Τετάρτη, 30 Ιουνίου 2010

Νέος θρήνος για την πόλη του Αιγίου

Προτού τα δάκρυα στεγνώσουν για το θάνατο των δύο παλικαριών από Αίγιο και Καμάρες στο ύψος του Λόγγου, το Αίγιο βυθίζεται σε νέο πένθος, με το θάνατο δύο χειριστών ελαφρού αεροσκάφους που συνέβη το απόγευμα της Τρίτης, γύρω στις 8, πολύ κοντά σε κατοικημένη περιοχή. Σαν κεραυνός έπεσε στην πόλη η είδηση, πως ο πολύ γνωστός πιλότος Αποστόλης Κούρτης, 50 ετών, που πετούσε μαζί με τον εκπαιδευόμενο 17χρονο Πέτρο Μαχαίρα, σκοτώθηκαν από την πτώση του αεροσκάφους του σε περιβόλια κοντά σε κατοικημένη περιοχή, πίσω από το εργοστάσιο των “Αχαϊκών Πλαστικών” και κοντά στο εργοστάσιο Μπουρνάζου, στο Αίγιο. Ο Αποστόλης, πρόεδρος της Αερολέσχης Αιγίου και πολύ έμπειρος πιλότος και εκπαιδευτής, ήταν πτυχιούχος χειριστής αεροπλάνων, εκπαιδευτής και εξεταστής υπερελαφρών αεροσκαφών, καθώς και συνεργάτης της Επιτροπής Διερεύνησης αεροπορικών ατυχημάτων της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας. Ο ίδιος ασχολείτο επαγγελματικά με την αεροδιαφήμιση και την έκδοση αεροφωτογραφικών λευκωμάτων, ενώ πρωτοστάτησε στη δημιουργία του μικρού αεροδρομίου στην Τέμενη, όπως και στη δημιουργία της Αχαϊκής Αεραθλητικής Ακαδημίας. Άνθρωπος πολυπράγμων και ιδιαίτερα αγαπητός στο Αίγιο, πραγματικά δεν χωράει ο νους το ότι έφυγε πετώντας στους αγαπημένους του αιθέρες, σαν τον αετό που πεθαίνει στον αέρα...
Ο 17χρονος Πέτρος Μαχαίρας ήταν μαθητής της β΄Λυκείου και αγαπούσε πολύ τα αεροπλάνα. Σύμφωνα με πληροφορίες, ήθελε του χρόνου να δώσει Πανελλαδικές για να περάσει στη Σχολή Ικάρων και κατά κάποιον τρόπο προετοιμαζόταν από τώρα. Δυστυχώς, η μοίρα του θέλησε να κοπεί το νήμα της ζωής του την ώρα που μάθαινε να ζυγίζει τα φτερά του...
Οι σοροί των δύο νεκρών μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο Αιγίου λίγο μετά τις 9 το βράδυ, ενώ αναμένεται η ιατροδικαστική εξέταση που θα διεξαχθεί στην Πάτρα. Ο χώρος όπου κατέπεσε το αεροσκάφος φυλάσσεται από δυνάμεις της Πυροσβεστικής και της Αστυνομίας. Ξημερώματα της Τετάρτης αναμένεται και το ειδικό κλιμάκιο της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, για να ρίξει άπλετο φως στα αίτια του δυστυχήματος, που είχε πολλούς αυτόπτες μάρτυρες, οι οποίοι μιλούν για βλάβη στο ένα φτερό του αεροσκάφους αλλά και για πιθανότητα παθολογικών αιτιών θανάτου του πιλότου Απ.Κούρτη. Οι απαντήσεις όμως θα δοθούν από τους αρμοδίους.
Είναι πραγματικά τρομακτικό το θανατικό που έχει πέσει στο Αίγιο τον τελευταίο καιρό. Και τραγικό το ότι ο 17χρονος Πέτρος έφυγε την ημέρα της γιορτής του, ενώ ο 50χρονος Αποστόλης μια μέρα πριν την ονομαστική του γιορτή.
πηγή.: http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/20827. Πέπη Σπηλιωτοπούλου

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

Υποχρεωτική η αναγραφή του θρησκεύματος στους τίτλους σπουδών

Tην υποχρεωτικότητα της αναγραφής του θρησκεύματος στους απολυτήριους τίτλους σπουδών επισημαίνει το υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, με έγγραφο που απηύθυνε, μέσω των Διευθύνσεων Β/θμιας Εκπαίδευσης, στα σχολεία όλης της χώρας, ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου κ. Βασίλης Κουλαϊδής. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα στο Εκπαιδευτικό Ιστολόγιο Λάρισας (http://eleftherianet.blogspot.com/2010/06/blog-post.html), στο υπ’ αριθμ. πρωτ. Γ2/73735/23-6-2010 έγγραφο της Διεύθυνσης Σπουδών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης το οποίο υπογράφει ο Γ.Γ. του υπουργείου κ. Κουλαϊδής, αναφέρονται τα εξής:
“Mε αφορμή ερωτήματα που υποβλήθηκαν στη Διεύθυνσή μας, σχετικά με τους απολυτήριους τίτλους Γυμνασίου, σας υπενθυμίζουμε ότι ο τύπος των εν λόγω απολυτηρίων καθορίζεται από την υπ’ αριθμ. 233.1/6/Γ2/2058/1986 (ΦΕΚ 317, Β’) Υ.Α. και περιλαμβάνει αναγραφή του θρησκεύματος του μαθητή».
Υπενθυμίζουμε ότι για το ίδιο θέμα υπάρχουν οι υπ’ αριθμ. Γ2/61723/13-6-2002 και Γ2/131757/22-11-2004 εγκύκλιοι του υπ. Παιδείας που ορίζουν ότι στη σύνταξη του τίτλου απόλυσης αναγράφεται ο χαρακτηρισμός “Χ.Ο” (χριστιανός/-η ορθόδοξος/-η, και ούτω καθ’ εξής αναλόγως του θρησκεύματος), εκτός αν έχει κατατεθεί υπεύθυνη δήλωση του Ν. 1599/86, στην οποία αναφέρεται το αντίθετο.
* Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι για το θέμα έχουν γνωμοδοτήσει αρνητικά – ότι δηλαδή δεν θα πρέπει να αναγράφεται το θρήσκευμα στους τίτλους σπουδών της Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης – τόσο η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπκού Χαρακτήρα (με την υπ’ αριθμ. 77/Α/25-6-2002 απόφασή της), όσο και ο Συνήγορος του Πολίτη (με το απ΄ αριθμ. πρωτ. 19905.04.2.1/15-11-2004 Πόρισμά του), υποστηρίζοντας – αμφότερες οι δύο ως άνω Ανεξάρτητες Αρχές – πως η αναγραφή του θρησκεύματος παραβιάζει αφ’ ενός την αρχή της αναγκαιότητας και αφ’ ετέρου την αρχή της αρνητικής θρησκευτικής ελευθερίας και, άρα - κατά την άποψη των δύο αυτών Ανεξαρτήτων Αρχών - η εν λόγω αναγραφή του θρησκεύματος θα έπρεπε να καταργηθεί, γνωμοδότηση την οποία δεν έχει υιοθετήσει και κυρώσει νομοθετικά η πολιτεία.

Θρηνεί το Αίγιο για τα δύο παλικάρια

Τροχαίο δυστύχημα με δύο νεκρούς σημειώθηκε σήμερα τα ξημερώματα στην παλαιά εθνική οδό Κορίνθου - Πατρών, μεταξύ των κοινοτήτων Λόγγου και Ερινεού, στην περιοχή της Αιγιάλειας. Συγκεκριμένα δίκυκλη μηχανή που οδηγούσε ένας 25χρονος και είχε κατεύθυνση προς Πάτρα, συγκρούστηκε, για άγνωστο ακόμα λόγο, στο ίδιο ρεύμα κυκλοφορίας με μία δεύτερη μηχανή που οδηγούσε ένας 19χρονος.
Από την σύγκρουση των μηχανών τραυματίστηκαν θανάσιμα και οι δύο οδηγοί, ενώ προανάκριση για τα αίτια του δυστυχήματος διενεργεί η Τροχαία. Αιωνία η μνήμη

Όνειρο θερεινής νυκτός

ΥΠΕΒΑΛΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ!
Διά του υπ' αριθμ. 42/22.06.2010 Δελτίου Τύπου "ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ" από την Ιερά Μητρόπολη ανακοινώθηκε η παραίτηση του Βοηθού Επισκόπου μας κ. Προκοπίου. Η λύσις της παραιτήσεως ήταν μια επιλογή καθαρά δική του. Βέβαια δεν ήλθε σαν "κεραυνός εν αιθρία!" Τα τοπικά ΜΜΕ από τον περασμένο Φεβρουάριο είχαν ένα σχετικό προβληματισμό. Υπήρχε όμως μια εύλογη δικαιολογία, δηλ. η παρατεταμένη ασθένεια της Μητρός του Επισκόπου καί έπειτα η πρός τον Κύριο εκδημία της.
Με την παραίτηση αυτή του Βοηθού μας μια πονεμένη για μένα ιστορία έφθασε στο τέρμα της! Οι οραματισμοί μου γκρεμίσθηκαν! Τα όνειρά μου αποδείχθησαν "όνειρα θερινής νυκτός"! Πολλοί τώρα θά γελάσουν εις βάρος μου! Έσφαλα! Δική μου ήταν η επιλογή του προσώπου, δικό μου βέβαια είναι και τό λάθος! Ίσως-ίσως, άθελά μου βέβαια, υπέβαλα σε ψυχική δοκιμασία και ένα σεμνό Κληρικό της Εκκλησίας μας, τον π. Προκόπιο Πετρίδη! Εστήριξα ελπίδες σε ένα κληρικό καί παληό καλό φίλο καί τελικά έπεσα έξω! Αυτή όμως είναι η ζωή! Ως άνθρωποι κάνουμε λάθη. Ομολογώ το σφάλμα μου και παρακαλώ τον φιλάνθρωπο Θεό να με συγχωρήσει.
Κατά την προεκλογική διαδικασία ένας Αρχιερεύς και φίλτατος εις εμέ, που γενικώς δεν συμφωνούσε με την ιδάς της παραχωρήσεως Βοηθών Επισκόπων σε Μητροπολίτες, κατά τη διάρκεια της Συνεδρίας της Ιεραρχίας, απευθυνόμενος εις εμέ, ο οποίος παρακλητικώς ικέτευα τότε τους Αρχιερείς, ανέκραξε: "Για το καλό σας, Σεβασμιώτατε"! Τώρα πια έχει δικαιωθή!
Η παραίτηση του Βοηθού μας κ. Προκοπίου θα σηματοδοτήσει ασφαλώς εξελίξεις στην Εκκλησία. Διότι για μια ακόμη φορά κλονίζει το θεσμό των Βοηθών Επισκόπων, για τον οποίο στο χώρο της Εκκλησίας πολλές επιφυλάξεις υπήρχαν. Με αγαθή προαίρεση αγωνίσθηκα σθεναρώς, για να στηριχθή αυτός ο θεσμός. Οι Σεβασμιώτατοι εν Χριστώ Αδελφοί μου Αρχιερείς, οι συγκροτούντες την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, αποδέχθηκαν τελικά την ικεσία μου και υπερεψήφισαν το αίτημά μου.
Αλλά από την πρώτη κι' όλας στιγμή διεφάνη, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά! Ο Εψηφισμένος τότε Αρχιμανδρίτης κ. Προκόπιος, στην αντιφώνηση του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου και Προέδρου της Ιεραρχίας, αντί άλλων λόγων ετόνισε την ιδέα "ξένος"! Ξένος ήμουνα εδώ, ξένος ήμουνα εκεί, ως ξένος μεταβαίνω τώρα και στο Αίγιο, είπε τότε ενώπιον της Ιεραρχίας. Τελικά δεν κατώρθωσε να ξεπεράσει το σύνδρομο της "ξενοφοβίας"! Η ζεστή αγκαλιά μας δεν κατώρθωσε να τον συγκινήσει! Και έτσι έφθασε στην παραίτηση. Κοντά μας έμεινε από της 21ης Νοεμβρίου 2009 έως και της 28ης Ιανουαρίου 2010! Τόσο λίγο! Ώστε όχι μόνο δέν προλάβαμε να "διαφωνήσουμε" ή να "μαλώσουμε", αλλ΄ούτε κάν να συνεργασθούμε!
Όλα αυτά ανήκουν πια στην ιστορία. Το αληθές είναι ότι απέτυχα στην επιλογή μου! Ο Θεοφιλέστατος κ. Προκόπιος είναι ένας σεμνός, συντηρητικός και παραδοσιακός Κληρικός. Θα τιμήσει την Εκκλησία, όπου κι αν τοποθετηθή, σε οποιαδήποτε θέση. Πλήν όμως εγώ, επιλέγοντας τον εν δυνάμει Διάδοχό μου, απέτυχα στο σχεδιασμό μου! Γι αυτό καί μόνο το λόγο κανονικά θάπρεπε να παραιτηθώ από τον Μητροπολιτικό μου Θρόνο. Είναι αλήθεια ότι το σκέφθηκα πολύ σοβαρά. Αλλά το ξεπέρασα! Θα παραμείνω μάχιμος! Στις επάλξεις της Εκκλησίας με συγκρατούν όχι μόνον οι δύσκολες συνθήκες, τις οποίες διέρχεται η Πατρίδα μας, αλλά και οι χαλεποί καιροί που προμηνύονται για την Εκκλησία μας, για τους Κληρικούς μας, για τούς πιστούς. Η Ορθοδοξία στη Χώρα μας ευρίσκεται υπό διωγμόν! Η Εκκλησία βάλλεται πανταχόθεν. Η πίστη πρός τον Σωτήρα Χριστό χλευάζεται! Οι Άρχοντες του Τόπου και γενικώς οι Διοικούντες μας περιφρονούν, μας ευτελίζουν! Με αφορμή τη Μονή Βατοπεδίου ρίχνουν εναντίον μας τόνους λάσπης! Οι θεσμοί ευτελίζονται και ποδοπατούνται! Οι ηθικές αξίες απορρίπτονται! Ο Χριστός περιφρονείται! Γι αυτόν ακριβώς το λόγο η παραίτησή μου την ώρα τούτη θα μπορούσε να θεωρηθή ως λιποταξία! Παραμένω λοιπόν όρθιος στις επάλξεις! Παρά τα όποια καί όσα λάθη μου, κάτι ακόμη έχω να προσφέρω και στην Εκκλησία μας και στην Πατρίδα μας! Αν μη τι άλλο έχω τήν παρρησία μου. Διαθέτω μια έντιμη στάση ζωής, μια συνέπεια διαχρονική! Ο λόγος μου είναι Συμβόλαιο! Δεν έχω δύο πρόσωπα. Δεν υποκρίνομαι! Δεν προδίδω είτε τους φίλους μου, είτε τις ιδέες μου! Δεν άλλάζω θέσεις σαν τα πουκάμισα! Δεν αλλάζω στρατόπεδα! Διαθέτω επίσης και μια έντιμη φωνή! Δεν βλέπω τα πρόσωπα των ανθρώπων, όσο ψηλά και άν ίστανται! " Φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δ' όμως η αλήθεια"! Δεν χαρίζομαι στούς ισχυρούς της ημέρας. Κτυπάω τό μαχαίρι με την γροθιά μου! Μάχομαι και για την Ορθοδοξία μας και για την Ορθόδοξη Ελλάδα μας. Όλα αυτά γίνονται για τη δόξα του Χριστού μας, για την εύκλεια της Εκκλησίας μας, για την Πατρίδα μας! Γι αυτόν ακριβώς το λόγο στη ζωή μου έχω περισσότερους εχθρούς και λιγότερους φίλους! Αυτό είναι το τίμημα της παρρησίας στην εποχή μας. Κάποιος κάποτε είπε για μένα: "Ο Αμβρόσιος αγαπάει, αλλά δεν αγαπιέται"! Μπορεί και να είχε δίκηο.
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
Αίγιο, 22 Ιουνίου 2010
ΜΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΝΗΣΥΧΙΩΝ ΜΟΥ
ΜΑΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΓΙΟ ΤΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ
Ένας μεγάλος Ρουμάνος Γέροντας ο Π. Ιουστίνος Πάρβου το λέει ξεκάθαρα :
"΄Ηρθε η ώρα για το μαρτύριο"
Μετάφραση κειμένου π Ιουστίνου Πάρβου
"Με μεγάλο πόνο καί ανησυχία έρχομαι νά σας μιλήσω γιατί αισθάνομαι ότι τό οφείλω αυτό στό Θεό, στή συνείδησή μου καί στήν καρδιά μου καί δέ μπορώ νά προσπεράσω αυτό τό επικίνδυνο κύμα τό οποίο σηκώθηκε νά καταπιεί όλη τήν ανθρωπότητα ακόμα καί τούς εκλεκτούς, χωρίς νά μέ νοιάζει.
(Από το http://pentapostagma.blogspot.com/2010/06/blog-post_5094.html#ixzz0rbWk6jkH)Περισσότερα σε προσεχή μας ανάρτηση
***********

