες: Χάθηκα, και δεν ξεύρω τι να κάνω; Μη μου λες: αμάρτησα, και δεν ξέρω τι να κάνω; Γιατί διαθέτεις ιατρό, που είναι πιο δυνατός από την αρρώστια. Έχεις Ιατρό, που και με ένα του νεύμα θεραπεύει. Έχεις Ιατρό, που και θέλει και μπορεί να σε διορθώσει".
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, ως μέσο, λυτρωτικό βλέπουν όχι μόνο τα δάκρυα για τα δικά μας αμαρτήματα, αλλά και τα δάκρυα για τα αμαρτήματα των άλλων. Κλαίγοντας για τα παθήματα των άλλων, υπάρχει ελπίδα να σωθείς και συ, από το δικό σου πάθημα. Λέγει σχετικά ο Μέγας Βασίλειος: “Όταν ίδης επί μετανοία, των ημαρτημένων τον αδελφόν οδυρώμενον, σύγκλαυσον τω τοιούτω και συμπάθει. Ούτω γαρ σου υπάρξει εν αλλοτρίοις πάθεσι το οικείον επανορθούσθαι. Ο γαρ υπέρ της του πλησίον αμαρτίας θερμόν αποστάξας δάκρυον, εαυτόν εξιάσατο, δι΄ών τον αδελφόν επωδύρετο” . (E.Π.Ε. 7,234) Κάνω Μετάφρασις: "Όταν δεις τον αδελφό σου να κλαίει, μετανοώντας, για τα αμαρτήματά του, κλάψε και συ και πόνεσε μαζί του. Διότι έτσι θρηνώντας για τα παθήματα των άλλων, θα επανορθώσεις και το δικό σου πάθημα. Διότι αυτός, που κλαίει θερμά για το αμάρτημα του πλησίον, θεράπευσε τον εαυτόν του, με όσα έκλαψε υπέρ του αδελφού του”.
Ρίζα των δακρύων πρωταρχική, και ακένωτη, είναι, η μετάνοια. Από αυτήν γεννιέται πρώτος και κύριος καρπός ο «φόβος» του Θεού. Ένας φόβος που από την Γραφή χαρακτηρίζεται ως «αρχή σοφίας» (ψαλμ. 110,10). Όσο ο άνθρωπος «σοφίζεται» εν φόβω Θεού, τόσο βαθύτερα βλέπει και νοιώθει τα θαύματα μέσα και γύρω του.
Έτσι είναι φυσικό, ο πιστός να νοιώθει προνομιούχος μεταξύ των άλλων κτισμάτων, όταν ο Θεός «ευδοκήσει» και δώσει στον άνθρωπο, δάκρυα κατανύξεως, συντριβής και ευγνωμοσύνης.
Αιτία λοιπόν των δακρύων είναι η διαπίστωση και η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Ο άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης λέγει ότι, δεν θα κατηγορηθούμε την ώρα του θανάτου μας επειδή, δεν κάναμε θαύματα ή επειδή δεν θεολογήσαμε ή επειδή δεν φθάσαμε, στην θεία θεωρία. Οπωσδήποτε όμως θα δώσουμε λόγο στον Θεό επειδή δεν πενθήσαμε αδιάλειπτα, επειδή δεν παραμείναμε στην διαρκή σωττήρια λύπη για την αμαρτωλότητά μας.
«Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος αδελφοί μου, ιδού καιρός μετανοίας, ιδού καιρός δακρύων».
Ευχηθείτε Σεβασμιώτατε, να αποκτήσουμε την περίοδο αυτή, το χάρισμα των δακρύων, που έχουν την δυνατότητα να μας επιστρέψουν στην πρωτέρα κατάσταση, στην προπτωτική.
Με αυτές τις σκέψεις ζητώ από όλους Σας, Σεβασμιώτατε Πάτερ και Δέσποτα, πατέρες, αδέλφια μου, Συγχώρηση. Καλή Σαρακοστή!"
