Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Νέα δοκιμασία για τον Τριπόλεως, του ζητάνε να εγκαταλείψει την οικία του

Σε επικοινωνία που είχαμε μαζί του (http://www.romfea.gr/) μας ενημέρωσε ότι τον ειδοποίησε η ιδιοκτήτρια της κατοικίας που διαμένει, να την εγκαταλείψει εντός πέντε ημερών.
Η Ιερά Μητρόπολη δεν διαθέτει Επισκοπίο (Οικία διά τον Επίσκοπο), έτσι ο Επίσκοπος είναι αναγκασμένος να διαμένει σε διαμέρισμα εντός της πόλης της Τρίπολης και να πληρώνει ενοίκιο ο ίδιος, αφού η Ιερά μας Μητρόπολη δεν έχει κανένα απολύτως έσοδο!
Όπως προαναφέραμε, ζητήθηκε από τον Σεβασμιότατο να εγκαταλείψει το "σπίτι του" εντός πέντε ημερών, πιθανόν η ιδιοκτήτρια εκμεταλλεύεται την κατάσταση που επικρατεί τις τελευταίες ημέρες στην Λιβύη για να βλάψει τον Μητροπολίτη κ. Θεοφύλακτο.
Η Ελληνοκυπριακή Εταιρία J&P προσφέρθηκε να παραχωρήσει στον Σεβασμιότατο ένα κοντέινερ-σπίτι, εντός του χώρου που στεγάζονται τα γραφεία της προκειμένου να μείνει προς το παρόν.
Δίχως βέβαια να του εγγυάται την ασφάλειά του, αφού η κατάσταση που επικρατεί στην χώρα αυτή την ώρα είναι χαώδεις και πολύ ρευστή, από ώρα σε ώρα κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί.
Διά τα παραπάνω η Ιερά Μητρόπολη αποφάσισε να απευθύνθεί στα φιλόχριστα αισθήματα όλων των ανθρώπων και να ζητήσει την βοήθεια κάθε Χριστιανού και μη!
Στην παλαιά πόλη της Τριπόλεως, και ακριβώς δίπλα στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, υπάρχει ένα νεοκλασικό κτίριο, παλαιά κατοικία Ελλήνων, η οποία προσφέρθηκε στην Ιερά μας Μητρόπολη.
Σήμερα αυτό το κτήριο είναι σε άθλια κατάσταση και χρήζει αμέσου αναστηλώσεως. Είναι εξάλλου το μόνο περιουσιακό στοιχείο που έχει η Ιερά Μητρόπολη στην Λιβύη.
Πέρυσι η Ελληνοκυπριακή Εταιρία J&P προέβη σε μελέτη σχετικά με την ανακατασκευή του Κτιρίου, και την μετατροπή του σε Επισκοπίο, αλλά και την κατασκευή γραφείων της Ιεράς μας Μητροπόλεως.
Το κόστος αυτού του έργου ανέρχετε σε 300.000 Δηνάρια Λιβύης, πάνω κάτω 200.000 Ευρώ. Με την προσφορά από την παραπάνω εταιρία του εργατικού δυναμικού.
Ζητάμε αδελφοί μου, την αγάπη σας, ζητάμε για πρώτη φορά την βοήθειά σας, για να μπορέσουμε να αναστηλώσουμε το κτίριο αυτό, να υπάρχει στέγη για τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη μας, και για τον εκάστοτε Μητροπολίτη, να μπορούνε επιτέλους να έχουνε δική τους στέγη τα γραφεία της Ιεράς μας Μητροπόλεως και οι δοκιμαζόμενοι Χριστιανοί και Έλληνες της Τρίπολης.
Ευχόμεθα δε, ο Άγιος Μεγαλομάρτης Γεώργιος, ο και προστάτης εδώ όλων μας, να σας χαρίζει υγεία ψυχής τε και σώματος, αλλά και στην μαρτυρική Λιβύη ειρήνη και ομόνοια.

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Κυριακή της Απόκρεω

«Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα ή διψώντα ή ξένον ή γυμνόν ή εν φυλακή...»;
Αν «ο Χριστός χτυπήσει αύριο την πόρτα σας θα τον αναγνωρίσετε;» το ερώτημα αυτό, με το οποίο αρχίζει ένα θαυμάσιο ποίημά του ο γνωστός λογοτέχνης και Χριστιανός Φολλερώ, θυμήθηκα διαβάζοντας τη συγκλονιστική παραβολή της μελλούσης Κρίσεως.
Συμβαίνει, αλήθεια, στη ζωή μας να συναντούμε το Χριστό χωρίς να Τον αναγνωρίζουμε; Η απάντηση βρίσκεται μέσα στην ίδια την παραβολή.
«Κύριε, πότε σε είδομεν πεινώντα ή διξόντα ή ξένον ή γυμνόν ή ασθενή ή εν φυλακή» ρωτούν έκπληκτοι και οι εκ δεξιών αλλά και οι εξ ευωνύμων του Βασιλέως, ακούγοντας το σκεπτικό της αποφάσεως για τη δικαίωση ή την καταδίκη τους.
Όλοι αυτοί είχαν συναντήσει άπειρες φορές στην ζωή τους τον Χριστό, αλλά δεν Τον αναγνώρισαν.
Γιατί δεν τους παρουσιάσθηκε με την ελκυστική μορφή του Διδασκάλου, που θαυματουργεί και σκορπά την αγάπη, αλλά με τη μορφή κάποιου ελαχίστου, που ζητιανεύει την αγάπη.
Αυτή είναι η συχνότερη και ωραιότερη μεταμόρφωσης Του, που γίνεται όχι πια στην κορυφή κάποιου μακρινού Θαβώρ, αλλά μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες όλων των εποχών, και είναι μια μεταμόρφωση που περνά απαρατήρητη.
Θα έλεγε κανείς πως ολόκληρη η ζωή μας είναι συνεχής πορεία προς Εμμαούς με το Χριστό άγνωστο συνοδοιπόρο δίπλα μας.
Λέμε συχνά όλοι εμείς οι «θρησκευόμενοι» πως καμιά ικανοποίηση δεν είναι τόσο μεγάλη όσο η συντροφιά με το Θεό.
Όμως, σε πολλές περιπτώσεις η ευσέβειά μας πάσχει από ένα αθεράπευτο ρομαντισμό.
Ο Θεός που αποτελεί τον κεντρικό άξονα της ζωής μας συγκεντρώνει το ενδιαφέρον μας, είναι ο «Γλυκύς Ιησούς», όπως συνηθίζεται να απεικονίζεται στις εικόνες των Εκκλησιών μας.
Ένας ωραίος άνδρας με λίγα γένια με ωραία καθαρά ρούχα, με φωτεινό πρόσωπο.
Πόσες φορές, όμως, πέρασε από τη σκέψη μας, να δούμε τον Χριστό με τη μορφή των «ελαχίστων»;
Τον Χριστό, δηλαδή, με την μορφή ενός ζητιάνου ή ενός ξένου, ή του αρρώστου γείτονα ή του φυλακισμένου ή ακόμη της κουρελιασμένης γριάς που είναι στο πεζοδρόμιο;
Ο Χριστός ιδρύοντας την Εκκλησία, διάλεξε μόνος Του ελεύθερα αυτή τη «μεταμόρφωση», που δεν έχει περιεχόμενο συμβολικό, αλλά πραγματικό, αφού έχει σαν βάση την «κένωσι» του Θεού, την ενανθρώπησή Του.
Από την στιγμή που ήλθε στον κόσμο ο Χριστός και ντύθηκε την ανθρώπινη σάρκα, ένωσε στην θεανθρώπινη φύση Του οργανικά και αδιάσπαστα ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Ακόμα και μετά την ανάληψή Του στους ουρανούς εξακολουθεί να ζει ανάμεσά μας. Η Εκκλησία είναι η αισθητή και ατελείωτη παρουσία Του στο κόσμο.
Όλοι όσοι ανήκουν στην Εκκλησία αποτελούν το Σώμα του Ιησού Χριστού και επομένως στο πρόσωπο τους υπάρχει ο ίδιος ο Χριστός.
Εάν ένα μέλος του σώματός μας πονά, υποφέρει όλο το σώμα μας. Όταν όμως το πονεμένο μέλος θεραπευτή, όλο το σώμα μας ανακουφίζεται.
Έτσι η θεραπεία δεν προσφέρεται απλώς στο μέλος που πονά, αλλά μέσω αυτού σε ολόκληρη την υπόστασή μας.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα πονεμένα μέλη της Εκκλησίας, τους «ελαχίστους αδελφούς».
Αγκαλιάζοντας τους, με την αγάπη μας και απαλύνοντας τον πόνο τους, ανακουφίζουμε το Σώμα του Χριστού, τον ίδιο το Χριστό και ουσιαστικά η προσφορά μας αναφέρεται σ’ Εκείνων.
Καταλαβαίνουμε τώρα πως δεν είναι απλώς συμβολικά τα λόγια του Κυρίου: «ότι εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων εμοί εποιήσατε».
Εκφράζουν όλο το βάθος της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, την πραγματικότητα της Εκκλησίας ως «μυστικού Σώματος του Χριστού».
Αγαπητοί μου αδελφοί
Η παραβολή της μελλούσης Κρίσεως είναι ένα επείγον σήμα που θέλει να προσγειώσει όσους ανάμεσά μας πήραν λάθος δρόμο για τον ουρανό.
Ο δρόμος για τον ουρανό περνά υποχρεωτικά από τη γη.
Εξάλλου, αδελφοί μου, δεν μπορεί κανείς να συναντήσει το Θεό αν δεν πλησιάσει τον άνθρωπο.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με τη διήγηση της παραβολής, ο άνθρωπος δεν κρίνεται για παραβάσεις καθηκόντων του απέναντι στο Θεό, αλλά κρίνεται για παραλείψεις υποχρεώσεών του απέναντι στους ανθρώπους.
Συμβαίνει συχνά να είμαστε πρόθυμοι σε προσφορές και αφιερώματα στους αγίους, φειδωλοί όμως σε αγάπη προς το συνάνθρωπο.
Η ευσέβειά μας καταντά φτηνή συναλλαγή, αφού περιμένει ανταλλάγματα.
Ας λέμε, λοιπόν, πως αγαπούμε το Θεό, στην πραγματικότητα όμως δεν αγαπάμε παρά τον εαυτό μας.
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Α΄ επιστολή λέγει «εάν τις είπη ότι αγαπώ τον Θεόν και τον αδελφόν αυτού μισή, ψεύτης εστίν· ο γάρ μη αγαπών τον αδελφόν αυτού ον εώρακε, τον Θεόν ον ουχ εώρακε πως δύναται αγαπά;»
Η γνήσια αγάπη στο Θεό εκδηλώνεται με την αγάπη στους συνανθρώπους, στα πονεμένα μέλη του Σώματος.
Τελειώνοντας θα σας διηγηθώ μια μικρή ιστορία, κάποτε ο Άγιος Μαρτίνος, ήταν στρατιωτικός και μετέπειτα επίσκοπος Κωνσταντίνης της Γαλλίας, μια χειμωνιάτικη νύχτα επέστρεφε στο στρατόπεδό του συνάντησε ένα φτωχό που έτρεμε από το κρύο. Ο άγιος έσκισε στα δύο τον στρατιωτικό του μανδύα και έδωσε το ένα κομμάτι στο φτωχό, για να ζεσταθεί. Το ίδιο βράδυ είδε στον ύπνο του το Χριστό, να έχει ριγμένο στους ώμους Του τον μισό εκείνο μανδύα και άκουσε: «Μαρτίνε, σ’ ευχαριστώ. Γιατί σήμερα μ’ εντυσες».
Με αυτά τα λόγια αναλογίζομαι πως ο Θεός είναι πολύ πιο κοντά μας απ’ όσο νομίζουμε. Και αν θέλουμε όλοι εμείς, οι αιώνιοι νοσταλγοί και αναζητητές Του, τελικά να Τον βρούμε, δεν έχουμε παρά να συμπληρώσουμε τις αισθήσεις μας με μια έκτη αίσθηση.
Την αίσθηση της αγάπης, που θα έχει την έδρα της την καρδία. Τότε ασφαλώς θα δούμε το Θεό υπηρετώντας Τον στο πρόσωπο των «ελαχίστων» ώστε να ακούσουμε: «δεύτε οι ευλογημένοι του Πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασνένην υμίν βασιλείαν». Αμήν!!!