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ
ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Προκόπιος με τήν από 12ης Ιουνίου 2010 επιστολή του προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κκ. Αμβρόσιο υπέβαλε τήν παραίτησή του από τη θέση του Βοηθού Επισκόπου της Μητροπόλεώς μας.
Ο Σεβασμιώτατος κ. Αμβρόσιος έκαμε αποδεκτή την παραίτηση και τήν προώθησε αυθημερόν προς τήν συνεδριάζουσα Διαρκή Ιερά Σύνοδο.
Εν συνεχεία η Διαρκής Ιερά Σύνοδος με τήν από 18ης Ιουνίου ε.έ. Απόφασή της αποδέχθηκε την παραίτηση του Επισκόπου, παρέπεμψε δε το ζήτημα αυτό για επικύρωση προς τήν Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, η οποία συνέρχεται από 22ας έως 23ης Ιουνίου ε.έ. Στην Ημερησία Διάταξη ανέγραψε το θέμα ως εξής: «Επικύρωσις της από 18ης Ιουνίου 2010 Αποφάσεως της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου περί αποδοχής της υποβληθείσης......παραιτήσεως του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Κερνίτσης κ. Προκοπίου από της θέσεως βοηθού Επισκόπου παρά τη Ιερά Μητροπόλει Καλαβρύτων και Αιγιαλείας».
Έτσι λοιπόν έλαβε τέλος μια πονεμένη ιστορία, η οποία ήδη από τον περασμένο Φεβρουάριο είχε προμηνύσει την εξέλιξή της. Ο Θεοφιλέστατος κ. Προκόπιος, ζώντας στην Αθήνα και σε ένα πολύ μεγάλο ναό, δεν κατώρθωσε να εγκλιματισθή στις συνθήκες μιας μικρής Επαρχίας, την οποίαν αποτελούν μικρές και κυρίως ορεινές ενορίες.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας σε προηγούμενη αναφορά του προς τήν Ιερά Σύνοδο έγραψε μεταξύ άλλων και τα εξής:
«Ο Θεοφιλέστατος κατά τήν ενταύθα υποδοχή του, μεταξύ άλλων, είπε και τα εξής:
......«Θα καταβάλλω πάσαν προσπάθειαν για να αποβώ λαμπάς άσβεστος που καίγεται δια να φωτίζη τους πάντας».
Αυτή ἡ λαμπάς εφώτισεν από της 20ής Νοεμβρίου 2009 έως και της 28ης Ιανουαρίου 2010»!
Τελικά ο Σεβ. Μητροπολίτης μας επιστέγαζε αυτή την αναφορά του με τα εξής λόγια:
«Μακαριώτατε,
Σεβασμιώτατοι εν Χριστώ Αδελφοί,
Αθελήτως, εζημίωσα την Αγίαν μας Εκκλησίαν, αλλά και τον εαυτόν μου! Εκφράζω προς Υμᾶς την βαθυτάτην λύπην μου, ου μην αλλά και την μεταμέλειάν μου, δια το σφάλμα μου! Είμαι έτοιμος να δεχθώ την εκ μέρους Υμών οιανδήποτε επιτίμησιν και τιμωρίαν. Ο Θεός ας μέ ελεήση».
Κάποιος εκ των Αρχιερέων υπέβαλε στο Σεβ. κ. Αμβρόσιο την εξής ερώτηση:
«Σεβασμιώτατε, κατά την επίσημη υποδοχή του Θεοφιλεστάτου Βοηθού Επισκόπου σας κ. Προκοπίου στο Αίγιο είχετε δηλώσει επισήμως, ότι τον υποδέχεσθε ως τον εν δυνάμει Διάδοχό σας. Τώρα πλέον τί σκέπτεσθε; Θα παραιτηθήτε, όταν συμπληρώσετε το 75ο έτος της ηλικίας σας;»
Και ο Σεβασμιώτατος απήντησε:
«Πράγματι αυτή ήταν και η σκέψη μου και η απόφασή μου. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Με όσα συνέβησαν θεωρώ, ότι ο Κύριος μου έστειλε το μήνυμα, ότι όχι μόνο δεν πρέπει να παραιτηθώ, αλλά και ότι πρέπει να εγκαταλείψω επί του παρόντος, ίσως δέ καί οριστικά πλέον, κάθε σκέψη περί παραιτήσεώς μου. Ο Αρχιερεύς φεύγει, όταν ο Θεός τον καλέσει κοντά Του. Συνεπώς κάθε σχετική ανακοίνωση ή αναφορά μου περί παραιτήσεώς μου, που είχε γίνει έως χθες, από σήμερα ανακαλείται και υπό τα σημερινά δεδομένα παύει να ισχύει! Το μέλλον μας ανήκει στα χέρια του Θεού! Αυτό άλλωστε διαμηνύθηκε προσφάτως και από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας μας, η οποία δέν αποδέχθηκε την παραίτηση του Σεβ. Ζακύνθου κκ. Χρυσοστόμου.
Αφήνω λοιπόν τη ζωή μου στα χέρια του Κυρίου μου και θα συνεχίσω να ασκώ τα ιερά και αρχιερατικά μου καθήκοντα όσο καιρό οι δυνάμεις μου θα μου το επιτρέπουν και καθ’ ό μέτρον ο Θεός θα με φωτίζει, ότι πρέπει να μη εγκαταλείψω την Επισκοπή μου και την ἐπαλξη αυτή, την οποία, -κατ’ άκρα συγκατάβαση- εμπιστεύθηκε στην αναξιότητά μου.
Δοξάζω τον Πανάγαθο Θεό, διότι η είδηση της παραιτήσεως του Βοηθού Επισκόπου μας, καθώς προεικάζω, θα γίνει δεκτή με μεγάλη ανακούφιση τόσο από τον ιερό Κλήρο, όσο και από τον ευσεβή Λαό της Μητροπόλεώς μας.
Επί του ζητήματος αυτού, το οποίο για μένα θα συνεχίζει να αποτελεί μια πονεμένη ιστορία της ζωής μου, δεν πρόκειται να επανέλθω».
ΕΚ ΤΗΣ Ι­Ε­ΡΑΣ ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΕ­ΩΣ

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Απίστευτο: Θα τελούν Θεία Λειτουργία με ένα "iPad"

Μία εφαρμογή για το iPad υπόσχεται στους ιερείς της Ρ/Καθολικής Εκκλησίας μεγάλη ευκολία στην τέλεση των μυστηρίων.
Ένας Ιταλός ιερέας της Ρ/Καθολικής Εκκλησίας ανέπτυξε μια εφαρμογή για το iPad που επιτρέπει στους ιερείς να μπορούν να κάνουν την Θεία Λειτουργία έχοντας στην Αγία Τράπεζα ένα iPad αντί για το κανονικό Συναξάρι.
Όλα ξεκίνησαν το 2008, όταν ο αιδεσιμότατος Παντρίνι είχε κατασκεύασε το iBreviary που ήταν μια εφαρμογή για iPhone, με όλες τις καθημερινές προσευχές που χρησιμοποιούν οι ιερείς.
Επειδή είχε πολύ μεγάλη απήχησή στον κόσμο, αφού είχε πάνω από 200.000 downloads, σκέφτηκε να φτιάξει και μία για τη νέα συσκευή της Apple μόνο που στην έκδοση αυτή θα είχε και το πλήρες Συναξάρι, δηλαδή οτιδήποτε λέγεται ή ψέλνεται στη διάρκεια της λειτουργίας των καθολικών.
Η εφαρμογή αυτή θα κυκλοφορήσει τον επόμενο μήνα, φυσικά δωρεάν, θα διανέμεται σε πέντε γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά και λατινικά) ενώ τέλος θα έχει και ανανεώσεις που θα περιέχουν διάφορα σχόλια και προτάσεις για κήρυγμα από τον άμβωνα.

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

Ανακαλύφθηκαν οι αρχαιότερες απεικονίσεις των Αγίων Αποστολών στη Ρώμη

Οι αρχαιότερες απεικονίσεις με θέμα τους Αγίους Αποστόλους, που χρονολογούνται από τα τέλη του 4ου αιώνα, ανακαλύφθηκαν στις κατακόμβες της Αγίας Θέκλας στη Ρώμη, ανακοίνωσε σήμερα ο επικεφαλής των ανασκαφών στην περιοχή Φαμπρίτσιο Βισκόντι.
Οι νωπογραφίες των Πέτρου, Παύλου, Ανδρέα και Ιωάννη, ζωγραφισμένων σε χρωματικούς τόνους του κόκκινου και της ώχρας, βρίσκονταν στο ταβάνι ενός μικρού νεκρικού θαλάμου στις κατακόμβες της Αγίας Θέκλας, οι οποίες βρίσκονται σε απόσταση 500 μ από τη βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των τειχών, μίας από τις τέσσερις μεγάλες βασιλικές της Αιώνιας Πόλεως, όπου βρίσκεται το σκήνωμα του Αγίου Παύλου.
Οι κατακόμβες κατασκευάσθηκαν επί παραγγελία μίας nobildonna (γυναίκας που ανήκει σε ευγενή οικογένεια, αλλά δίχως τίτλο ευγενείας η ίδια).
«Η ανακάλυψη αυτή αποδεικνύει την εισαγωγή και τη διάδοση της πίστεως των Αποστόλων στις απαρχές του Χριστιανισμού», εξήγησε στους δημοσιογράφους η Μπάρμπαρα Ματσέι, διευθύντρια των αναστηλωτικών εργασιών στον νεκρικό θάλαμο, κατά τη διάρκεια ξενάγησης που διοργάνωσε το Βατικανό.
«Όσον αφορά τον Ανδρέα και τον Ιωάννη, πρόκειται για τις αρχαιότερες απεικονίσεις τους», ενώ για τον Απόστολο Πέτρο ήσαν γνωστές ήδη προγενέστερες απεικονίσεις του, οι οποίες χρονολογούνται από τα μέσα του 4ου αιώνα, αλλά «ποτέ μόνος του σε μία εικόνα», υπογράμμισε ο Βισκόντι.
Η ανακάλυψη της εικόνας του Αποστόλου Παύλου είχε ήδη αποκαλυφθεί σε δημοσίευμα της εφημερίδας ‘Οσερβατόρε Ρομάνο’, επισήμου οργάνου του Βατικανού.
Οι ανακαλύψεις, που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών αναστήλωσης της κατακόμβης, κατέστησαν δυνατές χάρις στην εφαρμογή μίας τεχνικής λέιζερ, η οποία επιτρέπει τον καθαρισμό από τα στρώματα επιχρισμάτων ασβέστου, που κάλυπταν τις νωπογραφίες.
Το σύμπλεγμα από κατακόμβες βρίσκεται κάτω από κτήριο, του οποίου η κατασκευή ανάγεται στη δεκαετία του 1950 και του οποίου η θεμελίωση, ευτυχώς, δεν κατέστρεψε τους αρχαιολογικούς θησαυρούς, τονίζουν οι ειδικοί.
πηγή:http://www.romfea.gr/2009-12-18-11-21-40/13/5228-Ανακαλύφθηκαν-οι-αρχαιότερες-απεικονίσεις-των-Αγίων-Αποστολών-στη-Ρώμη

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Η μάχη του Μ. Σπηλαίου (24 Ιουνίου 1827)

