Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Ιουδαϊσμός (μέρος Β’)

Η Μεσσιανική ιδέα επεκράτησε από αρχαιοτάτων χρόνων στο λαό του Ισραήλ και ήταν ένα από τα σπουδαιότερα χαρακτηριστικά της θρησκείας του.
Η ελπίδα για την εγκαθίδρυση επιγείου Βασιλείας, δια της οποίας θα υπετάσσετο η λατρεία των ειδώλων και όλοι οι λαοί θα επέδραμον στην λαμπρότητα μιας μελλοντικής Ιερουσαλήμ, ποτέ δεν έσβησε. Ήταν συνεχής και μαρτυρείται από διάφορες εποχές. Είναι επίσημη στηριζόμενη επί συλλογής βιβλίων που βεβαιώθηκαν ως θεόπνευστα από την Ιουδαϊκή συναγωγή.
Η προσδοκία και η ελπίδα αυτή ικανοποιήθηκε δια του Χριστιανισμού, ο οποίος δύναται να θεωρηθεί ως συνέχεια της θρησκείας του Ισραήλ και ως τελείωση αυτής. Ο Χριστιανισμός αποκαλύπτει και πραγματοποιεί την αληθινή ένωση Θεού και ανθρώπου, την οποία οι μεν Εθνικοί ζητούσαν, το δε Ισραήλ προσδοκούσε[1].
Βέβαια αυτός ο αποχωρισμός του Χριστιανισμού από τον Ιουδαϊσμό ήταν αποτέλεσμα πολλών ετών και το αρχικό ερώτημα ήταν κατά πόσο θα έπρεπε να παραμείνει κλάδος του Ιουδαϊσμού ή να γινόταν καινούργια και ανεξάρτητη θρησκεία.
Η τάση που προτίμησε την ρήξη με τον Ιουδαϊσμό επικράτησε τελικά και συνδέθηκε με το όνομα του Αποστόλου Παύλου ως Αποστόλου των Εθνών. Η ιδέα του Μεσσία ως απεσταλμένου του Θεού, για την ίδρυση επίγειας βασιλείας, δεν συμφωνούσε με την Χριστιανική άποψη η οποία βεβαίωνε πως η άφιξη του Μεσσία είχε γίνει χωρίς να την αντιληφθούν. Έτσι, απ᾿ αρχής ο Χριστιανισμός συναντά μια αντίδραση του Ιουδαϊσμού η οποία λαμβάνει συνεχώς διαστάσεις.
Υπήρχαν όμως και άλλα αίτια[2] Ένα από αυτά ήταν και οι διωγμοί που εξαπέλυσαν οι Ρωμαίοι ενάντια στους Ιουδαίους και οι επιβαλλόμενοι φόροι σ᾿ αυτούς. Επίσης ότι το Χριστιανικό κήρυγμα απευθυνόταν σε όλες τις φυλές και λαούς και ιδιαίτερα στο θέμα της περιτομής που εγένετο διάκριση.
Η ρήξη είχε επέλθει και το μίσος των Εβραίων κατά των Χριστιανών συνεχώς μεγάλωνε. Οι Φαρισαίοι άρχισαν να ανησυχούν με την εξάπλωση του Χριστιανισμού και τα κηρύγματα των Αποστόλων και έτσι άρχισε ένας θανάσιμος αγώνας εναντίον τους. Μάρτυρας διά λιθοβολισμού των πρώτων συγκρούσεων υπήρξε ο Άγιος πρωτοδιάκονος Στέφανος. Οι Φαρισαίοι εξαπέλυσαν μεγάλους διωγμούς κατά των Χριστιανών και ειδικότερα των Ελλήνων, οι οποίοι περισσότερον κάθε άλλου λαού διέσωσαν και διέδωσαν τον Χριστιανισμό.
Όλες οι παροικίες της διασποράς των Εβραίων άρχισαν την έντονη δυσφήμηση των Χριστιανών. Αργότερα τον 5ο και 6ο αιώνα μ.Χ. αποκαλύπτονται οι πολέμιοι του Χριστιανισμού Εβραίοι με τις συνεχείς πολιτικές ραδιουργίες κατά της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Το 614μ.Χ., βοήθησαν τους Πέρσες για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ όπου εσφάγησαν 90.000 χριστιανοί.
Η εχθρότης των αμετανοήτων Εβραίων φαίνεται και από την εμφάνιση τωου Μωαμεθανισμού, στην υπόθεση του οποίου αποφασιστικό ρόλο έπαιξε ο Ιουδαϊκός παράγων. Έχει αποδειχθή ότι ο Ισλαμισμός εγεννήθη με την πρωτοβουλία των Εβραίων, για να φρενάρει την εξάπλωση του Χριστιανισμού[3].
Η ύπαρξη μυστικής Εβραϊκής κυβερνήσεως φαίνεται ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο για την πτώση της Κων-πόλεως το 1453μ.Χ. Όπως το μίσος παλαιότερα εστρέφετο κατά της παλαιάς Ρώμης, έτσι και μετέπειτα εστράφη κατά της Νέας Ρώμης. Ακόμη, προκειμένου να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη, προσπάθησαν να αποδείξουν ότι ο Ιησούς ανήκε στην αίρεση των Εσσαίων.
Ένα στοιχείο που έτυχε εκμεταλλεύσεως για να αποδοθούν στον Ιησού κομμουνιστικά δόγματα. Τι βλέπουμε σήμερα; ο επονομαζόμενος «Χριστιανικός Σοσιαλισμός» μάλλον έχει βασιστεί σ᾿ αυτήν την υπόθεση.
Ακατονόμαστες βλασφημίες διά τον Χριστό και τον Χριστιανισμό αναφέρεται όχι μόνο στην Καμπάλα, άλλα και στο Ταλμούδ. Και δεν φθάνει αυτό. Ιδιοποιούνται την Βίβλο λέγοντες ότι κατέχουν την κωδική γλώσσα και τα κλειδιά (κώδικες της Καμπάλα). Κατ᾿ αυτόν τον τρόπον υπαινίσσονται σαθρότητα στο οικοδόμημα του Χριστιανισμού, καθόσον τα νοήματα και οι έννοιες της Βίβλου έχουν εκλειφθή διαφορετικά από τους Χριστιανούς.
Η απάντηση στο ερώτημα, τι επιχειρείται με αυτό, είναι απλή. Η διάβρωση του Χριστιανισμού. Εκ της διασποράς των Εβραίων λαμβάνει υπόσταση ο σχεδιασμός της πολεμικής ενάντια στον Χριστιανισμό.
Μία εκ των πηγών του Ιουδαϊσμού είναι το Τολεδώθ Γιεσούα που εγράφη τον Μεσαίωνα. Αυτό το βιβλίο ένα μόνον σκοπό έχει. Να μειώσει όσο είναι δυνατό τον Ιησού Χριστό, ώστε να μπορεί να σβήσει κάθε Χριστιανική επίδραση στους Εβραίους. Σε γενικές γραμμές, επιχειρείται μια αναθεώρηση του βίου του Χριστού. Βλασφημεί την γέννησή του, αναφέρεται στα διάφορα θαύματα ότι έγιναν με μαγικό τρόπο, τον κατηγορεί ότι δίδασκε την κατάργηση του Μωσαϊκού νόμου και, με πλαστές ιστορίες και μύθους, προσπαθεί να υποβαθμίσει και εξευτελίσει το μέγα γεγονός της Αναστάσεως. Ακόμη και γι᾿ αυτό, χρησιμοποιεί ιστορικές ανακρίβειες, όπως την προσυνεννόηση των μαθητών με την Αυτοκράτειρα Ελένη η οποία γεννήθηκε 259 χρόνια αργότερα. Πάνω σ αυτά στηρίχθηκε ο Αμπελάϊν για τον βίο του Χριστού και έγραψε τόμους αισχρολογίας και ψεύδους.
Παρ᾿ ότι οι προφητείες εκπληρώθηκαν κατά γράμμα στο πρόσωπο του Ιησού, οι Εβραίοι δεν τις πρόσεξαν. Ο προφήτης Ησαΐας έλεγε ότι ο Υιός του Θεού θα ερχόταν να υποφέρει και μάλιστα να παραδοθεί σε θάνατο για τον λαό του, ώστε να τον καθαρίσει από την αμαρτία. Τα γεγονότα όμως και η ψυχολογία του λαού διαμόρφωσαν άλλου είδους έλευση για τον Μεσσία.
Οι καταπιέσεις εκ μέρους της Ρωμαϊκής κατοχής γιγάντωσαν το πατριωτικό φρόνιμα των Εβραίων. Αυτό το όνειρο λοιπόν, αυτή η προσδοκία, απαιτούσε όλο και περισσότερη σημασία. Η ελπίδα για την απελευθέρωση από τον Μεσσία είχε εθνικιστικό και πολιτικό χαρακτήρα.
Η Εβραϊκή εγκυκλοπαίδεια γράφει: οι Εβραίοι διψούσαν να δουν τον απελευθερωτή τους, τον απόγονο του Δαβίδ, που θα τους απάλλαζε από τον μισητό ζυγό των ξένων σφετεριστών της λαϊκής εξουσίας και θα ίδρυε μία βασιλεία ειρήνης και δικαιοσύνης. Πως λοιπόν θα ήταν δυνατό στους τότε Εβραίους με τέτοιες προϋποθέσεις, να καταλάβουν ότι ο Χριστός δεν κατέβηκε από τον σταυρό επειδή δεν το ήθελε ο ίδιος;
Ακόμη και αυτοί οι μαθητές του δεν άκουσαν με ενθουσιασμό, ή δεν κατάλαβαν τα λόγια του διδασκάλου τους που αναφερόταν στα Πάθη και την Σταύρωσή του. Αργότερα, τον εγκατέλειψαν όταν είδαν την σύλληψή του. Όλες οι ελπίδες τους εξανεμίστηκαν όταν τον είδαν επάνω στον σταυρό. Όμως εκ των υστέρων, κατάλαβαν το λάθος τους. Οι Εβραίοι όμως όχι. Τα πολιτικά πάθη πολλές φορές παραμορφώνουν την θρησκευτική πίστη.
Έτσι, ο Ισραήλ αρνούμενος τον Μεσσία Ιησού, κατέληξε στη λύση του πρακτικού Σιωνισμού. Αυτά που δεν ευδοκίμησαν στις ελπίδες του, προσπάθησε και προσπαθεί, να τα αποκτήσει με άλλα μέσα [4]
Ας δούμε όμως τι προφήτευσε ο Ιησούς γι᾿ αυτήν την περίπτωση που με τον θάνατό του οι Εβραίοι σφετερίστηκαν την ιδιότητά του ως Μεσσία.
Ομιλώντας στην συναγωγή των Εβραίων ο Ιησούς, στην παραβολή της Αμπέλου είπε τα παρακάτω λόγια: «υπήρχε κάποτε ένας οικοδεσπότης, ο οποίος φύτεψε ένα αμπέλι, το περίφραξε και έκτισε και έναν πύργο. Το νοίκιασε σε γεωργούς και έφυγε σε ξένη χώρα. Όταν έφτασε ο καιρός των καρπών έστειλε τους δούλους του προς τους γεωργούς, να πάρουν τους καρπούς του. Αλλά οι γεωργοί αφού συνέλαβαν τους δούλους, έναν έδειραν, άλλον σκότωσαν, άλλον λιθοβόλησαν. Πάλι έστειλε άλλους δούλους περισσότερους από τους πρώτους και έκαναν και σ᾿ αυτούς τα ίδια. Τελευταίο μάλιστα, έστειλε προς αυτούς τον υιόν του και είπε «θα ντραπούν τον υιόν μου». Οι γεωργοί, όταν είδαν όμως τον υιόν, ποτέ είπαν μεταξύ τους: αυτός είναι ο κληρονόμος ας τον σκοτώσουμε για να κατάσχουμε την κληρονομίαν του˙ και αφού τον συνέλαβαν τον οδήγησαν έξω από το αμπέλι και τον σκότωσαν. Όταν όμως έρθει ο ιδιοκτήτης του αμπελιού τι θα κάνει στους γεωργούς εκείνους;» Και απάντησαν οι παρακολουθούντες: «θα τους εξολοθρεύση με τον χειρότερο τρόπο και το αμπέλι θα το δώσει σε άλλους γεωργούς, οι οποίοι θα του παραδώσουν τους καρπούς στον καιρό τους». Και λέγει σε αυτούς ο Χριστός: «ποτέ δεν διαβάσατε τις γραφές ότι ο λίθος που απέρριψαν οι οικοδόμοι έγινε ακρογωνιαίος λίθος˙ από τον Κύριον έγινε αυτό και φαίνεται θαυμαστό στα μάτια σας; Δια τούτο σας λέγω, ότι θα αφαιρεθεί από εσάς η Βασιλεία του Θεού και θα δοθεί σε έθνος το οποίο θα αποφέρει τους καρπούς και εκείνος που θα πέσει πάνω σ᾿ αυτόν τον λίθο θα συντριβή και εκείνος στον οποίον θα πέσει, θα τον κάνει κομμάτια» [ 5].
Και όταν άκουσαν οι Αρχιερείς και οι Φαρισαίοι τις παραβολές Του, κατάλαβαν ότι ομιλεί γι᾿ αυτούς. Και ενώ ζητούσαν να τον συλλάβουν, φοβήθηκαν τα πλήθη του λαού, διότι τον θεωρούσαν προφήτη…συνεχίζεται
------------------------
[1] Π. Τρεμπέλλα: Απολογητικαί Μελέται, τ. Δ, σ. 82
[2] I. Lentsman: οι ρίζες του Χριστιανισμού αποχωρισμού των Χριστιανών από τους Ιουδαίους.
[3] Ι. Αντωνόπουλου: Παγκόσμιος Συνωμοσία
[4] Μητρ. Μελετίου: Τι είναι ο Χριστός, σ. 80.
[5] Ματθ. ΚΑ΄, 33-46
Πηγή: «Χριστιανική επιχειρηματολογία» Αλέξανδρου Η. Σπυράκη, Αθήνα 1993

Πέμπτη, 29 Απριλίου 2010

Αθάνατη Ελλάδα!!

Στις 7 Φεβρουαρίου 1825 κι ενώ η επανάσταση βρισκόταν σε πολύ κρίσιμη καμπή, «συνωμολογήθη εν Λονδίνω, εθνικόν δάνειον δύο εκατομμυρίων χρυσών λιρών, δια την χρηματοδότησιν του αγώνος». Ρίξτε μια ματιά στην κατανομή αυτού του δανείου:
- Το δάνειο συμφωνείται στο 55% της ονομαστικής του αξίας, για να καλυφθούν οι επισφάλειες των Άγγλων πιστωτών, δηλαδή αυτομάτως τα 2.000.000 γίνονται 1.100.000 λίρες(!!!). Εμείς βέβαια πληρώναμε τόκους για 2.000.000.
Από τα 1.100.000 κρατούνται προκαταβολικά:
- Τόκοι δύο χρόνων 200.000 λίρες
- Μεσιτικά 68.000 λίρες
- Εξαγορά ομολογιών δανείου 212.000 λίρες
- Συμβολαιογραφικά 13.700 λίρες
- Έξοδα Ελλήνων (!) μεσαζόντων 15.487 λίρες.
Από τα εναπομείναντα, στέλνονται στις ΗΠΑ 156.000 λίρες για την κατασκευή δύο φρεγατών. Τελικά κατασκευάστηκε μόνο μία, που ήρθε στην Ελλάδα μετά το τέλος της επανάστασης και την έκαψε ο Ανδρέας Μιαούλης με τα ίδια του τα χέρια την 1η Αυγούστου 1831 στο λιμάνι τού Πόρου, όταν επαναστάτησε κατά του Καποδίστρια και τα στρατεύματα τού Κυβερνήτη έκαναν γιουρούσι για να καταλάβουν τον εξεγερμένο στόλο. (Δεν το ξέρατε ούτε αυτό, έτσι;)
Επίσης, 123.000 λίρες μένουν στην Αγγλία για την αγορά έξι πολεμικών πλοιαρίων. Πήραμε μόνο το «Καρτερία» μετά την επανάσταση. Συνεχίζουμε:
- Για μισθοδοσία φιλέλληνα(;) Κόχραν 37.000 λίρες
- Για αποπληρωμή πολεμοφοδίων 77.200 λίρες
- Διάφοροι λογαριασμοί (;;!!) 47.000 λίρες
Έτσι, από τα 2.000.000 χρυσές λίρες, έφθασαν τελικά στην Ελλάδα μόλις 190.000 λίρες. Αντί αυτά τα ελάχιστα που απόμειναν να πάνε στον αγώνα κατά των Τούρκων, κατασπαταλήθηκαν στον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους Μωραϊτες και τους Ρουμελιώτες. Οι καπεταναίοι στρατολογούσαν κόσμο για να χτυπήσουν τους εσωτερικούς εχθρούς και πληρωνόντουσαν από τα λεφτά του δανείου. Άλλο πλιάτσικο κι εκεί, πέραν του γεγονότος ότι Έλληνες σκότωναν Έλληνες. Ο Γκούρας για παράδειγμα, είχε ένα σώμα εκατόν πενήντα ενόπλων, αλλά έκανε ψεύτικους καταλόγους για πεντακόσιους και τσέπωνε την μισθοδοσία και τα τροφεία τους. Το ίδιο και οι αντίπαλοι του.
Όταν λοιπόν ο Καποδίστριας ανέλαβε Κυβερνήτης, έδωσε εντολή στον Πρόεδρο της επιτροπής οικονομικών Ανδρέα Κοντόσταυλο, να κάνει μια απογραφή (να και η πρώτη απογραφή στην ιστορία μας…) της περιουσίας του κράτους. Το κείμενο της επιτροπής ήταν λεπτομερέστατο και εξαιρετικά σύντομο. Περιείχε μία μόλις πρόταση:
«Κύριε Κυβερνήτα, εις το ταμείον του κράτους ευρέθη έν μόνο νόμισμα και αυτό κίβδηλον».

Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Η απλούστευσι της γλώσσης της Λατρείας μας

Γνώμη του Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανού:
Συμμετέχων στη συζήτησι της ανάγκης απλουστεύσεως ή μη της γλώσσης της Ορθοδόξου Λατρείας μας, θα σταθώ σε μια άλλη πρακτική πλευρά του θέματος, η οποία δεν έχει συζητηθή, που όμως την θεωρώ ουσιώδη. Στο αν δηλαδή ο σκοπός της ορθοδόξου Λατρείας, επιτυγχάνεται ή όχι μόνον με την απλούστευσι της γλώσσης.
1. Είναι αλήθεια ότι αν ο Θεάνθρωπος Κύριος θα ήρχετο και πάλι σήμερα στην ανθρωπότητα θα μιλούσε την γλώσσα μας. Γιαυτό και κατά την ημέραν της Πεντηκοστής "... Ιουδαίοι, άνδρες ευλαβείς από παντός έθνους των υπό τον ουρανόν ήκουον εις έκαστος τη ιδία διαλέκτω ... Πάρθοι και Μήδοι και Ελαμίται και οι κατοικούντες την Μεσοποταμίαν, Ιουδαίαν τε και Καππαδοκίαν, Πόντον και την Ασίαν, Φρυγίαν τε και Παμφυλίαν, Αίγυπτον και τα μέρη της Λιβύης της κατά Κυρήνην και οι επιδημούντες Ρωμαίοι, Ιουδαίοί τε και προσήλυτοι , Κρήτες και Άραβες , ακούομεν λαλούντων αυτών ταις ημετέραις γλώσσαις τα μεγαλεία του Θεού ..." (Πράξεις Β 9-13).
Όμως δεν πρέπει να λησμονούμε, ότι δια να καταλάβη κάποιος όσα ακούει δεν αρκεί μόνον να καταλαβαίνη τι ακούει, αλλά χρειάζεται κυρίως να έχη και την διάθεσιν να ακούση. Διότι άλλως ομιλούμε "εις ώτα μη ακουόντων".
Δια τούτο θέλω ιδιαίτερα να υπογραμμίσω την φράσιν στο παρπάνω κείμενο των Πράξεων• "ήσαν άνδρες ευλαβείς".
Γιατί αυτοί μόνον κατάλαβαν όσα ήκουσαν. Οι άλλοι εχλεύαζαν τους Αποστόλους γιαυτά που έλεγαν και τους ενόμισαν μεθυσμένους. Εκ τούτου δε να τονίσω, ότι και στην Ορθόδοξη λατρεία για να κατανοή κανείς τα εν αυτή λεγόμενα και πραττόμενα, πρέπει πρώτον να συμμετέχη με διάθεσι ευλαβείας. Άλλως ούτε να καταλάβη ούτε να ωφεληθή μπορεί από την συμμετοχή.
2. Η συμμετοχή μας στην θεία Λατρεία έχει σκοπό την συνάντηση του ανθρώπου με τον Θεόν• Την αίσθησι της υψίστης αγάπης του Θεού στον αμαρτωλόν άνθρωπον και την δημιουργία διαθέσεως μετανοίας και καθάρσεως σε αυτόν, όπως συνέβη με τον Προφήτην Ησαίαν, όταν ευρέθη ενώπιον του θρόνου του Θεού ( Ησαίου ΣΤ 1 -7). Γιατί μόνον τότε ο άνθρωπος μπορεί να μείνη κοντά στον Θεό θεούμενος κατά χάριν, δοξάζοντας και υμνολογώντάς Τον. Με άλλα λόγια η συμμετοχή μας στην θεία Λειτουργία σκοπόν έχει τελικά την κατάλληλη προπαρασκευή μας, ώστε να μετάσχωμε της θείας κοινωνίας. Μόνον όσοι ευρίσκονται σε σχετικό επιτίμιο θα απέχουν αυτής.
Ερωτώ• Οι χριστιανοί που εκκλησιάζονται σήμερα συμμετέχουν στην θεία κοινωνία; Ασφαλώς ΟΧΙ. Μήπως η μη κατανόησις κάποιων, ολίγων, λέξεων της θείας Λειτουργίας είναι αυτό που κυρίως τους εμποδίζει; Ασφαλώς ΟΧΙ. Τότε μήπως συμβαίνει αυτό που στην συνέχεια αναφέρει ο Προφήτης Ησαίας στο παραπάνω όραμά του • Γράφει σχετικά• "Πορεύθητι και ειπόν τω λαώ τούτω• ακοή ακούσετε και ου μη συνήτε και βλέποντες βλέψετε και ου μη ίδητε • επαχύνθη γαρ η καρδία του λαού τούτου και τοις ωσίν αυτών βαρέως ήκουσαν και τους οφθαλμούς αυτών εκάμμυσαν μήποτε ίδωσι τοις οφθαλμοίς και τοις ωσίν ακούσωσι και τη καρδία συνώσι και επιστρέψωσι και ιάσομαι αυτούς" ( Ησαία ΣΤ 9-10 ).
Άραγε στον Ναό που ο ιερέας της Μητροπόλεως Πρεβέζης τελεί την θεία Λειτουργία σε απλούστερη γλώσσα, τώρα έρχονται περισσότεροι στην Εκκλησία• Και όσοι συμμετέχουν, κοινωνούν; Η μήπως και αυτοί που ήρχοντο έφυγαν; Ας μας δώσουν μίαν ειλικρινή απάντησι οι ως άνω ιερείς.
3. Επίσης είναι γνωστόν, ότι πολλοί χριστιανοί μας συμμετέχουν στα μυστήρια του γάμου και της βαπτίσεως δια κοινωνικούς κυρίως λόγους. Γιαυτό και συνήθως έρχονται άπρεπα ενδεδυμένοι, είναι απρόσεκτοι και θορυβούν, στους γάμους δε δημιουργούν και απρέπειες.
Ερωτώ λοιπόν όσους εκ των ιερέων της Μητροπόλεως Πρεβέζης τελούν τα παραπάνω μυστήρια σε απλούστερη γλώσσα• Βλέπουν διαφορά στην συμπεριφορά των συμμετεχόντων Χριστιανών, τώρα που κατανοούν τα λεγόμενα; Η γελάνε και γιαυτό;
4. Τέλος θα ερωτήσω• Εις τον Κύριον, που μίλησε στην γλώσσα των ανθρώπων, πόσοι από τους ακροατές του επίστευσαν; Ούτε οι Μαθηταί του. Γιατί ; Γιατί δεν είχαν ζήσει την Ανάστασίν Του και δεν είχαν λάβει τον φωτισμόν του Παναγίου Πνεύματος. Όταν αυτά έζησαν, τότε κατεννόησαν τας Γραφάς και τα υπ’ αυτού λεχθέντα. Δια τούτο πιστεύω, ότι το μεγάλο ποιμαντικό πρόβλημα της Εκκλησίας μας σήμερα δεν είναι η απλούστευσις της λειτουργικής της γλώσσης, αλλά η αναθέρμανσις της πίστεως και των καρδιών Κληρικών και Λαϊκών και η έλλειψις συνεπούς χριστιανικής ζωής. Όταν αυτά προηγηθούν τότε, αν υπάρξη πρόβλημα απλουστεύσεως της γλώσσης της Λατρείας, θα αντιμετωπίσωμε ασφαλώς και αυτό. Διότι και η Παπική Εκκλησία άλλαξε την λειτουργική της γλώσσα, αλλά οι Εκκλησίες της άδειασαν και εγέμισε σκάνδαλα.
Και ακόμη• Συνήθως εκείνοι που ζητούν αλλαγές στην Εκκλησία μας, είναι αυτοί που δεν είναι ζωντανοί χριστιανοί και δεν εκκλησιάζονται συνήθως. Ζητούν δε την απλούστευσι της λειτουργικής γλώσσης δια να δικαιολογούν την ασυνέπειά τους. Είναι αυτοί, οι << προοδευτικοί>> και <<φωτισμένοι>> που δεν ενδιαφέρονται δια την ιδική τους κάθαρσι και σωτηρία, αλλά δια την λύτρωσι των άλλων από τον δήθεν μεσαίωνα της Εκκλησίας μας.
Δια τούτο θεωρώ, ότι η πρόσφατος απόφασις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου υπήρξεν ορθή και πρέπουσα δια τους καιρούς μας.
Πηγή: http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2253

Τρίτη, 27 Απριλίου 2010

Yπάρχουν κίνδυνοι στην υγεία από την ασύρματη τεχνολογία;

Aπό την ερευνητική ομάδα «Bιοφυσικής Aκτινοβολιών» του καθηγητή Λουκά X. Μαργαρίτη Λουκάς X. Mαργαρίτης, Aδαμαντία Φ. Φραγκοπούλου Tμήμα Bιολογίας, Τομέας Βιολογίας Kυττάρου και Βιοφυσικής.

ΚΙΝΗΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ. Η συνολική μέγιστη ισχύς της ακτινοβολίας που εκπέμπεται από ένα κινητό αναφέρεται στο εγχειρίδιο χρήσης με την ονομασία S.A.R (specific absorption rate = ειδικός ρυθμός απορρόφησης) και μετράται σε βατ ανά κιλό μάζας ιστού (W/Kg). Για την Ευρώπη ακολουθείται η τιμή 2 και για τις Η.Π.Α. η τιμή 1.6.

Oι μέγιστες αυτές τιμές που επιτρέπεται να έχει ένα κινητό, στην ουσία δεν αποτελούν«εγγυημένο όριο ασφαλείας». Έτσι η επιλογή κινητού με χαμηλή τιμή S.A.R δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Έγκυρες μελέτες ενοχοποιούν τη χρήση του κινητού για όγκους στον εγκέφαλο μετά από 10 χρόνια χρήσης στην ίδια πλευρά της κεφαλής, αϋπνίες και κόπωση εάν χρησιμοποιηθεί πριν τον ύπνο, έλλειψη συγκέντρωσης και δυσκολία λήψης αποφάσεων άμεσα κατά τη διάρκεια της χρήσης, εκνευρισμό, διαταραχές συμπεριφοράς παιδιών που γεννήθηκαν από μητέρες που χρησιμοποιούσαν κινητό κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και συνέχισαν και μετά τον τοκετό.
ΑΣΥΡΜΑΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ. Τα σύγχρονα ψηφιακά ασύρματα τηλέφωνα DECT [Digital Enhanced (European) Cordless Telephones] εκπέμπουν συνεχώς από τη βάση τους, ανεξάρτητα εάν υπάρχει κλήση ή όχι, ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία στην περιοχή συχνοτήτων της κινητής τηλεφωνίας αλλά με διαφορετικό πρωτόκολλο. Η ακτινοβολία αυτή είναι πολύ διεισδυτική και μπορεί να περάσει ακόμα και τους τοίχους των διαμερισμάτων.
ΑΣΥΡΜΑΤΟ ΔΙΚΤΥΟ. Πρόκειται για ασύρματη σύνδεση συσκευών μεταξύ τους, σε συχνότητα 2,4 GHz, εμβέλειας περίπου 40 μέτρων σε εσωτερικούς χώρους. Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο σε εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις αλλά και σε πόλεις, όμως πρόσφατα η επιστημονική ερευνητική κοινότητα έχει επισημάνει τους κινδύνους από την ακτινοβολία αυτή.
ΣΥΣΚΕΥΕΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ ΒΡΕΦΩΝ. Αποτελούνται από δύο μέρη, έναν πομπό και ένα δέκτη. O πομπός εκπέμπει τους ήχους που δημιουργούνται από το βρέφος (κλάμα, κ.λπ.), τους οποίους και συλλαμβάνει ο δέκτης ώστε να ακούσει κάποιο άτομο που βρίσκεται σε άλλο δωμάτιο ή ακόμα και σε άλλο διαμέρισμα. O πομπός εκπέμπει ακτινοβολία, ελαφρώς μικρότερη σε ένταση από ένα ασύρματο τηλέφωνο, αλλά θεωρείται δυνητικά επικίνδυνη και θα πρέπει η συσκευή να τοποθετείται τουλάχιστον 2 μέτρα μακριά από το βρέφος ή το μικρό παιδί.
ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΠΑΛΑΙΟΥ ΤΥΠΟΥ (με καθοδικό σωλήνα). Εξ' αιτίας των ηλεκτρονικών/ηλεκτρικών κυκλωμάτων που περιέχει, παράγει μαγνητικό πεδίο. Oι τιμές του πεδίου αυτού σε μιλιγκάους (mG) είναι περίπου 100 κοντά στη συσκευή και μειώνεται δραστικά σε απόσταση 2 μέτρων που θεωρείται και ως απόσταση ασφαλείας ιδιαίτερα για μικρά παιδιά που συνηθίζουν να κάθονται πολύ κοντά στην τηλεόραση.
ΟΙΚΙΑΚΕΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΣΥΣΚΕΥΕΣ. Η κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος προκαλεί τη δημιουργία ηλεκτρομαγνητικού πεδίου του οποίου η μαγνητική συνιστώσα ενέχει κινδύνους για την υγεία. Αν και η Διεθνής Επιτροπή Προστασίας από τις μη Ιονίζουσες Ακτινοβολίες (ICNIRP, International Committee for Non Ionizing Radiation Protection) έχει προτείνει την τιμή 1.000 mG (μιλιγκάους) ως το «όριο αποδεκτής έκθεσης», εν τούτοις πολλές πρόσφατες μελέτες έχουν καταδείξει ότι το πραγματικό «όριο ασφαλείας» δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερο από 4 mG ειδικά σε περιπτώσεις παρατεταμένης έκθεσης μικρών παιδιών, αφού η χρόνια ακτινοβόληση σε επίπεδα πάνω από 4 mG έχει συσχετιστεί με παιδική λευχαιμία.

ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΜΒOΥΛΕΣ
Για ασφαλή χρήση των κινητών τηλεφώνων:

1. Το κινητό τηλέφωνο εκπέμπει ακτινοβολία ανάλογα με τη δυσκολία επικοινωνίας με τον πλησιέστερο σταθμό βάσης. Ισχυρό σήμα σημαίνει μικρή εκπομπή ακτινοβολίας.
2. Το κινητό τηλέφωνο δεν πρέπει να χρησιμοποιείται στο αυτί παρά μόνο για επείγουσες περιπτώσεις ή για πολύ λίγο χρονικό διάστημα, αφού η ακτινοβολία εισέρχεται στον εγκέφαλο.
3. Χρησιμοποιείτε πάντοτε blue tooth με καλώδιο, αλλά παράλληλα θα πρέπει το κινητό να ευρίσκεται μακριά από το σώμα (ανάλογα και με το σήμα, όπως προαναφέρθηκε) ή μέσα σε ειδική «θήκη προστασίας».
4. Στο αυτοκίνητο ενδείκνυται η χρήση blue tooth με καλώδιο παράλληλα με τη χρήση «θήκης προστασίας» στερεωμένης στο παρμπρίζ, ώστε η ακτινοβολία να εξέρχεται από το τζάμι προς τα έξω..
5. Επειδή το κινητό εκπέμπει σήμα αναγνώρισης σε τακτά χρονικά διαστήματα καλό θα είναι να μην το αφήνουμε κοντά μας σε κατάσταση αναμονής και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του ύπνου.
Για τα ασύρματα τηλέφωνα συνιστώνται τα παρακάτω για την ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων που έχουν παρατηρηθεί, όπως είναι οι πονοκέφαλοι και οι διαταραχές του ύπνου, αλλά και μακροπρόθεσμα δημιουργία όγκων στον εγκέφαλο:1. Τοποθέτηση της βάσης του ασύρματου τηλεφώνου στη μακρύτερη δυνατή απόσταση από χώρους που συνήθως περνούν αρκετές ώρες οι ενήλικες, αλλά και ιδιαίτερα τα παιδιά.
2. Δε θα πρέπει η βάση του ασύρματου τηλεφώνου να τοποθετείται σε μία κάποια θέση, όταν ακριβώς πίσω από τον τοίχο βρίσκεται κρεβάτι ή ακόμα χειρότερα, κούνια μωρού.
3. Δεν τοποθετούμε τη βάση του ασύρματου τηλεφώνου στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι. Αντί αυτού φροντίζουμε να υπάρχει ένα σταθερό τηλέφωνο. Εάν αυτό είναι τελείως αδύνατον, τότε μπορούμε να έχουμε το ακουστικό του ασύρματου τηλεφώνου στο κομοδίνο σε κατάσταση αναμονής (δεν εκπέμπει ακτινοβολία).
4. Μικρά παιδιά και έγκυες πρέπει να αποφεύγουν να μιλούν με ασύρματο τηλέφωνο.
5. Εάν είναι δυνατό, βγάζουμε εκτός λειτουργίας τη βάση του ασύρματου τηλεφώνου κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Για τις συσκευές παρακολούθησης βρεφών αλλά και για τα ασύρματα δίκτυα θα πρέπει να τοποθετούνται τουλάχιστον 4 μέτρα από θέσεις ανθρώπινης δραστηριότητας και ιδιαίτερα από μικρά παιδιά.
Για τις οικιακές συσκευές προτείνονται τα εξής μέτρα «συνετής αποφυγής» της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας:1. Ηλεκτρική κουζίνα. Η λειτουργία των εστιών (μάτια) θέρμανσης και παρασκευής φαγητού και του ηλεκτρικού φούρνου δημιουργούν αρκετά ισχυρό πεδίο περίπου 100 mG, που όμως μειώνεται δραστικά σε απόσταση 30 εκατοστών. Πρέπει να αποφεύγεται η παραμονή μικρών παιδιών και εγκύων κοντά στην ηλεκτρική κουζίνα όταν αυτή λειτουργεί.
2. Απορροφητήρας. Το μοτέρ της συσκευής αυτής παράγει ισχυρό μαγνητικό πεδίο, αλλά είναι σε τέτοιο ύψος που συνήθως δεν επηρεάζει τον ανθρώπινο οργανισμό.
3. O στεγνωτήρας μαλλιών (σεσουάρ) θα πρέπει να χρησιμοποιείται σε απόσταση από το κεφάλι και ιδιαίτερα των μικρών παιδιών.
4. Φούρνος Μικροκυμάτων. Η συσκευή αυτή εκτός από την παραγωγή μαγνητικού πεδίου από την κατανάλωση ρεύματος, δημιουργεί και ραδιοκύματα παρόμοια με των κινητών τηλεφώνων. Το μαγνητικό πεδίο που εξέρχεται από τη συσκευή, αλλά και τα ραδιοκύματα μειώνονται πολύ σημαντικά σε απόσταση 50 εκατοστών. Πρέπει να αποφεύγεται η παραμονή μικρών παιδιών και εγκύων κοντά.
Προτείνεται, να τοποθετείται η συσκευή στο εσωτερικό του επάνω ντουλαπιού της κουζίνας.
πηγή: http://ksipnistere.blogspot.com/2010/04/y.html

Περιμένοντας την πτήση

Μια νεαρή κυρία περίμενε την πτήση της στην αίθουσα αναμονής ενός μεγάλου αερολιμένα.
Επειδή έπρεπε να περιμένει πολλές ώρες, αποφάσισε να αγοράσει ένα βιβλίο για να περάσει η ώρα. Αγόρασε επίσης κι ένα πακέτο μπισκότα.
Κάθισε σε μια πολυθρόνα, στην αίθουσα VIP του αερολιμένα, για να διαβάσει με ησυχία.
Δίπλα από την πολυθρόνα βάζει τα μπισκότα της, ενώ ένας άνδρας που κάθισε στο διπλανό κάθισμα, άνοιξε το περιοδικό του και άρχισε να διαβάζει.
Όταν πήρε το πρώτο μπισκότο, ο άνδρας πήρε κι αυτός άλλο ένα.
Αισθάνθηκε ενοχλημένη αλλά δεν είπε τίποτα.
Σκέφτηκε: "Τι νεύρα έχω! Εάν ήμουν σε κατάλληλη διάθεση θα τον χτυπούσα που τόλμησε!"
Για κάθε μπισκότο που έπαιρνε, ο άνδρας έπαιρνε κι αυτός άλλο ένα.
Αυτό την εξαγρίωνε αλλά δεν θέλησε να κάνει σκηνή.
Όταν έμεινε μόνο ένα μπισκότο, σκέφτηκε: «Ααα... Τι θα κάνει αυτός ο καταχραστής τώρα;"
Τότε, ο άνδρας, παίρνει το τελευταίο μπισκότο, το κόβει στη μέση, δίνοντας της το μισό.
Ααα! Αυτό ήταν πάρα πολύ
Ήταν πολύ πάρα πολύ θυμωμένη τώρα!
Σε μια στιγμή, πήρε το βιβλίο της, τα πράγματά της και όρμησε στην αίθουσα επιβίβασης.
Όταν κάθισε στο κάθισμά της, μέσα στο αεροπλάνο, έψαξε την τσάντα της για να πάρει τα γυαλιά της, και, προς μεγάλη της έκπληξη, το πακέτο με τα μπισκότα της ήταν εκεί, άθικτο, κλειστό!
Αισθάνθηκε τόσο ντροπιασμένη!! Συνειδητοποίησε ότι έκανε λάθος... Είχε ξεχάσει ότι τα μπισκότα της δεν τα είχε βγάλει από την τσάντα της.
Ο άνδρας είχε μοιραστεί τα μπισκότα του μ’ αυτήν, χωρίς κανένα συναίσθημα θυμού ή πίκρας... ενώ αυτή ήταν πολύ θυμωμένη, σκεπτόμενη ότι μοιραζόταν τα μπισκότα της μ’ αυτόν.
Και τώρα δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να εξηγήσει... ούτε να ζητήσει συγγνώμη."
Υπάρχουν 4 πράγματα που δεν μπορείτε να ανακτήσετε.
Η πέτρα........... αφού ριχθεί!
Η λέξη............αφού ειπωθεί!
Η ευκαιρία....... αφού χαθεί!
Ο χρόνος...... αφού περάσει!