Ιεροκήρυξ Αρχιμ. Καλλίνικος Πουλής

Αφιέρωμα εις τον μακαριστόν Αιδεσιμώτατον Αριστείδη Κουτσόπουλο

Βιογραφικό σημείωμα
Ο π. Αριστείδης Κουτσόπουλος, γεννήθηκε στην Αναστάσοβα Καλαβρύτων το 1922.
Εκεί έλαβε την εγκύκλια μόρφωσή του ενώ τελείωσε το Γυμνάσιο στα Καλάβρυτα.
Το 1947 υπηρέτησε στον Ελληνικό στρατό, στις διαβιβάσεις για 40 μήνες, και τιμήθηκε για τον ηρωισμό του στις σφοδές μάχες στο όρος Γκιώνα στον «Συμμοριτοπόλεμο».
Το 1950 φοίτησε στην Εκκλησιαστική σχολή Πύργου για δύο συναπτά έτη.
Το 1952 παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του την κ. Παρασκευή Ζησιμοπούλου και απόκτησε δύο τέκνα τον Αθανάσιο και τον Κωνσταντίνο.
Στις 8/4/1952 χειροτονήθηκε διάκονος στον Ι.Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγίου και δύο μήνες αργότερα χειροτονείτε πρεσβύτερος στην Ι.Μ. Αγίας Τριάδας στις 18/6/1952 από τον μακαριστό επίσκοπο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κυρό Αγαθόνικο και τοποθετείτε εφημέριος στον Ι.Ν. Τιμίου Προδρόμου Δημητροπούλου.
Το 1957 λαμβάνει την πνευματική πατρότητα από τα σεπτά χέρια του μακαριστού επισκόπου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κυρού Γεωργίου.
Εν συνεχεία κατ’ εντολή του επισκόπου κυρού Γεωργίου παρακολουθεί το Φροντιστήριον Πνευματικών στην Ι.Μ. Πεντέλης.
Μετά το πέρας των φροντιστηριακών σπουδών χειροθετείτε Οικονόμος.
Την 1/2/1984 μετατίθεται στον Ι. Ν. Αγίου Ανδρέου Αιγίου.
Το 1996 χειροθετείτε Πρωτοπρεσβύτερος από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιο.
Στις 31/12/2007 μετά από την προτροπή του επισκόπου κατέθεσε την παραίτηση του και συνταξιοδοτήθηκε.
Την 19ην Φεβρουαρίου 2009 κοιμήθηκε εν ειρήνη.
Το έργο του καθ' όλοι την ιερατική του διακονία ήταν πολύπλευρο και σπουδαίο ως αποκορύφωμα όλων ήταν η αναστήλωση του Ι.Ν. Αγ. Ανδρέου μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1995, αλλά και η παρακαταθήκη που άφησε στα χιλιάδες πνευματικά του τέκνα ανά την υφήλιο.

Ομιλία προς τον π. Αριστείδη
30/12/2007
Η σημερινή ημέρα αγαπητοί μου αδελφοί είναι αρκετά φορτισμένη από την αποχαιρετιστήρια ομιλία του πατρός Αριστείδη που μόλις ακούσαμε.
Ο π. Αριστείδης όπως ξέρετε ήταν και είναι ένας ακούραστος Λευίτης του Ευαγγελίου.
Παρόλο της προχωρημένης ηλικίας, είναι πάντα πρόθυμος να βοηθήσει το λογικό του ποίμνιο, και ως καλός ποιμένας «την ψυχή του έδωσε δια αυτό». Πάντα τον πρώτον λόγο στην ζωή του είχε η Εκκλησία και ύστερα η οικογένειά του, τον πρώτον λόγο είχε ο κάθε ένας ενορίτης, και ύστερα τα παιδιά του και η αξιοσέβαστη πρεσβυτέρα του.
Όποτε και να περνούσες από την Εκκλησία μας ο π. Αριστείδης ήταν στο γραφείο του και κάποιον θα εξομολογούσε!