Ο Ιμπραήμ, αφού όλο το 1826 λεηλάτησε την Αρκαδία και την Λακωνία, επέστρεψε στην Πάτρα, και την άνοιξη του 1827 Βρίσκεται στην ορεινή Αχαΐα, όπου καταστρέφει, λεηλατεί και απειλεί, αναγκάζοντας πολλούς στο "Τουρκοπροσκύνημα" (δήλωση υποταγής), ενώ τους χορηγούσε και... πιστοποιητικό, το "ράφι μπουγιουρντί" (συγχωροχάρτι)! Έτσι λιμαινόταν όλα τα χωριά, ενώ είχαν τουρκοπροσκυνήσει Πάτρα, Καλάβρυτα και Βοστίτσα. 0 δε Ντελή Αχμέτ, πασάς της Πάτρας προστάτευε τους προσκυνημένους, κατά διαταγή του Ιμπραήμ, με πρωτοπαλλήκαρό του τον προδότη Νενέκο. Ακόμα και στο Μ. Σπήλαιο μπαινόβγαιναν άνθρωποι του Νενέκου, ενώ ο Ιμπραήμ σχεδίαζε το πάρσιμό του. Έτσι με 13.000 στρατό και το Νενέκο με 2.000 στρατοπέδευσε στα Σάλμενα, κοντά στο μοναστήρι, που το προστάτευαν - κατ' εντολή του Κολοκοτρώνη - ο Ν. Πετμεζάς με 6Θ0 αγωνιστές, και ο υπασπιστής του Φωτάκος, καθώς και ο Κ. Μέλιος με 100 μαχητές, στη 9έση"Ψηλός Σταυρός". Και πάντα με την φροντίδα του Κολοκοτρώνη οχυρώθηκε καλά το μοναστήρι και εσωτερικά. 0 Ιμπραήμ, αφού ήρθε πιο κοντά, στην Επάνω Ζαχλωρού, κάλεσε τρεις φορές τους υπερασπιστές να ... συμφιλιώσουν (να προσκυνήσουν δηλαδή). Οι καλόγεροι, βλέποντας το δισταγμό των καπεταναίων, βλέποντας τον Νενέκο να έρχεται με 3.000 Τούρκους και προσκυνημένους, τραβολογώντας περί τους 300 αιχμαλώτους, βλέποντας το στρατό του Ιμπραήμ να τους έχει "κλείσει" από παντού, έβγαλαν τα ράσα, φόρεσαν φουστανέλες (100 περίπου), και με μπροστάρη τον ηγούμενο τους Γεράσιμο Τορόλο, έπιασαν τη θέση "Παληάμπελο" και άρχισαν το τουφεκίδι! "...Τούτο δε ιδόντες ημείς εξεροκοκκινήσαμεν, από την εντροπη μας και παρευθύς εΒγήκαμεν από το μέρος της Κισσωτής, να υπάγομεν εις τον πόλεμον, που με την έφοδο του Τούρκικου ταχτικού, είχε πια γενικευτεί και Βάσταξε 13 ώρες...". (Φωτάκου, Απομνημονεύματα, τ. Β', σελ. 434). Μέχρι και στα έλατα ανέβηκαν οι υπερασπιστές του μοναστηριού και πυροβολούσαν τους Τούρκους και τους προσκυνημένους, με πείσμα, ώσπου τους έτρεψαν σε φυγή, και γενική υποχώρηση, προς τα Καλάβρυτα ενώ άφησαν 650 νεκρούς. Από τους Έλληνες μαχητές, τραυματίστηκαν μόνο 10, αλλά έπεσε νεκρός ο καπετάνιος Κ. Μέλιος. 0 Ιμπραήμ, μετά από αυτή την πανωλεθρία που έπαθε, δεν τόλμησε να σκεφτεί πάλι το Μ. Σπήλαιο. Η ιστορία εξύψωσε κυρίως το εθνικό φρόνημα και τη γενναιότητα των μοναχών, που έγραψαν στις σελίδες της την 24η Ιουνίου 1827, με ανεξίτηλα γράμματα.
Πηγή: http://mkka.blogspot.com/

Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

Κυριακή Δ΄ Ματθαίου

Πραγματικά είναι συγκλονιστικά τα λόγια του εκατόνταρχου της σημερινής ευαγγελικής διήγησης: «Κύριε, δεν είμαι άξιος να μπεις στο σπίτι μου, αλλά πες ένα λόγο μόνο και θα γίνει καλά ο δούλος μου».
Να το πρώτο βήμα της λυτρώσεως: η συναίσθηση της αναξιότητας, το ξεγύμνωμα του εαυτού μας από όλα τα οχυρά που κτίζουμε συνήθως για να σταθούμε με πολλές αξιώσεις μέσα στη ζωή, να δείξουμε στους άλλους τη δύναμή μας, να πείσουμε και μας τους ίδιους για την υπεροχή μας.
Και όλα αυτά τα οχυρά, όχι μόνο μας αποξενώνουν από τον ίδιο τον εαυτό μας γιατί μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε διαφορετικά απ’ ότι είμαστε στην πραγματικότητα, αλλά εμποδίζουν την πραγματική επικοινωνία μας με το Θεό και τους ανθρώπους. Δημιουργούν αυταπάτες που αποβαίνουν πολλές φορές ολέθριες.
Η προειδοποίηση του Χριστού είναι σκληρή αλλά και κατηγορηματική και δεν απευθύνεται μόνο στους Ισραηλίτες αλλά και σε κάθε χριστιανό που έχει την ψεύτική βεβαιότητα και την εξωτερική μόνο προβαλλόμενη και επιβαλλόμενη ιδιότητα του υιού της βασιλείας. «Πολλοί θα έλθουν από την Ανατολή και τη Δύση και θα καθίσουν στο τραπέζι της βασιλείας του ουρανού μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, οι δε υιοί της βασιλείας θα πεταχθούν έξω, στα σκουπίδια»
Είναι τρομερή η αντιστροφή των πραγμάτων η οποία προαναγγέλλει το Ευαγγέλιο όχι μόνο με τον προειδοποιητικό αυτό στοίχο αλλά και σε πολλά άλλα σημεία.
Είναι τραγικό να ζουν πολλοί χριστιανοί με την αυτάρεσκη βεβαιότητα του τελειωμένου πνευματικού ανθρώπου, να κρίνουν τους άλλους, να περιγράφουν τις μελλοντικές τιμωρίες των αμαρτωλών και συγχρόνως να λησμονούν ότι όλοι οι άνθρωποι βρίσκονται κάτω από την κρίση του Θεού και – το σημαντικότερο – ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη λυτρώσεως που προσφέρει η αγάπη του Θεού.
Οι «αμαρτωλοί», που συναισθάνονται την γύμνια τους δέχονται τη σιωπηλή χάρη του Θεού πολύ πιο εύκολα από τους «ευσεβείς», που δημιούργησαν τείχος ανάμεσα στον εαυτό τους και την πραγματικότητα.
Η συζήτηση του Χριστού με τον εκατόνταρχο είναι αποκαλυπτική για όλους τους χριστιανούς κάθε εποχής, όχι μόνο εξ’ αφορμής της προειδοποιητικής σημασίας που έχουν τα λόγια του στίχου 11-12, αλλά και για την υποδειγματική αυτοσυναίσθηση της αναξιότητας που εκφράζει η ομολογία του ρωμαίου αξιωματικού: «Κύριε δεν είμαι άξιος να μπεις στο σπίτι μου».

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Άγιος Λουκας ο ιατρός

Ο Βαλεντίν μέχρι τι 1905 είχε αποκτήσει εξαιρετική εμπειρία στην οφθαλμολογική κλινική που εργάστηκε. Οι εκατοντάδες εγχειρήσεις που έκανε είχαν τα πλέον υψηλά ποσοστά επιτυχίας. Ξεσπάει το 1905 ο Ρωσο-Ιαπωνικός πόλεμος και αμέσως ζητάει να μεταβεί στον Ερυθρό Σταυρό.
Στις 30 Μαρτίου 1904 ξεκινάει για μέρη μακρινά. Ενας ολόκληρος μήνας με το τραίνο και μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα κάτω από άθλιες συνθήκες ταξιδιού τον φέρνουν στην πόλη Τσιτά.
Εκεί θα γνωρίσει και την πανέμορφη νοσοκόμα με την αγγελική καρδιά ( όπως την αναφέρουν οι άλλοι συνάδελφοι της και οι άρρωστοι) την Αννα Βασιλίγιεβνα. Την είχαν ζητήσει σε γάμο και άλλοι γιατροί αλλά την κέρδισε η καρδιά του Βαλεντίν. Μετά θα εργαστεί σε μερικά πολύ μικρά νοσοκομεία αλλά οι συνθήκες εργασίας δεν του επιτρέπουν να αναπτύξει τις θεωρίες του για την τοπική αναισθησία που τόσο ανάγκη την είχαν την εποχή εκείνη .
Κατά την διάρκεια της περιόδου που εργάστηκε στο Νοσοκομείο του Λιουμπάζ απέκτησε μεγάλη γενική χειρουργική εμπειρία λόγω των πολλών διαφορετικών περιπτώσεων που αντιμετώπισε σαν χειρούργος. Εκεί θα αποκτήσουν τα δύο πρώτα τους παιδιά.
1907 γεννήθηκε ο Μιχαήλ.1908 η κόρη του Ελένη. Μαιευτήρας και στις δύο περιπτώσεις ο ίδιος ο Βαλεντίν.
1909 αναχωρεί για την Μόσχα από την πόλη Φατέζ ( όπου αντιμετώπισε πολλά προβλήματα με την τοπική Μαφία)
Στην Μόσχα προσχώρησε στην ερευνητική ομάδα του καθηγητή Διακόνωφ και προχωρεί ολοταχώς για να δώσει σάρκα και οστά στην διατριβή του για την τοπική αναισθησία.
Συχνά έγραφε στην γυναίκα του άτι δεν θα γύριζε εάν δεν τελείωνε την τόσο σημαντική αυτή εργασία του. Η ανάγκη τον κάνει να μάθει μόνος του Γαλλικά και Γερμανικά ώστε να διαβάζει τις εργασίες των Ευρωπαίων επάνω στην αναισθησία. Γνώριζε οτι εάν τα κατάφερνε να αντικαταστήσει σε αρκετές περιπτώσεις, την Γενική αναισθησία με την Τοπική, θα έσωνε πολλές χιλιάδες αρρώστους.
Το 1908-1909 δημοσιεύει τις πρώτες του επιστημονικές μελέτες. Σύντομα τελειοποίησε την μέθοδο του ώστε να κάνει τοπική αναισθησία στο ισχιακό νεύρο της λεκάνης χωρίς πόνους και προβλήματα . Με την δική του μέθοδο έκανε 538 εγχειρήσεις με μεγάλη επιτυχία. Ήταν μόνο 33 χρόνων.
Σύντομα όμως πεθαίνει ο καθηγητής του και οι επιδοτήσεις σταματούν.
Η ανάγκη θα τον οδηγήσει εκτός ερευνητικών εργαστηρίων και θα βρεθεί στην πόλη Ρομάνοφκα ( νοτιοανατολικά της Μόσχας ).
Εκεί θα εργαστεί κάτω από απαράδεκτες συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης. Ο αριθμός των ημερήσιων εγχειρήσεων τεράστιος. Ελάχιστος χρόνος για έρευνα. Και όμως παλεύει για να προχωρήσει τα πειράματα του κάνοντας το σπίτι του εργαστήριο. Στην πόλη αυτή θα γεννηθεί ο δεύτερος γιος του ο Αλιόσα.
Αμέσως μετά μετακομίζει ολόκληρη η οικογένεια πιο κοντά στην Μόσχα στην πόλη Πέρεσλαβλ Ζαλέσκι όπου θα εργαστεί σαν Αρχίατρος και χειρούργος σε νοσοκομείο 50 κλινών αλλά με πρωτόγονες συνθήκες εργασίας.
Για λίγο η ζωή της οικογένειας ήταν ανεκτή αλλά σύντομα η οικονομική τους κατάσταση έγινε απερίγραπτα άσχημη. Δεν υπήρχαν χρήματα για τα εισιτήρια ώστε να πάει στην Μόσχα με σκοπό να δημοσιεύσει την διατριβή του ! Τελικά το 1916 ο Βαλεντίν μετά απο 12 χρόνια προσπάθειας και βασάνων τελειώνει την διατριβή του για την τοπική αναισθησία. Είχε ήδη κάνει πιο πολλές εγχειρήσεις από οποιονδήποτε άλλο χειρούργο στην Ρωσία τα χρόνια εκείνα. Στο Πέρεσλαβλ Ζαλέσκι θα μείνουν 6 1/2 χρόνια. Στην πόλη αυτή θα γεννηθεί και ο Βαλεντίν ο πιο μικρός γιός τους.
Στις αρχές του 1917 οι αρρώστιες θέριζαν και η επανάσταση ήταν στην εξώπορτα τους. Η οικογένεια θα δεχθεί την επίσκεψη της αδελφής της συζύγου του. Εκείνη μόλις είχε χάσει την κόρη της από φυματίωση και δυστυχώς μετέφερε μαζί την κουβέρτα που σκέπαζε την χαμένη κόρη της. Η κουβέρτα έμεινε στο σπίτι 2 εβδομάδες και χρησιμοποιήθηκε. Αποτέλεσμα ήταν να μολυνθεί η Αννα ( σύζυγος του ) απο φυματίωση.
Ξεσπάει η επανάσταση και τους καλούν στην Τασκένδη για να εργαστεί εκεί ο καθηγητής Βαλεντίν στο τοπικό νοσοκομείο. Στην αρχή όλα έδειχναν ωραία και το γεγονός ότι τους παραχώρησαν σπίτι 5 δωματίων έκανε την οικογένεια για πρώτη φορά να νοιώσει ανθρώπινα.
Το 1920 λοιπόν, εξελέγη καθηγητής της ανατομίας και χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης. Σε όλη του τη ζωή ήταν από λίγο έως εξαιρετικά φτωχός, καθώς είτε ο μισθός του ήταν μικρός, είτε βρισκόταν στη φυλακή, είτε όταν του πρόσφεραν χρήματα για κάποια θεραπεία υποδείκνυε άλλα πρόσωπα και ζητούσε τα ρήματα να δοθούν απ' ευθείας σε αυτά. Πάντως είχαν να μείνουν κάπου και διέθεταν και μια οικιακή βοηθό.
Όλα αυτά τα "ωραία " κράτησαν λίγο, διότι αρχίζει στην Τασκένδη ο εμφύλιος πόλεμος. Οι τραυματίες από τις συγκρούσεις αμέτρητοι και το νοσοκομείο γεμάτο συνεχώς. Ο Βαλεντίν θα δουλεύει πάνω από 12 ώρες μέσα σε συνθήκες πολέμου.
Η ασθένεια της Αννας την είχε κάνει ανίκανη για εργασία αλλά και για υποστήριξη της οικογένειας. Με δυσκολία θα έβρισκαν πια φαγητό για τα παιδιά και την άρρωστη Αννα. Κρυφά κάποιος ιατρός από το νοσοκομείο θα φέρει λίγη σούπα να ξεγελάσουν την πείνα τους τα παιδιά και η Αννα. Η Φυματίωση περίμενε το τελειωτικό κτύπημα για να ρίξει στο κρεβάτι του θανάτου την Αννα.
Κάποιος από το νοσοκομείο καταδίδει ψευδώς τον καθηγητή Βαλεντίν στις αρχές της επανάστασης και αντί να κάνει το πρωινό του χειρουργείο θα βρεθεί μαζί με τον βοηθό του στην επιτροπή Βε - Τσε - Κα ( Σημ.Τα αρχικά έχουν και επίσημη ανάλυση.., αλλά εγώ την ονόμασα επιτροπή ψυχοπαθών εκτελεστών ) . Είναι η επιτροπή που πρώτα εκτελούσε και μετά καταχωρούσε το αδίκημα.
Εκεί στο προαύλιο του εκτελεστικού αποσπάσματος έμειναν 16 ώρες ενώ θα έπρεπε να είχαν εκτελεστεί την πρώτη ώρα που έφθασαν αφού όλοι οι άλλοι συν κρατούμενοι εκτελέστηκαν την ίδια ημέρα στο πίσω μέρος του κτηρίου.
Ο θεός παρεμβαίνει για άλλη μια φορά και το θαύμα θα γίνει μέσω ενός μέλους της επιτροπής που θα στηρίξει τον Καθηγητή και τον βοηθό του ώστε να αφεθούν ελεύθεροι ! Στο νοσοκομείο τους είχαν ξεγραμμένος και έμειναν έκπληκτοι όταν τους είδαν να επιστρέφουν.
Η Αννα γνώριζε ότι κανείς δεν γυρίζει από το εκτελεστικό απόσπασμα και τον θεώρησε νεκρό. Το σοκ ήταν αρκετό για να στερήσει από την αδύναμη γυναίκα κάθε ελπίδα σωτηρίας.
Την ημέρα εκείνη η Αννα είχε 40 πυρετό και πόναγε πολύ. Για 20 ολόκληρες νύχτες ο Βαλεντίν έμεινε δίπλα της στο κρεβάτι του πόνου ενώ την ημέρα χειρουργούσε ασταμάτητα. Προσπαθούσε να της απαλύνει τους πόνους με μορφίνη. Ήρθε όμως και τη τελευταία ώρα της που οι πόνοι έγινα αφόρητοι. Ζητούσε κάθε μισή ώρα μορφίνη και ο καθηγητής της έκανε την ένεση. Είχε ήδη λάβει μεγάλη ποσότητα φαρμάκου που λογικά θα έπρεπε να παρουσιάσει δηλητηρίαση.