Δευτέρα, 26 Απριλίου 2010

Παραλειπόμενα από την επίσκεψη των Μ.τ.Ι. στην Κόνιτσα

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Παραλειπόμενα από την επίσκεψη των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Κόνιτσα

(Διάλογος με «σοφό καθηγητή» της Σκοπιάς)
Έτερος διδακτικός και απολαυστικός διάλογος, μεταξύ ορθοδόξου κληρικού και ομάδος Μ.τ.Ι., που αποδεικνύει πόσο «μελετούν» και «γνωρίζουν» την Αγία Γραφή.
Ορ.: Καλημέρα παιδιά.
Μ.τ.Ι.: Καλημέρα κύριε (απάντησε ένας εξ' αυτών).
Ο.: Είμαι ο πατήρ..... (τους είπε το όνομα και την ιδιότητά του).......
Μ.: Ονομάζομαι ...... και είμαι καθηγητής (είπε το μικρό του όνομα και την ιδιότητά του).
Ο.: (Ένας κάτοικος της Κονίτσης, στο σημείο αυτό έλαβε τον λόγο, και ρώτησε τους Μ.τ.Ι.)
Γιατί τον Ιερέα μας δεν τον προσφωνείτε με τον τίτλο του πατρός, αλλά τον ονομάζετε απλά «κύριε»;
Μ.: Διότι αν μελετούσατε την Γραφή θα γνωρίζατε ότι ο Χριστός απαγορεύει τον τίτλο αυτό να τον έχουν και να τον χρησιμοποιούν οι πιστοί.
Ο.: (Λαμβάνει τώρα τον λόγο ο Ορθόδοξος κληρικός). Είστε βέβαιος γι' αυτά που λέτε; Έχετε μελετήσει σωστά το συγκεκριμένο θέμα;
Μ.: Βεβαίως, εμείς μελετούμε και εφαρμόζουμε την Αγία Γραφή. Δεν είμαστε σαν κι εσάς.
Ο.: Πολύ καλά φίλε μου. Άνοιξε λοιπόν τώρα την Καινή Διαθήκη στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο ΚΓ΄ 9-10 και διάβασέ μας δυνατά να δούμε τι ακριβώς λέει το κείμενο.
Ο. Αλήθεια, έχετε το κείμενο της Αγίας Γραφής;
Μ.: Ναι, έχουμε την Μ.Ν.Κ. (Μετάφραση Νέου Κόσμου), δηλ. την έκδοση της Σκοπιάς.
Ο. : Άλλο η μετάφραση, άλλο το κείμενο. Κατανοείτε την διαφορά;
Μ.: Το ίδιο είναι!!!!
Ο.: Δεν είναι καθόλου το ίδιο φίλε μου και πρέπει να είσαι περισσότερο προσεκτικός αφού συστήθηκες και ως καθηγητής! Αλλ' έστω. Να σου κάνουμε το χατίρι και να παραδεχθούμε ότι δήθεν είναι το ίδιο. Αφού λοιπόν είναι το ίδιο όπως λες, ας δούμε το αυθεντικό κείμενο. Το ίδιο δεν είναι; Έτσι δεν λες; Επομένως δεν έχεις αντίρρηση να ανοίξουμε το αυθεντικό κείμενο που κρατώ στα χέρια μου.
Μ.: (Σιωπή λόγω της μεγάλης του γκάφας).
Ο.: Αφού λοιπόν δεν σας αφήνουν να έχετε το γνήσιο κείμενο, ορίστε να σας το διαβάσω εγώ. (Και ο κληρικός μπροστά στην ομάδα των Μ.τ.Ι. και των Ορθοδόξων πιστών που είχαν συγκεντρωθεί, διάβασε τόσο το κείμενο, όσο και την γνήσια ερμηνεία του Ιερού κειμένου).
Μ.: (Χωρίς να το πολυσκεφθεί ο Μ.τ.Ι. πήρε τον λόγο και φώναξε, ορίστε, αυτό υποστηρίζουμε κι εμείς).
Ο.: Δεν υποστηρίζει καθόλου η Σκοπιά αυτό, όπως θα αποδειχθεί στην συνέχεια. Κάντε όμως λίγη υπομονή και θα το δείτε καθαρά, αν βεβαίως θέλετε να το δείτε και δεν έχετε δόγμα σας το «ού με πείσεις καν με πείσεις».
Ο.: Ο Απόστολος Παύλος εφάρμοζε απολύτως τον λόγο του Θεού;
Μ.: Φυσικά.
Ο.: Γιατί τότε ονομάζει τον εαυτό του πατέρα;
Μ.: Που υπάρχει αυτό;
Ο.: Ως μελετητής του λόγου του Θεού, που λέτε ότι είστε, και δη ως καθηγητής, θα έπρεπε να το γνωρίζετε.
Ο.: Ανοίξτε Α΄ Κορινθ. Δ΄ 15. Ή μάλλον, επειδή δεν σας επιτρέπεται να κρατάτε στα χέρια σας το κείμενο, ορίστε να σας το διαβάσουμε και πάλι και να το ακούσετε. (Και ο κληρικός, και πάλι μπροστά σε όλους, άρχισε να διαβάζει): «εάν γαρ μυρίους παιδαγωγούς έχητε έν Χριστώ, αλλ' ού πολλούς πατέρας, εν γαρ Χριστώ Ιησού διά του Ευαγγελίου, εγώ υμάς εγέννησα». (Και στη συνέχεια είδαν τόσο την ερμηνεία, όσο και τη μετάφραση του κειμένου).
Ο.: Λοιπόν, φίλε μου, τί έχεις τώρα να πεις: ή το ένα ή το άλλο. Ή κάνει λάθος ο θεόπνευστος Απόστολος (και πως είναι δυνατόν να κάνει λάθος ως θεόπνευστος), ή εσείς είστε εκτός πραγματικότητας.
Μ.: (Μέσα σε αμήχανη σιωπή, κοίταζε, ξανακοίταζε, και πάλι κοίταζε το κείμενο...).
Ο.: Φίλε μου, όσο και να το κοιτάζεις το κείμενο, δεν πρόκειται να αλλάξει. Λέει ακριβώς αυτά που κατηγορείς.
Μ.: (Πήγε να αλλάξει τη συζήτηση, λέγοντας ότι ο κλήρος έχει ξεφύγει...).
Ο.: Μην αλλάζεις θέμα. Να τελειώσουμε πρώτα αυτό που εσύ ο ίδιος ξεκίνησες, και κατόπιν μπορούμε να μείνουμε έως το βράδυ ή αν θέλεις και μέχρι το πρωί για διαλογική συζήτηση.
(Εν τω μεταξύ είχε μαζευτεί κάμποσος κόσμος).
Μ. Ξέρετε, έχουμε δουλειά...
(Στο σημείο αυτό, σχεδόν με αγανάκτηση, ο κόσμος τον υποχρέωσε να παραμείνει και να δώσει εξηγήσεις στο συγκεκριμένο θέμα συζητήσεως.
Ο.: Να σε ρωτήσω κάτι άλλο. Ο πρωτομάρτυρας Στέφανος, ήταν γνήσιος και θεόπνευστος;
Μ.: Ναι (με ύφος τώρα που έδειχνε πως «τον έζωναν τα φίδια»).
Ο.: Πως λοιπόν ο Στέφανος, ξεκινά την απολογία του στους Ιουδαίους με την φράση: «άνδρες αδελφοί και πατέρες»; (Πραξ. Απ. Ζ΄, 2), και μάλιστα απευθύνεται με αυτόν τον τρόπο στους Εβραίους που σταύρωσαν τον Χριστό (διότι δεν δέχονταν την Θεότητά Του), και στη συνέχεια θα λιθοβολούσαν και τον ίδιο; Έρχεται και ο Στέφανος σε αντίθεση με την εντολή του Θεού, καθ' ήν στιγμήν, σε αυτή την απολογία του έβλεπε, πλήρης Πνεύματος Αγίου, στον Ουρανό την δόξα του Θεού; (Πραξ. Απ. Ζ' 55). Τι λοιπόν έχετε να πείτε επ' αυτού;
Μ.: (Ξεροκατάπινε, ο ταλαίπωρος, μη γνωρίζοντας τι να πει).
(Φυσικά, κατανοείτε φίλοι μου, που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ότι το θύμα αυτό της Σκοπιάς, ήταν από τους πλέον «μορφωμένους» στα «βιβλικά σκοπικά»παράλογα. Στην απορία που ενδεχομένως θα έχετε, τι έλεγαν οι άλλοι του συνεργίου του, σας πληροφορούμε ότι θύμιζαν μάλλον κωφάλαλους ή καλύτερα το παιχνίδι... «στρατιωτάκια αμίλητα κι ακίνητα».
Ο.: (Στη συνέχεια ο κληρικός, τους εξήγησε ποιά είναι η ορθή ερμηνεία του Ματθ. ΚΓ΄ 9-10, σε σχέση με τον Απόστολο Παύλο και τον πρωτομάρτυρα Στέφανο).
Ο.: Επειδή λοιπόν βλέπουμε ότι έχετε πλήρη άγνοια του όλου θέματος, ακούστε τώρα να μάθετε τι πραγματικά συμβαίνει και ποιά είναι η ερμηνεία των χωρίων που φυσικά δεν έχουν διάσταση και αντίθεση μεταξύ τους.
Ο.: Έν απολύτω εννοία, Πατέρας είναι μόνο ο Θεός. Εν σχετική όμως, είναι και ο Απόστολος Παύλος και οι άλλοι Απόστολοι και οι Άγιοι, και οι πνευματικοί πατέρες, αλλά και οι σαρκικοί πατέρες.
Ο.: Κατάλαβες φίλε μου, τι ακριβώς συμβαίνει και πως ερμηνεύεται εν προκειμένω ο λόγος του Θεού;
Μ.: (Σιωπή και ταραχή).
Ο.: Έχεις οικογένεια; Έχεις παιδιά;
Μ.: Ναι.
Ο.: Να σου ζήσουν.
Μ.: Ευχαριστώ.
Ο.: Τα παιδιά σου πως σε προσφωνούν, με το όνομά σου ή σε αποκαλούν πατέρα ή μπαμπά που θα πει και πάλι πατέρα;
Μ.: (Σιωπή).
Ο.: Βλέπεις λοιπόν φίλε μου, ότι η ίδια η ζωή στην πράξη μας ερμηνεύει αυτό που «οι φωτισμένες κεφαλές της Σκοπιάς», σε εμποδίζουν να δεις;
Μ.: Ναι, αλλά... (Και πάλι σιωπή).
Ο.: Τι ναι αλλά; Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Μη προσπαθείς να πέσεις στη στρεψοδικία.
Αν η απαγόρευση της προσφωνήσεως του τίτλου «πατρός» είναι απόλυτη, όχι μόνο ο Απ. Παύλος και ο Στέφανος, έπαυσαν να είναι θεόπνευστοι, αλλά ένοχος και μάλιστα σε απόλυτο βαθμό, είσαι και συ ο ίδιος, αφού ανέχεσαι τα ίδια σου τα παιδιά, να αμαρτάνουν ξεκάθαρα, και να σε προσφωνούν όχι με το όνομά σου, αλλά με τον τίτλο του πατρός και τα υποκοριστικά αυτού.
Ο.: Διάλεξε λοιπόν και πάρε: Ή είσαι λάθος, και πρέπει να διορθώσεις και να αναθεωρήσεις την όλη σου πορεία ή αν επιμένεις να γυρίζεις στα σπίτια με την «Γραφή» στο χέρι, τότε θα πρέπει να γνωρίζεις ότι οι πρωταγωνιστές της δικής σου «Γραφής και ερμηνείας» έρχονται σε άμεση αντίθεση με την εντολή του Θεού. Οπότε, χαρακτήρισε εσύ ο ίδιος τον εαυτόν σου, τους «συμμάρτυρες» της Σκοπιάς και τις πράξεις σας...;
(Περιττό δε να τονίσουμε ότι ο άνθρωπος, κόντευε να υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο).
Ο.: Και κάτι ακόμα φίλε μου. Μας συστήθηκες ως καθηγητής. Το σκέφτηκες αυτό πριν το εκφράσεις; Γιατί; Διότι αν μελετούσες το αυθεντικό κείμενο του λόγου του Θεού, και όχι την «μολυσμένη τροφή» της Μ.Ν.Κ., θα έβλεπες ότι στον αμέσως επόμενο στίχο, ο ίδιος ο Κύριος, απαγορεύει και την προσφώνηση του τίτλου του καθηγητού.
(Εννοείται ότι και στην περίπτωση αυτή ισχύει η ερμηνεία του σχετικού και του απολύτου).
Ο.:Το γνωρίζεις αυτό;
Μ.: Όχι. (Έχοντας χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, και εξευτελιζόμενος τόση ώρα μπροστά στους δικούς του).
Ο.: Βλέπεις λοιπόν φίλε μου πως τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά όσο θέλουν να σας τα παρουσιάζουν;
Μ.: Ναι, αλλά...
Ο.: Δεν υπάρχει αλλά. Υπάρχει επιστροφή στην αλήθεια. Απελευθερωθείτε από τον εγκλωβισμό σας και επιστρέψτε στην Εκκλησία μας απ' την οποία και φύγατε, χωρίς να έχετε μελετήσει και χωρίς να γνωρίζετε τι εστί αλήθεια.
Ο.: Θα ήθελες να μου δώσεις τα στοιχεία σου και το τηλέφωνό σου ώστε να έχουμε επικοινωνία;
(Εκείνη την στιγμή, στην ερώτηση αυτή, πετάχτηκε κάποιο άλλο θύμα της Σκοπιάς και είπε το εξής αμίμητο: Αυτά αποτελούν προσωπικά δεδομένα!!!!).
Οι Ορθόδοξοι πιστοί που παρακολουθούσαν, με λύπη κινούσαν τα κεφάλια τους, και έκαναν το σταυρό τους μπροστά στην πλάνη και στο αλλοπρόσαλλο των ανθρώπων αυτών που είχαν το θράσος και κυρίως την ανοησία, να τους επισκεφθούν τέτοια μέρα στην πόλη τους.
Οι δε Μ.τ.Ι. υπέστησαν τέτοιο σοκ που δεν μπορούσαν πλέον καν να σταθούν όρθιοι (πόσο μάλλον να συνεχίσουν τον διάλογο). Γι' αυτό και εξουθενωμένοι, κλείστηκαν στο αυτοκίνητό τους, άνοιξαν τα μπουκαλάκια με το νερό, ώστε να πιούν και να συνέλθουν, και ως «βρεγμένες γάτες»... επέστρεψαν οίκαδε...
Υ.Γ. Πρώτα ο Θεός, αργότερα, θα αναφέρουμε και άλλους τέτοιους «τραγικούς» διαλόγους που πραγματοποιήθηκαν με «σοφές κεφαλές» του Μπρούκλυν.
Πηγή: http://thriskeftika.blogspot.com/2010/04/blog-post_3460.html