Ο π. Αριστείδης αγαπητοί μου αδελφοί ήταν και είναι χρυσός δοκιμασμένος εν «χωνευτηρίω» είναι ένα διαμάντι, απ' όπου και να τον κοιτάξεις το μόνο που θα δεις είναι φως. Και όπως λέγει το Ιερό Ευαγγέλιο το λυχνάρι δεν το κρύβεις αλλά το βάζεις στο πιο ψηλό μέρος για να φωτίζει, έτσι και εμείς τον π. Αριστείδη δεν θα τον κρύψουμε αλλά θα τον έχουμε εδώ, μαζί μας, όπου θα είναι το φως που θα μας φωτίζει με την ευλογία του, με την εμπειρία του, αλλά και με την αγάπη του, διότι εδώ είναι το σπίτι του, εδώ έδωσε τις μάχες, και πραγματικά ήταν πολλές και μεγάλες.
Εγώ προσωπικά δεν τον αποχαιρετίζω αλλά του εύχομαι μέσα από την καρδιά μου καλή συνέχεια από την νέα σκοπιά γιατί παρόλο που θα είναι συνταξιούχος θα είναι εν ενεργεία στις καρδιές και στις ψυχές όλων μας. Άξιος!!!

Η ομιλία του πατρός Αριστείδη στο Ιωβηλαίο που τιμήθηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιο για τα πεντήκοντα και πλέον ιερατικά έτη

Σεβασμιώτατε,
Σεβαστοί πατέρες,
Αξιότιμοι κύριοι Δήμαρχοι Καλαβρύτων και Αιγίου
Αξιότιμοι Κύριοι εκπρόσωποι των αρχών,
Κυρίες και Κύριοι,
Συναισθήματα πνευματικής χαράς και αγαλιάσεως κυριαρχούν την ψυχή μου σήμερον που η τοπική Εκκλησία μας ήτις "εστίν ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας" κατά τον ιερόν Αυγουστίνον, με πρωτοβουλία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Αμβροσίου όστις "ιεταται εις τόπον και τύπου Χριστού" κατά τον άγιον Ιγνάτιον τον Θεοφόρον, τιμά την ταπεινότητά μου με το χρυσούν Ιωβηλαίον συμπληρώσας πεντήκοντα και τρία έτη αδιαλείπτου διακονίας εις το Ιερόν Θυσιαστήριον.
Πέραν αυτών των συναισθημάτων ομολογ΄πως με δυσκολίαν συγκρατώ την συγκίνησίν μου και αισθάνομαι επιτακτικήν την ανάγκην όσον ποτέ άλλοτε να δοξάσω τον άγιον Τριαδικόν Θεό δια το μέγα Του έλεος και την πολλήν προς την ταπεινότητά μου αγαθότητα Του, παράλληλα δε να εκφράσω εκ
βάθους καρδίας απείροω νικας ευχαριστίας προς την υμετέραν Σεπτήν Σεβασμιότητα, δια την πατρικήν αγάπην και εκτίμησιν που εκδηλώνει προς την ταπεινότητά μου.
Ταπεινώς φρονώ πως δεν ήταν υπερβολή να ομολογήσω ότι εις το πρόσωπόν Σας δεν διακρίνω μόνον τον επίσκοπο της τοπικής μας Εκκλησίας, αλλά διακρίνω σαρκομένην αυτή ταύτην την αγάπην όπως παρουσιάζει ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης "ως πηγή ελέους, πέλαγος φιλανθρωπίας θάλασσα ταπεινώσεως".
Τα όσα ελέχθησαν υπό του προλαλήσαντος πατρος Χρήστου Τσάκαλου αρχιερατικού επιτρόπου Αιγίου, δεν επιθυμώ να τα σχολιάσω ίνα μη ο εγωισμός και η οίσις αιχματωτίσουν αυτή την στιγμή την ψυχή μου και βεβηλώσουν την χαράν και την συγκίνησιν μέσα στην καρδιά μου.