Αυτό δεν συνέβηκε. Τελικά κάποια στιγμή ανασηκώθηκε στο κρεβάτι και με δυνατή φωνή φώναξε τα παιδιά της και τα σταύρωσε. Δεν τα φίλησε μήπως και κολλήσουν την αρρώστια. Μετά ηρέμησε και έκλεισε τα μάτια της αναπνέοντας όλο και πιο σιγά μέχρι που εξέπνευσε.
Το φέρετρο ήταν ήδη έτοιμο. Η Αννα την ημέρα που έφυγε ήταν 38 ετών και άφηνε πίσω της 4 παιδιά.
Η σκοτεινή δύναμη για χρόνια τώρα γνώριζε την μοίρα του Βαλεντίν και προσπαθούσε ασταμάτητα να εμποδίσει αυτόν τον άνθρωπο να γίνει αυτό που ο θεός τον προόριζε να γίνει. Ένας φάρος της Ορθοδοξίας και της πίστης, που θα οδηγούσε στον σωστό δρόμο τις ψυχές των ανθρώπων. Αυτό θα μπορούσε να ήταν και το τελειωτικό κτύπημα για να σβήσει η πορεία του Βαλεντίν προς την Θεία Δόξα. Μια πορεία που ουσιαστικά ακόμα δεν ειχε κάν αρχίσει σε επίπεδο εκκλησίας.
Για 2 βράδια ο Βαλεντίν διάβαζε προσευχές στο πλευρό της νεκρής Αννας. Κάποια στιγμή η θεία φώτιση που κάνει το έργο της με τρόπους πέρα της νόησης τον φωτίζει και του δίνει την λύση που θα τον έβγαζε από το απόλυτο αδιέξοδο που είχε περιέλθει.
Κανονικά ο Βαλεντίν θα έπρεπε την επομένη κιόλας να παρατήσει τον δρόμο που ακολουθούσε και να κοιτάξει να αναθρέψει τα 4 πα ιδία του.
Και όμως ο Θεός έχει βάλει αγγέλους ανάμεσα μας. Η εικόνα ενός τέτοιου αγγέλου του ήρθε στα μυαλό εκείνη την ώρα της προσευχής.
Ήταν η βοηθός του η Σοφία ,Σεργκέγεβνα Βελέτσκαγια.
Είχε μόλις χάσει τον άνδρα της και παιδιά δεν πρόλαβε να κάνει. Μια εσωτερική δύναμη έβαλε τον Βαλεντίνο να πάει πρωί πρωί στο χειρουργείο και να την συναντήσει με σκοπό να της προτείνει κάτι που λογικά ήταν απίθανο να το έκανε ποτέ υπό "φυσιολογικές" συνθήκες.
Της ζήτησε να γίνει η μητέρα των παιδιών του ! Ταυτόχρονα της είπε πως το κάνει αυτό διότι το θεωρεί θέλημα θεού.
Ας αναρωτηθούμε πόσες θα ήταν οι πιθανότητες να ρωτήσει κάποιος ιατρός τέτοιες εποχές πείνας και πολέμου εάν η βοηθός του θα ήθελε να πάρει 4 ξένα παιδιά και να τα μεγαλώσει !
Και πόσες θα ήταν οι πιθανότητες να δεχθεί μια γυναίκα να μεγαλώσει 4 ξένα παιδιά έτσι ξαφνικά και απρόβλεπτα ! Αυτό που ο νους μας θεωρεί απίθανο η Θειική παρέμβαση το θεωρεί φυσιολογικό.
Η Γυναίκα αυτή ( το Γ κεφαλαίο ) σαν φύλακας άγγελος που περίμενε να βοηθήσει την κατάλληλη στιγμή δέχθηκε με χαρά ( !! ) και ήρθε να ζήσει μαζί τους. Έκτοτε φρόντιζε σαν δικά της τα 4 παιδιά, ώστε ο Βαλεντίν να συνεχίσει την μεγαλειώδη πορεία του προς τον Θεό. Τα επόμενα χρόνια ήταν χρόνια πόνου και μαρτυρίου. Φτώχειας και πολέμου.
Αυτό που θα ήθελα να συμπληρώσω είναι ότι :
Ο Δαίμονας πέρα από όλα τα άλλα εμπόδια μέχρι σήμερα, ήρθε και του πήρε την αγαπημένη του γυναίκα επί σκοπό. Ο θεός δρα άμεσα και του δίνει στήριγμα την επομένη κιόλας ημέρα, ώστε να συνεχίσει την αναμενόμενη πορεία του. Μια πορεία απίστευτων καταστάσεων και μαρτυρίου που μόλις άρχιζε !
Πολλοί άγγελοι ζούνε και κατοικούν μαζί μας, δίπλα μας . Πολλές φορές χωρίς να το κατανοούν ( ασυνείδητα ) αναμένουν και καλούνται την κατάλληλη στιγμή να παίξουν τον ρόλο τους στην εκπλήρωση του Θείου Σχεδίου! Να ένας σημαντικός ʼγγελος για τον Αγιο Λουκά. Σοφία Σεργκέγεβνα Βαλέτσκαγια. Η Γυναίκα που ανέλαβε την φροντίδα των παιδιών του Επισκόπου Λουκά μετά τον θάνατο της γυναίκας του.
( Εκ του αποτελέσματος σήμερα καταλαβαίνουμε ότι ) ..το Θειικό σχέδιο για τον Ιατρό Βαλεντίν, ήταν αυτός ο άνθρωπος να γίνει ότι πιο σημαντικό περπάτησε στην γη μας τον 20ο αιώνα.
Η πραγματική μάχη μεταξύ κακού και καλού μόλις άρχιζε . Από το μέγεθος του αόρατου "πολέμου" που ξεκινούσε, καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό ήταν για τον Δαίμονα αυτός ο άνθρωπος να χαθεί σωματικά και πνευματικά. Τέτοια σύμβολα και σημεία αναφοράς για την Ορθοδοξία "αναστατώνουν" το σχέδιο της πνευματικής αποσύνθεσης που υφαίνει ο Αρχηγός του Σκότους . Βρισκόμαστε στο 2008 και ο Αγιος Λουκάς μόλις αρχίζει να γνωστοποιείται στο ευρύ κοινό και όμως έλκει ανθρώπους από πολλές χώρες του πλανήτη. Η ιστοσελίδα αυτή αποτελεί μαρτυρία αυτού που γράφω. Αρκεί να δει κανείς από πόσες χώρες έχουμε επισκέψεις !
Ολόκληρη τη υπόλοιπη ζωή του για σαράντα και πλέον χρόνια ήταν μια Μάχη μεταξύ Δαιμόνων και Αγγέλων. Κάθε ημέρα και κάθε νύχτα της ζωής του από εδώ και στο εξής θα είναι ένας σκληρός αγώνας των σκοτεινών δυνάμεων με σκοπό αρχικά να τον σκοτώσουν και μετά ( αφού έχασαν την μάχη της ιεροσύνης ) να τον διαβάλουν και να τον εξευτελίσουν σαν ιερωμένο πια.
Να τον εξευτελίσουν η να τον ταπεινώσουν. Αυτό ήταν το τελικό σχέδιο αφού έγινε πια Επίσκοπος. Όπως και στον Χριστό μας που ο Δαίμονας του προσέφερε την ηγεσία του κόσμου τούτου έτσι και το Κόμμα του προσέφερε την γενική διοίκηση όλων των νοσοκομείων της χώρας. Αρκούσε μια λάθος απόφαση Του Επισκόπου Λουκά και το θειικό σχέδιο θα χαλούσε. Ακόμα και ο Στάλιν τον βράβευσε με χιλιάδες ρούβλια, τα οποία δεν δέχθηκε να πάρει και τα μοίρασε στους πτωχούς.
Και τα άξιζε να τα πάρει αλλά η συμβολική σημασία ήταν ύπουλη και καταχθόνια .Την επομένη ημέρα, οι εφημερίδες θα έγραφαν .. ο πλούσιος επίσκοπος των Ορθοδόξων !!! Υπήρχαν και τέτοια λοιπόν εκτός απ φυλακές και εξορίες. Όποια όπλα μπορεί ο Δαίμονας τα χρησιμοποιεί γιατί ο χρόνος τον πιέζει, καθώς στην περίπτωση του Βαλεντίν ο θάνατος του θα ήταν νίκη του Θεού. Ο Βαλεντίν θα έπρεπε να ξεχαστεί η να διαβρωθεί ώστε να μην γίνει μάρτυρας.
Ο Βαλεντίν θα ζήσει μισό ακόμα αιώνα. Θα ταπεινωθεί και θα σηκωθεί όρθιος και νικητής. Θα εξοριστεί και θα κληθεί να γυρίσει ώστε να σώσει χιλιάδες κόσμο. Θα κατηγορηθεί και θα αθωωθεί . Θα βασανιστεί και θα επιζήσει. Θα χάνει μάχες, ώστε να μπορέσει να κερδίσει τον Πόλεμο.
Η ημέρα που αναχώρησε ο Επίσκοπος Λουκάς ήταν η ημέρα της τελικής νίκης ενός αόρατου πολέμου που κράτησε 60 ολόκληρα χρόνια. Ήταν το τέλος μιας μεγάλης "κόντρας" του Καλού και του Κακού για επικράτηση προς καταστροφή η σωτηρία, των ψυχών των ανθρώπων.
Τις πιο πολλές μάχες του κόσμου αυτού τις κερδίζει το κακό με το να γεννιέται ο άνθρωπος και να πεθαίνει χωρίς να έχει βρει τον δρόμο του προς τον Δημιουργό Του. Σε αυτό μάλλον εμείς φταίμε διότι πετάμε στα σκουπίδια την ελεύθερη βούληση και απλά ακολουθούμε την πορεία των πραγμάτων προς την πλήρη εξαφάνιση. Δυστυχώς, αυτή η απαισιόδοξη θεώρηση ειναι και η άποψη του γράφοντος !
Νίκες όμως του Θεού σαν αυτή του ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ αλλάζουν άρδην τις κοσμικές ισορροπίες των δύο Δυνάμεων και δίνουν νέα ελπίδα αλλά και πίστωση χρόνου στο ανθρώπινο γένος

"Να μας αφήσει ήσυχους, το Ελληνικό Κράτος, να συνεχίσουμε την πορεία μας"

Δήλωση του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμου
Ανοίγουν κατά καιρούς παρόμοιες συζητήσεις για θέματα που η προτείνουν η επιβάλλουν, τάχα η Ευρωπαϊκή Ένωση, τάχα κάποιες Ανεξάρτητες Αρχές, τάχα ο Συνήγορος του πολίτη.Περί όλων αυτών και όσων ενδεχομένως αύριο «μας προκύψουν», νομίζω ότι οφείλουμε να θυμίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε τα εξής:
Το Κράτος μας όταν συστάθηκε και θέλησε να οργανωθεί, προκειμένου να μετατρέψει τους επαναστατημένους ραγιάδες σε Έλληνες πολίτες, πήρε τα ιερά μας σύμβολα, πήρε το ιεροτελεστικό της Εκκλησίας μας, πήρε την Ορθόδοξη Θεολογία μας και όλα αυτά, τα έπλεξε με την καθημερινότητα της Διοικήσεώς του και με την επισημότητα του Πρωτοκόλλου του, με στόχο «το στήσιμο» της υπολήψεως των Θεσμών του.
Η Εκκλησία της Ελλάδος, από της πραξικοπηματικής «ιδρύσεώς της» πλήρωνε το Ελληνικό Κράτος και το πληρώνει μέχρι σήμερα.Το «σήκωσε» στις πλάτες της και το σηκώνει μέχρι σήμερα. Η Εκκλησία, μπορούμε τώρα να το βεβαιώσουμε, ελάχιστα ωφελήθηκε, μα, το Κράτος μας διόλου δεν βλάφτηκε.
Φαίνεται, όμως, ότι ήρθε ο καιρός, να επανεξεταστούν οι περιχωρήσεις και να αποκατασταθούν οι θεσμοί στους ρόλους τους και στις τροχιές τους. Αλλά, να δοκιμασθούν και οι αντοχές τους.
Το Ελληνικό Κράτος, φαντάζεται ότι μπορεί να συνεχίσει την πορεία του άχρωμο πνευματικά, ανερμάτιστο παραδοσιακά, χωρίς σύμβολα, χωρίς διαχρονικές αξίες και προσανατολισμό, χωρίς πίστη σε εσχατολογικές εμπειρίες.Το Κράτος μας, δανείζεται τέτοια μοτίβα από την Ευρώπη, η οποία η δεν βλέπει την συμφορά της που έρχεται η επειδή απεμπόλησε την δύναμη που θα μπορούσε να την αποτρέψει, υποκύπτει «ένδοξα».