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

Επίθεση σε Ορθόδοξο Ναό στην Ιάβα

Στις 24 Φεβρουαρίου ο Ιερός Ναός της Αγίας Αικατερίνης στο Μπογιολάλι της Ιάβας, (Ινδονησία) δέχτηκε τρομοκρατική επίθεση από οπαδούς εξτρεμιστικής οργάνωσης φανατικών Μουσουλμάνων. Σήμερα, 25 Φεβρουαρίου, ο Ναός παραμένει κλειστός και φυλάσσεται από δυνάμεις της Αστυνομίας.
Ο Εφημέριος π.Μεθόδιος, Ινδονήσιος Κληρικός, είναι καλά στην υγεία του και ζητά τις προσευχές όλων, ώστε ο Κύριός μας να προστατεύσει αυτή την δύσκολη ώρα τους Ορθοδόξους Χριστιανούς στην Μαρτυρική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ιάβας.
Και άλλες φορές στο παρελθόν φανατικοί Μουσουλμάνοι επιτέθηκαν, απείλησαν και χτύπησαν τον π.Μεθόδιο. Αρκετές φορές μάλιστα χρειάσθηκε να τον φυγαδεύσουμε μαζί με την οικογένειά του.
Στο Μπογιολάλι η Ορθόδοξη Κοινότητα λειτουργεί Νηπιαγωγείο ενώ σημαντική υπήρξε η φιλανθρωπική και ανθρωπιστική της προσφορά προς τα θύματα των φονικών σεισμών που κτύπησαν την Ιάβα καθώς και προς τους πληγέντες από την έκρηξη του Ηφαιστείου Μεράπι.
Αγωνιούμε για τα όσα συμβαίνουν στην Ιάβα και προσευχόμαστε θερμότατα στον Κύριό μας Ιησού Χριστό, τον Άρχοντα της Ειρήνης, να ειρηνεύσει τα πνεύματα των φανατικών Μουσουλμάνων και να στηρίξει και τον π.Μεθόδιο και τα μέλη της Ορθοδόξου Κοινότητας.

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Με το Μνημόνιο έχουμε πλέον Κράτος ανεξάρτητο;

Στο πλαίσιο της γενικευμένης επίθεσης κατά θεσμών και αξιών στην Ελλάδα, έχουν ενταθεί τον τελευταίο καιρό οι προκλήσεις κατά της Εκκλησίας (κληρικών και λαϊκών).
Κάθε μέλος της Εκκλησίας (κληρικός η λαϊκός) έχει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να υπερασπίσει τα όσια και τα ιερά του και να ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα.
Πρώτα-πρώτα, το δημόσιο χρέος, τα ελλείμματα, η κακοδιοίκηση και η διαφθορά δεν οδηγούν αναγκαία σε αδυναμία πληρωμών, πτώχευση η υποταγή σε ξένους οργανισμούς.
Αν ήταν διαφορετικά, πολλά Κράτη, πολύ μεγαλύτερα από την Ελλάδα θα ήταν σε αυτή την θέση. Εδώ που είμαστε μας έφερε η σημερινή κυβέρνηση γιατί δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος μιας πολιτικής αντίθετης με αυτή για την οποία εξελέγη (αυτό βέβαια δεν απαλλάσσει τις προηγούμενες κυβερνήσεις από τις ευθύνες τους για το γεγονός ότι με την άφρονα πολιτική τους καταχρέωσαν την χώρα και τα κόμματα τους).
Έτσι, η παρούσα κυβερνητική πολιτική στερείται δημοκρατικής νομιμοποίησης αφού δεν έχει εγκριθεί από τον λαό σε βουλευτικές εκλογές. Πέραν αυτού, η συνταγματικότητα αυτής της πολιτικής μένει να κριθεί από το ΣτΕ στο οποίο προσέφυγαν έγκυροι φορείς όπως ο ΔΣΑ και το ΤΕΕ.
Αρκεί να σημειωθεί εδώ ότι έγκυροι συνταγματολόγοι που πρόσκεινται στο κυβερνών κόμμα, όπως ο Καθ. Γιώργος Κασσιμάτης, αποκαλούν την κυβέρνηση, de facto (τοις πράγμασι), δηλ. παράνομη και πραξικοπηματική κυβέρνηση.
Τώρα έρχεται αυτή η αμφίβολης δημοκρατικής νομιμοποίησης και συνταγματικότητας κυβέρνηση και απαιτεί φόρους από την Εκκλησία ως ΝΠΔΔ.
Η Εκκλησία όμως πληρώνει φόρο εισοδήματος και δεν μπορεί να πληρώσει φόρο ακινήτου περιουσίας για περιουσία που είτε δεν έχει έσοδα είτε είναι δεσμευμένη από το δημόσιο.
Έρχεται επίσης αυτή η κυβέρνηση και επιβάλλει περιορισμό στον διορισμό ιερέων σαν να ήσαν οι ιερείς δημόσιοι υπάλληλοι και σαν το δημόσιο να μη είχε εισπράξει ήδη την αμοιβή των ιερέων με την μορφή του 96% της περιουσίας της Εκκλησίας από την ίδρυση του Κράτους (το οποίο ίδρυσαν μέλη της Εκκλησίας).
Η κυβέρνηση συνεχίζοντας την επίθεση της κατά της Εκκλησίας προσπαθεί να θέσει εμπόδια στην Εκκλησία με την κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών (ανάλογα με την πίστη του κάθε μαθητή) ως υποχρεωτικού μαθήματος, αρνούμενη να εκπληρώσει την συνταγματική ευθύνη της για την θρησκευτική διαπαιδαγώγηση των πολιτών.
Στο ίδιο πνεύμα είναι και η κάρτα του πολίτη μέχρι να εξηγηθεί γιατί χρειάζεται και πως θα προστατευτούν τα προσωπικά δεδομένα και δεν θα προσβληθεί η θρησκευτική και άλλες ελευθερίες των πολιτών.
Και ευκαίρως ακαίρως γίνεται λόγος από μέλη της κυβέρνησης και τους υποστηρικτές τους στην κοινωνία και τα Μ.Μ.Ε. για τον χωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος, όχι με επιστροφή της περιουσίας της Εκκλησίας αλλά ουσιαστικά με αφαίρεση και εκείνης της περιουσίας που έχει απομείνει στην Εκκλησία.
Σε όλη αυτή την προσπάθεια, η κυβέρνηση και οι υποστηρικτές της στην κοινωνία και τα Μ.Μ.Ε. απευθυνόμενοι στην Εκκλησία εννοούν την ιεραρχία.
Αγνοούν εντελώς ότι με την συμπεριφορά τους προσβάλλουν και προκαλούν τα λαϊκά μέλη της Εκκλησίας, δηλ. την μεγάλη πλειοψηφία του λαού.
Είναι και αυτό ένδειξη είτε άγνοιας σχετικά με την ορθόδοξη εκκλησιολογία είτε απλά αντί-εκκλησιαστικό πνεύματος είτε και των δυο.
Επίσης, κυβέρνηση και κόμματα έχουν εγκλωβίσει τα μέλη της Εκκλησίας σε ξενόφερτες και αποτυχημένες ιδεολογίες και προγράμματα.
Τόσο ο φιλελευθερισμός όσο και ο σοσιαλισμός είναι μορφές του υλισμού, ξένες προς την κοινοτική και κοινοβιακή παράδοση του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.
Ο φιλελευθερισμός, κοινωνικός η όχι, που βάση έχει το κέρδος και την συσσώρευση πλούτου σε λίγα χέρια, μπορεί να έχει σχέση με τον προτεσταντισμό αλλά είναι ξένος προς την παράδοση του λαού μας.
Αλλά και ο σοσιαλισμός που επιβάλλεται από μια πεφωτισμένη μειοψηφία στο όνομα κάποιων υλιστικών θεωριών δεν έχει καμία σχέση με την κοινωνική αλληλεγγύη στο όνομα του κοινού Πατέρα και την αδελφική αγάπη που πηγάζει από την αγάπη στον κοινό Πατέρα.
Και βέβαια η Ορθοδοξία που είναι το όλον δεν μπορεί να εκπροσωπεί η εκπροσωπείται από ένα κόμμα, δηλαδή ένα κομμάτι της κοινωνίας,.
Η κοινοτική παράδοση βάλλεται με την επιχειρούμενη εξαφάνιση του χωριού μέσα από μια αντι-αγροτική και αντι-εργατική πολιτική και την κατάργηση των κοινοτικών αρχόντων (προέδρου, δάσκαλου, παπά).
Η κοινοβιακή παράδοση βάλλεται με την σκευωρία κατά της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου και άλλες ανάλογες ενέργειες ιδίως κατά του Αγιορείτικου μοναχισμού.
Γιατί τι άλλο από σκευωρία είναι η μη αποδοχή της επιστροφής όλων των ανταλλαγέντων ακινήτων από τον Υπουργό των Οικονομικών και η παραπομπή του περιουσιακού της Βιστωνίδας στα δικαστήρια για να μη κλείσει η υπόθεση και να συνεχισθούν οι διώξεις κατά μοναχών;
Όσοι δε παραμένουν πιστοί στην παράδοση του λαού μας αποκαλούνται ελληνοκεντρικοί η και εθνικιστές. Και από ποιους; Aπό αυτούς που έχουν πιει το γάλα του εθνικισμού από την δύση!
Και κατηγορούν ποιους; Αυτούς που ως Έλληνες έχουν αναφορά σε ένα πολιτισμό και πνεύμα οικουμενικό, ανοικτό στον κόσμο, και ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί απεχθάνονται τον εθνικισμό σαν αίρεση! Έχουν χάσει πλέον οι έννοιες την σημασία τους.
Στην προτροπή να πάρει το καρυοφύλλι αφού το πετραχήλι δεν φτάνει αυτή την εποχή ο Αρχιεπίσκοπος σε πρόσφατη συνέντευξη του είπε «να το πάρω αν μου το ζητήσει η Σύνοδος», αλλά αναρωτήθηκε αν το καρυοφύλλι κάνει στην σημερινή εποχή που έχουμε Κράτος και θεσμούς δικούς μας.
Εν όψει των ανωτέρω, θα ήθελα να εκφράσω την αμφιβολία μου αν το Κράτος αυτό είναι δικό μας. Το ’21 μετά από 400 και περισσότερα χρόνια σκλαβιάς ήμασταν ακόμη Έλληνες και Χριστιανοί για να αγωνιστούμε να αποκτήσουμε την ανεξαρτησία μας.
Μετά από 200 χρόνια σύγχρονου «Ελληνικού» Κράτους, τι είμαστε; Και με το Μνημόνιο έχουμε πλέον Κράτος ανεξάρτητο;
Να το πω διαφορετικά. Η σημερινή εποχή είναι πιο δύσκολη από την Οθωμανική εποχή (του Βυζάντιου μετά το Βυζάντιο κατά τον Γιόργκα).
Οι Τούρκοι μας έπαιρναν το κεφάλι. Οι δυτικοί μας παίρνουν την ψυχή. Για αυτό οι ανθενωτικοί προτίμησαν τους Τούρκους από τους δυτικούς. Και η ιστορία τους δικαίωσε.
Μήπως είναι λοιπόν καιρός να πάρει η Ιεραρχία το καρυοφύλλι και να ηγηθεί του αγώνα για την υπεράσπιση της πίστης και της πατρίδας;
Συντάχθηκε απο τον Σπύρος Μπαζίνας 