Αντιπαρέρχομαι λοιπόν τον πειρασμό τούτον υπακούοντας εις τον φιλοκαλικόν λόγον "αυτοπαινέτους μισεί ο Θεός, ο αίπενος της καλής ημών πράξεως διδόσθω υπ' άλλων.
Ομολογώ όμως πωε δεν μπορώ να αντισταθώ χωρίς να εκφράσω δια πολλοστήν φοράν την ευγνωμοσύνην μου σε λίαν σεβαστά και αγαπητά πρόσωπα τα οποία αποτέλεσαν σταθμούς στην πορεία της ζωής μου και συνέβαλαν τα μέγιστα εις την διαμόρφωσιν της προσωπικότητάς μου και της ιερατικής μου διακονίας.
Με συγκίνησιν ενθυμούμαι τον παλιόν Γέροντα Πορφύριον Κουτσόπουλο Ιερομόναχον της Ιεράς Μονής Αγίων Θεοδώρων Αροανίας, θείον μου αδελφόν του πατέρα μου. Οσάκις επεσκεπτόμουν ως εαρός την Ιεράν Μονήν τότε που ευρίσκετο στην ακμή της στην δεκαετία του 1930, εθαύμαζα την ασκητικήν ζωήν των πατέρων την φιλοθεΐαν, την φιλαδελφία, την φιλοκαλίαν των. Αναλοίωτες παραμένουν στην μνήμη μου οι στιγμές εκείνες που έζησα μετέχοντας εις τους Ιεράς Ακολουθίας της Μονής με το λιγοστό ιλαρό φως των κανδήλων των Αγίων.
Ο πατήρ Πορφύριος θέρμανε μέσα μου την πίστιν εις τον Θεόν με αποτέλασμα να συνειδητοποιήσω ενωρίς αυτά που κάλιστα επισημαίνει ο Μέγας Αθανάσιος, πρώτον την έξιν την επ' αυτής γινομένην" δηλαδή την αρετή και γενικά το ήθος που προέρχεται από την πίστη, και δεύτερον "το επιχορηγούμενον εκ Θεού τω πίστιν έχοντι πνεύμα" δηλαδή την χάριν του αγίου Πνεύματος που χορηγεί ο Θεός σ' αυτόν που έχει πίστη. Παράλληλα 'εσπειρε μέσα στην ψυχή μου την προς τον Θεόν αγάπη ως μοναδική οδο Θεογνωσίας αφού "ο Θεός αγάπη εστίν" κατά τον Ευαγγελιστήν Ιωάννη, δεδομένου ότι η αγάπη είναι το πλήρωμα του Νόμου η σύναψις των εντολών η πρυτανεύουσα των αρετών" κατά τον Διάδοχο Φωτικής, παράλληλα με την αγάπη την ελπίδα εις τον Θεόν η οποία αποτελεί "κράτος αγάπης αφανισμός"
Αυτή ήτο ταπεινώς φρονώ μεγαλυτέρα και αξιολογοτέρα προσφορά του πατρός Πορφυρίου, προς την ταπεινότητά μου πέραν της οικονομικής επιβαρύνσεως που επωμίσθη δια την εγκύκλιον μόρφωσίν μου και την εκκλησιαστικήν μου εκπαίδευση που δεν ήτο αμελητέα στα δύσκολα εκείνα προπολεμικά χρόνια.