Η εορτή της Μεσοπεντηκοστής

Σε λίγους πιστούς είναι γνωστή η εορτή, με την οποία θα ασχοληθούμε τώρα. Εκτός από τους ιερείς και μερικούς άλλους χριστιανούς, που έχουν ένα στενότερο σύνδεσμο με την Εκκλησία μας, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξή της.
Λίγοι είναι εκείνοι που εκκλησιάζονται αυτή τη ημέρα και οι περισσότεροι δεν υποπτεύονται καν ότι την Τετάρτη μετά την Κυριακή του Παραλύτου πανηγυρίζει η Εκκλησία μία μεγάλη δεσποτική εορτή, την εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Και όμως κάποτε η εορτή της Μεσοπεντηκοστής ήταν η μεγάλη εορτή της Μεγάλης Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και συνέτρεχαν κατ αυτή στον μεγάλο Ναό πλήθη λαού.
Δεν έχει κανείς παρά να ανοίξει την Έκθεση της Βασιλείου Τάξεως[1] του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου για να δει το επίσημο τυπικό του εορτασμού, όπως ετελείτο μέχρι την Μεσοπεντηκοστή του έτους 903 στον Ναό του αγίου Μωκίου στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι δηλαδή την ημέρα που έγινε η απόπειρα κατά της ζωής του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ’ του Σοφού 11 Μαΐου 903.
Εκεί υπάρχει μία λεπτομερής περιγραφή του λαμπρού πανηγυρισμού, που καταλαμβάνει ολόκληρες σελίδες και καθορίζει με την γνωστή παράξενη βυζαντινή ορολογία, πως ο αυτοκράτωρ το πρωί της εορτής με τα επίσημα βασιλικά του ενδύματα και την συνοδεία του ξεκινούσε από το ιερό παλάτιο για να μεταβεί στον Ναό του αγίου Μωκίου, όπου θα ετελείτο η θεία λειτουργία.
Σε λίγο έφθανε η λιτανεία με επί κεφαλής τον πατριάρχη. Ο βασιλεύς και ο πατριάρχης εισήρχοντο επισήμως στον Ναό. Η θεία λειτουργία ετελείτο με την συνήθη στις μεγάλες εορτές βυζαντινή μεγαλοπρέπεια.
Μετά από αυτήν ο αυτοκράτωρ παρέθετε πρόγευμα, στο οποίο παρεκάθητο και ο πατριάρχης. Και πάλι ο βασιλεύς υπό τις επευφημίες του πλήθους «Εις πολλούς και αγαθούς χρόνους ο Θεός αγάγει την βασιλείαν υμών» και με πολλούς ενδιαμέσους σταθμούς επέστρεφε στο ιερό παλάτιο.
Αλλά και στα σημερινά μας λειτουργικά βιβλία, στο Πεντηκοστάριο, βλέπει κανείς τα ίχνη της παλαιάς της λαμπρότητος. Παρουσιάζεται σαν μία μεγάλη δεσποτική εορτή, με τα εκλεκτά της τροπάρια και τους διπλούς της κανόνες, έργα των μεγάλων υμνογράφων, του Θεοφάνους και του Ανδρέου Κρήτης, με τα αναγνώσματά της και την επίδρασή της στις προ και μετά από αυτήν Κυριακές και με την παράταση του εορτασμού της επί οκτώ ημέρες κατά τον τύπο των μεγάλων εορτών του εκκλησιαστικού έτους.
Ποιό όμως είναι το θέμα της ιδιορρύθμου αυτής εορτής; Όχι πάντως κανένα γεγονός της ευαγγελικής ιστορίας. Το θέμα της είναι καθαρά εορτολογικό και θεωρητικό. Η Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστής είναι η 25η από του Πάσχα και η 25η προ της Πεντηκοστής ημέρα. Σημειώνει το μέσον της περιόδου των 50 μετά το Πάσχα εορτασίμων ημερών. Είναι δηλαδή ένας σταθμός, μία τομή. Ωραία το τοποθετεί το πρώτο τροπάριο του εσπερινού της εορτής: «Πάρεστιν η μεσότης ημερών, των εκ σωτηρίου αρχομένων εγέρσεως Πεντηκοστή δε τη θεία σφραγιζομένων, και λάμπει τας λαμπρότητας αμφοτέρωθεν έχουσα και ενούσα τας δύο και παρείναι την δόξαν προφαίνουσα της δεσποτικής αναλήψεως σεμνύνεται».
Χωρίς δηλαδή να έχει δικό της θέμα η ημέρα αυτή συνδυάζει τα θέματα, του Πάσχα αφ’ ενός και της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος αφ’ ετέρου, και «προφαίνει» την δόξαν της αναλήψεως του Κυρίου, που θα εορτασθεί μετά από 15 ημέρες.
Ακριβώς δε αυτό το μέσον των δύο μεγάλων εορτών έφερνε στο νου και ένα εβραϊκό επίθετο του Κυρίου, το «Μεσσίας». Μεσσίας στα ελληνικά μεταφράζεται Χριστός. Αλλά ηχητικά θυμίζει το μέσον. Έτσι και στα τροπάρια και στο συναξάριο της ημέρας η παρετυμολογία αυτή γίνεται αφορμή να παρουσιασθεί ο Χριστός σαν Μεσσίας – μεσίτης Θεού και ανθρώπων, «μεσίτης και διαλλάκτης ημών και του αιωνίου αυτού Πατρός». «Δια ταύτην την αιτίαν την παρούσαν εορτήν εορτάζοντες και Μεσοπεντηκοστήν ονομάζοντες τον Μεσσίαν τε ανυμνούμεν Χριστόν», σημειώνει ο Νικηφόρος Ξανθόπουλος στο συναξάριο.
Σ’ αυτό βοήθησε και η ευαγγελική περικοπή, που εξελέγη για την ημέρα αυτή[2]. Μεσούσης της εορτής του Ιουδαϊκού Πάσχα ο Χριστός ανεβαίνει στο ιερό και διδάσκει. Η διδασκαλία Του προκαλεί τον θαυμασμό, αλλά και ζωηρά αντιδικία μεταξύ αυτού και του λαού και των διδασκάλων.
Είναι Μεσσίας ο Ιησούς ή δεν είναι; Είναι η διδασκαλία του Ιησού εκ Θεού ή δεν είναι; Νέο λοιπόν θέμα προστίθεται: ο Χριστός είναι διδάσκαλος; Αυτός που ενώ δεν έμαθε γράμματα κατέχει το πλήρωμα της σοφίας, γιατί είναι η Σοφία του Θεού η κατασκευάσασα τον κόσμον.
Ακριβώς από αυτόν τον διάλογο εμπνέεται μεγάλο μέρος της υμνογραφίας της εορτής. Εκείνος που διδάσκει στον ναό, στο μέσον των διδασκάλων του Ιουδαϊκού λαού, στο μέσον της εορτής, είναι ο Μεσσίας, ο Χριστός, ο Λόγος του Θεού.
Αυτός που αποδοκιμάζεται από τους δήθεν σοφούς του λαού Του είναι η του Θεού Σοφία. Εκλέγομε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τροπάρια, το δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού του πλ. δ’ ήχου: «Μεσούσης της εορτής διδάσκοντός σου, Σωτήρ, έλεγον οι Ιουδαίοι˙ Πως ούτος οίδε γράμματα, μη μεμαθηκώς; αγνοούντες ότι συ ει η Σοφία η κατασκευάσασα τον κόσμον. Δόξα σοι».
Λίγες σειρές πιο κάτω στο Ευαγγέλιο του Ιωάννου, αμέσως μετά την περικοπή που περιλαμβάνει τον διάλογο του Κυρίου με τους Ιουδαίους «Της εορτής μεσούσης», έρχεται ένας παρόμοιος διάλογος, που έλαβε χώραν μεταξύ Χριστού και των Ιουδαίων «τη εσχάτη ημέρα τη μεγάλη της εορτής», δηλαδή κατά την Πεντηκοστή.
Αυτός αρχίζει με μία μεγαλήγορο φράση του Κυρίου. «Εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω. Ο πιστεύων εις εμέ, καθώς είπεν η γραφή, ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσιν ύδατος ζώντος»[3]. Και σχολιάζει ο Ευαγγελιστής. «Τούτο δε είπε περί του Πνεύματος, ου έμελλον λαμβάνειν οι πιστεύοντες εις αυτόν»[4]. Δεν έχει σημασία ότι οι λόγοι αυτοί του Κυρίου δεν ελέχθησαν κατά την Μεσοπεντηκοστή, αλλά λίγες ημέρες αργότερα.
Ποιητική αδεία μπήκαν στο στόμα του Κυρίου στην ομιλία Του κατά την Μεσοπεντηκοστή. Ταίριαζαν εξ άλλου τόσο πολύ με το θέμα της εορτής. Δεν μπορούσε να βρεθεί πιο παραστατική εικόνα για να δηχθεί ο χαρακτήρας του διδακτικού έργου του Χριστού.
Στο διψασμένο ανθρώπινο γένος η διδασκαλία του Κυρίου ήλθε σαν ύδωρ ζων, σαν ποταμός χάριτος που εδρόσισε το πρόσωπο της γης. Ο Χριστός είναι η πηγή της χάριτος, του ύδατος του αλλομένου εις ζωήν αιώνιον, που ξεδιψά και αρδεύει τις συνεχόμενες από βασανιστική δίψα ψυχές των ανθρώπων. Που μεταβάλλει τους πίνοντας σε πηγές. «Ποταμοί εκ της κοιλίας αυτού ρεύσουσι ύδατος ζώντος»[5]. «Και γενήσεται αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον», είπε στην Σαμαρείτιδα[6]. Που μετέτρεψε την έρημο του κόσμου σε θεοφύτευτο παράδεισο αειθαλών δένδρων φυτευμένων παρά τας διεξόδους των υδάτων του αγίου Πνεύματος. Το γόνιμο αυτό θέμα έδωσε νέες αφορμές στην εκκλησιαστική ποίηση και στόλισε την εορτή της Μεσοπεντηκοστής με εξαιρέτους ύμνους.
Διαλέγομε τρεις, τους πιο χαρακτηριστικούς:
Το κάθισμα του πλ. δ’ ήχου προς το «Την Σοφίαν και Λόγον», που ψάλλεται μετά την γ’ ωδή του κανόνος στην ακολουθία του όρθρου: «Της σοφίας το ύδωρ και της ζωής αναβρύζων τω κόσμω, πάντας, Σωτήρ, καλείς του αρύσασθαι σωτηρίας τα νάματα˙ τον γαρ θείον νόμον σου δεχόμενος άνθρωπος, εν αυτώ σβεννύει της πλάνης τους άνθρακας. Όθεν εις αιώνας ου διψήσει, ου λήξει του κόρου σου δέσποτα, βασιλεύ επουράνιε. Δια τούτο δοξάζομεν το κράτος σου, Χριστέ ο Θεός, των πταισμάτων άφεσιν αιτούμενοι καταπέμψαι πλουσίως τοις δούλοις σου».
Το απολυτίκιο και το κοντάκιο της εορτής, το πρώτο του πλ. δ’ και το δεύτερο του δ’ ήχου: «Μεσούσης της εορτής διψώσάν μου την ψυχήν
ευσεβείας πότισον νάματα˙ ότι πάσι, Σωτήρ εβόησας˙ Ο διψών ερχέσθω προς με και πινέτω. Η πηγή της ζωής, Χριστέ ο Θεός, δόξα σοι».
«Της εορτής της νομικής μεσαζούσης ο των απάντων ποιητής και δεσπότης προς τους παρόντας έλεγες, Χριστέ ο Θεός˙ Δεύτε και αρύσασθαι ύδωρ αθανασίας. Όθεν σοι προσπίπτομεν και πιστώς εκβοώμεν˙ Τους οικτιρμούς σου δώρησαι ημίν, συ γαρ υπάρχεις πηγή της ζωής ημών».
Και τέλος το απαράμιλλο εξαποστειλάριο της εορτής: «Ο τον κρατήρα έχων των ακενώτων δωρεών, δος μοι αρύσασθαι ύδωρ εις άφεσιν αμαρτιών˙ ότι συνέχομαι δίψη, εύσπλαγχνε μόνε οικτίρμον».
Αυτή με λίγα λόγια είναι η εορτή της Μεσοπεντηκοστής. Η έλλειψης ιστορικού υποβάθρου της στέρησε τον απαραίτητο εκείνο λαϊκό χαρακτήρα, που θα την έκανε προσφιλή στον πολύ κόσμο.
Και το εντελώς θεωρητικό της θέμα δεν βοήθησε τους χριστιανούς, που δεν είχαν τις απαραίτητες θεολογικές προϋποθέσεις, να ξεπεράσουν την επιφάνεια και να εισδύσουν στην πανηγυριζόμενη δόξα του διδασκάλου Χριστού, της Σοφίας και Λόγου του Θεού, της πηγής του ακενώτου ύδατος.
Συνέβη με αυτή κάτι ανάλογο με εκείνο που συνέβη με τους περίφημους Ναούς της του Θεού Σοφίας, που αντί να τιμώνται στο όνομα του Χριστού ως Σοφίας του Θεού, προς τιμήν του οποίου ανηγέρθησαν, κατήντησαν, για τους ιδίους λόγους, να πανηγυρίζουν στην εορτή της Πεντηκοστής ή του αγίου Πνεύματος ή της αγίας Τριάδος ή των Εισοδίων ή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή και αυτής της μάρτυρος Σοφίας και των τριών θυγατέρων της Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης.
----------------------
[1] Migne J. P., (PG), Patrologiae Cursus Completus Series Graeca, Parisiis 1857-1866, τομ.112, κεφ. 26.
[2] Ιωάν. 7, 14-30
[3] Ιωάν. 7, 37-38
[4] Ιωάν. 7, 39
[5] Ιωάν. 7, 38
[6] Ιωάν. 4, 14

Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

Έξω από τα δόντια

Ο Μητροπολίτης ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος μιλάει όπως πάντα έξω από τα δόντια:

"ΔΝΤ είναι αποτέλεσμα της αφροσύνης μας".

Aπό την υπερεπάρκεια και την σπατάλη ζωή μπαίνουμε τώρα σε μια περίοδο φτώχειας και στερήσεων το πρόβλημα είναι πρώτα ηθικό και έπειτα οικονομικό!
Ανακοινώθηκε σήμερα, ότι η Χώρα μας εκάλεσε σε βοήθεια το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο! Αυτό σημαίνει, ότι η Ελλάδα μας εισέρχεται πλέον σε μια περίοδο φτώχειας και δυστυχίας! Θα κληθούμε να σφίξουμε το ζωνάρι μας!
Πολλοί θα χάσουν κιλά όχι από την συνδρομή των Ινστιτούτων Υγείας, των Γυμναστηρίων ή των διατροφολόγων, αλλά από τη στέρηση τών αγαθών! Η Χώρα εισέρχεται σε μια δύσκολη περίοδο. Ας στοχασθούμε λίγο γύρω από τα νέα δεδομένα.
Άλλοτε η υποδούλωση μιάς χώρας γινόταν μόνο με τη δύναμη των όπλων! Ό- ταν δηλ. μια Χώρα έχανε τον πόλεμο, τότε ο νικητής αποκτούσε πλήρη κυριαρχία την εδαφική καί εθνική κυριαρχία και επέβαλε το θέλημά του στον κατακτημένο Λαό.
Έτσι όταν κι εμείς κατά τόν 2ο Παγκόσμιο πόλεμο υποδουλωθήκαμε στη Γερμανία, επειδή νικηθήκαμε από τις Χιτλερικές δυνάμεις, το Κράτος μας διαλύθηκε, η Κυβέρνηση έφυγε στη Μέση Ανατολή καί στη Χώρα μας επιβλήθηκε μια Κυβέρνηση υποτελών και δοσιλόγων, τα μέλη της οποίας σαν μαριονέττες ανέλαβαν να υπηρετήσουν τη βούληση του Κατακτητού.
Ο εθνικός μας πλούτος, η παραγωγή μας, τα αγαθά της καθημερινής ζωής κλπ των σκλάβων πήγαινε στα χέρια των Γερμανών. Καθώς λοιπόν ο Λαός μας βρέθηκε κάτω από την ξενική κατοχή, έχασε την ελευθερία του και στερήθηκε τα αγαθά του! Μια περίοδος μεγάλης πείνας είχε επιβληθή.
Έχει μείνει ανεξήτηλη στη μνήμη των παλαιοτέρων σαν εφιάλτης η Γερμανική κατοχή. Στά Καλάβρυτα ο Λαός πλήρωσε πιό ακριβά, αφού στις 13 Δεκεμβρίου 1943 τα Γερμανικά στρατεύματα εφόνευσαν όλους τούς άρρενας κατοίκους της πόλεως, επήραν όλα τα τιμαλφή και τον χρυσό από την Τράπεζα και κατέκαυσαν την πόλη. Τέτοιες περίπου είναι οι συνέπειες μιας ξενικής κατοχής έπειτα από ένα πόλεμο.
Στις ημέρες μας ο πόλεμος μεταξύ των Κρατών δεν γίνεται αποκλειστικά μόνο με τά συμβατικά όπλα. Τώρα πιά υπάρχουν και άλλα μέσα και τρόποι διά των οποίων διεξάγονται οι μάχες, όπως π. χ. είναι ο οικονομικός πόλεμος! Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν τό ίδιο, δηλ. η υποδούλωδη, η ξενική κατοχή.
Ακριβώς λοιπόν τώρα ένας τέτοιος πόλεμος έλαβε χώρα και η Χώρα μας ηττήθηκε. Το κεφάλαιο, όπως λέγεται, από χρόνια τώρα μεθοδικά υπονόμευσε την ελληνική οικονομία καί ωδήγησε στην υπερ-χρέωση της Ελλάδος. Τελικά μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009 τομπράγμα φάνημε καθαρά: η Ελλάδα μας με αργά, πλήν όμως σταθερά, βήματα, οδηγείται στη χρεωκοπία!
Παράδοση της διαχειρίσεως της οικονομίας μας στούς εκπροσώπους του Δ.Ν.Τ σηματοδοτεί αυτομάτως τήν απώλεια μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας, δηλ. την έναρξη μιάς περιόδου ΑΛΛΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΚΑΤΟΧΗΣ!
Οδηγούμεθα δυστυχώς σέ μια κατάσταση περιορισμού της εθνικής -όχι της εδαφικής- αλλά της εθνικής μας κυριαρχίας, η οποία προέκυψε σαν αναπόφευκτη συνέπεια του οικονομικού πολέμου, που ασκήθηκε μεθοδικά εναντίον μας. Αν αμφιβάλλετε σας πληροφορώ, ότι ο πρώτος όρος του ΔΝΤ είναι να μη γνωρίζουν οι Έλληνες πολίτες για τις συμφωνίες που γίνονται με την Κυβέρνηση.
Στο κατάντημα αυτό έφερε τη Χώρα μας η ασύνετος πολιτική των Πολιτικών Ηγητόρων της τελευταίας εικοσαετίας, οι οποίοι με τον αλόγιστο δανεισμό καταχρέωσαν τη Χώρα μας! Ποιός μπορεί να ξεχάσει το αμίμητο εκείνο προεκλογικό σλόγκαν «Τσοβόλα, δώστα όλα» του Ανδρέα Παπανδρέου ή την εικονική πραγματικότητα της οικονομίας, την οποία είχε παρουσιάσει στις Βρυξέλλες ο τότε Πρωθυπουργός κ. Σημίτης;
Ποιός μπορεί επίσης να λησμονήσει, ότι ο τέως Πρωθυπουργός Κωνστ. Καραμανλής, ο νεώτερος, ενώ εγνώριζε την κρισιμότητα της οικονομίας, αντί να προβεί αμέσως στη λήψη των όποιων δραστικών μέτρων, ώστε να προλάβη τα χειρότερα, ωδήγησε τη Χώρα σε πρόωρες εκλογές, για να βρή εκείνος την ησυχία του στα καφέ μπάρ του Κολωνακίου;
Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, στούς ενόχους πρέπει νά προσθέσουμε τους τραπεζίτες, οι οποίοι μοίραζαν αφειδώς τις πιστωτικές κάρτες και έμαθαν τον Έλληνα να ζεί με το λεγόμενο «πλαστικό», δηλ. το δανεικό ή εικονικό, χρήμα, να το σπαταλάει ασυλλόγιστα, χρήμα που δεν κέρδιζε με τον τίμιο ιδρώτα του.
Πως λοιπόν να ξεχάσουμε την άφρονα πολιτική των Τραπεζών και των Τραπεζιτών, οι οποίοι μας παρακαλούσαν να πάρουμε το «εορτοδάνειο» για τα Χριστούγεννα, το «δάνειο των διακοπών» για το καλοκαίρι, τό δάνειο «για το καινούργιο αυτοκίνητο» κλπ.;
Έτσι λοιπόν μάθαμε να ζούμε στην πολυτέλεια, αντλώντας εύκολο χρήμα από τήν Τράπεζα. Γεμίσαμε λοιπόν το πορτοφόλι μας όχι με ζεστό χρήμα, αλλά με τις πιστωτικές κάρτες και έπαψε πλέον να διακρίνεται ο πλούσιος από τον φτωχό, ο μεροκαματιάρης από τόν επιχειρηματία, ο εργαζόμενος από τον εργοδότη του!
Όλοι το ρίξαμε στη μεγάλη ζωή! Καί επειδή οι ανάγκες μεγάλωναν άρχισαν νέες πηγές για να κερδίζεται το χρήμα. Ήλθαν το εμπόριο των ναρκωτικών και το εμπόριο της σαρκός, ήτοι η πορνεία, η ομοφυλοφιλία και το trafficing, δηλ. η εισαγωγή αλλοδαπών γυναικών απο ωργανωμένα κυκλώματα ανθρώπων του υποκόσμου, με σκοπό να προωθούνται στην πορνεία κλπ.
Πρώτα καταπατήσαμε τον Νόμο του Θεού, πρώτα εγγίσαμε τα κράσπεδα της ηθικής χρεωκοπίας και έπειτα ωδηγηθήκαμε στην οικονομική χρεωκοπία! Αφήσαμε τον αληθινό Θεό και ακολουθήσαμε τις προτροπές του διαβόλου. Αφήσαμε εν πολλοίς τον Χριστό για να κερδίσουμε τον χρυσό! Έτσι ο σημερινός άνθρωπος πολύ συχνά συμφέρεται όχι απλώς ως διαβολεμένος, αλλά σαν διάβολος πραγματικός!
Ληστεύει και δολοφονεί τον συνάνθρωπό του για ένα ευτελές ποσό! Οι Πολιτικοί Ηγέτες της Χώρας δανείζονταν αφρόνως για να δίνουν περισσότερες παροχές στο Λαό, αλλά καί ο Λαός δανειζόταν επίσης αφρόνως για να διάγει μεγάλη ζωή! Άς το χωνέψουμε!Φταίμε όλοι μας, άρχοντες και αρχόμενοι!
Όλοι όσοι εκυβέρνησαν την Χώρα όλα αυτά τά τελευταία είκοσι χρόνια, όποιοι κι αν ήσαν πράσινοι ή γαλάζιοι, είναι υπεύθυνοι για την τωρινή απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας. Αλλά και ο Ελληνικός Λαός είναι εξ ίσου υπεύθυνος, επειδή παρασύρθηκε από απατηλά συνθήματα. Έπαυσε να σκέπτεται! Μολύνθηκε το πνευματικό του DNA, έγινε καλοπερασάκιας!
Ήθέλησε να πληρώνεται, χωρίς να εργάζεται! Να παίρνει το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο ταχυδρομικώς, χωρίς δηλ. να καθήσει στο θρανίο. Όλοι μας, ή σχεδον όλοι μας, υποταχθήκαμε στον πειρασμό του εύκολου κέρδους! Κάποιοι ζητούσαν την «μίζα» και κάποιοι άλλοι την έδιναν! Έτσι λοιπόν μπήκαμε σε ένα φαύλο κύκλο. Ο καθένας προσπαθούσε να κάμει τη δουλειά του με όποιο τρόπο, καί κυρίως με στρεβλό τρόπο. Με το χρήμα είχες τη δύναμη να αγοράζεις τα πάντα, σπίτι, γή, συνειδήσεις και ......ανθρώπινα κορμιά!
Πουλήσαμε λοιπόν την αξιοπρέπεια, την εντιμότητα, την ειλικρίνεια και τά άλλα ψυχικά μας χαρίσματα και έπειτα αρχίσαμε να πουλάμε και το σώμα μας. Η πορνεία έγινε ένας εύκολος τρόπος για την οικονομική ανάπτυξη. Η αιδώς εξορίσθηκε από τη ζωή μας! Η γύμνια και η ξετσιπωσιά μπήκαν στο σπίτι μας με την TV. Κάποια κυρία, είπαν, εκυκλοφόρησε ένα Ντι Βι Ντι (DVD) με πορνικό περιεχόμενο, «σκληρό σεξ» το λένε, και αυτό έγινε ανάρπαστο.
Οι κακές γλώσσες είπαν, πώς η κα αυτή απεκόμισε τρία εκατομμύρια (3.000.000) €. Μακάρι να είναι ψέμματα. Λέγεται, ότι η κυρία αυτή επιθυμεί να εκλεγή και Βουλευτής, «για να σώσει την Ελλάδα!»
Μια άλλη κυρία από την Λετονία, την οποία τα κυκλώματα εμπορίας λευκής σαρκός την έφεραν για να δουλέψει στην Ελλάδα και την υποχρέωσαν να εκδίδεται χωρίς τη θέλησή της. «Ζούσα με τον φόβο των εμπόρων σάρκας» εξωμολογήθηκε (Ελευθεροτυπία, 19.04.2010). Να λοιπόν ο γράδος, για να μετρήσουμε τις ηθικές αντιστάσεις του Ελληνικού Λαού σήμερα!
Έτσι λοιπόν ο Έλληνας της μεταπολιτευτικής περιόδου πέρασε πολύ γρήγορα από το ένα άκρο στο άλλο. Από το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» φθάσαμε στο «Ελλάς Ελλήνων Μιζαδόρων»! Με το πρώτο περιοριζόταν η ελευθερία κυρίως των πολιτικών, όχι όμως και των νομοταγών ανθρώπων!
Εν πάσει περιπτώσει κανείς δέν θέλει να στερείται της ελευθερίας του. Η Ελευθερία είναι θεϊκό δώρο στον άνθρωπο. Με το δεύτερο, το «Ελλάς Ελλήνων Μιζαδόρων» χάθηκε η αξιοπρέπεια των πολλών και η ελευθερία όλων των Ελλήνων! Μιζαδόροι έγιναν σχεδόν όλοι! Μικροί και μεγάλοι! Επώνυμοι και ανώνυμοι! Εκλέγοντες και εκλεγόμενοι, ψηφηφόροι και ψηφιζόμενοι!
Όλοι μας, σχεδόν όλοι μας, καταπατήσαμε τους όρκους μας! Καταπατήσαμε πρώτα τη συζυγική πίστη, έπειτα δε και την επαγγελματική μας πίστη! Προδώσαμε την χριστιανική μας ιδιότητα! Απομακρυνθήκαμε από τις αρχές του Ευαγγελίου. Και έτσι τώρα μπαίνουμε όλοι μας και με το ζόρι στο «Ηθικό Αναμορφωτήριο»! Αυτό έχει το δικό του όνομα. Ονομάζεται «Διεθνές Νομισματικό Ταμείο»!
Τώρα πλέον θα χάσουμε και τα αυγά και τα καλάθια! Θα πληρώσουμε ακριβά το τίμημα της αποστασίας μας από τον Ηθικό Νόμο. Η Χώρα μας εισέρχεται σε περίοδο Κατοχής. Άλλοι τώρα θα ορίζουν τη ζωή μας. Άλλοι θα νομοθετούν για μας, χωρίς εμάς! Οι εκπρόσωποι του Δ.Ν.Τ. «προσποιούνται ότι ακούνε! Στην πραγματικότητα δίνουν εντολές» μας είπαν τα «πρωϊνάδικα» (MEGA TV, Ώρα 09.00’ της 21ης Απριλίου 2010 στην εκπομπή του κ. Καμπουράκη).
Οι πολιτικοί μας το εγνώρισαν, αλλά σε μας το έλεγαν σιγά σιγά, με δόσεις. «Πρίν από τις εκλογές η συμφωνία με την Ε.Ε. Προσχεδιασμένη –μέχρι κεραίας- η προσφυγή στο ΔΝΤ» έγραφε μόλις προχθές ο αναλυτής κ. Στάθης Σχινάς στην Εφημερίδα «Η ΑΞΙΑ» της 17ης Απριλίου.
Άρα λοιπόν ο Καπετάνιος του καραβιού την εποχή εκείνη κ. Κ.Κ. έρριξε το καράβι στην ξέρα! Αντί όμως να μείνει στη θέση του και να λάβει όλα τα μέτρα, για να σωθή το πλοίο που λέγεται Ελλάδα, προτίμησε να εγκαταλείψει τη γέφυρα, προκηρύσσοντας τις πρόωρες εκλογές του Οκτωβρίου 2009, άφησε δηλ. τον Ελληνικό Λαό στη μοίρα του, και εκείνος δραπέτευσε, για να βρή τη σιγουριά των μπάρ του Κολωνακίου, όπως είπαμε και παραπάνω!
Τότε επιστρατεύθηκε ο άλλος Καπετάνιος, ο σημερινός Πρωθυπουργός κ. Γ.Π. Αυτός έχει το ελαφρυντικό, ότι ανέλαβε τη διακυβέρνηση του πλοίου σε περίοδο μεγάλης συγχύσεως. Δεν γνώριζε από πού να αρχίσει! Οι συνεργάτες του έπεσαν ξαφνικά στα βαθειά νερά και άρχισαν να κολυμπάνε ατάκτως! Η σύγχυση επικράτησε απ΄ άκρου εις άκρον!
Οπόταν ο κ. Γ.Π. άρχισε να μας προετοιμάζει σιγά-σιγά. Για να μη πάθουμε συγκοπή επί έξ μήνες τώρα μας λέγει διάφορα αντιφατικά πράγματα. Ας θυμηθούμε μερικά απ’ αυτά. 1ον «Μη φοβάσθε, τα λεπτά υπάρχουν»! 2ον «Χάνουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας». 3ον «Μας υπενθύμισαν το ναυάγιο του Τιτανικού».4ον «Το πιστόλι είναι πάνω στο τραπέζι». 5ον «Το πιστόλι τώρα είναι γεμάτο» κ.α.
Τελικά καλέσαμε σε βοήθεια τις ξένες δυνάμεις. Στο καράβι από σήμερα μπαίνει άλλος καπετάνιος. Ονομάζεται Δ.Ν.Τ. Η εξουσία και η διακυβέρνηση της Χώρας παραδίδεται πιά σε ξένα χέρια. Έτσι λοιπόν η Χώρα μας εισέρχεται σε περίοδο μιάς άλλης Κατοχής, οικονομικής και όχι εδαφικής, οπωσδήποτε όμως εθνικής Κατοχής. Τώρα πια υποδουλωμένοι στον ξένο δυνάστη, θα μπούμε σε ένα νέο ρυθμό ζωής. Το Ηθικό Αναμορφωτήριο τώρα μόλις αρχίζει!
Θα κλείσουν επιχειρήσεις, θα μειωθούν οι μισθοί, θα απολυθούν υπάλληλοι, θα λιγοστεύσουν τα καταναλωτικά αγαθά κλπ. Θα δουλεύουμε περισσότερα χρόνια, αλλά τώρα θα παίρνουμε μικρότερη σύνταξη. Όσοι έχουν, θα συνεχίσουν να είναι «οι έχοντες και κατέχοντες» κατά τον τέως Πρωθυπουργό κ. Σημίτη.
Όσοι όμως ανήκουν στις πτωχότερες τάξεις, αυτοί θα γίνουν πτωχότεροι. Μετά τους «νεόπλουτους», που ανέδειξε το πρώτο ΠΑΣΟΚ, τώρα θά έχουμε και τους «νεόπτωχους», που θα αναδείξουν το δεύτερο ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. από κοινού.
Θα μας μάθει λοιπόν να ζούμε με τα ολίγα, με την στέρηση και τη μιζέρια, και θα είμαστε και ευχαριστημένοι. Όποιος περιφρονεί το νόμο του Θεού περιέρχεται στην τυραννεία του Διαβόλου. Το ΔΝΤ είναι αποτέλεσμα της αφροσύνης μας. Είναι η αυτοτιμωρία μας!