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Ψήφισμα του συλλόγου Καλαβρυτινών Πειραιώς «Η ΑΓΙΑ ΛΑΥΡΑ»

Ο Σύλλογος Καλαβρυτινών Πειραιώς «Η ΑΓΙΑ ΛΑΥΡΑ» συναισθανόμενος την ευθύνη και το βάρος της παράδοσης που φέρει, πιστεύοντας ταυτοχρόνως ότι εκφράζει το λαϊκό αίσθημα, νιώθει την επιτακτική ανάγκη να εκφράσει την έντονη δυσαρέσκειά του για την τηλεοπτική εκπομπή του τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΙ με τίτλο: «1821 – η γένεση ενός έθνους/κράτους»...
...διότι τα όσα μέχρι σήμερα ( 21.02.2011 ) παρουσιαζόμενα και εξιστορούμενα σε αυτή, στερούνται αντικειμενικότητας και πλουραλισμού, ενώ όλως αντιεπιστημονικώς έχουν αποκλειστεί άλλες απόψεις ιστορικών, καθώς και ερμηνείες των αρχειακών πηγών, στην προσπάθεια «αναμορφώσεως» της κοινής γνώμης και της καταρρίψεως δήθεν εθνικών «μύθων», δημιουργώντας όμως και θέτοντας στη θέση τους καινοφανείς μύθους και θέσφατα των παραγόντων της εκπομπής.
Επειδή, μία καθόλα φαινομενικά ολοκληρωμένη, από τεχνικής απόψεως παραγωγή, μπορεί με άλλοθι την «εργαλειακή της» αρτιότητα να παραπλανήσει, οδηγώντας σε αδόκιμες καινοφανείς ατραπούς και συμπεράσματα, ενισχύοντας κάποιες απόψεις που προσπαθούν δήθεν «να ανατρέψουν τα θέσφατα και τους μύθους του 1821» και γενικώς του ελληνικού έθνους, βάζοντας στη θέση τους άλλα μοντέρνα θέσφατα και δημιουργώντας νέους μύθους εν ονόματι της αντικειμενικής ιστορικής αληθείας (π..χ συνωστισμός στην προβλήτα της Σμύρνης).
Επειδή, τα θέσφατα και οι μύθοι δεν ανατρέπονται είτε με άλλα νεόκοπα, είτε με αφορισμούς και προειλημμένες αποφάσεις για το που θα μας οδηγήσει η νέα έρευνα και ο αναστοχασμός, ούτε πρέπει ο αντικειμενικός κοινωνικο/ ιστορικός ερευνητής να παραπαίει σε αναχρονισμούς ( δηλ. με σημερινά δεδομένα, να κρίνει το παρελθόν), αντιθέτως πρέπει να θέτει τον εαυτό του σε μία «μηχανή του χρόνου» και να βλέπει τα γεγονότα με την ματιά των υποκειμένων που μελετά, κάτω από τις κοινωνικές συνθήκες της εκάστοτε εποχής, άλλως πράττει ατοπήματα/ ανομήματα αθέλητα, ή ηθελημένα και εν αγνοία ή εν γνώσει του παραπλανά το κοινό στο οποίο απευθύνεται, με συνέπεια ακόμα και την αλλοίωση των διαχρονικών χαρακτηριστικών του.
Επειδή, τόσο ο Σύλλογος Καλαβρυτινών Πειραιώς «Η ΑΓΙΑ ΛΑΥΡΑ», όσο και άλλα ιστορικά σωματεία με πλούσιο αρχειακό υλικό, αγνοήθηκαν παντελώς από τους παράγοντες της εκπομπής εντασσόμενοι προφανώς στους « ακραίους/ γραφικούς αντεπιστήμονες » και ως εκ τούτου «ακυρωμένους» συνομιλητές, παρότι τους προσφέρθηκε η αρωγή μας στα πλαίσια της αντικειμενικότητας και του πλουραλισμού, αλλά δεν το θέλησαν μιάς και απ’ ότι ήδη ανεφάνη υπάρχει προειλημμένο συμπέρασμα αποδόμησης των γεγονότων και του χαρακτήρα του 1821, ειδικώς δε της αγ. Λαύρας και των Καλαβρύτων.
Επειδή προς αποκατάσταση της αληθείας αναφορικά με τα γεγονότα της αγ. Λαύρας πρέπει ν’ αναφέρουμε ότι: Η 25η Μαρτίου 1821, αν και είχε οριστεί σαν κοινή ημερομηνία της επανάστασης στον Μοριά, δεν ίσχυσε μεν σαν πραγματικό περιστατικό, αφού τα γεγονότα την πρόλαβαν και δη: «άρνηση του Παλαιών Πατρών Γερμανού την 8η Μαρτίου να παρουσιαστεί στον Καϊμακάμη Τριπόλεως (πρώτη επίσημη επαναστατική πράξη), κτύπημα 14 Μαρτίου Αγρίδι, 16-17 Μαρτίου αγ. Λαύρα, γεφύρι αμπήμπαγα, φροξυλιά, χελωνοσπηλιά, Σοπωτό, Αρεόπολις, Καλάβρυτα, Καλαμάτα, Αίγιο, Πάτρα», όμως την 25η Μαρτίου 1821 επιδόθηκαν ψηφίσματα αυτοδιάθεσης στα προξενεία των ξένων δυνάμεων σε Καλαμάτα και Πάτρα συνταχθέντα στην Αγία Λαύρα την 17/3/1821 και αυτό δημοσίευσε η εφημερίδα «le costitutionnel» τον Ιούνιο του 1821 στο Παρίσι.
Το 1838 ο Οθων, με πρόταση και την σύμφωνη γνώμη των ζώντων αγωνιστών και της εκκλησίας, όρισε σαν «συγκεντρωτική» ημερομηνία όλων των επιμέρους γεγονότων την 25η Μαρτίου ως εθνική γιορτή ( όπως εξάλλου είχαν κάνει για τις δικές τους εθνικές γιορτές οι αμερικανοί και οι γάλλοι με την 4η και 14η Ιουλίου αντιστοίχως ). Αυτό ενέπνευσε ζωγράφους και ποιητές για ρομαντικές ιστορίες όπως παλαιότερα τον Πούκεβιλ. Ειδικώς όμως στην αγ. Λαύρα πραγματοποιήθηκε δοξολογία την 17η Μαρτίου 1821 ( πανηγυρίζει η μονή στη μνήμη του αγ. Αλεξίου ), γεγονός που η εν λόγω εκπομπή απέκρυψε παντελώς.
Ερωτάται δε, εάν δεν υπήρξε αγ. Λαύρα, τότε γιατί αυτή η εμμονή με το συγκεκριμένο μοναστήρι και όχι ένα οποιοδήποτε άλλο, εάν υποθέσουμε πως η εκκλησία ήθελε να «υποκλέψει το γέρας της έναρξης του αγώνα» ; και η απάντηση είναι : «γιατί πολύ απλά υπήρξε αγ. Λαύρα την 17 Μαρτίου 1821, ίσως όχι όπως την αναπαριστά ο πίνακας, αλλά υπήρξε, το μαρτυρούν όλα τα έγγραφα του αρχείου αγωνιστών του 1821, η προφορική παράδοση και τα δημοτικά τραγούδια και η πρώτη διακήρυξη του αγώνα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό».
Με το παρόν ψήφισμα κατακρίνουμε εντόνως την μέχρι σήμερα αντιμετώπιση και στάση των παραγόντων της εκπομπής αναφορικά με την ιστορική έρευνα και αλήθεια, θεωρώντας πως δεν είναι αντικειμενική , αντιθέτως υπάρχει ήδη προειλημμένη απόφαση για συμπεράσματα απαξιώσεως του 1821, αλλά και δύο εκ των βασικών του πυλώνων που ήταν η αγ. Λαύρα και τα Καλαβρυτοχώρια, ζητώντας στο ψήφισμά μας αυτό την έμπρακτη επικουρία του κοινού στη καταγγελία μας.
Ο Πρόεδρος
Αθανάσιος Χρονόπουλος
Επ. Γενικός Διευθυντής Υπουργείου Ανάπτυξης.

Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Εκκλησία και Πολιτεία - Μισθοδοσία Κληρικών