Επιθυμώ επίσης να εκφράσω την ευγνωμοσύνην μου προς τον μακαριστόν Μητροπολίτην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κυρόν Αγαθόνικον ο οποίος με ηλίευσεν εις την σαγήνην της Εκκλησίας ώστε να λάβω την μεγάλη απόφαση να περιβληθώ το ιερατικό σχήμα παρόλο που τότε με τον Νόμο 751 είχα διορισθή υπάλληλος εις τα κεντρικά γραφεία του Ο.Τ.Ε. Αθηνών, θέσιν η οποία προεξοφλούσε μιαν λαμπράν ιεραρχικήν και οικονομικήν εξέλιξιν. Ο μακαριστός Μητροπολίτης κυρός Αγαθόνικος συνέβαλε να υλοποιηθή το όνειρό μου και να εκπληρωθή ο πόθος της καρδιά μου που ήτο η Ιερωσύνη. Έτσι εκ των σεβασμίων χειρών του έλαβα τον πρώτον και δεύτερον βαθμόν της ιεροσύνης και κατεστάθην εφημέριος του Ιερού Ναού Τιμίου Προδρόμου Δημητροπούλου το 1952, και στην συνέχεια το έτος 1957 έλαβα ενταλτήριον γράμμα πνευματικής πατρότητας.
Στην συνέχεια θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνην μου προς τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Καλαβρ'υτων και Αιγιαλείας κυρόν Γεώργιον ο οποίος εκτιμήσας την ταπεινήν μου διακονία ενδιεφέρθη δια την αρτιωτέραν κατάρτησιν μου και με συστατική του επιστολή παρηκολούθησα το φροντηστήριον Πνευματικών εις την Ιεράν Μονήν Πεντέλης όπου εγνώρισα και ήκουσα διακεκριμένους Ιεράρχας με άρτιαν θεολογικήν παιδεία, πατερική εμπειρία και ποιμαντική ανησυχία. Στην συνέχεια παρά των σεπτών χειρών του προχειρίσθην οικονόμος.
Τέλος δε θα ήθελα να εκφράσω απείρους υικάς ευχαριστίας προς την υμετέραν σεπτήν Σεβασμιωτητα δι' όσο εποιήσατε και ποιείτε προς την ταπεινότητά μου, φοβούμαι όμως πως αν θα αναφερθώ αναλυτικά θα προσκρούσω προς την σεμνότητά σας και την ταπεινότητά Σας δια τούτο και δεν επεκτείνομαι περισσότερο, δεν μπορώ όμως να μην μνημονεύσω ότι αποτέλεσμα της δικής σας αγάπης ήτο η αιτία της μετάθεσεως μου από την ενορία Δημητροπούλου εις την ενορία του Αγίου Ανδρέου Αιγίου το1984, αποτέλεσμα της δική Σας αγάπης ήτο η προχείρησις μου εις Πρωτοπρεσβύτερον το1996, αποτέλεσμα της δική Σας αγάπης είναι η διοργάνωσης της τιμητικής ταύτης εκδηλώσεως προς το ταπεινόν προσωπόν μου.
Θα ήτο παράλειψις εάν δεν εκφράσω την ευγνωμοσύνην μου προς τα μέλη της οικογενειάς μου την Πρεσβυτέρα μου και τα αγαπητά μου παιδιά οι οποίοι αβίαστα και αγόγγυστα σαν άλλος Κηρυναίος σήκωσαν τον Σταυρόν των Ιερατικών μου καθηκόντων.
Θα ήτο παράλειψις εάν δεν εκφράσω την ευγνωμοσύνην μου και δεν ευχαριστήσω τους κατά καιρούς συνεργάτας και μέλη της Εκκλησιαστικής Επιτροπής, χωρίς την στήριξιν των και την συμπαράστασιν των δεν θα είχα προσφέρει ότι στην υπερπεντηκονταετή Ιερατική μου διακονία προσέφερα.
Τώρα Σεβασμιώτατε Δέσποτα ογδοηκοντούτης και πλέον λευκανθέο επί του Ιερού θυσιαστηρίου είναι καιρός όχι για τιμητικές εκδηλώσεις αλλά είναι καιρός να κάνω τον απολογισμόν αυτής της πεντηκονταετούς και πλέον διακονίας εις τον Αμπελώνα του Κυρίου, και τολμώ να πω πως παρά τις όποιες αδυναμίες μου και τα όποια πάθη και ατάλειες κατέβαλα κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε ο Χριστός καθημερινά να καταγγέλεται, το ορθόδοξο φρόνημα να προβάλλεται η ορθόδοξος Πνευματικότης να βιούται.