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Κυριακή του παραλύτου

«Άνθρωπον ουκ έχω…» μας αναφέρει η σημερινή Ευαγγελική περικοπή.
Το πρόβλημα που βασανίζει τον «παραλυτικό» της Βηθεσδά δεν είναι τόσο η αναπηρία, όσο η μοναξιά.
Τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια συντροφιά με την αρρώστια έχει εξοικειωθεί, σχεδόν συμφιλιωθεί μαζί της, ενώ με την μοναξιά όλα αυτά τα χρόνια δεν κατόρθωσε να συμφιλιωθεί διότι δεν έπαψε ποτέ να τον πληγώνει και παρόλο που ζούσε μέσα σε τόσο κόσμο γύρο του εν τούτοις ήταν πάντα μόνος.
Γι’ αυτό όταν μέσα από το ανώνυμο πλήθος, που κινείται και θορυβεί γύρω του, κάποιος Άγνωστος τον πλησιάζει για πρώτη φορά, στέκεται πάνω από το κρεβάτι του με συμπόνια, τον κοιτάζει με βλέμμα γεμάτο στοργή και των ρωτά «θέλεις να γίνεις υγιής;», ο παραλυτικός τον κοιτάζει και του εκφράζει το παράπονο του, λέγοντας: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω, ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν…».
Δεν μιλά στον άγνωστο για την ασθένεια που τον βασανίζει τόσα χρόνια, αλλά, τού μιλά για την μοναξιά του. Δεν του λέγει ότι δεν μπορώ να σηκωθώ ή ότι πονώ αλλά «δεν έχω άνθρωπο».
Ήλπιζε στον συνάνθρωπο, ίσως περίμενε την βοήθεια από συγγενείς ή από φίλους όμως δεν βρέθηκε κανείς.
Η μοναξιά είναι και ο δικός μας καημός στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Η μοναξιά τού ανθρώπου στις μέρες μας γίνεται ανυπόφορη. Έχει την αίσθηση κανείς, πως βυθίζεται ολομόναχος σε μια απύθμενη ανθρωποθάλασσα.
Χιλιάδες άνθρωποι κυκλοφορούν γύρω μας, όμως δεν είναι παρά απρόσωπες μονάδες μιας ποσότητας. Είναι άνθρωποι χωρίς φυσιογνωμία, χωρίς χαμόγελο, παραμιλούν, σε σπρώχνουν, σε προσπερνούν αλλά και αυτοί που ζουν στην ίδια πολυκατοικία νοιώθουν τόσο ξένοι μεταξύ τους, ώστε να συμβαίνει συχνά, στον πρώτο όροφο να πενθούν και στο πέμπτο να διασκεδάζουν.
Ζούμε, αλήθεια, τόσο κοντά ο ένας με τον άλλο και όμως δεν έχουμε καμιά ψυχική επικοινωνία.
Τα αίτια της μοναξιάς μας, αδελφοί μου, είναι ο εγωκεντρισμός, που υψώνει σινικά τείχη και αποξενώνει τον άνθρωπο διότι έχει ως μέτρο για όλα τον εαυτό του, τα βλέπει όλα από το πρίσμα του δικού του συμφέροντος.
Άλλη αιτία του αποκλεισμού και της μοναξιάς είναι η υπερβολική ανάπτυξη της τεχνολογίας. Μπορεί η πρόοδος της τεχνολογίας να μίκρυνε τον κόσμο, αλλά τον αποξένωσε, μπορεί να κατάργησε τα γεωγραφικά σύνορα και να έκανε τον κόσμο μια γειτονιά, αλλά απομονώθηκε.
Ο άνθρωπος πλασμένος ελεύθερος, κλείστηκε μέσα σε τέσσερις τοίχους, μπροστά από έναν υπολογιστή ή μπροστά από την τηλεόραση, να χάνεται μέσα στην εικονική πραγματικότητα, χάνοντας την ανθρώπινη ζεστή συντροφιά.
Κατάντησε μια «μηχανή» να μας συνοδεύει παντού, να έχει γίνει ο στενότερος σύντροφός μας ένα ψυχρό αντικείμενο αντικατέστησε την συντροφιά, την ζεστασιά, την ανθρωπιά, την ψυχή του ανθρώπου.
Βέβαια δεν δαιμονοποιώ την τεχνολογία ίσα ίσα είναι χρήσιμη όταν αυτή χρησιμοποιείτε μέσα σε λογικά πλαίσια διότι η κατάχρηση βλάπτει, και πρόσφατα διάβασα ότι κάποια κοπέλα στο εξωτερικό παντρεύτηκε τον ιδανικό άνδρα που ήταν ένα εικονικό ρομπότ, κάποιος άλλος παντρεύτηκε το μαξιλάρι του, άλλη παντρεύτηκε τον πύργο του Άιφελ.
Αγαπητοί μου αδελφοί, ύστερα από όλες αυτές τις διαπιστώσεις γεννιέται φυσικά το ερώτημα, πως θα σπάσει ο σύγχρονος άνθρωπος τον κλοιό της μοναξιάς που τον πνίγει;
Η απάντηση είναι απλή. Εκείνο που χρειάζεται είναι να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε μέσα μας το χαμένο άνθρωπο και να προσφέρουμε ανθρωπιά στους άλλους.
Πρέπει να γκρεμίσουμε τα τείχη του εγωκεντρισμού που μάς κρατούν κλεισμένους μέσα στον εαυτό μας, να πλησιάσουμε το συνάνθρωπο και να ζήσουμε τη χριστιανική αγάπη σε όλο το πλάτος και το βάθος της.
Ανοίγοντας τον εαυτό μας στους άλλους προσφέρουμε και ταυτόχρονα βρίσκουμε συντροφιά. Σ΄ αυτό το άνοιγμά μας προς τους άλλους μας βοηθά Εκείνος που συντρόφεψε, και μάλιστα τόσο αποτελεσματικά, τη μοναξιά του «παραλυτικού».
Σαν μέλη της Εκκλησίας έχουμε μια μοναδική δυνατότητα, να ζήσουμε συντροφιά με το Θεό σε μια θεανθρώπινη «κοινωνία».
Η «κοινωνία» με εκκλησιαστική έννοια σημαίνει επικοινωνία, φιλία, συναδέλφωση, ενότητα, αγάπη, συμπόνια, αλληλεγγύη, το «εγώ» γίνεται «εμείς» και ο άνθρωπος δεν είναι πια μόνος.
Η υλοποίηση αυτής της «κοινωνίας» είναι παραμελημένη στις ημέρες μας, όμως την βρίσκουμε μέσα στην ευχαριστιακή σύναξη της Κυριακής, και την βιώνουμε με την συμμετοχή μας στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Μόνο όταν όλοι καταλάβουμε και ζήσουμε την πραγματικότητα της Εκκλησίας, θα μάθουμε να διακρίνουμε πίσω από τις μηχανές τον άνθρωπο.
Τότε οι σχέσεις μας, θα γίνουν πιο ανθρώπινες από το ανώνυμο πλήθος που κυκλοφορεί γύρω μας θα πάψει να είναι κάποιος ξένος αλλά θα γίνει ο αδελφός. Αμήν!!!

Ο βίος της οσίας Ελισάβετ

Η Οσία Ελισάβετ καταγόταν από την Ηράκλεια της Θράκης και έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ. Οι γονείς της, Ευνομιανός και Ευφημία, ήταν ξακουστοί και ονομαστοί, φημισμένοι για τα πλούτη τους και περίφημοι για την αρετή τους. Κατοικούσαν κοντά στην Ηράκλεια, στον τόπο που από παλιά ονομαζόταν Θρακοκρήνη και αργότερα Αβυδηνοί. Ζούσαν με ευσέβεια έχοντας ως πρότυπο τον Ιώβ. Ποθώντας δε με πάθος να μιμηθούν την φιλοξενία του Αβραάμ, απλόχερα βοηθούσαν όλους, όσοι είχαν ανάγκες υλικές.
Όμως είχαν περάσει δεκαέξι χρόνια από τότε που νυμφεύθηκαν και ήταν ακόμη άτεκνοι. Γι’ αυτό παρακαλούσαν αδιάκοπα τον Θεό να τους χαρίσει ένα παιδί, διάδοχο του γένους τους και κληρονόμο του πλούτου τους. Ο Κύριος, που ικανοποιεί τα αιτήματα των πιστών Του, άκουσε με ευμένεια τη δέησή τους και δεν παρέβλεψε την προσευχή τους.
Υπήρχε στον τόπο εκείνο ένα παλαιό έθιμο να συγκεντρώνονται οι Χριστιανοί στην μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Γλυκερίας (τιμάται 13 Μαΐου) και να εορτάζουν μία ολόκληρη εβδομάδα. Τότε λοιπόν, βρέθηκαν εκεί μαζί με τους άλλους Χριστιανούς και οι γονείς της Οσίας. Έκαναν λιτανείες και ολονύκτιες δοξολογίες και επισκέπτονταν τους ναούς της πόλεως, που σε αυτούς φυλάσσονταν τα ιερά λείψανα των σαράντα Αγίων Γυναικών, του διακόνου Αμώς και πολλών άλλων Αγίων. Λιτάνευαν τότε και την πολυσέβαστη κάρα της Αγίας Γλυκερίας. Όμως κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, την οποία τελούσε ο Επίσκοπος της πόλεως Λέων, ο πατέρας της Ελισάβετ, Ευνομιανός, έβλεπε την αγία κάρα πότε να χαμογελά και πότε να λυπάται. Αυτό το θεώρησε ως σημείο της πίστεώς του στη Μάρτυρα και η ψυχή του γέμισε με χαρά και λύπη μαζί. Μαζί με την σύζυγό του ικέτευσαν την αθληφόρο Αγία, να λύσει τα δεσμά της στειρώσεώς τους και να τους χαρίσει ένα παιδί. Έτσι, όταν τους πήρε για λίγο ο ύπνος, ο Ευνομιανός είδε σε όνειρο την Αγία Γλυκερία, η οποία του είπε: «Γι’ αυτό μου δημιουργείς κόπους, άνθρωπέ μου, και μου ζητάς αυτό που μόνο ο Θεός μπορεί να σου δώσει; Όμως, εάν στ’ αλήθεια δίνεις τον λόγο σου πως θ’ αποκτήσετε καρδιά και πνεύμα ταπεινό και πως ποτέ δεν θα καυχιέσαι σε βάρος των άλλων, ευχή κάνω να σου δώσει με τις πρεσβείες μου ο μεγαλόδωρος Κύριος, το γρηγορότερο, ένα κορίτσι. Αυτό θα το ονομάσεις Ελισάβετ, γιατί θα αναδειχθεί όμοια στην ψυχή με την μητέρα του Ιωάννου του Προδρόμου και Βαπτισθού».
Ο πατέρας της Οσίας συμφώνησε ότι θα κάνε αυτό που ζήτησε η Αγία Γλυκερία. Τότε εκείνη τον σφράγισε με το σημείο του Σταυρού και έφυγε. Η γυναίκα του συνέλαβε αμέσως και μετά από τη συμπλήρωση εννέα μηνών γέννησε κορίτσι.
Όταν η Ελισάβετ έγινε δώδεκα ετών, η μητέρα της έφυγε από την πρόσκαιρη ζωή. Μετά από τρία χρόνια έφυγε από την ζωή και ο πατέρας της. Η μακαρία Ελισάβετ απέμεινε ορφανή. Όμως αμέσως εμπιστεύθηκε τον εαυτό της στον Θεό και διακρίθηκε στη διακονία των φτωχών και των ελαχίστων αδελφών της. Χάρισε την περιουσία της στους φτωχούς και έτσι με τα χέρια τους την κατέθεσε στον Θεό, ενώ στους δούλους χάρισε την ελευθερία τους.
Έπειτα αναχώρησε για την Κωνσταντινούπολη. Έφθασε στη μονή του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, που είχε το όνομα «Μικρός Λόφος» και που ηγουμένη εκεί ήταν κάποια θεία από τον πατέρα της. Στη μονή αυτή απαρνήθηκε τα εγκόσμια και τις βιοτικές μέριμνες και εκάρη μοναχή. Ζούσε με σκληραγωγία, νηστεία και άσκηση και περπατούσε ανυπόδητη. Το σώμα της ποτέ δεν δέχθηκε να το πλύνει με νερό. Το διατηρούσε όμως καθαρό λούζοντας το καθημερινά με τις αστείρευτες πηγές των δακρύων της. Έτσι έφθασε στα ύψη της αγιότητας και ο Άγιος Θεός την αξίωσε του προορατικού χαρίσματος και αυτού της θαυματουργίας.
Δύο χρόνια αργότερα η ηγουμένη της μονής έφυγε από την παρούσα ζωή, αφού όρισε διάδοχό της την Οσία Ελισάβετ, την οποία εγκατέστησε ο Πατριάρχης Γεννάδιος Α’ (458-471 μ.Χ.).
Η Οσία γέμιζε με φως αυτούς που με πίστη την πλησίαζαν. Κάποτε, την ώρα που ετελείτο η Θεία Λειτουργία στο ναό, είδε να αστράφτει ένα απερίγραπτο φως και το Πανάγιο Πνεύμα να κατέρχεται μετά τον Χερουβικό ύμνο μέσα στο Θυσιαστήριο και να καλύπτει τον ιερέα που στεκόταν μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Η Οσία πλημμύρισε από θάμβος και έκπληξη. Όμως αυτό δεν το είπε σε κανένα, μέχρι που έφθασε ο καιρός της εκδημίας της στον Θεό. Όσο πλησίαζε η ώρα της, ο πόθος της – όπως έλεγε – να δει την πατρίδα της, περίσσευε. Ήλθε λοιπόν στην Ηράκλεια και προσκύνησε τους εκεί σεπτούς ναούς των Αγίων. Και εκεί, στο ναό της Θεοτόκου, είδε σε όραμα την Παναγία, που την υποδέχθηκε. Το πρόσωπο της Θεοτόκου το αναγνώρισε σε εικόνα, όταν έφθασε στο ναό του Ιερομάρτυρα Ρωμανού. Η φωνή της Παναχράντου την κάλεσε να επιστρέψει στο μοναστήρι της, γιατί ο καιρός της κοιμήσεώς της ήταν κοντά. Έτσι η Οσία Ελισάβετ, αφού επέστρεψε πίσω, κοιμήθηκε με ειρήνη. Το ιερό λείψανό της ενταφιάσθηκε στο ναό του Αγίου Γεωργίου, μένοντας ακέραιο και ανέπαφο.