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

Καταδίκη Τουρκίας - Δικαίωση Οικουμενικού Πατριαρχείου

Με απόφασή του, που χαρακτηρίζεται ιστορικής σημασίας, το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δικαίωσε σήμερα το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στην προσφυγή που είχε υποβάλλει κατά της Τουρκίας σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Ορφανοτροφείου της Πριγκήπου.
Αναγνωρίζοντας, εμμέσως πλην σαφώς, νομική υπόσταση στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Δικαστήριο καταδίκασε την Τουρκία για παραβίαση του δικαιώματος προστασίας της ιδιοκτησίας και αποφάσισε, τελεσίδικα, ότι η κυριότητα του Ορφανοτροφείου της Πριγκήπου πρέπει να επανέλθει στο Πατριαρχείο και η Τουρκία οφείλει να του καταβάλει 20.000 ευρώ για δικαστικά έξοδα και δαπάνες και επιπλέον 6.000 ευρώ για μη περιουσιακή ζημιά.
Σε προγενέστερη, μη τελεσίδικη, απόφασή του, το ΕΔΑΔ, στις 8 Ιουλίου 2008, είχε κρίνει ότι οι τουρκικές αρχές δεν είχαν το δικαίωμα να στερήσουν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το εν λόγω περιουσιακό στοιχείο χωρίς, μάλιστα, να καταβάλλουν και την προβλεπόμενη αποζημίωση.
Είχε όμως επιφυλαχθεί να ανακοινώσει την τελεσίδικη απόφαση του για το σκέλος της δίκαιης ικανοποίησης σε μεταγενέστερο χρόνο.
Την τελεσίδικη απόφαση του γνωστοποίησε χθες το Δικαστήριο, ανοίγοντας το δρόμο για τη διεκδίκηση περιουσιακών στοιχείων που έχουν υφαρπάξει οι τουρκικές αρχές, τόσον από το ίδιο το Οικουμενικό Πατριαρχείο όσον και από άλλα, μη μουσουλμανικά, θρησκευτικά ιδρύματα στην Τουρκία.
Το οικόπεδο έχει έκταση 23.255 τετ. μέτρα, είναι σε λόφο της νήσου Πριγκήπου (Buyukada) στην Προποντίδα και περιέχει ένα πενταόροφο κτίριο και ένα δεύτερο βοηθητικό διώροφο.
Το 1903, η χρήση του χώρου παραχωρήθηκε στο Ίδρυμα της ορθόδοξης μειονότητας " Το Ορφανοτροφείο Αρρένων της Πριγκήπου".
Στις 13 Ιουνίου του 1935, όταν άρχισε η ισχύς του νόμου για τα ιδρύματα, η νομική προσωπικότητα του Ορφανοτροφείου αναγνωρίσθηκε επίσημα και το ακίνητο αναφέρθηκε στη δήλωση που κατατέθηκε το 1936.
Το 1964, για λόγους ασφάλειας, εξαιτίας πυρκαγιάς που ξέσπασε, οι τουρκικές Αρχές διέταξαν εκκένωση των χώρων του Ορφανοτροφείου.
Το Πατριαρχείο υποστηρίζει ότι την ίδια χρονιά, η ιδιοκτησία και η διαχείριση του ακινήτου πέρασε στο τουρκικό Δημόσιο.
Στις 22 Ιανουαρίου 1997, η Γενική Διεύθυνση ιδρυμάτων εξέδωσε απόφαση σύμφωνα με την οποία το Ορφανοτροφείο χαρακτηριζόταν "ανενεργές".
Η απόφαση σημείωνε ότι το Ορφανοτροφείο είχε σταματήσει να έχει φιλανθρωπική δραστηριότητα, το Διοικητικό του Συμβούλιο είχε ανακληθεί και η διαχείρισή του είχε περάσει στη Γενική Διεύθυνση Ιδρυμάτων.
Το Ορφανοτροφείο προσέβαλε την ανωτέρω απόφαση τον Απρίλιο του 1997 ζητώντας ακύρωσή της, αίτημα το οποίο απερρίφθη από την τουρκική Διοίκηση.

Ανύπαρκτο το "σκάνδαλο" Βατοπαιδίου…

Όλα δείχνουν πως πολιτικές και άλλες σκοπιμότητες οδηγούν στο να παραμένει ανοιχτή η υπόθεση Βατοπαιδίου σαν «σκάνδαλο». Δυσφημίζουν την Ορθοδοξία, το Άγιον Όρος και εν τέλει την ίδια την Ελλάδα για προσωπικά τους οφέλη.
Για πολλούς παραμένουν εύλογα τα ερωτήματα:
Πού είναι οι δωροδοκίες; Πού είναι οι «off shore» εταιρείες της Μονής; Που είναι το πολιτικό χρήμα; Κακούργημα!!! Συνήθως πρώτα βρίσκουμε ποιό και πού είναι το κακούργημα και μετά βρίσκουμε τους κακούργους. Παραδόξως εδώ έχει γίνει το αντίθετο. Βρήκαμε τους «κακούργους» και τώρα ψάχνουν να βρουν αν υπάρχει κακούργημα!!! Πέρασαν ήδη δύο χρόνια από όταν ξεκίνησε η υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου, είχαμε και πέντε πορίσματα μυθιστορηματικού τύπου για το Βατοπαίδι, ενώ δωροδοκίες και μαύρο χρήμα ανύπαρκτα. Το έχουμε γυρίσει στις λιμνοθάλασσες και στις μεγάλες λίμνες. Νομίζουν ότι μας ταΐζουν κουτόχορτο, ίσως να αναφύεται στις όχθες των λιμνοθαλασσών και των μεγάλων λιμνών, και «ο νοών νοείτω». Τι έχουν πει μέχρι τώρα οι ειδικοί στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, και γιατί όσα έχουν πει τα κουκουλώνουν;
Προκύπτουν δωροδοκίες; Στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής ο κ. Παναγιώτης Μαντούβαλος, μέλος της Επιτροπής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομη Δραστηριότητα και προϊστάμενος της 5ης υποδιευθύνσεως της Υπηρεσίας Ειδικών Ελέγχων Περιφερειακής Διεύθυνσης Αττικής, σε ερώτηση για το αν από την έρευνα προέκυψε πιθανότητα αδικήματος ενεργητικής δωροδοκίας στην υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου, απάντησε ότι «δεν προκύπτει».
Οff shore εταιρείες της Μονής… Αλήθεια πού είναι οι off shore εταιρείες της Μονής; Σχετικά με τις πολυσυζητούμενες υποτιθέμενες off shore εταιρείες στις οποίες συμμετείχε η Μονή ο κ. Μαντούβαλος διευκρίνισε ότι οι εταιρείες που συμμετείχε η Μονή «δεν είναι εξωχώριες, είναι κυπριακές εταιρείες. Δεν είναι off shore». Επίσης να πληροφορήσουμε ότι η Μονή δεν συμμετείχε σε αυτές.Ακολούθως ο κ. Μαντούβαλος αποφάνθηκε ότι είναι γνωστή και καθαρή η διακίνηση των χρημάτων που διαχειρίστηκε η Μονή: «Εγώ μελετώντας αυτή την έκθεση, διαπιστώνω ότι είναι γνωστή η πηγή προέλευσης αυτών των χρημάτων». Και αν «μετακυλούν σε εταιρείες συμφερόντων ιδιωτών, στις οποίες έμμεσα είναι και η Μονή δια των εταιρειών αυτών, όμως, γι’ αυτό δεν υπάρχει απαγορευτική διάταξη». Ούτε λοιπόν off shore εταιρείες, ούτε μαύρο χρήμα σε μία Αγιορείτικη Μονή η οποία ελέγχεται σε οποιαδήποτε περίπτωση από όλες τις Μονές του Αγίου Όρους και για την οποία πριν αρχίσει να δημιουργείται ο θόρυβος, όλοι οι πιστοί και όλη η Εκκλησία γνώριζαν ότι πρόκειται για μία Αδελφότητα με ιστορία και πνευματική παράδοση, όπως και παραμένει. Απλά φαίνεται ότι βιώνει έναν διωγμό ο οποίος όμως δεν είναι άγνωστος στην Παράδοση των Πατέρων της Εκκλησίας. Να αναφερθεί, ότι σύμφωνα με την Εξεταστική Επιτροπή ούτε ο Ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ αλλά ούτε και ο μοναχός Αρσένιος δεν έχουν κανένα προσωπικό λογαριασμό. Μη ξεχνάμε ότι δημοσίως ο Ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου είχε δηλώσει στην εκπομπή «Φάκελοι» του κ. Παπαχελά «εάν βρείτε 1 ευρώ στην τσέπη μου και σε λογαριασμό μου να μπω εγώ μόνος μου φυλακή, εφ’ όρου ζωής». Ενώ ο μοναχός Αρσένιος στην Εξεταστική είχε τονίσει χαρακτηριστικά: «Αν βρείτε ένα ευρώ σε προσωπικό μου λογαριασμό, ειλικρινά να πάω στη φυλακή αύριο το πρωί εγώ μόνος μου, ένα λογαριασμό από όταν έγινα μοναχός στο Άγιο Όρος».
Πολιτικό χρήμα! Αυτό που συνεχίζουν ακόμα ορισμένα από τα πολιτικά κόμματα να κουκουλώνουν είναι το υποτιθέμενο και ανύπαρκτο στην υπόθεση αυτή πολιτικό χρήμα!!! Ενώ και οι ίδιοι ξέρουν την αλήθεια και στα «πολιτικά πηγαδάκια» συζητιέται, απλά το διατηρούν. Μα είναι δυνατόν αυτά που κάνουν μεταξύ τους με διάφορες εταιρείες να νομίζουν ότι μπορούν να γίνονται σε Αγιορείτικες Μονές; Το περίεργο είναι ότι αρκετοί από αυτούς έχουν επισκεφθεί την Μονή Βατοπαιδίου και το Άγιον Όρος, γνωρίζουν τη σοβαρότητα των Πατέρων και προφανώς αντιλαμβάνονται τα απίθανα σενάρια που έχουν φτιαχθεί γύρω από την υπόθεση Βατοπαιδίου που ξεπερνούν κάθε φαντασία. Κάποιος από τους επερωτώντες βουλευτές στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής ρώτησε: «το κρίσιμο είναι ο τελικός αποδέκτης. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το να καταλήξουμε σε πιθανή εμπλοκή πολιτικού προσώπου». Ιδού οι απιθανότητες! Ο βουλευτής ρωτά να μάθει αν μία Αγιορείτικη Μονή ασχολείται με πολιτικό χρήμα. Τον βάζει όμως στη θέση του ο κ. Μαντούβαλος απαντώντας: «Τον έχουμε τον τελικό αποδέκτη. Αυτή είναι η διαφορά. Εάν αυτά τα χρήματα ήταν παράνομα, «μαύρα», προέρχονταν από παράνομη δραστηριότητα της Μονής και όχι από ένα δάνειο, τότε όπου κι αν βρίσκονταν, θα τα δεσμεύαμε. Η προέλευση των χρημάτων είναι γνωστή. Προέρχεται από δάνεια… Παράνομη δραστηριότητα στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει διακριβωθεί». Οι ειδικοί ξεκάθαρισαν ότι δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό, τίποτε παράνομο, καμία δωροδοκία καμία off shore της Μονής, δηλαδή «φωνή βοώντος εν τη ερήμω». Τέλος μας κάνουν να αναρωτιόμαστε, επειδή θέλουν να διατηρούν την υπόθεση στην επικαιρότητα για δικούς τους λόγους, σκαρφίζονται άπειρα σενάρια πλάθοντας μύθους για μία υπόθεση φούσκα…!

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

«Σκότωσα το μεγάλο Σατανά»

Υπό αμφισβήτηση η "ψυχασθένεια" του 26χρονου δολοφόνου του Ρωμαιοκαθολικού Επισκόπου Παντοβέζε
Αλεξανδρέττα- Το απόγευμα της Δευτέρας, στις 4, πραγματοποιήθηκε η κηδεία του Ρωμαιοκαθολικού Επισκόπου Παντοβέζε, ο οποίος στις 3 Ιουνίου δολοφονήθηκε από τον οδηγό του, Μουράτ Αλτούν, που όλως περιέργως «τρελάθηκε». Στο μεταξύ, νέα στοιχεία αποκαλύπτονται για τα κίνητρα της στυγερής δολοφονίας.
Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στο Ναό του Ευαγγελισμού, με την συμμετοχή του "Αποστολικού" Νούντσιου Αντόνιο Λουτσιμπέλο, των ρωμαιοκαθολικών επισκόπων και ιερέων της Τουρκίας, του Αρμενίου Καθολικού Επισκόπου της Πόλης καθώς και εκπροσώπων των ξένων διπλωματικών αποστολών.
Μετά το πέρας της εξοδίου Ακολουθίας ξεκίνησε η διαδικασία μεταφοράς της σωρού του δολοφονημένου Επισκόπου στο Μιλάνο προκειμένου να κηδευτεί. Η κηδεία στην Ιταλία προγραμματίζεται για τις 14 Ιουνίου. Η καθυστέρηση οφείλεται στην απόφαση των ιταλικών δικαστηρίων που ζήτησαν να γίνει νεκροψία στη σωρό του επισκόπου.
Οι ιατροδικαστές που εξέτασαν ήδη την σωρό του επισκόπου Παντοβέζε διαπίστωσαν ότι έφερε μαχαιριές σε όλο του το σώμα, και τουλάχιστον 8 στην καρδιά του. Το κεφάλι του είχε σχεδόν αποκοπεί από τον λαιμό του. (Σημείωση Αmen.gr: Παραλείπονται ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της εικόνας που αντίκρισαν οι ιατροδικαστές)
Από τα στοιχεία που περισυνέλλεξε η αστυνομία φαίνεται ότι ο Επίσκοπος μαχαιρώθηκε εντός της οικίας του. Είχε τη δύναμη να περπατήσει μέχρι την εξώπορτα του σπιτιού και αιμορραγώντας και κλαίγοντας εκλιπαρούσε για βοήθεια. Εκεί του έδωσε τα τελειωτικά χτυπήματα. Πιθανότατα όταν κατέρρευσε στο έδαφος ο δολοφόνος του επιχείρησε να τον αποκεφαλίσει.
Μάρτυρες λένε ότι άκουσαν τον Επίσκοπο να εκλιπαρεί για βοήθεια. Το πιο σημαντικό όμως ίσως είναι ότι άκουσαν τις κραυγές του Μουράτ αμέσως μετά τη δολοφονία. Σύμφωνα με αυτές τις πηγές σκαρφάλωσε στην ταράτσα του σπιτιού φωνάζοντας: «Σκότωσα τον μεγάλο Σατανά! Ο Αλλάχ είναι μεγάλος!».
Αυτές οι κραυγές ταιριάζουν απόλυτα με τον αποκεφαλισμό, δημιουργώντας την εντύπωση ότι επρόκειτο σαν το τελετουργικό μιας θυσίας ενάντια στο Κακό. Αυτό μοιάζει να συνδέεται με τις δολοφονίες των υπερεθνικιστικών ομάδων και των φονταμενταλιστών Ισλαμιστών οι οποίοι θέλουν να εξαφανίσουν τους χριστιανούς από την Τουρκία. Επιπλέον, σύμφωνα με άρθρο της τουρκικής εφημερίδας Milliyet, στις 4 Ιουνίου, ο δολοφόνος δήλωσε στην αστυνομία ότι η ενέργεια του ήταν αποτέλεσμα «θείας αποκάλυψης».
Αντικρίζοντας αυτά τα νέα δεδομένα ίσως οι δηλώσεις της Τουρκικής Κυβέρνησης και οι πρώτες απόψεις που διατυπώθηκαν από το Βατικανό θα πρέπει να επανεξεταστούν. Υποστήριξαν αρχικά ότι η δολοφονία δεν είχε πολιτικές ή θρησκευτικές προεκτάσεις. Στην Τουρκία τώρα αυξάνονται οι πιέσεις των ρωμαιοκαθολικών και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων να μην σταματήσει η αστυνομία τις έρευνες αποδεχόμενη την «ψυχασθένεια» του Μουράτ, αλλά να προχωρήσει σε βάθος αναζητώντας πιθανές διασυνδέσεις του με οργανισμούς του «Βαθέως Κράτους», ακόμα και πέρα από την Τουρκική Κυβέρνηση.
Η προβαλλόμενη ψυχασθένεια του 26χρονου, ο οποίος για περισσότερα από τέσσερα χρόνια έζησε δίπλα στον Επίσκοπο, δεν είναι δυνατόν πλέον να τύχει υπεράσπισης. Όπως υποστηρίζει ο δικηγόρος της Επισκοπής μπορεί ο νεαρός να αισθάνθηκε πρόσφατα πιεσμένος, στρεσαρισμένος αλλά η «ψυχασθένεια» μάλλον χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθεί η πράξη και να βελτιωθεί η θέση του.
Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, φαίνεται ότι ο Μουράτ δίνει μια νέα δικαιολογία για την πράξη του: O επίσκοπος Παντοβέζε ήταν ομοφυλόφιλος και ο 26χρονος Μουράτ ήταν το θύμα, «που αναγκαζόταν να υποφέρει την κακοποίηση». Έτσι η δολοφονία του Επισκόπου δεν ήταν μαρτύριο, αλλά, υποστηρίζουν, μια πράξη «νόμιμης άμυνας».
Ειδικοί της τουρκικής πραγματικότητας, εκτιμούν ότι η δολοφονία του Επισκόπου Παντοβέζε δείχνει μια εξέλιξη των οργανώσεων του «Βαθέως Κράτους», που για πρώτη φορά στοχεύει τόσο ψηλά. Μέχρι σήμερα είχαν στραφεί εναντίον απλών ιερέων, αλλά τώρα επιτέθηκαν εναντίον του επικεφαλής της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας της Τουρκίας, δεδομένου ότι ο Λουίτζι Παντοβέζε ήταν πρόεδρος της Επισκοπικής Συνελεύσεως της χώρας αυτής. Ταυτόχρονα, οι ενέργειες τους δείχνουν πιο μελετημένες σε σχέση με το παρελθόν. Δεν περιορίζονται μόνο στη δικαιολογία της «ψυχασθένειας», που χρησιμοποιήθηκε και στη δολοφονία του Ιερέα π.Σαντόρο, αλλά διοχετεύουν περισσότερες δικαιολογίες για να μπερδέψουν και να παραπλανήσουν την τουρκική και τη διεθνή κοινή γνώμη.