Ο χρόνος όμως της εμής αναλύσεως εφέστηκεν και μετά του Αποστόλου τολμώ να πω την πίστιν τετήρηκα τον δρόμον τελέλεκα, ευχυθείτε Σεβασμιώτατε Δέσποτα ίνα έχω καλήν αποόγίαν ενώπιον του φοβερού βήματος του Κυρίου, προς τούτο αιτώ τις προσεχές όλων και πιστεύω εις την δύναμιν της προσευχής των χιλιάδων πνευματικών μου τέκνων τα οποία παρακαλώ τώρα να προσεύχονται περισσότερον διά την ταπεινότητά μου, όπως παράλλλα επικαλούμαι και τις πρεσβείες του ενδόξου Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου και του αγίου ενδόξου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου τους Ναούς των οποίων ταπεινά διηκόνησα, πιστεύοντας ακράδαντα εις την παρησίαν των και την δύναμιν της μεσιτείας των διότι οι άγιοι μας "τω ουρανίω θυσιαστηρίω παρεδρεύοντες διακονούσι τοις ευχομένοις όσα εν θέλωσι παρά τω βασιλεί των Ουρανών ανυειν δύναται" κατά τον Ιερόν Χρυσόστομον.
Ευχυθείτε Σεβασμιώτατε Δέσποτα, Σεβαστοί μου Πατέρες και αγαπητοί μου αδελφοί ίνα ακατακρίτως παραστώ ενώπιων του φοβερού βήματος του Κυρίου και ακούσω της μακαρίας εκείνης φωνής "ευ δούλε αγαθέ και πιστέ είσελθε εις την χαράν του Κυρίου" διά να συνεχείσω εκεί εις το επουράνιον θυσιαστήριον να δοξολογώ τω Πατρί και τω Υιώ και τω αγίω Πνεύματι ότι πρέπει πάσα δόξα τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν
ΨΗΦΙΣΜΑ ΔΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
π. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ ΚΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ.
Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού Αγίου Ανδρέου Αιγίου συνεδρίασε εκτάκτως χθες την 19ην Φεβρουαρίου 2009 και ώρα 11η πρωινή με θέμα:
ΤΟΝ ΑΙΦΝΙΔΙΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ π. ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ ΚΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ.
Λαμβάνοντας υπ’ όψιν την επί μακράν διακονία του εις στον ως άνω Ιερό Ναό όπου τον διακόνησε με ιερόν ζήλον, αγάπη, ταπείνωση, καλοσύνη και προθυμία, αποφάσισε τα εξής:
1. Οι σημαίες του Ιερού Ναού να κυματίζουν μεσίστιες,
2. Να καταγραφεί το όνομα του πατρός Αριστείδη στα δίπτυχα των διατελεσάντων κεκοιμημένων Ιερέων της ενορίας.
3. Να εκφράσουν τα θερμά συλλυπητήρια, προς τους οικείους του,
4. Σύσσωμο το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο να ακολουθήσει την εκφορά τού μεταστάντος,
5. Αντί στεφάνου κατέθεσε σημαντικό χρηματικό ποσό, υπέρ του Ιερού Ναού μας,
6. Να δημοσιευθεί το παρόν ψήφισμα διά του τύπου.
Μη υπάρχοντος ετέρου θέματος ελύθη η συνεδρίασις.
Ἐν Αἰγίῳ τῇ 19/2/2009
Ὁ Πρόεδρος

Ἄγγελος Σπυρόπουλος.
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

Έθιμα της Καθαράς Δευτέρας


Η Καθαρά Δευτέρα είναι το τέλος των Απόκρεω και η πρώτη μέρα της Σαρακοστής.