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

Εκκλησία η κιβωτός της Σωτηρίας

Η Ορθόδοξη Θεολογία θεωρεί το μυστήριο της Εκκλησίας, στην οποία περιέχονται και όλα τ΄ άλλα μυστήρια, κυρίως ως το μυστήριο της κοινωνίας Θεού και ανθρώπου το οποίο πραγματοποιείται στο Πρόσωπο του Χριστού.
Η Εκκλησία σώζει τον άνθρωπο διότι μόνο μέσα σε αυτήν μπορούμε ν΄ απαλλαγούμε πραγματικά από την αμαρτία, να ενωθούμε με το τριαδικό Θεό και μεταξύ μας και να εισέλθουμε στη Βασιλεία των Ουρανών.
Πρώτο μυστήριο κοινωνίας με το Χριστό είναι το Άγιο Βάπτισμα τ΄ οποίο μας εισάγει μέσα στο χώρο της Εκκλησίας αφού μας απαλλάξει από την ζωή της αμαρτίας και της φθοράς.
Οι Πατέρες παρομοιάζουν την κολυμβήθρα σαν την κοινή κοιλιά από την οποία αναγεννιούνται πνευματικά όλοι οι Χριστιανοί.
Το μυστήριο της Ιεράς Εξομολόγησης μας απαλλάσσει από τις αμαρτίες που κάνουμε στην διάρκεια της ζωής μας και οι οποίες μας βγάζουν έξω από την κοινωνία της Εκκλησίας γιατί παύουμε να έχουμε το ίδιο φρόνημα και την ίδια ζωή με τα υπόλοιπα μέλη της.
Το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας αποτελεί την πηγή που ανανεώνει συνεχώς την κοινωνία μας τόσο με το Χριστό όσο και με τους αδελφούς μας. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε μεγαλύτερη κοινωνία με το Θεό από αυτή που μας δίνεται με την Θεία Μετάληψη.
Η πίστη της Εκκλησίας δεν είναι άλλη από αυτή που δίδαξε ο Χριστός, οι Απόστολοι, οι Άγιοι Πατέρες και οι διάδοχοι τους που είναι οι Επίσκοποι και οι Ιερείς και η οποία διαφυλάσσεται ακέραια μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Η Εκκλησία είναι το σώμα των πιστών με κεφαλή της τον Χριστό.
Αυτό το σώμα καθοδηγείται από την κεφαλή του που είναι ο Χριστός και που καθορίζει την ορθή σχέση των πιστών, τόσο με το πρόσωπο Του όσο και μεταξύ τους.
Στις κοινές λατρευτικές συνάξεις, τα μυστήρια και τις ακολουθίες που γίνονται στο Ναό, όλα τα μέλη της Εκκλησίας ενώνονται για να δοξολογήσουν με μια φωνή και μια καρδιά τον Θεό και να αγαπηθούν μεταξύ τους.
Την αγάπη αυτή τα μέλη της Εκκλησιαστικής κοινότητας πρέπει να την κάνουν φανερή και στις σχέσεις τους εκτός του Ιερού Ναού, με την κατανόηση, την συγχώρεση και την αλληλοβοήθεια προς τους αδελφούς.
Όταν μαζευόμαστε όλοι εμείς που κατοικούμε στην ίδια ενορία, την ίδια περιοχή, στον Ναό, και συμμετέχουμε στην Ευχαριστιακή σύναξη, προσφέρουμε στο Θεό την κοινή ζωή μας η οποία είναι ίσως δηλητηριασμένη από μικροκακίες και αστοχήματα, για να την αγιάσει και να την μεταμορφώσει, πάντα βέβαια σε σχέση με την δική μας προσπάθεια και τον δικό μας αγώνα.
Για παράδειγμα, στην Κυριακάτικη Λειτουργία ο γείτονας θα συναντήσει τον γείτονα με τον οποίο ίσως ψυχράθηκε ή φιλονίκησε για να συγχωρεθούν και να ενωθούν στο Κοινό Ποτήριο.
Η Αγία μας Εκκλησία, η Κιβωτός της σωτηρίας περικλείει και αγιάζει όλες τις σχέσεις μας με τον Θεό και τους αδελφούς μας.
Μέσα στην Εκκλησία παίρνουμε την Χάρη του Θεού και μας δίνεται η δυνατότητα, ενισχύοντας ο ένας τον άλλο, να πορευθούμε προς την Βασιλεία των Ουρανών, που είναι ο κοινός και τελικός στόχος και σκοπός μας.

Τρίτη, 20 Απριλίου 2010

Αφαίρεσαν κιόλας τον Σταυρό από την Ελληνική Σημαία στη HELEXPO

Σας παρουσιάζουμε τις πελώριες διαφημιστικές γιγαντοαφίσες (μήκους 7 περίπου μέτρων) στην είσοδο της HELEXPO (γωνία Εγνατία-Αγγελάκη).
Η έκθεση εγκαινιάστηκε από την Υφυπουργό Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής διακυβέρνησης κυρία Θεοδώρα Τζάκρη , και μάλιστα παρουσία του Δημάρχου κ.Παπαγεωργόπουλου και του Νομάρχη Θεσσαλονίκης κ. Ψωμιάδη.
Παρατηρείστε προσεκτικά τις σημαίες στα ανθρωπάκια...
Δεεεν βλέπετε καλά ;;;;;;.....
Όλα Απαρατήρητα περνάνε στην Ελλάδα.



Ποοούυυυ πήγε ο Σταυρός ?????
ΑΦΑΙΡΕΣΑΝ τον ΣΤΑΥΡΟ από το ανθρωπάκι που φέρει την Ελληνική σημαία ενώ ΟΛΑ τα υπόλοιπα ανθρωπάκια ΦΕΡΟΥΝ κανονικά στο κέντρο το σήμα της κάθε σημαίας. (πχ η τουρκική την ημισέληνο, η αλβανική τον αετό και η σκοπιανή κεντραρισμένη).
Και για να μην ισχυριστούνε ότι...τυχαία έγινε το... ΛΑΘΟΣ !!!
Δείτε εδώ την επίσημη σελίδα της HELEXPO (Όλα για τον πολίτη)
όπου επίσης, όλως τυχαίος.....
ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙ... Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

πηγή: http://tiresias-press.blogspot.com/2009/11/helexpo.html

Περί Μετανοίας

Συνήθως ο λόγος της Εκκλησίας μας στρέφεται γύρω από την μετάνοια.
Τι είναι όμως η μετάνοια και ποια τα βασικά χαρακτηριστικά της;
Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ είναι η πρώτη βαθμίδα επιστροφή μας προς τον Θεό, σημαίνει: λυπούμαι για κάθε αμαρτία και παράβαση του θελήματος του Θεού που διέπραξα, την αποδοκιμάζω και λαμβάνω την ειλικρινή απόφαση να μην επιστρέψω πλέον σ’ αυτή αλλά να έχω τις σκέψεις μου, τα έργα μου και όλη τη ζωή μου στραμμένη προς τον Θεό.
Τα γνωρίσματα της μετανοίας θα μπορούσαμε να τα συνοψίσουμε σε τρία, το καθένα από τα οποία είναι και μια κατάσταση της ψυχής.
α) Πλήρη αναγνώριση της αμαρτωλής καταστάσεως μας,
β) Συναίσθηση – Συντριβή και γ) Σταθερή απόφαση για μία νέα «εν Χριστώ ζωή».
Τέσσερα στάδια θα αναφέρουμε σχετικά με την συμμετοχή μας στο μυστήριο της εξομολογήσεως - μετανοίας:
1) Πριν από την Ιερά Εξομολόγηση ελέγχουμε την ζωή μας για να δούμε τι θα εξομολογηθούμε. Χρειάζεται προσευχή για να μας φωτίσει και να μας ενισχύσει ο Θεός ώστε η εξομολόγηση μας να είναι απλή, ειλικρινής και ουσιαστική. Ελέγχουμε προσεκτικά τις πράξεις και τις σκέψεις μας και αν είναι ανάγκη τις σημειώνουμε σ’ ένα χαρτί για να μην τις ξεχάσουμε.
2) Κατά την διάρκεια του μυστηρίου προσέχουμε να είμαστε ειλικρινείς απλοί, ταπεινοί, αληθινοί, χωρίς να επιρρίπτουμε το βάρος ή τις αφορμές των αμαρτιών μας σε τρίτα πρόσωπα. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι εμείς στεκόμαστε μπροστά στον καρδιογνώστη Κύριο και τις δικές μας αμαρτίες εξαγορευόμαστε και όχι του ή της συζύγου μας, των παιδιών μας , των γειτόνων μας, της πεθεράς μας ή της νύφης μας.
3) Μετά το μυστήριο πρέπει να έχουμε μέσα μας την σταθερή απόφαση να αγωνιστούμε ώστε να εφαρμόσουμε αυτά τα οποία μας συμβούλευσε ο Πνευματικός μας και να προσπαθήσουμε να μην κυλήσουμε πάλι στις ίδιες αμαρτίες.
4) Να έχουμε εμπιστοσύνη στην Χάρη και το έλεος του Χριστού μας, διότι η εξομολόγηση είναι μυστήριο και όχι ψυχανάλυση το οποίο επιφέρει στη ζωή μας την ευλογία του Θεού που έχει φυγαδευτεί εξαιτίας των αμαρτιών μας.
Το μυστήριο της ιεράς εξομολογήσεως είναι η ολοκλήρωση της μετανοίας μας διότι θα πρέπει να θυμόμαστε ότι εάν η μετάνοια είναι μόνο ανθρώπινη μεταμέλεια και όχι κατά Θεόν, τότε προξενεί μεν κάποια ανακούφιση αλλά δεν μας οδηγεί στην λύτρωση, που είναι και το ζητούμενο στη ζωή μας.
Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η εξομολόγηση μας δεν γίνεται προς τον Ιερέα. Αλλά προς τον Θεό. Ο Ιερέας δεν έχει το δικαίωμα αφ’ εαυτού του να συγχωρέσει τον οποιοδήποτε ομοιοπαθή του άνθρωπο, αλλά δια της Χάριτος της Ιεροσύνης λύνει τις αμαρτίες.
Ο Θεός είναι Αυτός που δίνει την άφεση των αμαρτιών και ο Ιερέας «ανακοινώνει», για να το αναφέρουμε απλά, αυτή την συγχώρεση μέσω της ευχής την οποία διαβάζει στον εξομολογούμενο.
Δεύτερον θα πρέπει και πάλι να τονισθεί ότι η εξομολόγηση ως μυστήριο μεταδίδει την Χάρη του Θεού, που είναι και το ζητούμενο και δεν «ξαλαφρώνει» απλώς τον άνθρωπο που βρήκε κάποιον να πει τα βάσανα και τα προβλήματα του. Για τον λόγο αυτό και κατά την διάρκεια του μυστηρίου δεν κάνουμε αναλύσεις, δεν αναφέρουμε λεπτομέρειες των αμαρτημάτων (εκτός και εάν είναι άκρως απαραίτητο) και δεν λέμε ατέλειωτες ιστορίες.
Τρίτον, ο εξομολόγος γίνεται ο πνευματικός καθοδηγητής μας, στήριγμα μας, σύμβουλός μας στην πνευματική μας πορεία και μεταδίδοντάς μας την εμπειρία και την σοφία η οποία είναι θησαυρισμένη μέσα στους κόλπους της αγίας μας Εκκλησίας εδώ και αιώνες και η οποία βιώθηκε από τα θεωμένα – σεσωσμένα μέλη της, τους Αγίους μας.
Με αυτές τις απλές και επιγραμματικές σκέψεις θέλουμε να βοηθήσουμε τους αδελφούς μας να νοιώσουν την βαθύτητα του ιερού μυστηρίου της Εξομολογήσεως ώστε να μην το θεωρούν ως κάτι μη αναγκαίο, διότι σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου μας και την ζωή της Εκκλησίας μας είναι θεμέλιο της Ορθόδοξης πνευματικής ζωής η οποία για να είναι αποτελεσματική και γνήσια δεν ″κόβεται και ράβεται″ στα μέτρα μας και κατά πως μας συμφέρει, αλλά βιώνεται αυτούσια όπως μας παραδόθηκε από τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και όπως βιώθηκε από τους Αγίους μας!

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Εκστρατεία για τα γλυπτά του Παρθενώνα