Η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (β΄μέρος )

Δογματικές διαφορές:
α) Καθαρτήριο πυρ και αξιομισθία
Ο Ιησούς Χριστός δια της Σταυρικής θυσίας του ανεδείχθη «ιλασμός περί των αμαρτιών ημών[1]. Με την συντριβή και μετάνοια ο άνθρωπος συγχωρείται από την άπειρη χάρη του Θεού. Η Δυτική «Εκκλησία» παραδέχεται την αξιομισθία, ότι δηλαδή οι αρετές και τα καλά έργα της Παναγίας και των Αγίων αντισταθμίζουν την έλλειψη αντιστοίχων αρετών και καλών έργων από τους ανθρώπους. Ο απόστολος Παύλος, όμως, ρητά βεβαιώνει ότι: ο Θεός θα κρίνει τους ανθρώπους σύμφωνα με ότι έπραξαν είτε καλό είτε κακό[2]. Σύμφωνα, λοιπόν, με την καινοδοξία αυτήν, ο Πάπας εξέδιδε συγχωροχάρτια προς άφεση αμαρτιών ζώντων και νεκρών με σκοπό να συγκεντρώσει χρήματα.
Το αντιορθόδοξο Δόγμα του καθαρτηρίου πυρός εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι πρόκειται για μία επινόηση (συμπλήρωμα της αξιομισθίας) και αφορά εκείνους που δεν είχαν χρήματα για να αγοράσουν συγχωροχάρτια.
Κατ’ αυτό το Δόγμα, οι ψυχές των αμαρτωλών περνούν από το καθαρτήριο πυρ, για να εξαγνισθούν και καθαριστούν, ώστε να σωθούν. Επομένως και στις δύο περιπτώσεις όλοι οι άνθρωποι σώζονται, οπότε ούτε τελική κρίση χρειάζεται, ούτε κόλαση, παρά μόνον ένα πυρ το οποίο δεν είναι αιώνιο. Εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς την αποδέσμευση του ανθρώπου από τον ηθικό νόμο και τις εντολές, καθόσον το πρόβλημα της σωτηρίας επιλύεται, όπως και με την θεωρία της μετενσαρκώσεως.
Η θέση της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι ότι μέχρι της τελικής κρίσεως οι ψυχές βεβαίως κάπου βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής, προγευόμενες την απόφαση του Θείου δικαστού[3].
β΄) Άσπιλος σύλληψη της Θεοτόκου
Το 1854, η Ρωμαιοκαθολική «εκκλησία» υιοθέτησε το δόγμα της ασπίλου ή ασπόρου συλλήψεως της Θεοτόκου, έπειτα από διακήρυξη που έκανε ο πάπας Πίος ο ένατος. Το δόγμα αυτό, βεβαίως, αναφέρεται στο ότι η Θεοτόκος γεννήθηκε αμόλυντη από το προπατορικό αμάρτημα.
Η Αγία Γραφή όμως μας διδάσκει ότι η Παρθένος Μαρία εκαθαρίσθη από κάθε μόλυσμό της προπατορικής αμαρτίας, από την Χάρη του Αγίου Πνεύματος όταν παρουσιάσθηκε ενώπιόν της ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και της είπε: «Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι»[4].
Από πού ορμώμενος ο Πάπας διεκήρυξε αυτό το δόγμα; Πως είναι δυνατόν να ταυτιστεί η υπερφυσική ενσάρκωση του Θεού με την γέννηση της Παρθένου Μαρίας; Επ’ αυτής της διδασκαλίας δεν υπάρχει στήριγμα πουθενά.
Αργότερα το 1950, προσετέθη και το δόγμα της ενσωμάτου μεταστάσεώς της, δηλαδή της Αναλήψεως της εις τους ουρανούς, ενώ η Θεοτόκος σύμφωνα με την παράδοση εκοιμήθει το 44μ.Χ. και ετάφη στην Γεσθημανή.
Αυτές οι διδασκαλίες και τα δόγματα των δυτικών αποτέλεσαν την λεγόμενη Μαριολογία για την Θεοτόκο και είχαν σαν αποτέλεσμα την ταύτισή της με το Θείο (πολυθεΐα) και κατ’ επέκταση την απόδοση μιάς λατρείας ίσης προς τον Θεό.
----------------------------------
[1] Α΄ Ιωάν. Β΄, 2
[2] Β΄ Κορ. Ε΄, 10
[3] Εβρ. ΙΑ΄, 39-40
[4] Λουκάς Α΄, 35

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Αυτή είναι η διαφορά Ελλήνων και Τούρκων πολιτικών





Τον θυμάστε τον κύριο από αριστερά. Ναι,ναι,καλά θυμάστε,τον είχαμε κάνει κάποτε πρωθυπουργό. Μεγάλος πολιτικος και πανέξυπνος άνθρωπος.





Δείτε πως του την έφερε ο κουμπάρος του και τον ξεφτίλισε.
Ο Τούρκος σεβάστηκε την σημαία του και δεν την ποδοπάτησε όπως έκαμε ο ένας ο Μεγάλος πολιτικός μας που πατάει την σημαία της χώρας του και κυρίως τον Σταυρό

Από παλιότερο διεθνές συνέδριο στην Χαλκιδική
Έβαλαν οι φωστήρες τις σημαίες της κάθε χώρας στο πάτωμα για να σταθούν επάνω της οι Πρωθυπουργοί για φωτογραφία ποδοπατώντας την. (Στις μασονικές στοές το τυπικό για να ανεβεί κάποιος στον 18 βαθμό είναι να ποδοπατήσει την σημαία της χώρας του). Ο δικός μας έτρεξε πρώτος να πατήσει τον Σταυρό και εξευτελίστηκε μπροστά στον Τούρκο που σεβάστηκε την ημισέληνο. Και όμως δεν είναι απύθμενη ανοησία που δέρνει τους δικούς μας. Είναι δείγματα τελείας υποταγής.

Οι απρόσκλητοι λαθρομετανάστες εκβιάζουν

Ακούστε τι κάνατε κύριοι Πολιτικάντηδες των μεγάλων κομμάτων, στην Ελλάδα.

Ακόμα δεν ψήφισαν και το παίζουν ρυθμιστές! Ο λόγος για τις κατά τόπους οργανώσεις μεταναστών, που αποθρασύνθηκαν και άρχισαν ήδη τους εκβιασμούς.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της Λάρισας, όπου ο Αλβανός επικεφαλής του Συλλόγου Αλλοδαπών Μεταναστών Άγγελος Μήτση, αφού χαιρέτισε την απόφαση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για τη χορήγηση του δικαιώματος ψήφου στους λαθρομετανάστες, αλλά και τη μείωση του κόστους του παραβόλου που απαιτείται για την κατάθεση των «πιστοποιητικών», μας «ενημέρωσε» ότι με τη νέα ρύθμιση θα προσέλθουν στις κάλπες 11000-12000 μετανάστες μόνο για το Δήμο Λαρισαίων!
Ο παραπάνω Σύλλογος, με στοιχεία του 2008 (βλ. εφημερίδα «Τα Νέα», 9 Οκτωβρίου 2008) εκπροσωπεί 70.000(!) μετανάστες από 13 χώρες που ζουν και εργάζονται στο Νομό Λάρισας. Ο Μήτση, αφού αποθρασύνθηκε από τις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης, προκάλεσε βάναυσα την κοινωνία της Λάρισας, λέγοντας ότι «αποφασίσαμε να πάμε συντεταγμένα και οργανωμένα όλοι οι μετανάστες σε εκείνον τον συνδυασμό που θα μας πείσει για τις πραγματικές του προθέσεις, για την αναβάθμιση του βιοτικού μας επιπέδου... τους υποψηφίους στο Δήμο μας θα τους στηρίξουμε με βάση τις δεσμεύσεις τους έναντί μας».
Οι παραπάνω δηλώσεις προκάλεσαν την αντίδραση του προέδρου της ΝΕ του ΛΑΟΣ Ηλία Γεωργούλα, ο οποίος έκανε λόγο για «αλλοδαπούς εκβιασμούς», τονίζοντας μάλιστα ότι ο Μήτση έχει αναγορεύσει εαυτόν σε «κομισάριο του τοπικού πολιτικού σκηνικού». Και υπογράμμισε ότι ο Μήτση είπε πως «όλοι οι μετανάστες θα πάρουν "γραμμή" να ψηφίσουν συγκεκριμένο συνδυασμό ώστε οι επόμενοι εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες να χειραγωγούνται από τον κ. Μήτση».
Επίσης, ο κ. Γεωργούλας κάλεσε τους συμπολίτες του «να καταψηφίσουν τους συνδυασμούς που θα συνδιαλεχθούν και θα συνεργαστούν με τον Σύλλογο Μεταναστών, ώστε να δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα σε όσους παίζουν ανίερα παιχνίδια για μικροπολιτικούς λόγους σε βάρος της τοπικής μας κοινωνίας».
Αν ληφθεί υπόψη ότι ο συγκεκριμένος Δήμος στις εκλογές του 2006 κρίθηκε για μόλις 1500 ψήφους (26827 ψήφους είχε λάβει ο νυν δήμαρχος Τζανακούλης, έναντι 25340 του αντιπάλου του), φαντάζεστε τι μας περιμένει όλους, σε όλα τα μήκη και πλάτη της επικράτειας.
πηγή: http://elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4449:2010-06-04-08-39-12&catid=89:2008-10-10-10-48-18&Itemid=281

Οι Μουσουλμάνοι βουλευτές της Δυτικής Θράκης

Κύριοι Βουλευτές, δεν υπάρχει Τουρκική μειονότητα στη Δυτική Θράκη αλλά θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα, σοβαρευτείτε επιτέλους τόσα χρόνια και ακόμα να ξυπνήσετε.

Η νέα, νέα ιστορία

Ο Κωνσταντίνος Πλεύρης απαντά σε Δραγώνα και Διαμαντοπούλου. (με πολύ χιούμορ και καυστικότητα)

Επιθυμών να συμβάλω στη νέα κατεύθυνσι του σχολικού βιβλίου ιστορίας με σκοπό να αμβλυνθούν οι Ελληνικές ακρότητες για τους Τούρκους, στα πλαίσια της συνεργασίας μεταξύ των δύο λαών, σας αποστέλλω ορισμένες γενικές απόψεις μου. Ας αρχίσουμε από το 1453.
Εκείνη την εποχή παρουσιάσθηκαν στην πρωτεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας οι Τούρκοι. Αυτοί ήσαν ανέκαθεν ένας ειρηνικός και φιλήσυχος λαός. Βασική απασχόλησής τους ήσαν τα γράμματα και οι τέχνες. Η συμβολή τους στον ανθρώπινο πολιτισμό υπήρξε και παραμένει σημαντική. Αν δεν υπήρχαν οι Τούρκοι, δεν θα είχαμε φιλοσοφία, γλυπτική, αρχιτεκτονική, αθλητισμό κ.τ.κ. Οι Τούρκοι διέπρεψαν επίσης στην λογοτεχνία. Μεγάλοι Τούρκοι διέπρεψαν επίσης στην λογοτεχνία.
Μεγάλοι Τούρκοι τραγικοί ήσαν Μεχμετύλος, ο Μουσταφλής, ο Χασανίδης κ.ά. Σπουδαία υπήρξε προσέτι η συμβολή των Τούρκων στις επιστήμες, όπως στα μαθηματικά, στην γεωμετρία, στην ιατρική κ.τ.λ. Επιφανέστερος Τούρκος ιατρός, που από πολλούς θεωρείται ιδρυτής της ιατρικής ήταν ο Αχμετλιός και φυσικά πρέπει να αναφέρουμε, ότι απ' όπου επέρασαν οι Τούρκοι άφησαν απαράμιλλα δείγματα του πολιτισμού τους, όπως θέατρα, στάδια, βιβλιοθήκας κ.τ.λ. Βέβαια και οι Έλληνες έκτισαν δύο-τρία θέατρα, όπως της Εφέσου, που όμως δεν συγκρίνεται με τα τουρκικά και δι' αυτό οι Τούρκοι εκεί δεν δίδουν παραστάσεις δραμάτων, αλλά οργανώνουν καμηλοδρομίες.
Αξιοσημείωτα είναι και τα ήθη των Τούρκων, τα οποία χαρακτηρίζονται από αγάπη προς τον συνάνθρωπο, πραότητα, καλωσύνη, με συνέπεια να επικρατήση η φράσις «έγινε Τούρκος», που σημαίνει ευγενέστατη συμπεριφορά. Ένας τέτοιος ανώτερος λαός δεν μπορούσε να περάση απαρατήρητος από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Μόλις τους είδε, αναχώρησε από τα φτωχά ανάκτορά του και επισκέφθηκε την πλούσια σκηνή του Μωάμεθ. Με επιμονή του ζήτησε να τον φιλοξενήση στην Πόλη και στην Ελλάδα. Ήταν μία μοναδική ευκαιρία να εκπολιτισθούν οι Έλληνες, από την επαφή τους, με τους Τούρκους.
Ο Μωάμεθ στην αρχή δεν ήθελε, διότι εφοβείτο μήπως οι Τούρκοι, που θα εγκατασταθούν στις Ελληνικές πόλεις, χάνουν τα πνευματικά τους ενδιαφέροντα. Τελικά, υπεχώρησε και αποφάσισε να παραμείνουν στις Ελληνικές χώρες όχι για πολύ καιρό μόνο για τετρακόσια χρόνια. Τις άριστες σχέσεις Ελλήνων-Τούρκων διαταράξανε κάποιοι Έλληνες ακραίοι.
Αυτοί ήσαν διάφοροι ξενοφοβικοί και ρατσιστές, όπως ο Ρήγας που κυκλοφόρησε μάλιστα και βιβλίο («Θούριος») στο οποίο προσέβαλε τους Τούρκους ως Έθνος και διέγειρε φυλετική διάκρισι και μίσος κατά των Τούρκων. Ευτυχώς, οι εκπρόσωποι ενός Παρατηρητηρίου συμφωνιών εμήνυσαν τον Ρήγα για ρατσισμό κ.τ.λ. Τελικά, τον σκότωσαν, διότι τότε λειτουργούσε η υπέροχη οθωμανική δικαιοσύνη, όχι όπως τώρα, που οι ρατσιστές αθωώνονται.