Το θέμα των σχέσεων Εκκλησίας - Κράτους έχει έρθει αρκετές φορές στη δημοσιότητα τις τελευταίες δεκαετίες.
Επανέρχεται και στις ημέρες μας και σε συνδυασμό με την παρούσα οικονομική - και όχι μόνο - κρίση ακούγονται και γράφονται πολλές απόψεις, άλλες επωνύμως και άλλες ανωνύμως.
Τα όσα θα αναφερθούν στο παρόν άρθρο, εκφράζουν την άποψη του γράφοντος και μόνο και παρατίθενται προς προβληματισμό.
Άλλωστε η Εκκλησία όταν εκφράζεται επίσημα εκφράζεται Συνοδικώς δια των θεσμικών της οργάνων. Αυτά τα ολίγα προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
Χωρισμός Κράτους - Εκκλησίας;
Μα για να μιλήσουμε για χωρισμό θα πρέπει πρώτα να εντοπίσουμε τα σημεία επαφής ώστε να ξέρουμε ακριβώς τι θα πρέπει να χωρίσουμε, καθώς επίσης ποιοι απαρτίζουν την Εκκλησία, για να ξέρουμε σε ποιους αναφέρεται αυτός ο χωρισμός.
Ευθύς εξαρχής, η ταυτότητα «Εκκλησία» = «οι παπάδες», που χρησιμοποιείται από ορισμένους, δηλώνει μόνο άγνοια.
Δεν είναι του παρόντος να αναπτύξουμε την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, αλλά θα πούμε συνοπτικά ότι την Εκκλησία την αποτελούν όλοι όσοι έχουν βαπτισθεί Ορθόδοξοι (περισσότερο ή λιγότερο ενεργά μέλη) και δεν έχουν αποκηρύξει την πίστη τους, κληρικοί και λαϊκοί.
Άρα ο χωρισμός δεν αφορά σε μία κατηγορία Ορθοδόξων (παπάδες) αλλά σε όλους τους Ορθοδόξους αυτού του τόπου.
Έρχεται λοιπόν το εύλογο ερώτημα: Να χωριστεί τι από τι; Ή ποιος από ποιον (δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι ταυτόχρονα και μέλη της Εκκλησίας).
Που εμποδίζει λοιπόν η Εκκλησία το Κράτος;
Ποια από τα παρακάτω δεν μπορεί κάποιος πολίτης να πράξει;
- Πολιτικό γάμο ή σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης;
- Πολιτική κηδεία;
- Να δώσει όνομα στο παιδί του χωρίς Βάπτιση;
- Να  μην ορκιστεί στο Ευαγγέλιο ή να δώσει πολιτικό όρκο;
- Να απαλλάξει το παιδί του από το μάθημα των θρησκευτικών (με σύμφωνη γνώμη και των 2 γονιών);
 Όλα μπορεί να τα κάνει και ακόμη περισσότερα. Άρα για τι είδους χωρισμό μιλάμε;
Να ασχολείται, λένε, η Εκκλησία με τα του οίκου της (και εννοούν τους κληρικούς) και να μην ανακατεύεται στα του κράτους.
-Έχουμε θεοκρατικό κράτος και δεν το γνωρίζουμε;
- Μήπως στο Ελληνικό κοινοβούλιο υπηρετούν κληρικοί;
- Μήπως τους δημόσιους οργανισμούς τούς διευθύνουν κληρικοί;
- Μήπως η διοικούσα Εκκλησία έχει λόγο στο νομοθετικό ή εκτελεστικό έργο της Πολιτείας;
- Να μην τελούν οι κληρικοί αγιασμούς, δοξολογίες και ορκωμοσίες; Μα κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα. Οι κληρικοί καλούνται από τις αρμόδιες αρχές στα πλαίσια της εθιμοτυπίας. Αν δεν κληθούν δεν πηγαίνουν.
Μήπως τελικά αυτό που εννοούν και δεν το λένε ευθέως, είναι το να περιορίζεται ο λόγος των κληρικών μόνο σε «αμήν» και «κύριε ελέησον» ;
Το άρθρο 14 παρ.1 του Ελληνικού Συντάγματος ορίζει:
«Kαθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Kράτους».
Επίσης στο άρθρο 4 παρ.1 αναφέρεται ότι: «Oι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου».
Αν λοιπόν κάποιοι θέλουν εμείς οι κληρικοί να μην μιλάμε, θα πρέπει πρώτα να τροποποιήσουν το Σύνταγμα της Ελλάδος.
Μέχρι τότε όμως θα μιλάμε (και οφείλουμε να το κάνουμε), κάνοντας υπακοή στους Επισκόπους μας ως κληρικοί και στο Σύνταγμα ως πολίτες.
Αξιώνουν επίσης να δώσει η Εκκλησία στο Κράτος την «τεράστια» ακίνητη περιουσία της.
Ποια είναι αυτή; Τα 170.000 γεωργικά καλλιεργήσιμα στρέμματα που διαθέτει από δωρεές και αντιστοιχούν στο 0,48% της συνολικής γεωργικής Ελληνικής γης;
- Όταν κάθε χρόνο εγκαταλείπονται από αγρότες και κτηνοτρόφους 162.000 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης;
- Όταν είχαμε 4.380.000 εγκαταλειμμένα στρέμματα το 1983[1] και σήμερα έχουμε ακόμη περισσότερα;
- Όταν η Τρόϊκα καλεί το κράτος να εκποιήσει γη και νησιά; [2]
- Γιατί δεν μιλούν για τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις της περιόδου 1917-1930 οι οποίες καταδίκασαν δεκάδες μοναστήρια σε μαρασμό, ενώ τα χρήματα από αυτές οφείλονται έως και σήμερα;
- Γιατί δεν μιλούν για τα 128 δεσμευμένα από το κράτος μεγάλης αξίας ακίνητα της Εκκλησίας[3], τα οποία παραμένουν αναξιοποίητα εδώ και δεκάδες χρόνια ενώ θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την ανακούφιση των ασθενεστέρων οικονομικά ομάδων;
- Γιατί δεν μιλούν για τις δεκάδες δωρεές ακινήτων της Εκκλησίας; Μόνο η Ιερά Μονή Ασωμάτων Πετράκη είναι σήμερα ο μεγαλύτερος κοινωνικός ευεργέτης της Αθήνας.[4]
-Γιατί δεν μιλούν για τα 100 εκατομμύρια ευρώ που διαθέτει κάθε χρόνο η Εκκλησία για την διατήρηση και λειτουργία των προνoιακών της ιδρυμάτων, καθώς και για τα 250.000 συσσίτια καθημερινώς;[5] Στον λαό δεν προσφέρονται όλα αυτά;
Μιλούν για την μισθοδοσία των κληρικών από το κράτος, ζητώντας την κατάργησή της.
Ξεχνούν ότι το κράτος δεν μισθοδοτεί τους κληρικούς ως δημοσίους υπαλλήλους, π.χ. ως υπαλλήλους υπουργείων, πυροσβέστες, αστυνομικούς κ.λ.π. αλλά αυτή η μισθοδοσία έχει ανταποδοτικό χαρακτήρα μετά την αναγκαστική απαλλοτρίωση του 80% της αγροτικής περιουσίας της Εκκλησίας, το 1952.[6]
Ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα είναι το μοναδικό κράτος στην Ευρώπη που μισθοδοτεί τους ιερείς και ότι αυτό πρέπει να σταματήσει.
ΜΕΓΑ ΨΕΜΑ! 
- Στο Βέλγιο οι λειτουργοί των αναγνωρισμένων θρησκειών πληρώνονται από το κράτος![7] 
- Στη Τσεχία οι μισθοί των κληρικών προέρχονται από το κράτος![8] Έχουν μάλιστα ανταποδοτικό χαρακτήρα και αφορούν στις κατασχέσεις της Εκκλησιαστικής περιουσίας από το πρώην Κομμουνιστικό καθεστώς.[9] 
- Στη Γαλλία, η οποία προβάλλεται ως πρότυπο κράτους χωρισμένο από την Εκκλησία, στις περιφέρειες της Αλσατίας και της Μοζέλ (πρώην Λωρραίνη) με 3.5 εκατομμύρια πληθυσμό, οι κληρικοί των Ρωμαιοκαθολικών, των Προτεσταντών καθώς και οι Ραβίνοι πληρώνονται από το Δημόσιο ταμείο του κράτους (Trésor Public)!!![10]
- Στο Λουξεμβούργο, οι κληρικοί και οι ραβίνοι πληρώνονται από το κράτος.[11]
- Στη Ρουμανία οι λειτουργοί των εκεί 18 αναγνωρισμένων θρησκειών πληρώνονται από το κράτος.[12]
-  Στη Σλοβακία το κράτος επιδοτεί τους μισθούς των κληρικών.[13]
- Στην Ελβετία, στα περισσότερα από τα 26 καντόνια (αυτοδιοικούμενες περιοχές), οι ιδιωτικές εταιρίες πληρώνουν υποχρεωτικά φόρο υπέρ της Εκκλησίας! (Ρωμαιοκαθολική, Παλαιοκαθολική, Προτεσταντική και Εβραϊκή κοινότητα)[14].
Τα έσοδά τους από τον υποχρεωτικό φόρο και τις εθελοντικές προσφορές φθάνουν τα 1,9 δισεκατομμύρια φράγκα (1,44 δις. ευρώ!) τον χρόνο. Ουσιαστικά οι κληρικοί μισθοδοτούνται από το κράτος!
Θα χρειαζόμουν αρκετές σελίδες για να αναφέρω όλες τις παροχές των περισσοτέρων Ευρωπαϊκών κρατών προς τις Εκκλησίες τους, είτε μέσω φοροαπαλλαγών, είτε ως άμεσες ή έμμεσες χρηματοδοτήσεις.
Το παράλογο και συνάμα απίστευτο της υπόθεσης είναι ότι, ενώ μας λένε ότι  δήθεν η «Ευρώπη» επιθυμεί την διακοπή της μισθοδοσίας των κληρικών από το Ελληνικό κράτος, ταυτόχρονα στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και σχεδιασμού της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, δηλαδή στο Στρασβούργο, τις Βρυξέλλες και το Λουξεμβούργο, οι κληρικοί των εκεί δογμάτων ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ από το κράτος!!!
Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του…
Και αν το κράτος προχωρήσει μονόπλευρα στον χωρισμό και τη διακοπή της μισθοδοσίας των κληρικών αγνοώντας τα Ευρωπαϊκά μοντέλα - τα οποία όπου το συμφέρει τα επικαλείται - τι θα γίνει;
Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε κάτι από το πρόσφατο παρελθόν. Το 1988, το κράτος με τον γνωστό ως νόμο – Τρίτση θέλησε να απαλλοτριώσει την εναπομείνασα Εκκλησιαστική ακίνητη περιουσία.
Οκτώ Ιερές Μονές[15] προσέφυγαν τότε στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο, το οποίο τις δικαίωσε και όρισε ότι αν το κράτος προχωρούσε θα έπρεπε να τις αποζημιώσει με το ποσό των 7,6 τρις δραχμών (22,5 δις. ευρώ!!!)[16]
Επιδίκασε μάλιστα 8,4 εκατ. δραχμές στο Ελληνικό κράτος ως δικαστικά έξοδα. Μετά από αυτό οι απαλλοτριώσεις «πάγωσαν».
Επειδή λοιπόν η μισθοδοσία των κληρικών έχει ανταποδοτικό χαρακτήρα, θα πρέπει σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας - την οποία εφάρμοσε το Ευρωπαϊκό δικαστήριο στην περίπτωση των 8 Μονών - το κράτος είτε να επιστρέψει τη γη που έχει κατασχέσει εδώ και πολλές δεκαετίες είτε να αποδώσει την αξία της σε χρήματα (αφού πρώτα αφαιρέσει τους έως τώρα καταβληθέντες μισθούς και συντάξεις και έπειτα προσθέσει τα ποσά που έχει εισπράξει όλα τα χρόνια από την φορολογία 30% επί των ακαθαρίστων εσόδων των Ι.Ναών).
Αν για τις 8 μονές ήταν 22,5 δις ευρώ, μπορούμε να φανταστούμε τι θα συμβεί όταν τα εκατοντάδες Ν.Π.Δ.Δ της Εκκλησίας (ενορίες, Μονές κ.λ.π.) αρχίζουν να προσφεύγουν μαζικά στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο και αυτό να τα δικαιώνει. Και σε αυτό το δικαστήριο δεν υπάρχουν «πλάγιες» οδοί.
Ταυτόχρονα θα πρέπει το κράτος να διακόψει την μισθοδοσία των θρησκευτικών λειτουργών των Μουσουλμάνων της Θράκης παραβιάζοντας έτσι τη συνθήκη της Λωζάνης[17] σύμφωνα με την οποία αυτοί παραμένουν πάντα δημόσιοι λειτουργοί.
Όσοι λοιπόν επιμένουν, καλό θα ήταν να συμβουλευτούν τα «12 σημεία για τις σχέσεις Κράτους Εκκλησίας», του έγκριτου συνταγματολόγου και υπουργού κ.Ευάγγελου Βενιζέλου[18].
Η Εκκλησία της Ελλάδος, κλήρος και λαός, έχει μια πορεία και μια προσφορά ανεκτίμητη.
Συνεχίζει δε να προσφέρει αυτά που δωρίζει ο λαός, στο λαό, ασκώντας μια υποδειγματική διαχείριση και έναν εθελοντισμό που θα ζήλευε κάθε κρατική υπηρεσία.
Οποιοσδήποτε «χωρισμός», όπως τον εννοούν οι θιασώτες της προοδευτικής και μεταμοντέρνας πολιτικής σκηνής, θα ισοδυναμούσε με το να προσπαθήσουμε να αφαιρέσουμε είτε το σκελετικό, είτε το μυϊκό ή το νευρικό σύστημα του ανθρώπινου οργανισμού και να περιμένουμε μετά να συνεχίζει να παραμένει ζωντανός άνθρωπος.
_______________________________________________________________________
[1] «ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ», τευχ.23, Απρίλιος 1999.
[2] Εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», 14-2-2010, σελ. 1, 11-13.
[3] Εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ», 27-1-2011, «http://www.emprosnews.gr/news_Full.asp?articleID=661»
[4] ΑΝΤΙΒΑΡΟ, 14-9-2000, «http://www.antibaro.gr/node/746»
[5] ΡΟΜΦΑΙΑ, Εκκλησιαστικό πρακτορείο ειδήσεων,  http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7281:------100--&catid=23:2009-12-18-08-37-13
[6] αναλυτικά στο βιβλίο ΛΕΚΚΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ, Εκκλησιαστική Περιουσία, http://efimeriosgr.blogspot.com/2010/09/172.html»
[7] ΒΕΛΓΙΚΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, άρθρο 181.
[8] Εφημερίδα “PRAGUE DAILY MONITOR”, 9-12-2010.
[9] ως ανωτ., 13-1-2011.
[10] http://fr.wikipedia.org/wiki/Pr%C3%AAtre_catholique
[11] ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟΥ, άρθρο 106, 1868, το οποίο παραμένει σε ισχύ.
[12]ROMANIA, Official Journal, Νόμος 486/2006, άρθρο 10, παρ.4 «On request, the State shall support the pay funds for the clerical and nonclerical staff of recognized denominations through contributions, based on the number of their worshipers who are Romanian citizens and based on their genuine needs of subsistence and activity.» Επίσης:
« Additionally, they have the right to establish schools, teach religious beliefs in public schools where they have a sufficient number of adherents, receive government funds to build places of worship, pay clergy salaries with state funds and subsidize clergy's housing expenses…», αναφορά του 2009 για την θρησκευτική ελευθερία από το Αμερικανικό διπλωματικό σώμα,
http://www.state.gov/g/drl/rls/irf/2009/127332.htm»
[13] LUBOMIR MARTIN ONDRASEK, «http://www.ekklesia.co.uk/node/11554», 18-3-2010.
[14] BRADLEY SIMON, Swissinfo.ch, 5-12-2010.
[15] πρόκειται για τις Ιερές Μονές: Άνω Ξενίας Θεσσαλίας, Οσ. Λουκά Βοιωτίας, Αγ.Λαύρας και Μεγ.Σπηλαίου Καλαβρύτων, Μεταμ. Σωτήρος Μετεώρων, Ασωμάτων Πετράκη, Χρυσολεόντισσας Αιγίνης και Φλαμουρίου Βόλου.
[16] EUROPEAN COURT OF HUMAN RIGHTS, Case of the Holy Monasteries v. Greece, Application no.13092/87 ; 13984/88, Strasbourg, 9 Dec 1994, «A. Pecuniary damage 97.  Under the head of pecuniary damage, the eight applicant monasteries sought 7,640,255,213,120 (seven trillion six hundred and forty billion two hundred and fifty-five million two hundred and thirteen thousand one hundred and twenty) drachmas (GRD)».
[17] ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ, αρθρ. 41, 46, 24-7-1923.
http://palio.antibaro.gr/religion/venizelos_diaxwrismos.htmΣημείωσηΟ Αρχιμ. Πέτρος Μποζίνης είναι εφημέριος στον Ι. Ν. Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου Freiburg Γερμανίας.:
(Φυσικός - Ραδιοηλεκτρολόγος – Msc Θεολογίας Υπ. Δρ. Παν/μίου Στρασβούργου)
πηγή:http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7341:ekklisia-politieia&catid=13