Ο βίος του μεγαλομάρτυρα αγίου Γεωργίου

Ὁ ῞Αγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος γεννήθηκε στήν Καππαδοκία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας στά τέλη τοῦ 3ου μ.Χ. αἰώνα ἀπό εὐσεβεῖς καί εὔπορους γονεῖς. Δέν γνωρίζουμε δυστυχῶς τά ὀνόματά τους, οὔτε περισσότερα στοιχεῖα γι’ αὐτούς. Γνωρίζουμε ὅμως ὅτι, ὡς συνειδητοί χριστιανοί, μεγάλωσαν τόν Γεώργιο μέ παιδεία καί νουθεσία Κυρίου. Τοῦ ἐνέπνευσαν ἀκράδαντη πίστη στόν Σωτήρα Χριστό, ἀφοσίωση στή μοναδική χριστιανική διδασκαλία καί βίωση τῆς εὐαγγελικῆς ἠθικῆς. Φρόντισαν ἀκόμα νά λάβει σοβαρή μόρφωση στά ὀνομαστά σχολεῖα τῆς περιοχῆς.
῾Η ὀμορφιά τῆς ψυχῆς του σέ συσχετισμό μέ τό κλασικό σωματικό του κάλλος συνέθεταν μιά σπάνια προσωπικότητα, φωτεινό παράδειγμα καί πρότυπο γιά τούς νέους τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῆς Καππαδοκίας. Τέτοιοι ὑπῆρξαν ἄλλωστε οἱ καλλίμαχοι μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως ὁ Δημήτριος, ὁ Προκόπιος, οἱ Θεόδωροι κ.ἄ., οἱ ὁποῖοι, ὡς θεοφόροι, ξεχώριζαν ἀπό τούς ἐμπαθεῖς εἰδωλολάτρες.
῾Ως ἐπάγγελμα ὁ νεαρός Γεώργιος διάλεξε τή στρατιωτική σταδιοδρομία. Ἐντάχθηκε στόν ρωμαϊκό στρατό καί σέ πολύ μικρό χρονικό διάστημα, χάρις στά σπάνια προσόντα του, ἀνέβηκε τή στρατιωτική ἱεραρχία. ῎Εγινε χιλίαρχος. Τόσο οἱ ἀνώτεροι, ὅσο καί οἱ κατώτεροί του στρατιωτικοί τόν ἐκτιμοῦσαν καί τόν θαύμαζαν γιά τά ψυχικά, διανοητικά καί σωματικά του χαρίσματα.
Ὁ Γεώργιος δέν ἔκρυβε τήν χριστιανική του πίστη. Μέ τό παράδειγμά του ξεχώριζε ἀπό τούς εἰδωλολάτρες συναδέλφους του. Τό ἦθος του καί τά σπάνια χαρίσματά του φανέρωναν τήν πίστη του στό Χριστό. Ἐπίσης δέν παρέλειπε νά κάνει ἱεραποστολή στό πολυπληθές στράτευμα μέ ἀποτέλεσμα πλῆθος ἀνδρῶν τοῦ στρατεύματος νά ἀσπασθεῖ τόν Χριστιανισμό.
Η ὕφεση τῶν διωγμῶν ἀνάμεσα στά ἔτη 258 μέχρι 284 εἶχε ὡς συνέπεια οἱ χριστιανοί νά ἀνασάνουν γιά λίγο. Αὐτό ὅμως δέν κράτησε γιά πολύ. Τό 284 ἀνέβηκε στόν αὐτοκρατορικό θρόνο τοῦ ἀπέραντου ρωμαϊκοῦ κράτους ὁ Διοκλητιανός (284-305), ὁ ὁποῖος μέ διάταγμά του ἀνανέωσε τούς διωγμούς ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ. Μάλιστα, ἐπειδή πίστεψε πώς ἡ χριστιανική πίστη ἦταν ἡ αἰτία τῆς κατάπτωσης τοῦ κράτους, κήρυξε τόν χειρότερο διωγμό πού γνώρισαν οἱ χριστιανοί ὥς τότε. Γκρεμίστηκαν οἱ ναοί, κάηκαν βιβλία καί μυριάδες πιστοί ὁδηγήθηκαν σέ φρικτά μαρτύρια καί τό θάνατο.
Ὁ φανατικός εἰδωλολάτρης αὐτοκράτορας θέλησε ἐπίσης νά καθαρίσει τό στράτευμα ἀπό τούς χριστιανούς στρατιωτικούς. ῎Εδωσε σαφεῖς ἐντολές νά ἐντοπισθοῦν ὅλοι οἱ χριστιανοί τοῦ στρατεύματος καί νά ἀναγκασθοῦν νά ἀρνηθοῦν τήν πίστη τους, διαφορετικά νά ἐκτελοῦνται χωρίς ἔλεος. Πλῆθος χριστιανῶν στρατιωτῶν συνελήφθησαν καί ὁδηγήθηκαν στό μαρτύριο. Μεταξύ αὐτῶν συνελήφθη καί ὁ Γεώργιος, ὁ ὁποῖος ὁδηγήθηκε μπροστά στόν αὐτοκρατορικό ἀπεσταλμένο Μαγνέντιο γιά νά ἀπολογηθεῖ.
Ὁ ρωμαῖος ἀξιωματοῦχος θαύμασε τό παράστημα τοῦ Γεωργίου καί ἐκτίμησε τά σπάνια προσόντα του καί γι’ αὐτό μεταχειρίστηκε ὄμορφο τρόπο νά τόν μεταπείσει νά ἀπαρνηθεῖ τήν πίστη του καί νά ἀσπασθεῖ τήν εἰδωλολατρία. Ὁ Γεώργιος μέ θάρρος καί εὐγένεια ἀρνήθηκε νά ὑπακούσει στίς προτροπές τοῦ Μαγνέντιου. Τό γεγονός αὐτό ἐξόργισε τόν ρωμαῖο ἀξιωματοῦχο καί διέταξε νά τόν βασανίσουν σκληρά. Φανατικοί εἰδωλολάτρες στρατιῶτες ἔμπηγαν αἰχμηρά ἀντικείμενα στό κορμί τοῦ Γεωργίου. Ἐκεῖνος προσευχόταν, ὄχι γιά τή σωτηρία του, ἀλλά γιά τήν μεταστροφή τῶν βασανιστῶν του. Τότε ἔγινε τό ἀπροσδόκητο. Οἱ βαθιές καί ἐπώδυνες πληγές του ἐπουλώνονταν πάραυτα θαυματουργικά. Τότε ὁ Μαγνέντιος ἔδωσε διαταγή νά τόν κλείσουν στή φυλακή.
῞Υστερα ἀπό λίγες ἡμέρες ἔκανε περιοδεία στά μέρη τῆς Ἀνατολῆς ὁ ἴδιος ὁ Διοκλητιανός, μαζί μέ τή σύζυγό του, τήν ἑλληνίδα Ἀλεξάνδρα. ῞Οταν ἐπισκέφτηκε τό στρατόπεδο τοῦ Γεωργίου πληροφορήθηκε τό γεγονός καί θέλησε νά τόν μεταπείσει ὁ ἴδιος. Τόν ὁδήγησε λοιπόν σέ παραπλήσιο ναό τοῦ Ἀπόλλωνα καί τόν παρότρυνε νά θυσιάσει στά εἴδωλα. Ἐκεῖνος ὅμως καί πάλι ἀρνήθηκε νά ἀσπασθεῖ τήν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας. Μάλιστα ἀναφέρεται πώς τήν ὥρα πού βρισκόταν μπροστά στό ἄγαλμα τοῦ ψευτοθεοῦ, ρώτησε ὁ Γεώργιος τό ἄγαλμα «θέλεις ἐσύ ἄψυχο εἴδωλο νά λάβεις ὡς Θεός ἀπό μένα θυσία;». Τό δαιμόνιο πού κατοικοῦσε μέσα σέ αὐτό ἀναγκάστηκε νά ὁμολογήσει ὅτι «δέν εἶμαι ἐγώ ὁ Θεός, οὔτε κάποιος ἄλλος ἀπό μᾶς. Μόνο αὐτός πού κηρύττεις εἶναι ἀληθινός Θεός. Ἐμεῖς ἤμασταν κάποτε ἄγγελοι καί ἐξαιτίας τῆς ὑπερηφάνειάς μας γίναμε διάβολοι. Ἀπό τότε φθονοῦμε τούς ἀνθρώπους καί τούς κοροϊδεύουμε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ θεοί γιά νά μᾶς προσκυνοῦν». Ἀμέσως ἀκού-στηκε μέγας κλαυθμός μέσα ἀπό τά ἀγάλματα καί μέ μεγάλη βοή σωριάστηκαν μόνα τους στή γῆ καί ἔγιναν κομμάτια. Τότε ἡ αὐτοκράτειρα συγκλονίστηκε ἀπό τό θαυμαστό αὐτό γεγονός καί ὁμολόγησε πίστη στό Χριστό, ἀντίθετα ὁ θηριώδης αὐτοκράτορας, ὄχι μόνο δέν ἐπηρεάστηκε ἀπό τό θαῦμα, ἀλλά τό θεώρησε μαγικό τέχνασμα τοῦ Γεωργίου. Οἱ φανατικοί εἰδωλολάτρες ἱερεῖς ἄρχισαν νά κτυποῦν ἀνελέητα τόν ἅγιο, ὥσπου τόν ἄφησαν λιπόθυμο. Τελικά ἔδωσε ὁ αὐτοκράτορας διαταγή νά τόν ἀποκεφαλίσουν καί ἐπίσης νά ρίξουν στή φυλακή τήν Ἀλεξάνδρα.
Τό πράσινο ἀνοιξιάτικο χορτάρι ποτίστηκε μέ τό τίμιο αἷμα τοῦ μάρτυρα καί ἡ ἁγία του ψυχή ἀνέβηκε στό θρόνο τοῦ Χριστοῦ, γιά νά λάβει τόν πολύτιμο καί ἀμάραντο στέφανο τοῦ μαρτυρίου. Ἐπίσης καί ἡ Ἀλεξάνδρα πέθανε λίγο ἀργότερα ἀπό τίς κακουχίες τῆς φυλακῆς, παίρνοντας καί αὐτή τό δικό της μαρτυρικό στέφανο.
Οἱ χριστιανοί τῆς περιοχῆς παρέλαβαν μέ εὐλάβεια καί ἔθαψαν τό σῶμα τοῦ μάρτυρα μέ τιμές. Ὁ τάφος του εἶχε γίνει κέν-τρο συνάθροισης τῶν πιστῶν ὅλης τῆς περιοχῆς, γιά νά χαιρετήσουν καί νά τιμήσουν τόν καλλιμάρτυρα τοῦ Χριστοῦ. Πλῆθος θαυμάτων γινόταν ἐκεῖ. Τυφλοί ἔβλεπαν τό φῶς τους, παράλυτοι σύσφιγγαν τά μέλη τους, βαριά ἀσθενεῖς ἔβρισκαν τήν ὑγεία τους, πένητες διασώζονταν, αἰχμάλωτοι ἐπέστρεφαν στά σπίτια τους, χάρη στήν δύναμη τοῦ Γεωργίου. Σύμφωνα μέ τήν παράδοση τό σῶμα τοῦ Μάρτυρα μεταφέρθηκε ἀργότερα στήν Παλαιστίνη καί θάφτηκε ἐκεῖ. Ὁ τάφος του σώζεται μέχρι σήμερα καί ἐπιτελοῦνται ἐκεῖ θαύματα ἰάσεως σέ πονεμένους χριστιανούς καί ἀλλοθρήσκους.
Ὁ Μεγαλομάρτυς Γεώργιος δέν ἄργησε νά ἁγιοποιηθεῖ στή συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας. Εὐθύς μετά τό μαρτύριό του ἄρχισε νά τιμᾶται ἀπό ὅλους τούς χριστιανούς. Μέχρι σήμερα βρίσκεται στήν πρωτοπορία τῆς χορείας τῶν ἁγίων. Πάμπολλοι ναοί εἶναι ἀφιερωμένοι στή χάρη του, πλῆθος χριστιανῶν φέρουν μέ καμάρι τό ἡρωικό καί σεπτό ὄνομά του, ἐπίσης τοπωνύμια, περιοχές, ἀκόμα καί πόλεις φέρουν τό ὄνομά του! Στίς μουσουλμανικές χῶρες καί ἰδιαίτερα στήν Αἴγυπτο καί στήν Παλαιστίνη ὁ ἅγιος Γεώργιος τιμᾶται καί ἀπό τούς μουσουλμάνους γιά τά ἄπειρα θαύματα πού ἐπιτελεῖ καί σέ αὐτούς!
῾Η μνήμη τοῦ μαρτυρίου του ἑορτάζεται στίς 23 Ἀπριλίου. ῞Ομως ἐπειδή ἁρμόζει σέ ἐκεῖνον νά ἑορτάζεται λαμπρά ἡ μνήμη του καί ἐπειδή συχνά συμπίπτει αὐτή μέ τήν Μ. Τεσσαρακοστή, μετατίθεται, στήν περίπτωση αὐτή, τήν Δευτέρα τοῦ Πάσχα.

Κυριακή, 18 Απριλίου 2010

Κυριακή των Μυροφόρων

Ο Κύριος βρίσκεται νεκρός πλέον επάνω στο Σταυρό.
Ο σεισμός, ο σκοτασμός του ηλίου και τα γενόμενα κατά την σταύρωση αλλά και όλη η φρίκη του Γολγοθά συνέβαλαν μέγιστα στον φόβο και στον τρόμο όχι μόνο των μαθητών, αλλά και των στρατιωτών.
Η ημέρα έφθασε στο τέλος της και το σκοτάδι θα σκέπαζε τους τρείς σταυρούς. Τα σώματα θα έμεναν εκεί γυμνά κι άταφα, σ’ ένδειξη εσχάτης περιφρόνησης.
Η σκέψη ότι το Σώμα του Χριστού θα έμενε εκεί άταφο και τροφή των ορνέων, εσπάρασσε τις καρδίες των Μαθητών Του.
Ποίος όμως θα τολμούσε να ζητήσει το Σώμα του Ιησού για να το ενταφιάσει;
Η τρομοκρατία εκείνων των ημερών τους παρέλυε τα γόνατα.
Πώς να εμφανισθούν σαν φίλοι και οπαδοί ενός επαναστάτη όπως είχαν χαρακτηρίσει οι Ιουδαίοι;
Μεγάλα τα εμπόδια για τους Μαθητές. Ποιος λοιπόν θα φρόντιζε για την Ταφή του Διδασκάλου;
Στην κρίσιμη αυτή περίσταση παρουσιάζονται οι «ήρωες του καθήκοντος», ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας κι ο φίλος του Νικόδημος.
Ο Νικόδημος ήταν άρχοντας των Ιουδαίων και μέλος του Συνεδρίου ενώ ο Ιωσήφ ήταν βουλευτής και οι δύο ήσαν κρυφοί μαθητές του Κυρίου μας.
Ο Ιωσήφ «τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού». Τόλμημα χαρακτήρισε την πράξη αυτή ο Ευαγγελιστής Μάρκος γιατί δεν ήταν εύκολο για έναν βουλευτή ν’ ασχολείται με τη ταφή ενός καταδίκου.
Δεν φοβήθηκε μήπως χλευαστή ή μήπως ξεπέσει του αξιώματος, περιφρονεί και υπερπηδά όλα τα εμπόδια.
Κατεβάζει το Σώμα του Χριστού από το Σταυρό μαζί με το Νικόδημο, τον ενταφιάζει και σ’ ένδειξη λατρείας, του προσφέρει μια μεγάλη ποσότητα, από τα πανάκριβα μύρα της εποχής εκείνης.
Όμως αγαπητοί μου αδελφοί δεν ήταν μόνο ο Ιωσήφ κι ο Νικόδημος που ανεδείχθησαν ήρωες του καθήκοντος. Ήρωες του καθήκοντος ανεδείχθησαν και οι Μυροφόρες γυναίκες.
Η φωνή του καθήκοντος, υπερνίκησε τη φυσική τους αδυναμία και αποφασίζουν να πάνε στο τάφο του διδασκάλου να αλείψουν το Σώμα Του με τα αρώματα κατά το έθος των Ιουδαίων.
Σε όλοι την διαδρομή διερωτούνται «τις αποκυλίσει ημίν τον λίθον εκ της θύρας του μνημείου;» και η απάντηση ήρθε μέσα από την έκπληξη και τον θαυμασμό.
Ο λίθος ήταν αποκεκυλισμένος από την θύρα του μνημείου, ήταν δηλαδή απομακρυσμένος από την είσοδο του τάφου και ο τάφος ήταν ανοικτός.
Δεν φοβήθηκαν, δεν δίστασαν αλλά προχώρησαν και μπήκαν στο Τάφο.
Εκεί αντιμετωπίζουν το δεύτερο θαύμα την δεύτερη έκπληξη με την είσοδο τους στο μνημείο αντικρίζουν «νεανίσκο καθήμενον εν τοις δεξιοίς, περιβεβλημένον στολήν λευκήν και εξεθαμβήθησαν» τις έπιασε τρόμος και ιερή κατάπληξη.
Ο Άγγελος όμως τις καθησύχασε λέγοντάς τες «μη εκθαμβείσθε» και αναγγέλλει το αναστάσιμο μήνυμα «Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον Εσταυρωμένον˙ ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε˙ ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν...».
Ο τρόμος και η κατάπληξη γίνεται χαρά και αγαλλίαση! Ο πόνος και η θλίψη φεύγει από τις καρδιές στους, πλημμυρίζοντας τες από θεία χαρά.
Σε αυτές τις ηρωικές ψυχές, σε αυτές τις ηρωίδες του καθήκοντος δίδετε η τιμή και η δόξα να γίνουν οι πρώτες αυτόπτες και αυτήκοες Μαθήτριες της Αναστάσεως του Σωτήρα μας.
Όμως, αγαπητοί μου αδελφοί, η τόλμη του Ιωσήφ αλλά και των Μυροφόρων γυναικών υπάρχει στους σημερινούς Χριστιανούς; ή χρειάζεται σήμερα τόλμη για να είναι κανείς πραγματικός χριστιανός;
Η απάντηση είναι: Ναι!
Πρέπει να πούμε ότι σήμερα χρειάζεται ιδιαίτερα ηρωισμός, γιατί η μέθοδος της πολεμικής και του διωγμού εναντίον του Χριστιανισμού, έχει ριζικά αλλάξει.
Σήμερα η πολεμική εναντίον τις «καθόλου Εκκλησίας» γίνεται από ανθρώπους που «τάχα» ενδιαφέρονται για την κάθαρση της Εκκλησίας αλλά αντί να βοηθούν της ρίχνουν λάσπη την ειρωνεύονται, την περιφρονούν, την ισοπεδώνουν λες και είναι κάποιο σωματείο.
Η Ορθόδοξη πίστη σήμερα χλευάζετε κυρίως από μέσα από τα ίδια τα παιδιά της διώχνοντας τις εικόνες από την ζωή τους, από τα σχολεία, από τα νοσοκομεία, από τα εργοστάσια από τα γραφεία.
Χτυπιούνται οι Χριστιανοί σήμερα από βρώμικα παραδείγματα, από άνομα συμφέροντα κι αθέμιτες επιδιώξεις «γνωστών και φίλων».
Η τηλεόραση δείχνει ανθρώπους εμπαθείς προς τον Ορθόδοξο χριστιανισμό που επιχειρούν να λασπολογήσουν να διαβάλουν την εικόνα, το φιλανθρωπικό έργο της.
Την κατηγορούν ψευδώς και ασυστόλως άνθρωποι που δεν ξέρουν ή που δεν έχουν σχέση με την Εκκλησία, αλλά έχουν λόγο ψευδή, βλάστημο και δείχνουν την αχαριστία στην μητέρα Εκκλησία που σε καιρούς χαλεπούς βοήθησε πολλούς ανθρώπους Χριστιανούς και αλλόθρησκους να επιβιώσουν μέχρι και στις μέρες μας.
Ζητούν και ζητούν από την Εκκλησία να αναπληρώσει το ξεχαρβαλωμένο κράτος, πως; Όταν προσπαθούν να την αποδυναμώσουν; Πως, όταν τις καταπατούν τα δικαιώματα; Γιατί τις υποχρεώσεις τής ξέρει και συμβάλει στα μέγιστα σε όλες τις υποχρεώσεις της.
Γι’ αυτό αγαπητοί μου αδελφοί χρειάζεται η ανδρεία και ο ηρωισμός για ν’ αντιμετωπίσουμε όλους αυτούς που χλευάζουν την πίστη μας. Όχι δειλία, όχι αδιαφορία, όχι φοβία.
Χρειάζεται επαγρύπνηση γενναία τόλμη αλλά και προσευχή γιατί ο Κύριος μας λέγει ότι: «εμέ εδείωξαν και υμάς διώξουσιν…Ει ο κόσμος υμάς μισεί, γινώσκετε ότι εμέ πρώτον υμών μεμίσηκεν»
Αδελφοί μου οι ανυπέρβλητοι ηρωισμοί των αγίων Ιωσήφ και Νικοδήμου, καθώς και των αγίων Μυροφόρων γυναικών, ας γίνουν σ’ όλους μας φωτεινά παραδείγματα που θα γιγαντώσουν το φρόνιμα και την πίστη μας, ώστε δίνοντας τη μάχη εναντίον των εχθρών του Χριστού και της Εκκλησίας Του, να Τον ομολογούμε μ’ ενθουσιασμό πάντοτε ως Θεό και Σωτήρα μας. Αμήν!!!

Παρασκευή, 16 Απριλίου 2010

Φωνή Βοώντος Αμαρτωλού Ιερέως

Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στον π. Παντελεήμων για το υπέροχο αυτό κείμενο. άλλη μια φορά ο πατήρ Παντελεήμων καυστικός, αληθινός και ορθόδοξος.

Από σχόλιο στο facebook,λίγο εμπλουτισμένο, πού δεν στρέφεται εναντίον κανενός προσώπου μεν, εκφράζει όμως ολόκληρη την αγωνία και αγανάκτηση ενός ασήμαντου , μα τίμιου παπά:
Πατέρες μου, Χριστός ανέστη.
Στην Εκκλησία μας δεν υφίσταται θέμα ιερής γλώσσας, αλλά μόνο γλώσσας ενδεδειγμένης θεολογικά, της ευαγγελικής γλώσσας. Ξέρετε οι λατίνοι τί τεράστια λάθη θεολογικά έκαμαν γιατί δεν διέθεταν την γνώση της ελληνικής; Ακόμα και το filioque από ένα... μεταφρασμένο απαρέμφατο με διπλή σημασία ξεκίνησε.
Η γλώσσα δεν πρέπει να αλλάξει λόγω ιερότητας, αλλά δεν πρέπει να αλλάξει:
1. Γιατί κανείς δεν έχει το προνόμιο να καινοτομεί( μα κανείς)
2. Προωθείται ακουσίως η νοησιαρχία στο πνέυμα, το κλίμα και την αντίληψη.... (βέβαια το σαρακι υφίσταται και αλλού και προ πολλού...)
3. Διαφαίνεται σε κάποια πρόσωπα κάποιος περίεργος πατερναλισμός , που αν μη τί άλλο είναι αντορθόδοξος και αντιπατερικός και αντισυνοδικός και αντί... και αντί... Δηλ. 'όποιος αποκτά καμιά δεκαριά "πνευματικοπαίδια" καβαλά το καλάμι και η παράστασις ξεκινά...
4. Δεν υπάρχουν ορθές μεταφράσεις και όσες καλύτερες δυνατές υπάρχουν είναι σε στρυφνή και αποστειρωμένη καθαρεύουσα. Υπάρχουν και οι σπαραχτικές μεταφράσεις, που κάνουν τον Ρωμανό τον ... Μελωδό να ερυθριά...
5.Προωθούνται μακρακιστικές νοοτροπίες και οι εκκλησίες θα γίνουν σταδιακά clubs διανοητών και κουακέρων(Φυσικά, αυτό δεν ταράζει κάποιους, γιατί νομίζουν πώς αυτό είναι εκκλησία και ορθοδοξία).
6. Θα πρέπει να ξεχάσουμε τους ιερείς και τον ρόλο τους. Όταν χαθεί η ιεροπρέπεια και η περιρέουσα ατμόσφαιρα θα τελούμε τις ακολουθίες σε σπίτια και υπερώα. Και μήπως σήμερα δεν γίνεται αυτό, από ορισμένους "υπερχριστιανούς"; Παρακλησούλες και κηρυγματάκια από ανθρώπους πού δεν έχουν εκκλησιαστική υπόσταση και ευθύνη! Ιερείς και συλλειτουργοι ετοιμάστε τα κολλάρα. Οι... Γερμανοί ξανάρχονται... Ε, όσο για τους γέροντες και μοναχούς θα τους βάλουμε στην προθήκη κάποιου μουσείου μέχρι να ξανακαλύψουμε την ... ορθοδοξία.
7. Και το πιο σημαντικό: Δεν το θέλει ο λαός βρε παιδιά και ιδιαίτερα οι νέοι. Στην αρχή ενθουσιάζονται και μετά ξενίζονται. Και όσοι το θέλουν απλά βρίσκουν μια εύκολη πρόφαση για να μην παρακολουθούν την λειτουργία. Την ... έριξα έτσι απ'όξω απόξω σε πιστούς όλων των ... βαθμίδων και ... αποχρώσεων, χωρίς να πάρω θέση σαφή και πέσαν να με κατασπαράξουνε οι ανθρώποι! Ακόμα και ένας άθεος, είχε να κάμει με την ζουρλαμάρα μας να πειράξουμε τα όμορφα τροπάρια. Ο λαός αποφασίζει!Αρχιερείς και ιερείς είμαστε ΔΙΑΚΟΝΟΙ. Βγείτε από τα κάδρα σας και αφουγκραστείτε τον λαό, γιατί εκείνος είναι το... αφεντικό.
Και στο κάτω-κάτω εμείς οι ιερείς έχουμε... ευθύνη απέναντι στον λαό(Αυτό είναι κακία, αλλά δεν κρατήθηκα να μη την γράψω).
Συγγνώμη, πού τα λέω έτσι αλλά φοβάμαι και αγωνιώ ειλικρινά. Γενικά, έχω πολύ "μοντέρνες" αντιλήψεις, αλλά ορισμένα πράγματα... είναι ... αλλιώς...πολύ αλλιώς...
Κυρ-Αλέξανδρε ξύπνα και πάρε την μαγκούρα...
Άγιοι Κολλυβάδες προστατέψτε μας.
πηγή: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2010/04/to.html

Πανηγυρικός λόγος για την 25η Μαρτίου 1821

Δεν βρίσκομαι εκτός τόπου και χρόνου! Η επέτειος της εθνικής μας εορτής της 25ης Μαρτίου 1821 πέρασε πολύ γρήγορα. Αυτό συνέβη επειδή τρεις ημέρες αργότερα (28 Μαρτίου) είχαμε εισέλθει στον εορταστικό κύκλο της Μεγάλης Εβδομάδος.