Η λέξη Καθαρή εκκλησιαστικά σημαίνει το ξεκίνημα της κάθαρσης των Χριστιανών που αρχίζει με νηστεία.
Από την Καθαρά Δευτέρα ξεκινάει η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Απαραίτητα στοιχεία της αποκριάς θεωρούνται τα κούλουμα και ο χαρταετός.
Με τον όρο κούλουμα, εννοούμε τη μαζική έξοδο του κόσμου στην ύπαιθρο και τον εορτασμό της Καθαράς Δευτέρας έξω στην φύση.
Τα κούλουμα είναι γνωστά και σαν κούλουμπα, κούμουλες, κουμουλάθες ή κούμουλα. Είναι ένα παραδοσιακό λαϊκό πανηγύρι
Σύμφωνα με τον πατέρα της ελληνικής λαογραφίας Νικόλαο Πολίτη η προέλευση της λέξης είναι λατινική, από το cumulus που εκτός από την σημασία του σωρού, σημαίνει και την αφθονία, το περίσσευμα, το πέρας, αλλά και τον επίλογο.
Η γιορτή της Καθαράς Δευτέρας θεωρείται ο επίλογος των βακχικών εορτών της αποκριάς, οι οποίες ουσιαστικά αρχίζουν την Τσικνοπέμπτη και τελειώνουν την Καθαρά Δευτέρα.
Σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδος την Καθαρά Δευτέρα καθαρίζουν ό,τι απόμεινε από τα μη νηστίσιμα φαγητά της αποκριάς, διότι και τέτοιου είδους λιχουδιές γεύονται μερικοί, αντί για λαγάνες, χαλβά, ελιές και πίκλες που προτιμούν οι πιο πολλοί, σαν αποτοξίνωση από τα πλούσια φαγοπότια της αποκριάς.
Σε άλλα μέρη της Ελλάδας, όπως π.χ. στην Ήπειρο, οι νοικοκυρές καθαρίζουν τις κατσαρόλες και όλα τα χάλκινα σκεύη από τα λίπη της αποκριάς με ζεστό σταχτόνερο μέχρι ν' αστράψουν και βάφουν άσπρα τα πεζοδρόμια.
Αντίθετα άλλοι βάφουν μαύρα τα πρόσωπά τους με καπνιά ή μπογιά παπουτσιών, καθώς χορεύουν και μεθούν όλη την ημέρα σε υπαίθριες συγκεντρώσεις.
Απαραίτητο συμπλήρωμα της Καθαράς Δευτέρας αποτελεί το πέταγμα του χαρταετού, του αστεριού στα ψηλώματα.
Τους χαρταετούς τους κατασκεύαζαν παλιά μόνοι τους με καλάμια και χαρτί. Ήθελαν μαστοριά στο ζύγισμα. Αν δεν τα κατάφερνες να τα ζυγιάσεις χαρταετό ψηλά δεν έβλεπες.
Με το χαρταετό πέταγαν μακριά κάθε έγνοια του χειμώνα, με τον ερχομό της άνοιξης.
Καθαρά Δευτέρα έθιμα στην Ηλεία
Η Καθαρά Δευτέρα γιορτάζεται στην εξοχή με νηστίσιμα,
που δεν κόβουν λίξα και κρασί, γι' αυτό και γυρίζουν μεθυσμένοι
(όπως λέγαν στο Χάβαρι).
Τα κοινά έθιμα είναι το άζυμο ψωμί δηλαδή η λαγάνα και τα λογιών νηστίσιμα φαγώσιμα (μαρουλάκια, κρεμύδια και σκόρδα, ταραμάς, ελιές, φασολάδες λευκές, βοβριά κ.α.).
Στον τόπο μας τα βρασμένα κουκιά ήταν σήμα κατατεθέν της ημέρας. Οι νοικοκυρές ζύμωναν ψωμί λιζό, την μπουγάτσα. Πάμε να χαλάσουμε τα Κούλουμα, λέγαν οι Καρδαμαίοι.