Κίνηση Ελευθέρων πατριωτών Βοστίτσας ''Ο Παπουλάκος''

Η ΚΙΝΗΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΑΤΡΙΩΤΩΝ ΒΟΣΤΙΤΣΑΣ ''Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ'' ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ - ΣΤΟ ΑΙΓΙΟ, ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2011
Σας προσκαλεί στην μεγαλειώδη μας κινητοποίηση το άλλο Σάββατο 26 - 2-2011 ώρα 4.30 το απόγευμα στο Αίγιο στην αίθουσα Φιλαρμονικής - μόλις 2 ώρες από Αθήνα και 200 μέτρα
από τον Μητροπολιτικό ναό Φανερωμένης Αιγίου με εκλεκτούς ομιλητές, ώστε να διατρανώσουμε τη διαμαρτυρία μας μετά την εκδήλωση της Αθήνας της 6-2-2011 στην πρώτη επαρχιακή πόλη, “που πρώτη επίσης ελευθερώθηκε από τον Ανδρέα Λόντο στις 21 Μάρτιου 1821 σε όλη την Ελλάδα “.
Θα πρέπει να προσπαθήσετε να μας ενισχύσετε με την παρουσία σας , όπως επίσης και να ανεβάσετε το συννημένο μας αρχείο που είναι η αφίσα σε μορφή pdf, στις σελίδες σας . Επίσης μπορείτε να το διασπείρετε και σε φιλικά σας βlogs , ώστε να δοθεί το μήνυμα ότι πλέον και κάθε τοπική κοινωνία και κάθε μικρή πόλη είναι ικανή να οργανώσει τον ξεχωριστό της αγώνα , ώστε να ενισχυθεί και η εικόνα του αλυσιδωτού γενικού ξεσηκωμού.
Στην εκδήλωσή μας συμμετέχει και ο μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας με αντιπρόσωπο του τον ιεροκήρυκα π. Χρυσόστομο Μυλωνά. Νυν υπέρ πάντων ο αγών για το γένος μας και την φίλτατή μας ορθοδοξία· η Βοστίτσα να γίνει και πάλι η μαγιά της νέας λευτεριάς του έθνους μας, εκτελώντας το ιστορικό της καθήκον.

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Η παραβολή του Ασώτου

Διετές μνημόσυνο εις τον μακαριστόν Αιδεσιμώτατον Αριστείδη Κουτσόπουλο

Σήμερα το πρωί πραγματοποιήθηκε το μνημόσυνο του Μακαριστού Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Αριστείδου Κουτσοπούλου τέως εφημερίου του Ιερού Ναού Αγίου Ανδρέου Αιγίου.
Την Θεία Λειτουργία ετέλεσε ο πατήρ Άγγελος Σπυρόπουλος, ενώ στο ιερό μνημόσυνο προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ.κ. Αμβρόσιος όπου και χειροθέτησε τον πατήρ Άγγελος Σπυρόπουλο σε Οικονόμο.

Η πορεία του Γένους ως το 1821 και η Εκκλησία (3ο τελευταίο )