Ζούσαμε αγαπημένοι
Έτσι, φθάνουμε στο 1821. Τότε, αρκετά τυχοδιωκτικά ακραία στοιχεία σαν τους Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη, Νικηταρά κ.τ.λ. μαζί με φασιστικές ομάδες της εποχής βιαιοπραγούσαν εναντίον των φιλησύχων Τούρκων και τους ζητούσαν να φύγουν από την Ελλάδα, στην οποίαν τόσα πολλά προσφέρανε.
Οι Τούρκοι, εκ φύσεως ήπιοι χαρακτήρες, αποφάσισαν να φύγουν. Αλλά συνάντησαν την αντίδρασι του Ελληνικού λαού, που ξεχύθηκε στους δρόμους για να τους εμποδίση, διότι ο Ελληνικός λαός αγαπούσε βαθειά τους Τούρκους και τους ευγνωμονούσε για την ευημερία των Ελλήνων. Μεγάλοι ιστορικοί, όπως ο Ισμέτ Σκατά, περιγράφουν συγκινητικές στιγμές αποχωρισμού Ελλήνων-Τούρκων.
Στην Ήπειρο οι κάτοικοι δεν άντεχαν τον χωρισμό και γνωρίζουμε όλοι, ότι πολλές γυναίκες του Ζαλόγγου πέσανε στον γκρεμό, διότι δεν είχε νόημα η ζωή τους δίχως Τούρκους. Στο Μεσολόγγι οι Έλληνες προσφέρανε τα σπίτια τους στους Τούρκους για να μείνουν και κάποιοι να φύγουν. Είναι η γνωστή έξοδος του Μεσολογγίου.
Ωστόσον, οι ακραίοι, φασίστες, ακροδεξιοί, ρατσιστές, αντισημίτες κ.ά. δημιουργούσαν συνεχώς προβλήματα με τον εθνικισμό και τον φανατισμό τους. Μάλιστα, ένας - αν δεν με απατά η μνήμη λεγότανε Αθανάσιος Διάκος - σ' επίδειξι ρατσισμού και εθνικισμού καυχιότανε, ότι «Γραικός γεννήθηκα και γραικός θα πεθάνω». Αφού οι Τούρκοι είδαν, ότι υπήρχαν Έλληνες που δεν τους θέλουν, σηκώθηκαν και έφυγαν.
Όμως, οι ακραίοι δεν ησυχάσανε. Υποδαυλίσανε επαναστάσεις και το 1912 ανάγκασαν τους Τούρκους να φύγουν και από την υπόλοιπη Ελλάδα. Και πάλι, οι εθνκιστές με τον φανατισμό που τους διέκρινε, εκστρατεύσανε εναντίον των Τούρκων στην Μικρά Ασία. Τελικά, το 1922 οι Τούρκοι με διπλωματικότητα και αβρότητα έπεισαν τους Έλληνες να αποχωρήσουν από την Μικρά Ασία. Τους διευκόλυναν να φύγουν από την Σμύρνη, αλλ' εκείνη την ημέρα απεργούσαν οι ναυτικοί και έγινε συνωστισμός στην παραλία. Από τότε, Έλληνες και Τούρκοι γείτονες και φίλοι, ζουν αγαπημένοι, ο ένας δίπλα στον άλλο.
Μπορεί κάποιοι ακραίοι να φωνάζουν, αλλ' έχομεν την Διαμαντοπούλου, την Ρεπούση, την Δραγώνα, τον Ηρακλείδη, τον Φούφουτο κ.τ.λ. και προ παντός τον πρωθυπουργό μας, που σαν νέος Παλαιολόγος καλεί τους Τούρκους να έλθουν στην Χώρα, να φέρουν τον λαμπρό πολιτισμό τους, τα ήθη και έθιμά τους. Καθήκον των νέων γενεών είναι να φροντίσουν να αναπτυχθούν στενές σχέσεις Ελλάδος -Τουρκίας. Να αγαπάμε τους Τούρκους, διότι αλλοιώς δεν θα διαλυθή η Ελλάς.
ΚΟΙΝ: καν Διαμαντοπούλου
Λέσχη Μπίλντερμπεργκ.
πηγή: http://elkosmos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4431:2010-06-03-07-32-17&catid=98:2008-10-17-07-34-07&Itemid=285

"Η καύσις του σώματος αποτελεί εικονοκλαστικήν πράξιν"

Μητροπολίτης ο Πειραιώς Σεραφείμ
Αγαπητοί Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω,
Τυγχάνει γνωστόν ότι ένιοι εντόπιοι κύκλοι του διεθνιστικού περιπαίγματος μη κηδόμενοι της πατροπαραδότου Χριστιανικής παραδόσεως της αμωμήτου ημών πίστεως διεισδύουν εις παν μέσον επικοινωνιακής μορφής και δι’ αυτών εις τας συνειδήσεις του συγχρόνου ανθρώπου, δηλητηριάζουν αυτάς και κλονίζουν τας βάσεις της πίστεως.
Ωσαύτως η αδιαφορία περί την πίστιν και τας χριστιανικάς παραδόσεις, υπό την επίδρασιν των ανωτέρω αποκτά οσημέραι ρίζωμα εις τας ηθικώς ατόνους και θρησκευτικώς καχεκτικάς συνειδήσεις.
Η Αγία ημών Εκκλησία, ως μήτηρ φιλόστοργος αντιλαμβανομένη τα σημεία των καιρών και την συστροφήν των πονηρευομένων κατ’ Αυτής, προς διαφύλαξιν της Ορθοδόξου παραδόσεως σήμερον, που υλοποιείται πλήρως και ετοιμάζεται καταλλήλως η διαδικασία καύσεως και αποτεφρώσεως των νεκρών σωμάτων, οφείλει δια καταλλήλου ενημερώσεως να διαφωτίση το χριστεπώνυμον πλήρωμα Αυτής προς καταρτισμόν των Αγίων και οικοδομήν του σώματος του Χριστού κατά τους θεοπνεύστους λόγους του αποστόλου Παύλου (Εφεσ. Δ 12) και να τονίση τας πνευματικάς διαστάσεις και τας συνεπείας μιας τοιαύτης επιλογής εις την πνευματικήν ζωήν του πιστού απορρίπτουσα την καύσιν των νεκρών δια τα πιστά Της μέλη ως πράξιν απάδουσαν προς την παράδοσιν Αυτής, οριοθετούσα την πίστιν Αυτής και τον σεβασμόν εις το ανθρώπινον πρόσωπον και κατ’ επέκτασιν εις το σώμα του ανθρώπου, το οποίον αποτελεί ναόν και κατοικητήριον του Παναγίου Πνεύματος.
Το ανθρώπινον σώμα είναι εικόνισμα της αθανάτου ψυχής και προβολή της αιωνιότητος εις αυτόν τον κόσμον. Η καύσις του σώματος αποτελεί εικονοκλαστικήν πράξιν που προσβάλλει την πίστιν εις την αιωνιότητα της Εκκλησίας.
Η διαδικασία της φθοράς του σώματος πρέπει να είναι φυσική και ποτέ εξαναγκασμένη. Η φύσις αναλαμβάνει την φθορά του σώματος. Η καύσις είναι πράξις βίας επί του σώματος.
Η εμπειρία της Εκκλησίας προερχομένη εκ της τιμής των αγίων λειψάνων πείθει ότι τα λείψανα πνευματικώς ζουν, δι’ αυτό δια την Εκκλησίαν η ταφή αποτελεί αιωνία αξία και η καύσις δεν θεωρείται ως ατομικόν δικαίωμα δια τα πιστά μέλη της Εκκλησίας, διότι είναι μία καθαρά μηδενιστική πράξις, που σηματοδοτεί το τέλος του ανθρώπου ενώ αντιθέτως η ταφή σηματοδοτεί την ελπίδα και την προσδοκίαν της Αναστάσεως.
Η καύσις των νεκρών εις οιαδήποτε επιχειρήματα και αν θεμελιούται κείται εκτός της Ορθοδόξου αληθείας που καθορίζεται από το Αποστολικόν λόγιον: «Ούτω και η ανάστασις των νεκρών. σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία• σπείρεται εν ατιμία, εγείρεται εν δόξη• σπείρεται εν ασθενεία, εγείρεται εν δυνάμει• σπείρεται σώμα ψυχικόν, εγείρεται σώμα πνευματικόν. έστι σώμα ψυχικόν, και έστι σώμα πνευματικόν. ούτω και γέγραπται• εγένετο ο πρώτος άνθρωπος ᾽Αδάμ εις ψυχήν ζώσαν• ο έσχατος ᾽Αδάμ εις πνεύμα ζωοποιούν». (Α Κορ. 15, 42-45).
Η κοινωνία με την καύσιν των νεκρών προσυπογράφει τον μηδενισμόν της. Μία κοινωνία που δεν αποδέχεται τον άνθρωπον εις την ασθένειάν του, την αδυναμίαν του και τον θάνατόν του, μία κοινωνία που αποτεφρώνει τους νεκρούς της, μία κοινωνία που καταστρέφει και την ανάμνησι της ζωής και την ενθύμισι των μελών της, μία κοινωνία που θεωρεί την αρχή του ανθρώπου τεχνητή και επιλεκτική και το τέλος του οριστικό και αμετάκλητο, μία κοινωνία που αρνείται την πνοήν του αιωνίου και εγκλωβίζεται εις την ασφυξίαν του εφημέρου τι σχέσι δύναται να έχη αυτή η κοινωνία με τη ζωήν; Ακόμη και οι άθεοι υπεγράμμιζον την ανάμνησι των επιγείων θεών τους με ταριχεύσεις των σωμάτων τους όπως εις την περίπτωσιν του Λένιν.
Το αποτέλεσμα του ανθρωπισμού χωρίς Θεόν, του πολιτισμού χωρίς αξίες και του μηδενισμού χωρίς σκοπόν, το αποτέλεσμα της συγχύσεως της αθεΐας είναι η εξαφάνισις του ανθρώπου, η καύσις και του τελευταίου υπολείμματός του. Η καύσις των νεκρών σωμάτων οδηγεί εις την καύσιν της ανθρωπίνης αξιοπρεπείας.
Εις την αναζωπύρωσιν του όλου θέματος με την υπογραφήν υπό της παρούσης Κυβερνήσεως της σχετικής κοινής Υπουργικής Αποφάσεως και την υλοποίησί του οδηγεί ασφαλώς και μία προσπάθειαν προκλήσεως της Εκκλησίας και σταδιακής νεκρώσεως του αισθητηρίου της πίστεως.
Η έννοια της αιωνιότητος απομακρύνεται από την εμπειρίαν της ζωής μας. Κάθε τι που την υπενθυμίζει και διακριτικώς την υπογραμμίζει βαθμιαίως γίνεται ανεπιθύμητον εις την αποδοχήν του και ενοχλητικόν εις την πρακτικήν του. Σύγχρονος διανοητής, υπεστήριξε εις άρθρον του αναφορικώς με το παρατηρούμενον αντιμεταφυσικόν μένος ότι όλη η δήθεν εκσυγχρονιστική νοοτροπία των τελευταίων ετών, αποτελεί «συμπλεγματικήν αντιμεταφυσικήν μονομανίαν», που εδράζεται εις μίαν «βασανιστικήν ψυχολογικήν ανασφάλειαν».
Η πρακτική και χρηστική αντίληψη έχουν επικρατήσει και έχουν ατονίσει την πνευματικήν και βιωματικήν διάστασι των γεγονότων. Το αληθές και το ωραίον έχουν υποταγεί εις την γυμνότητα και την σκληρότητα της ορθολογιστικής πρακτικής.
Η λεπτομερής αναφορά που γίνεται εις την θεόσωμον ταφήν του Κυρίου μας και υπό των τεσσάρων Ευαγγελιστών, καταδεικνύει με αδιαμφισβήτητον τρόπον την μεγίστην σημασίαν της. Το ίδιο παρουσιάζεται εις την υμνογραφίαν και υμνολογίαν η κοίμησις της Υπεραγίας Θεοτόκου, του Μ. Βασιλείου, του Οσ. Εφραίμ, των αγίων Μαρτύρων και φυσικά όλων των πιστών εις τας υπερόχους επικηδείους ακολουθίας.
Αι εορταί της ανακομιδής των τιμίων λειψάνων και η παράδοσις και εμπειρία της Εκκλησίας αποδεικνύουν αδιασείστως τον σεβασμόν του ανθρωπίνου σώματος που αποτελεί το ένα στοιχείον της υποστάσεως του ανθρώπου και επομένως η καύσις αυτού του σώματος υποκρύπτει την περιφρόνησιν προς αυτό, την απιστίαν εις την ανάστασιν των νεκρών σωμάτων, την εξωχριστιανικήν πίστιν εις την μετεμψύχωσιν η την άρνησιν της υπάρξεως της ψυχής. Συνεπώς η Αγία μας Εκκλησία δεδικαιολογημένως διακηρύσσει ότι η καύσις του νεκρού σώματος αποτελεί έργω άρνησιν της Αναστάσεως και προκλητικήν διακήρυξιν μηδενιστικής αποχρώσεως.
Η εξόδιος Ακολουθία συνδέεται αρρήκτως με όρασιν ανθρωπίνου σώματος και όχι τέφρας. Όλα τα τροπάρια κάμουν λόγον δια κεκοιμημένον και όχι αποτεφρωμένον, δια τελευταίον ασπασμόν και δι’ ενταφιασμόν του σώματος και όχι της τέφρας. Οπότε εξάγεται ευχερώς ότι δεν είναι δυνατόν να γίνη εξόδιος Ακολουθία προ της καύσεως, ούτε μετ’ αυτήν, εφ’ όσον εις την πρώτην περίπτωσιν δεν θα ακολουθήση ταφή και εις την δευτέραν δεν θα υπάρχει σώμα.
Η Εκκλησία ανεπηρέαστος εκ του κοσμικού πνεύματος θα εξακολουθή να κηδεύη και να ενταφιάζη τα σώματα των πιστών μελών Της, τα οποία είναι δυνατόν να αποτελούν και λείψανα διότι η αφθαρσία και η θαυματουργία των λειψάνων αποτελούν τεκμήριον θεώσεως του ανθρώπου εφ’ όσον η χάρις του Θεού διαπορθμεύεται και εις ολόκληρον το σώμα.
Η επιλογή της αποτεφρώσεως είναι αμαρτία και αποδεικνύει την λανθασμένην σχέσιν μας με την Εκκλησία. Κάθε απόκλισις από την διδασκαλία Της είναι αποξένωσις από την χάρι του ζώντος Θεού. Δι’ όσους θα επιλέξουν την καύσιν του νεκρού σώματός των, μάλιστα με δημοσία δήλωσι απιστίας εις την αιώνιον ζωήν η ασεβείας και περιφρονήσεως της Εκκλησίας ευλόγως φρονούμεν ότι δεν υπάρχει κανείς απολύτως λόγος να τελεσθή εξόδιος Ακολουθία η επιμνημόσυνος δέησις διότι αυτό που πρέπει να σεβασθή η Εκκλησία είναι η απόρριψις της διδασκαλίας της από τον ίδιον τον μεταστάντα και όχι η ενδεχομένη επιθυμία των συγγενών, συνήθως δια κοινωνικούς λόγους, της τελέσεως επικηδείου η επιμνημοσύνου Ακολουθίας.
Αι Ακολουθίαι αυταί προϋποθέτουν την πίστιν και την ελπίδα του αποθανόντος εις την μετά θάνατον ζωήν και τον σεβασμόν του εις την Εκκλησίαν. Δεν τελούνται δια κοινωνικούς λόγους αλλά αποτελούν προσευχάς και εκτενείς δεήσεις της Εκκλησίας ενώπιον του Θεού, η οποία εκφράζει την αγάπην Της εις τον αποθανόντα ως πίστιν εις τον Κύριον, ελπίδα εις την σωτηρίαν, πόθον μετοχής εις την αιώνιον εξανάστασιν και αίτησιν συγχωρήσεως των αμαρτιών παρά του Κυρίου. Πως να ψάλωμεν «Μακαρία η οδός...» εις κάποιον που δηλώνει πίστιν εις την μετά θάνατον ανυπαρξίαν του;
Συνεπώς η Αγιωτάτη ημών Εκκλησία δεν θα πρέπει να απομειώση τον απόλυτον χαρακτήρα αυτής της διδασκαλίας Της, διότι μία ενδεχομένη σχετική πράξις θα αποδυναμώση την σχέσιν αυτής με την αλήθειαν. Κατά ταύτα εν τη καθ’ ημάς θεοσώστω Μητροπόλει σεβόμενοι απολύτως την ελευθερίαν επιλογής των ελευθέρων ανθρώπων αλλά και τα θέσφατα και δόγματα της Αγιωτάτης ημών Εκκλησίας, γνωρίζομεν εις πάντας, ότι δεν θα επιτρέψωμεν την τέλεσιν επικηδείου η επιμνημοσύνου Ακολουθίας εις οιονδήποτε θα επιλέξη συνειδητώς την αποτέφρωσιν του νεκρού σώματός του, αρνούμενος έργω την εκ νεκρών Ανάστασιν.
πηγή:http://www.romfea.gr/2009-12-18-11-21-40/26-2009-12-18-08-38-40/5088-Πειραιώς-Σεραφείμ-22Η-καύσις-του-σώματος-αποτελεί-εικονοκλαστικήν-πράξιν22

Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (α΄μέρος )


Κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. η δυτική Εκκλησία διεκδίκησε προνόμια από την ανατολική Εκκλησία, που δεν της παραχωρήθηκαν και έτσι άρχισε να δείχνει την διάθεσή της για τα πρωτεία.
Αργότερα, παρασύρθηκε και σε δογματικά σφάλματα, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις του σχίσματος που διέσπασε τους Χριστιανούς το 1054μ.Χ. Αυτό το σχίσμα αργότερα προκάλεσε και νέα υποδιαίρεση του Χριστιανισμού με την μεταρρύθμιση του Λουθήρου και την δημιουργία του Προτεσταντισμού.
Με αφορμή, λοιπόν, τον κανόνα της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, που ορίζει ότι ο Επίσκοπος Κων/πόλεως έχει τα πρωτεία τιμής μετά τον Επίσκοπο Ρώμης[1], ο Πάπας Νικόλας Α’ θέλησε να εκμεταλλευτή τον όρο «Primus inter pares» πρώτος μεταξύ ίσων και να επέμβει σε θέματα εσωτερικά της Ανατολικής Εκκλησίας.
Αυτό όμως θεσπίστηκε, λόγω του ότι η Ρώμη ήταν η αρχαία πρωτεύουσα του κράτους και έδινε τυπικά στον Επίσκοπο Ρώμης τα πρωτεία τιμής, που αφορούσαν στο ποιος θα κριθεί ή θα αναφερθεί πρώτος σε μία Σύνοδο κλπ. Έτσι, πυροδοτήθηκε μία αρχή κακών, που οδήγησε τον Χριστιανισμό σε μια μορφή πολυφωνίας και διχασμού.
Μέσα από τις μαύρες σελίδες της ιστορίας που διαδέχθηκαν την διαίρεση της Εκκλησίας έως τις ημέρες μας, θα δούμε στην συνέχεια τις διαφορές που προέκυψαν σε σχέση με την Ορθόδοξο πίστη και ορισμένα γεγονότα που στιγμάτισαν το Χριστιανικό πνεύμα και έδωσαν αφορμή για την όποια κριτική.
Η περικοπή του Ευαγγελίου «Συ ει Πέτρος και επί ταύτη τη πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν»[2], αναφέρεται στο πρόσωπο του Πέτρου τόσο για την πίστη του, όσο και για την ομολογία του.
Δεν αναφέρεται κατά τον ισχυρισμό της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στους διαδόχους του Πέτρου, τους επισκόπους Ρώμης, διότι η Εκκλησία της Ρώμης δεν ιδρύθηκε από τον Πέτρο, αλλά από τον Απόστολο Παύλο.
Πουθενά εν πάση περιπτώσει δεν φαίνεται από τους κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων ότι ο επίσκοπος Ρώμης είναι αρχηγός της Εκκλησίας και αντιπρόσωπος του Χριστού.
Ο παπισμός προσπάθησε εξ αρχής να περιβληθεί την κοσμική εξουσία δι’ ιδίων Δογμάτων[3].
Ένα εύλογο ερώτημα είναι ότι: αν πραγματικά ο Ιησούς ανύψωσε τον απόστολο Πέτρο πάνω από όλους τους αποστόλους, τότε γιατί στην αποστολική Σύνοδο προήδρευσε ο απόστολος Ιάκωβος και όχι ο Πέτρος; Και πως τελικά υπερίσχυσε η γνώμη του αποστόλου Παύλου, την οποία αποδέχθηκε ο Πέτρος;[4]
Η παλαιότερη προσθήκη των Δυτικών στο σύμβολο της πίστεως είναι το Filioque[5], προσθήκη που χαρακτηρίζεται ως αίρεση τριαδολογική. Οποιαδήποτε απάρνηση, της διδασκαλίας αυτής, έπεται αυτομάτως και την κατάρρευση του δογματικού θεμελίου της δυτικής «εκκλησίας». Η εκπόρευση του αγίου Πνεύματος, από τον Πατέρα και μόνο, επικυρώθηκε με την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο στο Σύμβολο της Πίστεως και επιβεβαιώθηκε από την Γ΄ και Δ΄΄ Οικουμενική Σύνοδο.
Η δυτική «εκκλησία» παρερμήνευσε ότι το Άγιον Πνεύμα, που εκπορεύεται από τον Πατέρα, δεν είναι ξένο προς τον Υιό, γιατί ο Υιός έχει τα πάντα από κοινού με τον Πατέρα.
Το άγιο Πνεύμα όμως πέμπεται διά του Υιού και όχι εκ του Υιού[6]. Εάν και ο Λόγος – Υιός είχε το ιδίωμα ως ο Πατήρ, να εκπορεύει Πνεύμα Άγιον, θα γεννούσε ως Πατήρ έτερον Λόγον Υιόν, κ.ο.κ. δια τούτου δε του επαναλαμβανομένου γεγονότος, θα καταλήγαμε σε πραγατικό παραλογισμό. Το μέγα δε Μυστήριο της ισοτιμίας και ισοδυναμίας των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος είναι αδιανόητο και απλησίαστο για τον ανθρώπινο νου. Η Αγία Γραφή δια πολών χωρίων επιβεβαιώνει αυτήν την ισότητα. (Συνεχίζεται)
---------------------
[1] Αμίλκας Σ. Αλιβιζάτος, «Οι ιεροί κανόνες», εκδ. Αποστολική Διακονία, Αθήνα 1997, σ. 40, «Κανών Γ΄, Περί προνομίων του Κωνσταντινουπόλεως, Τον μεν τοι Κωνσταντινουπόλεως επίσκοπον της τιμής μετά τον της Ρώμης επίσκοπον, δια το είναι αυτήν νέαν Ρώμην».
[2] Ματθαίος ιστ΄, 18
[3] Παναγιώτης Τρεμπέλλα, «περί του πρωτείου του επισκόπου Ρώμης».
[4] Π. Μπότση, «Τι είναι Ορθοδοξία», σ. 24.
[5] Νικόλαος Α. Ματσούκας, «Δογματική και συμβολική θεολογία β΄», σ. 128-144, εκδ. Πουρναρά, Θεσ/νίκη 2003, « Το δόγμα του Filioque, δηλδή η διδασκαλία ότι και ο υιός ως δεύτερη αρχή εκπορεύει το άγιο Πνεύμα…»
[6] Ιωάννης ιε΄, 26, «όταν έλθη ο παράκλητος ον εγλω πέμψω υμίν παρα του Πατρός, το Πνεύμα της αληθείας ο παρα του Πατρός εκπορεύεται…»,
Πράξεις β΄, 33, «τη δεξιά ουν του Θεού υψωθείς, την τε επαγγελίαν του αγίου Πνεύματος λαβών παρά του Πατρός, εξέχεε τούτο ο νύν υμείς βλέπετε και ακούετε…»
πηγή: Αλέξανδρου Η. Σπυράκη, "Χριστιανική επιχειρηματολογία" σ. 150, Αθήνα 1993.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς για την επίσκεψη του Πάπα Βενέδικτου στη Κύπρο

Τα συγχαρητήρια του εκφράζει με ανακοίνωσή του, σε αρχιερείς της Κυπριακής Εκκλησίας ο Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ για την γενναιάν και εύηχον ομολογία κατά της επισκέψεως του Πάπα στην Κύπρο.
Επίσης, ο Μητροπολίτης Πειραιώς τονίζει, ότι οι δηλώσεις του Προκαθημένου της Κυπριακής Εκκλησίας έγιναν εν θερμώ, αφού κατά το παρελθόν είχε αναφερθεί στην αιρετική εκκλησιολογία του Παπισμού.

Η δήλωση του Μητροπολίτη Πειραιώς έχει ως εξής:
Η επικειμένη επίσκεψις του Αρχηγού της Παπικής θρησκευτικής κοινωνίας Βενεδίκτου 16ου εις την μεγαλόνησον Κύπρον προκαλεί δικαίως εντόνους συζητήσεις και αποκαλύπτει πολλών καρδιών διαλογισμούς.
Ειδικώτερον η Αγιοπνευματική και Αγιοπατερική και θεολογικώς αρτία εκπεφρασθείσα θέσις των Πανιερωτάτων Μητροπολιτών Κυρηνείας κ. Παύλου, Λεμεσού κ. Αθανασίου και Τριμυθούντος κ. Βαρνάβα και των Θεοφιλεστάτων Χωρεπισκόπων Καρπασίας κ. Χριστοφόρου και Αμαθούντος κ. Νικολάου δια την αιρετικήν φύσιν του Παπισμού και την αποκοπήν αυτού εκ του ενός και μοναδικού Σώματος της Εκκλησίας και την κατακρήμνισίν του εις πλειάδα αιρετικών κακοδοξιών είναι και πασίδηλος και θεμελιούται και στοιχειοθετείται υπό της ενιαίας δογματικής και εκκλησιολογικής πίστεως της Αδιαιρέτου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας των πρώτων χιλίων χρόνων κοινού χριστιανικού βίου εκ της οποίας και απεκόπη και απετέλεσε την παρασυναγωγήν του «Ρωμαιοκαθολικισμού».
Ταπεινώς υποβάλλομεν εις τους ανωτέρω εξαιρέτους οιακοστρόφους και ποιμένας της αγιωτάτης Εκκλησίας της Κύπρου συγχαρητηρίους προσρήσεις δια την γενναίαν και εύηχον ομολογίαν αυτών, την οποίαν ασφαλώς εν σιωπή αποδέχονται και τα λοιπά μέλη της Ιεραρχίας εν Κύπρω.
Εν ταυτώ ευλόγως φρονούμεν ότι αι δηλώσεις του Σεπτού Προκαθημένου της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Κύπρου Αρχιεπισκόπου κ. Χρυσοστόμου δια των οποίων ταυτοποιεί την Εκκλησίαν με την ιδικήν του άποψιν, εγένοντο εν θερμώ και ακραδάντως πιστεύομεν ότι και ο ίδιος έχεται της αυτής πίστεως των ανωτέρω, ως άλλωστε κατά το παρελθόν το έχει εκφράσει στηλιτεύων την αιρετικήν Εκκλησιολογίαν του Παπισμού.
Βεβαίως ο αρχηγός του κράτους του Βατικανού έχει το δικαίωμα να επισκέπτεται οιονδήποτε τόπον επιθυμεί ως έκαστος ελεύθερος πολίτης τής υφηλίου, η απόδοσις όμως εκκλησιαστικών τιμών και αναγνωρίσεως ιεραρχικού αξιώματος με αναλόγους τιμάς και σχετικάς προσφωνήσεις αποτελεί απαράδεκτον κανονικώς ενέργειαν και ασφαλώς η πεποίθησις ότι επιθυμεί το σύστημα του Βατικανού να συνδράμη τα εθνικά ημών δίκαια είναι και αφελής και ανεπέρειστος και ιστορικώς έχει αποδειχθεί πλήρως η διπλωματική εχθρότης του Βατικανού κατά της Αδιαιρέτου και Ακαινοτομήτου Ορθοδόξου Καθολικής του Χριστού Εκκλησίας των δύο χιλιάδων ετών βίου και των επτά Αγίων Οικουμενικών Συνόδων και του Ελληνισμού ως ταπεινού διακόνου Αυτής.
Η πρόσκλησις υπό του Αρχηγού του Βατικανού δια την συνάντησιν εις την μεγαλόνησον Κύπρον μετ’ Αυτού των πάσης φύσεως Ουνιτών ψευδεπισκόπων του Βατικανού επιμαρτυρεί απολύτως τα ανωτέρω.
πηγή: http://www.romfea.gr/component/content/article/13/5071-Ο-Μητροπολίτης-Πειραιώς-για-την-επίσκεψη-του-Πάπα-Βενέδικτου-στη-Κύπρο

Αναγνώστες