Η προετοιμασία εκεί αρχίζει από τους μπακάληδες που πουλούν βρασμένα κουκιά με ρίγανη και όλα τα νηστίσιμα. Τόση ήταν η κίνηση στον καρδαμά τότε, που οι έμποροι και οι καταστηματάρχες ζήτησαν να καθιερωθεί η ημέρα αυτή ως αργία και ημέρα πανηγυριού. Ο Πρόεδρος συγκαλεί Κοινοτικό Συμβούλιο.
Στις 28-2-1954 καθορίζεται η αργία και το πανηγύρι, με όλα τα σχετικά καταστήματα να εξυπηρετούν τους πανηγυριστές και δημιουργεί αγροτική παρέλαση, με ανθοστολισμένα "άρματα" και μεταμφιεσμένους.
Οι Αγραπιδοχωρήτες που εγκαταστάθηκαν στην Ηλεία έφτιαχναν και τα αλμυροκούλουρα. Οι κοπέλες αν με το μακαρόνι της Τυρινής δεν έβλεπαν στον ύπνο τους ποιον θα πάρουν για άνδρα, τότε την Καθαρά Δευτέρα έτρωγαν αλμυροκούλουρα, και δεν έπιναν καθόλου νερό για να πάει ο μέλλον σύζυγός τους στο όνειρό τους, να τους δώσει νερό να ξεδιψάσουν.
Έλεγαν: "Τρώνε την αλμυροκουλούρα για να δούνε ποιον θα πάρουνε" . Το έθιμο αυτό υπάρχει σε πολλές περιοχές.
Αλλού την παραμονή της Καθαράς Δευτέρας οι γυναίκες έβγαζαν βορβούς. Πρόσεχαν ο πρώτος να είναι ο μεγαλύτερος. Τον τοποθετούσαν με τα φύλλα του το πρωί της Καθαράς Δευτέρας στην πόρτα του σπιτιού. Το βράδυ τον έβγαζαν στη μαλάθα του ψωμιού μέχρι το Πάσχα, για να είναι φτούρια το ψωμί του σπιτιού.
Την ημέρα αυτή ήταν συνήθεια να μαζεύονται οι περισσότεροι σε συγκεκριμένους τόπους, για να γιορτάζουν τα "Κούλουμα".
Οι Σαβαλαίοι πήγαιναν σε τόπο γεμάτο από Σπέντζες, στην Σπετζολουλουδιά.
Οι Αμαλιαδαίοι διάλεγαν την Φραγκαβίλα.
Στην περιοχή αυτή λάμβαναν χώρα και κάποια δρώμενα.
Το κάψιμο του Καρνάβαλου, ο γάμος και η κηδεία, οι γαϊδουροδρομίες και άλλα παιχνίδια, που τα συνόδευαν μουντζουρώματα και αλευρώματα κ.α.
Με την Καθαρο-Δευτέρα ξεκινούσε η Μεγάλη Σαρακοστή, οι πρώτες τρεις μέρες επέβαλαν αυστηρή νηστεία. Όχι μόνο δεν έτρωγαν λάδι οι νηστικοί, μόνο νερό έπιναν.
Το βράδυ λίγες σταφίδες να ξεγελάσουν την σφοδρή πείνα τους.
Έτσι θεωρούσαν τον εαυτό τους άξιο της θείας Κοινωνίας με την λειτουργία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων, την Τετάρτη που ακολουθούσε.
Άξιοι για την θεία Κοινωνία, αλλά και το αντάλλαγμα της σοβαρό.
Κι αυτό φόβιζε προπάντων τις γριές. Έτσι δεν μπορούσαν να ευχαριστηθούν την Τυρινή (Τουρνή) με τα καλούδια της.
Η κατάσταση αυτή γέννησε την παροιμία: Όσο συλλογάται η γριά το Τρίμερο, μαύρη Τουρνή (Τυρινή) την πάει.


Αναγνώστες