Η Εκκλησία είχε γενναία συμμετοχή στον Αγώνα του 1821. Κορυφαία φυσιογνωμία ο μάρτυς Γρηγόριος Ε΄, που ήταν ενήμερος της επαναστατικής κινήσεως από τον καιρό που ήταν αυτοεξόριστος στο Άγιον Όρος, όπου συζητούσε για την Φιλική Εταιρεία με τον αγωνιστή Φαρμάκη το 1818.
Γνωστές ήσαν οι επαφές του με τους Φιλικούς, τον επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα και τον Φιλικό Ιω. Παπαρρηγόπουλο. Τις κινήσεις του γνώριζε η Πύλη και τον παρακολουθούσε, ενώ η Ρωσσική Πρεσβεία του πρότεινε πριν από την έκρηξη της Επαναστάσεως να τον φυγαδεύσει. Κατηγορήθηκε ότι αφόρισε την επανάσταση του Αλεξ. Υψηλάντη, αλλ’ αυτό το έπραξε θέλοντας να προστατεύσει τους Έλληνες, ιδίως στην ΚΠολη, από τις σφαγές τις οποίες τελικώς δεν απέφυγαν με τα όσα τραγικά ακολούθησαν με την αγγελία της Επαναστάσεως στην Πελοπόννησο.
Την Κυριακή του Πάσχα του 1821 απαγχονίσθηκε στην κεντρική πύλη του Πατριαρχείου, που από τότε παραμένει κλειστή, μαζί με τους μητροπολίτες Εφέσου Άνθιμο, Νικομηδείας Αθανάσιο, Αγχιάλου Ευγένιο. Η θυσία του είχε μεγάλη απήχηση στον επαναστατημένο ελληνικό λαό που εμπνεύστηκε από τον θάνατό του.
Τις επόμενες ημέρες μαρτύρησαν και άλλοι αρχιερείς ανάμεσά τους και ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ, που βρισκόταν τότε στην ΚΠολη ως συνοδικός. Την 3 Ιουνίου 1821 απαγχονίσθηκαν ο λόγιος μητροπολίτης Αδριανουπόλεως Δωρόθεος Πρώιος, ο Δέρκων, ο Μυριοφύτου, ο Γάνου και χώρας και ο Μεσημβρίας. Την 17 Απριλίου, ημέρα Κυριακή του Θωμά, απαγχονίσθηκαν στην Αδριανούπολλη ο πρώην Οικουμενικός Πατριάρχης Κύριλλος ΣΤ΄ με το μοναχικό του ένδυμα κατά διαταγήν του σουλτάνου, και ο μητροπολίτης Σωζοπόλεως Παΐσιος Πρικαίος, αδελφός του πρωτεργάτη του Αγώνα στην Σωζόπολη. Στις 7 Ιουλίου 1821 απαγχονίσθηκαν και αποκεφαλίσθηκαν ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός μαζί με τον Κιτίου Μελέτιο, τον Κυρηνείας Λαυρέντιο, τον Πάφου Χρύσανθου, τον ηγούμενο της μονής Κύκκου Ιωσήφ και άλλους κατώτερους κληρικούς.
Οι απαγχονισμοί τους συνοδεύτηκαν από λεηλασίες και καταστροφές μονών, επισκοπικών μεγάρων. Τον Απρίλιο του 1821 απαγχονίσθηκαν στην Θεσσαλονίκη, μαζί με προκρίτους της πόλεως, ο επίσκοπος Κίτρους Μελέτιος, ο παπά Γιάννης του ναού του αγίου Μηνά, ενώ ο Φιλικός παπά Μαρκόπουλος, που συνελήφθη μεταφέροντας επαναστατικά έγγραφα, μαρτύρησε στην φυλακή του Λευκού Πύργου.
Στην Μακεδονία οι ιεράρχες Άνθιμος Γρεβενών, Ιερόθεος Ιερισσού και Αγίου Όρους, Χρύσανθος, Σερρών, ο κατόπιν Οικουμενικός Πατριάρχης, Ιγνάτιος Αρδαμερίου με πλούσια συμβολή στον Αγώνα μετά την κάθοδό του στην Ν. Ελλάδα, ο Βενιαμίν Κοζάνης, ο Κωνστάντιος Μαρωνείας εκ των άμεσων συνεργατών του Εμμ. Παπά στην Επανάσταση της Χαλκιδικής, είχαν μυηθεί στην Φιλική Εταιρεία.
Άλλωστε η Φιλική Εταιρεία περιλάμβανε στην οργάνωσή της ιερείς, ποιμένες και αρχιποιμένες. Και είναι γνωστή η πληθωρική συμμετοχή σ’ όλον τον Αγώνα του Παλαιών Πατρών Γερμανού, του Μονεμβασίας Χρυσάνθου, της Χριστιανουπόλεως Γερμανού, του Παπαφλέσσα με την θυσία του στο Μανιάκι και τον ρόλο του στην όλη δράση της Φιλικής Εταιρείας με τον υπασπιστή του τον θρυλικό σημαιοφόρο του παπά Τούρτα.
Την Επανάσταση στο Πήλιο οργάνωσε κατά κύριο λόγο ο αρχιμανδρίτης και λόγιος Άνθιμος Γαζής συνεπικουρούμενος από τον συνάδελφό του Γρηγόριο Κωνσταντά. Την περίοδο 1822 – 1825 διακρίθηκαν κατά ένα ή τον άλλο τρόπο ο επίσκοπος Άρτης Πορφύριος, συνεργάτης του Κολοκοτρώνη, ο πρωτοστάτης στην επανάσταση στην Εύβοια και την Κάρυστο Νεόφυτος και ο επίσκοπος Ευρίπου Γρηγόριος Αργυροκαστρίτης, ο Βρεσθένης Θεοδώρητος.
Από τους περισσότερον γνωστούς της περιόδου αυτής ήταν ο επίσκοπος Ανδρούσης Ιωσήφ, υπουργός της Θρησκείας, ενώ καίριος ρόλος στην συμφιλίωση των αντιμαχομένων του εμφυλίου πολέμου ήταν αυτός των μητροπολιτών Τριπόλεως Δανιήλ και του Κορίνθου Κυρίλλου.
Και στην Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν οι λόγιοι κληρικοί Θεόκλητος Φαρμακίδης, Θεόφιλος Καΐρης, Γρηγόριος Κωνσταντάς, Άνθιμος Γαζής.
Συμπλήρωμα Α. Για τους κοτζαμπάσηδες. Πρόκειται για κοινωνικό, περισσότερο φαινόμενο που απαντάται κυρίως στην Πελοπόννησο, όπου μεγαλοκτηματίες, πιθανότατα απόγονοι γαιοκτημόνων του μεσαίωνα, κατείχαν μεγάλα κτήματα και πλούτο με τον οποίο επιβάλλονταν στους χωρικούς, ασκώντας σ’ αυτούς ποικίλες πιέσεις και δημιουργώντας με αυτούς την σχέση πάτρωνα και προστατευομένου (πελάτη).
Η σχέση αυτή και η δύναμή τους, που δέχονταν ακόμη και οι Τούρκοι, τους έδινε το δικαίωμα να διαχειρίζονται ανεξέλεγκτα τις κοινότητες των Ελλήνων. Έτσι σε κάθε κοινότητα, σε κάθε τόπο υπήρχαν αυτοί οι κοτζαμπάσηδες που πολλές φορές φιλονικούσαν μεταξύ τους για τα πρωτεία, φθάνοντας μέχρι και σε αιματηρά επεισόδια, και ήσαν αυτοί αίτιοι φανατισμών, δημιουργίας κομματικών φατριών που ταλαιπώρησαν την ελληνική κοινωνία επί δεκαετίες.
Είναι τα γνωστά «τζάκια».
Κατά την Επανάσταση βοήθησαν όσο μπορούσαν ερχόμενοι σε συνεχείς προστριβές με τους οπλαρχηγούς. Δεν μπορούσαν, άλλωστε, να πράξουν διαφορετικά βλέποντας την εθνική βούληση και ορμή για ελευθερία.
Ο αγωνιστής, και υπασπιστής του Κολοκοτρώνη, Φωτάκος γράφει επιγραμματικά : «Οι κοτζαμπάσηδες ή προύχοντες δεν ήταν λαοπρόβλητοι … αλλά ένα σώμα ενωμένον διά του μεταξύ των συμφέροντος … Ούτοι ενήργουν ως υπηρέται των ορέξεων των Τούρκων, και το επάγγελμα αυτό ήτο ο πόρος της ανταλλαγής των από τα βάρη και τας φορολογίας …».
Συμπλήρωμα Β. Η άλωση της Τριπολιτζάς στις 26 Σεπτ. 1821 αποτελεί σταθμό στην επιτυχή εξέλιξη του Αγώνα, μολονότι, ομολογουμένως, αποτελεί μία μελανή σελίδα της νεοελληνικής ιστορίας, από τη γενική σφαγή σε βάρος των Τούρκων που ακολούθησε ευθύς μετά την κατάληψή της από τους Έλληνες.
Μόνη δικαιολογία μπορεί να προβληθεί η μακραίωνη πολεμική παράδοση της Ανατολής με τέτοιου είδους απάνθρωπες συμπεριφορές, το αίσθημα της εκδικήσεως των σκλάβων απέναντι στους κατακτητές τους που είχαν φερθεί άδικα, είχαν σκοτώσει, είχαν ατιμάσει δικούς τους ανθρώπους. Ήταν μία ανταπόδοση που είχε φωλιάσει στις ψυχές των σκλάβων τετρακόσια ολόκληρα χρόνια, ένα δικαιολογημένο μίσος και μια απελπισία που εκφράσθηκαν με αμείλικτη σκληρότητα.
Στο σημείο αυτό της απανθρωπιάς είχε καταντήσει τους σκλάβους η μακραίωνη σκλαβιά.
Θα μπορούσαν να αποφευχθύν, ωστόσο, όλα αυτά αν ήταν παρών στην πολιορκία ο Δημ. Υψηλάντης, που ερχόμενος στην Τριπολιτσά μετά 3 ημέρες από την Άλωσή της διέταξε τους στρατιώτες να συμπεριφέρωνται ανθρώπινα στους Τούρκους αιχμαλώτους, γιατί έλεγε «ο πόλεμος ημών δεν γίνεται κατά των Οθωμανών, αλλά κατά της τυραννίας, και προσέθετε ότι όσα καταστρέφουν οι Έλληνες δεν είναι των Τούρκων, αλλ’ ελληνικά γιατί από τα χέρια των Ελλήνων διάτης βίας πήραν».
Η Άλωση της Τριπολιτσάς έδωσε την αφορμή να κατηγορηθούν για διαρπαγές ο Κολοκοτρώνης, η Μπουμπουλίνα, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης και άλλοι, με εξαίρεση τον Νικήτα Σταματελόπουλο (Νικηταρά).
Ίσως είναι αλήθεια, αλλ’ οι όποιες κατηγορίες προέρχονται από φήμες που καταγράφηκαν από ξένους (Raybaud, Striebeck). Πάντως, τα λάφυρα και ο πλούτος που έπεσαν στα χέρια των αγωνιστών όπλισαν τους Πελοποννήσιους αγωνιστές που ως τότε πολεμούσαν με δρεπάνια, αξίνες, σουγιάδες, αλλά και με αυτοπεποίθηση για την συνέχιση του Αγώνα, μαζί με την απόφασή τους να τον επεκτείνουν και εκτός Πελοποννήσου.
Τα αρνητικά από την Άλωση ήταν, πλην της σκληρής συμπεριφοράς των Ελλήνων στους αμάχους, ότι στερήθηκε το δημόσιο ταμείο από ικανούς πόρους, η απογοήτευση των Φιλελλήνων από την συμπεριφορά τους αυτή.
Η Ελληνική Επανάσταση έχει να διδάξει μυριάδες σελίδες της θυσίας του ελληνικού λαού και όχι μυθεύματα, εικασίες, παραπληροφορήσεις που κακό κάμουν στον ταλαιπωρημένο, και από την σημερινή συγκυρία, λαό μας.
Συμπλήρωμα Γ. Η Αγία Λαύρα δεν έχει τίποτε να δείξει σήμερα στον επισκέπτη – προσκυνητή όπως πολλοί αγιασμένοι τόποι. Είχαν προηγηθεί πολλά γεγονότα από τις 14 Μαρτίου όταν ο παλιός κλέφτης Ν. Χριστοδούλου έριξε την πρώτη ντουφεκιά του Αγώνα, η επανάσταση στα Καλάβρυτα την 21 Μαρτίου, που είναι η πρώτη επαναστατημένη περιοχή, τα δραματικά γεγονότα στην Πάτρα, ώσπου στις 23 Μαρτίου 1821 οι πρόκριτοι που είχαν συγκεντρωθεί στην Αγία Λαύρα, μαζί με οπλαρχηγούς, ύψωσαν με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό την σημαία της Επαναστάσεως με το γνωστό «Ελευθερία ή Θάνατος».
Ως εθνική εορτή καθιερώθηκε η 25η Μαρτίου καθώς συμπίπτει με την θρησκευτική γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Η πορεία του Γένους ως το 1821 και η Εκκλησία (2ο μέρος)