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στις 25/3/2010 στο Ηρώον του Αιγίου.
Ομιλήτρια ήταν η κυρία Ζουμπουλιά Σπυροπούλου - Βαγενά
Μουσικός - Εκπαιδευτικός
Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ, όπως κάθε χρόνο, για ένα ευλαβικό μνημόσυνο στο μεγάλο ’21. Είναι η μέρα της εθνικής μας παλιγγενεσίας, η πηγή του νεότερου εθνικού μας βίου. Τη μέρα αυτή που διαλέχτηκε για να εξαγγελθεί στην ανθρωπότητα το μήνυμα της έλευσης του θεανθρώπου, την ίδια μέρα η ελευθερία έκανε τα πρώτα αποφασιστικά βήματα για να επιστρέψει στην πατρίδα μας. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός αυτό. Η μέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου- μια από τις μεγαλύτερες στιγμές της χριστιανοσύνης - ταυτίστηκε με την αρχή της επανάστασης γιατί και συμβολική σχέση έχουν, αλλά και γιατί η σπίθα που δημιούργησε την έκρηξη, ήταν η πίστη. Η πίστη στο Θεό. Και η αγάπη για ελευθερία βέβαια. Μόνο που για να πολεμήσει κάποιος γι’ αυτήν πρέπει κάτι να τον σπρώχνει, κάτι να του δίνει ελπίδα εκεί που δεν υπάρχει, κάτι τέλος που τον κάνει να αψηφά τον ισχυρό και να μην φοβάται το θάνατο. Αυτό το κάτι, για το ελληνικό γένος, ήταν η πίστη στο Θεό.
25η Μαρτίου 1821. Ημέρα των Ελλήνων.
Ημέρα γεμάτη από ευφροσύνη και αγαλλίαση. Απερίγραπτη και άφατη χαρά πλημμυρίζει τις καρδιές των Ελλήνων. Γιατί γιορτάζει η Παναγιά, γιορτάζει κι η Πατρίδα. «Σήμερον χαράς Ευαγγέλια». Αιτία αυτής της χαράς είναι τα δύο «Χαίρε»: «Χαίρε, κεχαριτωμένη· ο Κύριος μετά σου» και «χαίρε, ώ χαίρε, ελευθεριά».
Με το πρώτο «χαίρε», ο υιός και λόγος του Θεού γίνεται άνθρωπος, «Ο υιός του Θεού, υιός της Παρθένου γίνεται», «Ο λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν», «Σήμερον της Σωτηρίας ημών το κεφάλαιο». Ο Θεός συγχώρεσε τον άνθρωπο και στέλνει τον μονογενή του Υιό, για να σηκώσει στους αναμάρτητους ώμους του όλη την αμαρτία του κόσμου.
Με το δεύτερο «χαίρε», ανέτειλε, επιτέλους, η ευλογημένη ημέρα της 25ης Μαρτίου 1821. «Τα τρόπαια του Μαραθώνος δεν ηφάνισεν ο χρόνος, ουδέ Σαλαμίνος έργα των Ελλήνων. Θαύμα μέγα. Οι Γραικοί τ’ ανιστορούντα και καλά τα ενθυμούνται», λέει ο Ρ. Φεραίος. Κι έγινε το θαύμα, το μεγάλο θαύμα. Η Ελλάδα ελευθερώνεται.
Υποχθόνιες σοβούσες από αιώνες δυνάμεις, δυνάμεις που ποτέ δεν είχαν σβήσει και ας μη φαινόταν, ξεπετάχθηκαν στον ήλιο. Και ο πολιτισμένος κόσμος, που λάτρευε το μεγάλο φως, το αρχαίο, έκπληκτος, συγκινήθηκε και θαύμασε το νέο. Οι μύστες και εραστές της αρχαίας Ελλάδας, έγιναν τότε και εραστές των σύγχρονων Ελλήνων, έγιναν φιλέλληνες. Μέσα από τη δουλεία οι Έλληνες όχι μόνο διατήρησαν τη συνείδηση της εθνικής τους υπόστασης αλλά συγκέντρωσαν μέσα τους ηθικές και πνευματικές δυνάμεις ανυπολόγιστες. Ο Οθωμανικός δεσποτισμός, τους έφερε σε δεινότατη θέση με αποκορύφωμα την ερήμωση των περιουσιών τους, το παιδομάζωμα, τη μετατροπή των εκκλησιών σε τζαμιά και οδήγησε πολλούς Έλληνες και Ελληνίδες στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Πολλές γενιές Ελλήνων γεννήθηκαν και πέθαναν με το όνειρο της ελευθερίας. Έτσι το 1821 έφερε την ανάσταση του έθνους, ένα καινούριο πνεύμα και μια καινούρια μορφή ελευθερίας, ένα ξεκίνημα για την νέα μεγάλη πορεία του ελληνισμού. Το 1821 έδειξε ότι η Ελλάδα δεν ήταν πεθαμένη και ότι είχε μείνει άγρυπνη μέσα στους αιώνες της τουρκικής δουλείας, άγρυπνη στην ψυχή και ελεύθερη στο πνεύμα.
Σε προκήρυξή τους οι Έλληνες της Πελοποννήσου έγραφαν: «Ομοφώνως αποφασίσαμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν ή να αποθάνωμεν. Εστερημένοι από όλα τα δίκαιά μας αποφασίσαμεν να λάβωμεν τα άρματα και να ορμήσωμεν κατά του τυράννου». Την αυγή της 25ης Μαρτίου, στο Μοναστήρι της Αγ. Λαύρας, ο σεβάσμιος Ιεράρχης Παλαιών Πατρών Γερμανός, ύψωσε το λάβαρο της επανάστασης και όλοι, οπλαρχηγοί, αρματολοί, κλέφτες και λαός ορκίστηκαν: «Τούρκος μη μείνει στο Μοριά, μήτε στον κόσμο όλο».
Ολόκληρο το σκλαβωμένο τότε έθνος μας, ανταποκρίθηκε σύσσωμο. Κολοκοτρώνης, Διάκος, Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, Μακρυγιάννης, Μπότσαρης, Νικηταράς, Μιαούλης, Κανάρης και τόσοι άλλοι πρωτοστατούν και συντρίβουν τον εχθρό. Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι του Μεσολογγίου επιχειρούν ηρωική έξοδο, οι γυναίκες του Σουλίου χορεύουν στο Ζάλογγο το χορό του θανάτου, το Κούγκι, τα Ψαρά, το Αρκάδι γίνονται ολοκαυτώματα. Η Αλαμάνα, η Γραβιά, το Βαλτέτσι, το Μανιάκι, τα Δερβενάκια, η Χαλκιδική, η Νάουσα έγιναν βωμός για να μαρτυρούν πως η θέληση ενός λαού είναι ικανή να διδάξει πώς να ζει κανείς λεύτερος. Πάνω από 800.000 χιλιάδες ψυχές θυσιάστηκαν στον αγώνα για να λευτερώσουν κάπου ενάμιση εκατομμύριο λαού, που στην πλειοψηφία του ήταν άστεγος, πεντάφτωχος και χαροκαμένος. Έτσι συντελέστηκε το θαύμα.
Αλήθεια, ποιος λαός και ποια φυλή στον κόσμο, ύστερα από τόσους αιώνες μακροχρόνιας σκλαβιάς, θα μπορούσε να κρατήσει άφθαρτα και αμείωτα τα εθνικά του ιδανικά μέσα από τους κατατρεγμούς και τις καταπιέσεις, στην ακατάσχετη ροή των αιώνων; Ο ελληνικός λαός, στο διάστημα της πολυκύμαντης ιστορίας του, όχι μόνο δεν έσβησε και δεν εξαφανίστηκε, αλλά κράτησε αμόλυντη την εθνική του συνείδηση, αγωνίστηκε, πάλεψε σκληρά και τελικά νίκησε. Έλληνας και σκλαβιά είναι δυο πράγματα τελείως αντίθετα, τελείως ασυμβίβαστα. Η ελληνική ψυχή δε ζει, δεν είναι δυνατόν να ζήσει ποτέ σκλαβωμένη. Το αίμα το ελληνικό είναι προορισμένο να κυλά σε φλέβες ανθρώπων ελεύθερων. Γι’ αυτό ακριβώς οι ραγιάδες των τετρακοσίων χρόνων πήραν τη μεγάλη απόφαση: Λευτεριά ή Θάνατος. «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή», τραγουδάει ο Ρήγας Φεραίος. Και ο Θεοδ. Κολοκοτρώνης λέει στο λόγο του στην Πνύκα στις 8 Οκτώβρη 1838: «Όταν αποφασίσαμε να κάμουμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με τα σιταροκάραβα βατσέλια». Αλλά, ως μια βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της Ελευθερίας μας και όλοι και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό και εκάμαμε την επανάσταση».
Ο αγώνας που άρχισε στο Μοριά έμελλε να διαρκέσει μια δεκαετία και να είναι νικηφόρος. Ολόκληρο το σκλαβωμένο γένος ανταποκρίθηκε σύσσωμο. Σκοπός της Ελλάδας στάθηκε πάντα να μετατρέψει τη σκλαβιά σ’ ελευθερία. Πίσω από τα αλληλοσυγκρουόμενα συχνά εξωτερικά γεγονότα της ελληνικής ιστορίας υπάρχει κάτι το σταθερό κι ακατάλυτο που αποτελεί την ουσία της φυλής μας: ο αγώνας για την ελευθερία.
Στο έργο του «Ελληνική Νομαρχία» ο ανώνυμος Έλλην προτρέποντας τους συμπατριώτες του να αγωνισθούν για την απελευθέρωσή τους γράφει: «Η ελευθερία λοιπόν, ω Έλληνες, εις ημάς είναι ως η όρασις εις τους οφθαλμούς. Αν ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος, δεν είναι δυνατόν να γνωρίσει την διαφοράν του από τον δούλον, και εξακολούθως είναι αναγκαίον πράγμα εις τον δούλον να γνωρίσει την ελευθερία, δια να μισήσει την δουλείαν και να την αποστραφείν».
Η ελληνική επανάσταση του 1821 δεν ήταν μια τυχαία εξέγερση λόγω ευνοϊκών συμπτώσεων ούτε στόχευε στην εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων. Αντίθετα ήταν ώριμο αποτέλεσμα των εξωτερικών αντικειμενικών συνθηκών και της πολιτικής βούλησης τριών Ελλήνων πατριωτών μέσω της Φιλικής Εταιρείας. Μια μακρόχρονη οικονομική και πνευματική προετοιμασία του υπόδουλου Ελληνισμού τον οδήγησε στην επανάσταση ενάντια στον οθωμανικό δεσποτισμό. Για την αποτόλμησή της συνέβαλαν αποφασιστικά, εκτός από την εθνική επαναστατική παράδοση, το κήρυγμα και η κίνηση του Ρήγα, που καλούσε τους βαλκανικούς λαούς ν’ αποτινάξουν το ζυγό και οι επαναστατικές ιδέες της εποχής για ελευθερία – ισότητα – αδελφότητα, διάχυτες ύστερα από τη Γαλλική Επανάσταση.
Τα ευρωπαϊκά έθνη δεν έδωσαν στην αρχή καμιά σημασία στον αγώνα αυτόν, άλλωστε επαναστάσεις την ίδια σχεδόν εποχή είχαν γίνει και αλλού και στην Ευρώπη και στην Αμερική, πολλά μάλιστα κατάτρεξαν τον αγώνα των Ελλήνων για ελευθερία. Οι αντιπρόσωποι της Ιεράς Συμμαχίας βρίσκονταν στο Λάυμπαχ για το διακανονισμό της τύχης της Ισπανικής επανάστασης, όταν ξέσπασε η Ελληνική. Φυσικά, η επανάσταση καταδικάστηκε ομόφωνα. Κι όμως οι Έλληνες αδιαφόρησαν ολότελα για τη γνώμη των ισχυρών, ως που ανάγκασαν τα ευρωπαϊκά έθνη να προσέξουν την υπόθεσή τους. «Η χώρα που γέννησε τόσους σοφούς και ήρωες ήταν χαμένη», έγραφε ο λόρδος Μπάιρον. Πλάνη αμαθών όμως αποδεικνυόταν η γνώμη ότι η Ελλάδα είχε πεθάνει. «Το χάσμα π’ άνοιξε ο σεισμός ευθύς εγιόμισε άνθη», κατά το λόγο του εθνικού μας ποιητή.
Η ψυχή του ανθρώπου γίνεται παντοδύναμη όταν συνεπαρθεί από μια μεγάλη ιδέα. Οι Έλληνες ήταν φλογισμένες ψυχές που ζητούσαν το αδύνατο. Όμως η αξία του ανθρώπου είναι αυτή: Να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο και να ‘ναι σίγουρος πως θα το φτάσει και να πολεμά γι’ αυτό, πέρα από κάθε λογική, με πίστη και με πείσμα. Τότε γίνεται το θαύμα, που ποτέ ο αφτέρουγος νους δε θα μπορούσε να μαντέψει. Το αδύνατο δυνατό.
Το ελληνικό γένος αν σώθηκε ως τα σήμερα, αν επέζησε ύστερα από τόσους αιώνες σκλαβιάς το οφείλει στην ακοίμητη σπίθα που καίει μέσα στα σωθικά της Ελλάδας. «Η τύχη μας, λέει ο Μακρυγιάννης, έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Παλαιόθεν ως τώρα, όλα τα θηρία πολεμούν να μας φάνε και δε μπορούνε. Τρώνε, τρώνε, μα μένει πάντα μαγιά. Αυτή η μαγιά είναι η σπίθα που έφερε το θάμα».
Οι Έλληνες απέδειξαν ότι μόνο η ηθική οντότητα αποφασίζει για το δικαίωμα της ζωής και όχι αν ένας λαός είναι μεγάλος ή μικρός στον όγκο του πληθυσμού του. Ελευθερία σώματος, ψυχής και πνεύματος, αυτή ήταν πάντα το σύμβολο του ελληνισμού. Αυτήν ζήτησαν οι Έλληνες με το αίμα τους το 1821, αυτήν εξαγόρασαν και στους άλλους πολέμους. Η Ελλάδα δεν είναι μονάχα παλιά δόξα, αλλά αδιάκοπη ζωή και δράση δική μας πάνω σ’ αυτή τη γη που τόσοι πόνοι των πατέρων μας και τόσο αίμα την ποτίζει. Η Ελλάδα είναι κάτι που δεν πεθαίνει, είναι ο αιώνιος έρωτας των Ελλήνων για τη ζωή, τη δράση και την ελευθερία. Η πατρίδα, με τη σημασία που αποκτά στο πέρασμα του χρόνου, είναι προορισμένη για ζωή αθάνατη, το «μέλαν νέφος του θανάτου» κατά τον Όμηρο, κρέμεται μονάχα πάνω από τους θνητούς.
Η ιδέα για μια ελεύθερη ανθρωπότητα, για μια ειρηνική ανθρωπότητα, για αφοπλισμό, για εξισορρόπηση των οπλικών συστημάτων, ταυτίζεται με την ύπαρξη της μικρής μας χώρας. Από εδώ ξεκίνησαν οι αμφικτιονίες. Από δω ξεκίνησε η ιδέα του ολυμπισμού, η ιδέα της ενότητας των κρατών σε ένα ομόσπονδο έθνος.
Τι άραγε δείχνει το 21; Πάνω και πέρα απ’ όλα δείχνει την αγάπη για μια λεύτερη ανεξάρτητη ζωή, δείχνει σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Δεν μας προσφέρουν οι αγωνιστές τα όπλα τους. Αυτά είναι απαρχαιωμένα και η θέση τους είναι στο μουσείο. Μας προσφέρουν το αειθαλές μήνυμα ότι ο άνθρωπος νοείται άνθρωπος μόνο ως ελεύθερος, ότι η ανθρώπινη ζωή νοείται μόνο μέσα σε συνθήκες ελευθερίας. Και αυτό το μήνυμα δεν είναι για το μουσείο, παραμένει ενεργό όσο οι δυνάμεις της τυραννίας παραμένουν επίσης ενεργές μέσα στις διαδικασίες της ιστορίας.
Τι θα γίνει όμως στο μέλλον; Τι θα συμβεί τώρα που οι πάντες είναι εναντίον μας και που τα διεθνή οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα και οι υπόγειες συνδιαλλαγές μας έχουν αφήσει κυριολεκτικά μόνους στη διεθνή απολυτότητα;
Την απάντηση θα δώσει και πάλι πρώτη η ψυχή των Ελλήνων. Τη δίνει όμως και ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, που είπε: «Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί, να την φυλάξομεν και όλοι μαζί. Και να μην λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκιάση ή χαλάση, να λέγη «εγώ». Όταν όμως αγωνίζωνται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λέη «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» και όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκιάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί».
Την απάντηση δίνει και ο Κολοκοτρώνης που είπε: «Σε μας μένει να ισιάξουμε και να στολίσουμε τον τόπο με θεμέλια της πολιτείας, την ομόνοιαν, τη θρησκεία και την φρόνιμον ελευθερίαν».
Ας φροντίσουμε λοιπόν να είμαστε άξιοι συνεχιστές του ένδοξου παρελθόντος μας. Το θάρρος και η ανδρεία των προγόνων μας ας γίνουν οι οδηγοί που θα κατευθύνουν τις πράξεις μας και ας φροντίζουμε πάντα, όχι μόνο να μην προδώσουμε και να μη μολύνουμε το υπέροχο παρελθόν μας, αλλά να στολίσουμε με νέες δάφνες τη δόξα της Πατρίδας μας και να προσθέσουμε νέες σελίδες στην ιστορία της.
Αυτό, θα είναι φόρος τιμής και το θυμίαμα της ευγνωμοσύνης για τη μεγάλη σας θυσία, αθάνατοι ήρωες.

Αναγνώστες