Η Εκκλησία. Πρώτος πατριάρχης του δουλεύοντος Γένους καθίσταται ο Γεννάδιος Σχολάριος Κουρτέσης (1398/1405 – 1472), που διακρινόταν για την παιδεία του, και την σωφροσύνη του, και τον ανθενωτικό πνεύμα του έναντι των Δυτικών, την προσωπικότητά του και την θρησκευτικότητά του που ενέπνεε εμπιστοσύνη στον ταλαιπωρημένο και απελπισμένο ψυχικά λαό.
Οι ιστορικοί της Αλώσεως, Κριτόβουλος και Φραντζής γράφουν για την εκλογή του στον Οικουμενικό θρόνο από τον Μεχμέτ Β΄ τον Πορθητή και τα προνόμια το απαραβίαστο, το αφορολόγητο, το αδιάσειστο που δόθηκαν σ’ αυτόν και τους αρχιερείς του.
Και δεν το έπραξε αυτό ο Μεχμέτ Β΄ από ευσπλαχνία, αλλά κινούμενος από το Κοράνι που δίδασκε την ανεκτικότητα απέναντι στου λαούς της Βίβλου (Χριστιανούς και Εβραίους), την ίδια την πολιτική του να συμπεριφέρεται ευμενώς απέναντι στους κατακτημένους ακόμη και αν του αντιστάθηκαν.
Γνώριζε, ακόμη, ο Μεχμέτ Β΄ την επιρροή που η Εκκλησία ασκούσε στους Χριστιανούς. Ο Πατριάρχης καθίσταται από τότε ο μιλλέτ μπασή, ο Εθνάρχης, ο θρησκευτικός και πολιτικός ηγέτης, αφού είναι πλέον, ο προστάτης των Χριστιανών ραγιάδων και η δικαιοδοσία του απλώνεται σε όλα σχεδόν τα καθέκαστα του καθημερινού τους βίου.
Ο ίδιος, και κατά προέκταση οι αρχιερείς του Θρόνου, ασκούν, με ένα λόγο, κοσμική εξουσία βασισμένη στους ιερούς κανόνες (κανονικό δίκαιο), στην νομοθεσία των βυζαντινών αυτοκρατόρων, σε πατριαρχικές, παλαιές και νεώτερες αποφάσεις, στο εθιμικό δίκαιο. Πάντα, όμως, ήταν υπόλογος και υπεύθυνος για τις πράξεις του και του ποιμνίου του απέναντι στον σουλτάνο.
Προσθέτουμε ότι η δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριάρχη επεκτεινόταν σε όλους τους ορθόδοξους βαλκανικούς λαούς, που σταδιακά χάνουν την εθνική συνείδησή τους και αποκτούν πλέον την υπερεθνική του Χριστιανού, συνείδηση που ενώνει, υπό το κοινό καθεστώς της δουλείας, όλους τους βαλκανικούς λαούς με χριστιανική – ορθόδοξη αλληλεγγύη που εκφράσθηκε με κοινούς αγώνες κατά του κατακτητή.
Ας προσέξουμε ότι η Εκκλησία, έχοντας μία άρτια διοικητική οργάνωση, που μπορούσε να εξασφαλίσει την υπακοή των ραγιάδων στον Σουλτάνο, αλλά και να συστήσει ένα διοικητικό μηχανισμό για την καταβολή των φόρων.
Στην Εκκλησία και στους Χριστιανούς ραγιάδες στηρίχθηκε, άλλωστε, ο Μεχμέτ για τα οικονομικά του κράτους του, καθώς οι Χριστιανοί ραγιάδες ήσαν βιοτέχνες και έμποροι φορολογούμενοι, ενώ οι Τούρκοι ήσαν πολεμιστές. Επομένως, τα προνόμια του Μεχμέτ προς τον Γεννάδιο που διατηρήθηκαν ως ακόμη το 1922, με πολλές είναι αλήθεια διαταραχές μέσα στον χρόνο, βοήθησαν το Γένος να επιβιώσει θρησκευτικά και πολιτικά, προστατευμένο από τον κατακλυσμό των τραγικών επιπτώσεων που έφερε η δουλεία, μολονότι δεν έλειψαν οι εκούσιοι εξισλαμισμοί λαϊκών και κληρικών τον πρώτο καιρό μετά την Άλωση και στους επόμενους αιώνες.
Στην εξαθλίωση των πρώτων χρόνων, αλλά και των επόμενων αιώνων, η Εκκλησία, ως θεσμός, οι ταπεινές εκκλησίες και οι μονές γίνονται καταφύγιο των ραγιάδων πιστών που ανακουφίζονται έστω και για λίγες στιγμές από τα βάσανα της σκλαβιάς.
Και είναι αλήθεια ότι όλη η μακρά χρονική περίοδος (1453 – 1600) χαρακτηρίζεται από συνεχείς καταπιέσεις των σουλτάνων σε βάρος των χριστιανών ραγιάδων με αναγκαστικούς εξισλαμισμούς, κατασχέσεις ή κατεδαφίσεις ναών ή μονών, απαγόρευση ανέγερσης εκκλησιών, επισκευής παλαιοτέρων, αυθαιρεσίες σε βάρος της Εκκλησίας, απαγόρευση χρήσεως της καμπάνας, σε πολλές περιπτώσεις απαγόρευση ανάγνωσης του Ευαγγελίου ακόμη και σε ναούς και σε κελλιά από τις εισβολές φανατικών Μουσουλμάνων.
Το Άγιον Όρος και τα Μετέωρα είναι τα μεγαλύτερα πνευματικά κέντρα της Ορθοδοξίας κατά την Τουρκοκρατία. Στο Άγιον Όρος με την πλούσια παράδοση στους χρόνους των βυζαντινών αυτοκρατόρων, εξακολουθούν να έχουν τον εκκλησιαστικό ηγέτη τους, τον Πρώτον (ως το τέλος του 16ου αι., που τον διαδέχονται οι «γέροντες της Συνάξεως», η σημερινή Σύναξις.
Πολλές είναι οι ταλαιπωρίες των μονών από την βαρειά φορολογία, τις καταπατήσεις των μετοχίων και κτημάτων τους, τις συνεχείς πειρατείες και ληστείες που τις οδηγούν πολλές φορές στην απόλυτη πτώχεια, που ανακούφιζεν προσωρινά δωρεές Βλάχων και Φαναριωτών αργότερα ηγεμόνων και Ρώσων τσάρων.
Το Άγιον Όρος και τα Μετέωρα έδωσαν έδωσαν σοφούς κληρικούς, ιεράρχες, νεομάρτυρες και διαφύλαξαν την μακραίωνη πολιτιστική κληρονομιά του Βυζαντίου ως σήμερα. Αλλά και άλλες μονές, όπως η μονή του Τιμίου Προδρόμου στο Βέρμιο, των Ασωμάτων στην Νάουσα, της Αγίας Τριάδος στον Όλυμπο, της Ζάβορδας στην Δυτ. Μακεδονία, του αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω, κρατούν όρθιο τον αιχμάλωτο Χριστιανό, ανακόπτουν το ρεύμα των εξισλαμισμών, εμπνέουν την αντίσταση των πιστών, συμβάλλουν στην ηθική συνοχή τους, ενώ οι όσιοι, αγιοτικές μορφές, δεν συμβιβάζονται με την απομόνωσή τους στις μονές, και εξέρχονται έξω στον κόσμο, γενόμενοι με τον ασκητικό βίο τους υποδείγματα Χριστιανών. Και οι μονές αυτές, όπως και το Άγιον Όρος και τα Μετέωρα ήσαν κέντρα παιδείας, θρησκευτικής τέχνης, καταφύγια κλεφταρματολών και αγωνιστών του 1821, όπως ήσαν και κατά την τελευταία γερμανική Κατοχή, βοηθώντας ποικιλότροπα την Εθνική Αντίσταση.
Την εθνική και θρησκευτική αντίσταση κατά του κατακτητή εξέφρασαν με την θυσία τους οι νεομάρτυρες από τα πρώτα έτη της Αλώσεως ως τα μέσα του 19ου αι. Κάθε τόπος, μικρός ή μεγάλος στην Ελλάδα έχει τον νεομάρτυρά του που με το παράδειγμα της εθελοθυσίας τους στήριζαν το φρόνημα των συμπατριωτών τους και δυνάμωναν την Ορθοδοξία.
Η Παιδεία κατά την Τουρκοκρατία αποτελούσε υπόθεση της Εκκλησίας, που φρόντισε, και ενώ ακόμη η Βασιλεύουσα αιμορραγούσε, να ιδρύσει με πρωτοβουλία του Πατριάρχη Γενναδίου Σχολαρίου, την Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή, που λειτουργεί ως σήμερα.
Στην πνευματική κίνηση του Γένους στα τέλη του 16ου αι. πολυδιάστατη ήταν η συμβολή του Πατριάρχου Ιερεμία Β΄ του Τρανού που το 1593 που με την Σύνοδο που συνεκάλεσε, αποφασίσθηκε να μεριμνήσουν οι κατά τόπους επίσκοποι να ιδρυθούν σχολεία και έτσι σταδιακά να λειτουργεί ένας εντυπωσιακός αριθμός των σχολείων στην Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα (σχολή των Φιλανθρωπηνών), στην Αθήνα, στην Χίο, την Άρτα, στις Κυκλάδες.
Στην Πατριαρχική Σχολή δίδαξαν σοφοί Δάσκαλοι, όπως ο Θεόφιλος Κορυδαλλεύς, που σπουδαγμένος στην Δύση φέρνει στην Ανατολή τον ευρωπαϊκό τρόπο διδασκαλίας, καλεσμένος από τον ιεροεθνομάρτυρα Πατριάρχη Κύριλλο Λούκαρι. Μαθητές του Κορυδαλλέως υπήρξαν σημαίνουσες προσωπικότητες της ελληνικής λογιοσύνης του 17ου αι. (Ιω. Καρυοφύλλης, Μελέτιος Συρίγος, Παΐσιος Μεταξάς κ.ά.) ανάμεσα στις οποίες διακρίνουμε τον Ευγένιο Γιαννούλη, που αποτραβήχτηκε στα ανήλια Άγραφα και ίδρυσε σχολή από την οποία αποφοίτησαν άξιοι μαθητές του, όπως ο Αναστάσιος Γόρδιος.
Στα τέλη του 16ου αι πατριάρχευσε επί μακρόν ο Πατριάρχης Ιερεμίας Β΄ ο Τρανός (1572 – 1595 με διαλείμματα) που είδαμε λίγο παραπάνω, ο οποίος ανέπτυξε σοβαρό δογματικό διάλογο με ους πρωτοεμφανιζόμενος τότε Προτεστάντες του Λουθήρου και οι περίφημες σοφές «αποκρίσεις» του σ’ αυτούς αποτελούν τα συμβολικά μνημεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο διάλογος αυτός είχε την σημασία του, γιατί ήταν ο πρώτος χριστιανικός διάλογος εν μέσω Τουρκοκρατίας.
Ο 18ος αι. σημαδεύεται με τον συνεχή αγώνα των Ορθοδόξων έναντι της ΡΚαθολικής Προπαγάνδας που είχε διεισδύσει στην Ελληνική Ανατολή από τον προηγούμενο αιώνα, αλλά και από το γενναίο κίνημα των Κολλυβάδων με το Άγιον Όρος να παραμένει η κύρια εστία της Ορθοδοξίας που λαμβάνει μία νέα πνευματική διάσταση με την ίδρυση της Αθωνιάδας.
Η Εκκλησία εξακολουθεί να αποτελεί το στήριγμα του δούλου Γένους, μια επικοινωνία που την ενισχύει το εθνικό και πατριωτικό κήρυγμα επιφανών κληρικών, αλλά και απλών διδάχων μες στους ταπεινούς ναούς υπό το φως της λυχνοκαΐας.
Τα κηρύγματα του Φραγκίσκου Σκούφου, του Ηλία Μηνιάτη, του Νικηφόρου Θεοτόκη και άλλων στόχευαν στην εμψύχωση του παραπικραμένου λαού με τον θείο λόγο, αλλά και με την ελπίδα για την μελλούμενη ελευθερία.
Μπορεί να φαντασθεί κανείς το φλογερό κήρυγμα των λαϊκών διδάχων και την επίδραση που ασκούσαν στις βασανισμένες ψυχές των πιστών.
Ένα από αυτούς ήταν ο Νεκτάριος Τέρπος, ο ταπεινός μοναχός της μονής Αρδενίτσας, που με το κήρυγμα ανέστειλε τις εξωμοσίες στα χωριά της Ηπείρου.
Οι μονές εξακολούθησαν να αποτελούν τα μικρά σχολεία, όπου η εισαγωγή στα γράμματα γινόταν με το Ψαλτήρι, την Οκτάηχο, τις Πράξεις και Επιστολές των Αποστόλων, το Τριώδιο και άλλα εκκλησιαστικά βιβλία, όπως ήταν η Αμαρτωλών Σωτηρία του Αγαπίου Λάνδου, οι Νέοι Παράδεισοι κ.ά. Ήταν γραφική η εικόνα, μέσα στο ζόφος της δουλείας, με τα παιδάκια να προσέρχωνται στον νάρθηκα της εκκλησίας με τα καλαθάκια τους που είχαν το μεσημεριανό τους.
Είναι, ωσαύτως, γραφική εικόνα των Ελλήνων που προσέρχονταν στις εμποροπανηγύρεις για να αγοράσουν από τον μικροέμπορο ποικίλων ειδών εκκλησιαστικά και άλλα ψυχωφελή λαϊκά αναγνώσματα. Πολλά μάλιστα από τα βιβλία αυτά που έθρεψαν πνευματικά γενεές Ελλήνων σώζονται σήμερα σε βιβλιοθήκες, ως οικογενειακά κειμήλια, και σε στασίδια ψαλτών σε ταπεινούς ναούς της ελληνικής υπαίθρου.
Επιφανείς λόγιοι της Τουρκοκρατίας εξακολούθησαν να αναδεικνύονται μέσα από τους κόλπους της Εκκλησίας μερικοί μάλιστα χωρίς να διστάζουν να φέρνουν στην Ελληνική Ανατολή ιδέες της σοφής Ευρώπης (Μεθόδιος Ανθρακίτης, Γεώργ. Σουγδουρής, Ευγένιος Βούλγαρις κ.ά.).
Κορυφαία φυσιογνωμία της εποχής ο πατρο Κοσμάς ο Αιτωλός (1714 – 1779) ο φλογερός ιεροκήρυκας του σαστισμένου και πολυβασανισμένου Γένους που αρχικά διδάσκει την αγάπη, την ταπείνωση, βάλλει κατά των δεισιδαιμονιών του αμόρφωτου λαού, υπερασπίζεται την συνοχή, την αλληλεγγύη, συμβουλεύει τους άρχοντες.
Αυτά κατά την πρώτη περιοδεία του που λήγει το 1767. Η δεύτερη περιοδεία του, από το 1775 – 1779, είναι περισσότερο δημιουργική : ιδρύει σχολεία, μιλεί με θέρμη για την ανάγκη εξύψωσης του πνευματικού επιπέδου του λαού, μάχεται κατά των εξωμοσιών, κηρύσσει την μελλούμενη ελευθερία, την ισότητα, καταπολεμά την αδικία και την καταπίεση, διδάσκει την επάλληλη σχέση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας, αφυπνίζει την εθνική συνείδηση, ως τον θάνατό του (24 Αυγ. 1779).

Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

Ο παπάς της Σπιναλόγκα

Το τελευταίο διάστημα γίνεται πολύς λόγος για το νησί της Σπιναλόγκα, με αφορμή το βιβλίο με τίτλο «Το νησί», της αγγλίδας Victoria Hislop, το οποίο έγινε σήριαλ στην ελληνική τηλεόραση.
Ένα από τα ιστορικά στοιχεία που πληροφορούμαστε είναι ότι οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για το λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία. Ένας παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.
Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.
- Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου μ' έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου.
Ο ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά. Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό. Παραμόνευσαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση.
Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. Πίστευαν πως θα 'ρθει τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναΐσκου.
Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της. Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους της εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους. Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το "θαύμα της Σπιναλόγκα" συνέβαινε ξανά και ξανά.
To 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς μέχρι 5 χρόνια μετά το θάνατό τους.
Ιδού, λοιπόν, ένας σύγχρονος αθόρυβος ήρωας, που δεν τιμήθηκε για το έργο του από κανέναν, και που -αν προσέξατε- δεν παραθέσαμε το όνομά του γιατί απλά δεν το γνωρίζουμε! Όσο κι αν έψαξα δεν μπόρεσα να το βρω. Το γνωρίζει όμως -σίγουρα- ο Θεός! Κι αυτό μας αρκεί!

Η πορεία του Γένους ως το 1821 και η Εκκλησία (1ο μέρος)

Σε απάντηση όσων έχουν παρουσιαστεί από τον τηλεοπτικό σταθμό "ΣΚΑΪ" σχετικά με την επανάσταση και τα γεγονότα του 1821, λάβαμε από το Σύνδεσμο Θεολόγων Μακεδονίας - Θράκης και ευχαρίστως δημοσιεύουμε άρθρο - απάντηση του Καθηγητή της Ιστορίας του Ελληνισμού της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Αθανασίου Ε. Καραθανάση που αφορά το ρόλο της Εκκλησίας στην Επανάσταση του 1821.

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΩΣ ΤΟ 1821 ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Γράφει ο κ. Αθ. Ε. Καραθανάσης
Καθηγητής του Α.Π.Θ.
Α. Τον τελευταίο καιρό με αφορμή τηλεοπτική παραγωγή άρχισε μία συζήτηση για την Επανάσταση του 1821, όπου διατυπώθηκαν ορισμένες απόψεις από ιστορικούς, που κατά το μάλλον και ήττον, ασχολούνται, λίαν επιτυχώς ή και άριστα με άλλες περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας, και συνεπώς, αναρμόδιους να ασχοληθούν με τα γεγονότα που επιχείρησαν να εξιστορήσουν, να ερμηνεύσουν ή και να σχολιάσουν... Αλλά τα γεγονότα του 1821 δεν αποτελούν μία μετέωρη στιγμή μες την Ιστορία, συνεπώς η ερμηνεία τους απαιτεί γνώση βάθους τουλάχιστον πέντε – έξη αιώνων, ως δηλ. τους βυζαντινούς χρόνους. Δεν θα επιχειρήσουμε ανασκευή ή σχολιασμό ερμηνειών ή των παρεμβάσεών τους.
Θα επιχειρήσουμε όσα σοφοί Δάσκαλοι παλαιότερα (Κ. Παπαρηγόπουλος, Σπ. Ζαμπέλιος), αλλά και σχετικώς νεώτεροι (Ιω. Βογιατζίδης, Απ. Βακαλόπουλος, Ν. Σβορώνος) έγραψαν και δίδαξαν, αλλά και όσα προκύπτουν από πηγές της εποχής αναφερόμενες στα θέματα (απομνημονεύματα, κείμενα, αλληλογραφία, ξένοι περιηγητές κλπ.). Και πρώτα το όνομα Έλλην και Ρωμαίος.
Το Έλλην δεν χρησιμοποιείται με την επικράτηση του Χριστιανισμού, καθώς αυτό ταυτίζεται με το ειδωλολάτρης, και αντικαθίσταται με το Ρωμαίος, πολίτης δηλ. του νέου κράτους της Ανατολής, του Βυζαντίου, που συνεχίζει στην ΚΠολη το παρηκμασμένο δυτικό.
Το Έλλην επανεμφανίζεται το 1204 με την Δ΄ Φράγκικη Σταυροφορία, οπότε οι υπόδουλοι Έλληνες προβάλλουν την αρχαιοελληνική καταγωγή τους και την παντοιοτρόπη πνευματική υπεροχή τους απέναντι στην δυτική βαρβαρότητα των κατακτητών Σταυροφόρων, για να επανεμφανισθεί και πάλιν το 1261, μετά δηλ. την εκδίωξη των Φράγκων από πολλά ελληνικά εδάφη, χωρίς όμως, να χαθεί το όνομα Έλλην, το οποίο θα επανεμφανισθεί δυναμικά λίγο πριν την Άλωση και μετά από αυτήν, όταν λόγιοι και απλός λαός χρησιμοποιούν και τα δύο ονόματα, Ρωμηός και Έλληνας, μιλούν και γράφουν για το ελληνικό γένος που θα αναστηθεί.
 Επιστρέφουν, έτσι, στα ερείσματα του ελληνικού έθνους και αναδεικνύουν ενσυνείδητα το σχήμα Αρχαιότητα – Βυζάντιο – Νέος Ελληνισμός. Και οι Έλληνες απόδημοι στην Ευρώπη συγκροτούν κοινότητες ελληνικές, τις nazione greca.
Κατά συνέπειαν, το ελληνικό έθνος αποκτά την νεοελληνική ταυτότητά του ήδη από το 1204, που είναι και η συμβατική αφετηρία του Νέου Ελληνισμού, είτε με το Ρωμηός είτε με το Έλληνας, αλλά και μαζί η Μεγάλη Ιδέα, που είναι η άγραφη παράδοση του Νέου Ελληνισμού, και που πνίγεται τον Αύγουστο του 1922 στο λιμάνι της Σμύρνης.
Και μετά την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους (1830) στις αλύτρωτες χώρες του Ελληνισμού (Μ. Ασία, Πόντος, Ανατ. Ρωμυλία, Καππαδοκία) οι πολίτες του αυτοπροσδιορίζονταν ως το 1922, αλλά και μετά τον ερχομό τους στην Ελλάδα ως Ρωμηοί και δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς ότι η πρώτη προσφυγική γενιά του ’22 το Ρωμηός – Ρωμηοσύνη χρησιμοποιούσε, ώσπου η δεύτερη και Τρίτη γενιά σταδιακώς άρχισε να χρησιμοποιεί το Έλληνας – Ελλάς, που προσδιορίζει την μικρή Ελλάδα έναντι της απέναντι Ρωμηοσύνης της Βυζαντινής Οικουμένης.
Η Επανάσταση του 1821 ήταν ενέργημα όλου του ελληνικού λαού, κίνημα εθνικοαπελευθερωτικό. Δεν μπορούσε άλλο ο ελληνικός λαός να υποφέρει την κτηνωδία ενός τυραννικού ζυγού, τους εξευτελισμούς της προσωπικής και οικογενειακής ζωής που έθιγαν την παραδοσιακή ηθική των Ελλήνων, τις αγγαρείες, την φορολογία, τον υποσιτισμό, το άρπαγμα των παιδιών του που τα έκλειναν στα χαρέμια, την αβάστακτη πτώχεια, τους εξισλαμισμούς, την πλήρη καταπίεση, την κατάλυση κάθε έννοιας τιμής και αξιοπρέπειας.
 Όλα τούτα και άλλα και άλλα και κυρίως η απελπισία, που πρόσεξε και ο Διονύσιος Σολωμός «το ένα χέρι χτύπαε τ’ άλλο απ’ την απελπισιά» και αναφέρει στον εθνικό ύμνο, οδήγησαν στην εξέγερση.
Αυτήν την απελπισία βρίσκουμε στους αγωνιστές και στον απλό λαό, που τους όπλισε με ψυχική δύναμη και καρτερία ως το τέλος του Αγώνα. Ποιος μπορεί να διανοηθεί, και να γράψει και να πει ότι ο βίος των Ελλήνων ήταν ιδανικός κατά την τουρκική κατάκτηση, όταν το 1821 ήταν το τέλος μιας διαρκούς αντιστάσεως του λαού μας κατά των Τούρκων; μία επανάσταση «εν ενεργεία» καθ’ όλη την Τουρκοκρατία, όπως σημείωσε ο ιστορικός του Αγώνα Ιωάννης Φιλήμων.
Ήσαν οι αρματολοί και κλέφτες που, μολονότι ενίοτε συνθηκολογούσαν με τους Τούρκους, συνειδητοποίησαν την ευθύνη απέναντι στον λαό, αυτόν που δυνάμωσε την θέληση του λαού για τον αγώνα, τονώνοντας την εθνική φιλοτιμία. Δίκαια η λαϊκή συνείδηση εξύμνησε τους κλεφταρματολούς με τα κλέφτικα τραγούδια που έγιναν ύμνοι προς την ελευθερία.
Τους αιώνες της σκλαβιάς την ελπίδα και την πίστη για την ελευθερία συντηρούσαν θρύλοι, παραδόσεις και προφητείες, που είχαν τις ρίζες τους στο Βυζάντιο και συγκινούσαν την ψυχή του αγράμματου λαού για την εθνική αποκατάστασή του, διαμορφώνοντας την Μεγάλη Ιδέα, που είχε αρχίσει ήδη από το 1204 με την Δ΄ Φράγκικη Σταυροφορία.
Όλες τούτες οι λαϊκές παραδόσεις, οι δοξασίες, οι προφητείες δημιουργήματα ιστορικής πίστης, μνήμης και ονείρων αναχωνεύθηκαν και στην συνείδηση των λογίων από τα μέσα ήδη του 18ου αι. συγκροτώντας ένα εθνικό πρόγραμμα μαζί και πηγή ελπίδων για την αποκατάστασή του και στέρεη πεποίθησή του ότι η σκλαβιά είναι παροδική.
Στην διαμόρφωση της συνειδήσεως για την αποτίναξη του ζυγού σημαντικός ήταν ο ρόλος των λογίων (Ρήγας Βελεστινλής, Κοραής) αλλά και άλλων (Γαζής, Κωνσταντάς, Βενιαμίν ο Λέσβιος και άλλων πολλών) που μετέφεραν στην μέσα Ελλάδα τις αρχές της Γαλλικής Επαναστάσεως για τα φυσικά δικαιώματα του ανθρώπου.
Μαζί και ο ρόλος των σχολείων που σιγά – σιγά πληθύνονταν στον ελληνικό χώρο προετοιμάζοντας τους Έλληνες ψυχολογικά για την ώρα του Ξεσηκωμού. Κοντά σ’ αυτούς τους παράγοντες συγκαταριθμείται και η αστική τάξη δημιουργημένη από τις ανακατατάξεις που προβάλλουν στον ευρωπαϊκό χώρο καταργώντας την φεουδαρχία.
Η αστική τάξη συγκροτήθηκε στο εξωτερικό από πλούσιους εμπόρους, ναυτικούς, από την μορφωμένη τάξη υπαλλήλων που μετέφεραν στην τουρκοπατημένη πατρίδα τους την ανάγκη για την αποτίναξη του ξενικού ζυγού ανυψώνοντας με την ποικιλότροπη οικονομική βοήθειά τους το βιοτικό αλλά και το πνευματικό επίπεδο των υποδούλων, με τις εκδόσεις κλασσικών Ελλήνων και έργων ξένων συγγραφέων, που έδειχναν τον ελεύθερο τρόπο ζωής των Ευρωπαίων, αλλά και προβάλλοντας το αίσθημα για την δημιουργία εθνικού κράτους.
Αυτοί οι αστοί και μικροαστοί, απόδημοι με την έκρηξη της Επαναστάσεως την συνέδραμαν με όπλα, πολεμοφόδια, οικονομική βοήθεια για τις ανάγκες του Αγώνα. Κατά συνέπειαν, ο αγώνας των Ελλήνων ήταν εθνικοαπελευθερωτικός, στον οποίο μετείχαν όλοι οι Έλληνες.
Ο αγώνας αυτός προετοιμάστηκε και ξεκίνησε από τους Έλληνες του εξωτερικού με συντονιστή την Φιλική Εταιρεία, αλλά υλοποιήθηκε στον ένοπλο αγώνα από όλες τις δυνάμεις του Έθνους και κυρίως τον στρατευμένο λαό, τους βιοτέχνες, τους γεωργούς, τους βοσκούς, τους ναυτικούς, που συνιστούσαν και την συντριπτική πλειονοψηφία του μάχιμου τμήματος του επαναστατημένου λαού.
πηγή: http://thriskeftika.blogspot.com/2011/02/1821_16.html

Αναγνώστες