Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Η θεία Κοινωνία

Και σαν έρθει η στιγμή της θείας Κοινωνίας και πρόκειται να πλησιάσεις την αγία Τράπεζα, πίστευε ακλόνητα πως εκεί είναι παρών ο Χριστός, ο Βασιλιάς των όλων.
Όταν δεις τον ιερέα να σου προσφέρει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, μη νομίσεις ότι ο ιερέας το κάνει αυτό, αλλά πίστευε ότι το χέρι που απλώνεται είναι του Χριστού. Αυτός που λάμπρυνε με την παρουσία Του την τράπεζα του Μυστικού Δείπνου, Αυτός και τώρα διακοσμεί την Τράπεζα της θείας Λειτουργίας.
Παραβρίσκεται πραγματικά και εξετάζει του καθενός την προαίρεση και παρατηρεί ποιος πλησιάζει με ευλάβεια ταιριαστή στο άγιο Μυστήριο, ποιος με πονηρή συνείδηση, με σκέψεις βρωμερές και ακάθαρτες, με πράξεις μολυσμένες.
Αναλογίσου, λοιπόν, κι εσύ ποιο ελάττωμά σου διόρθωσες, ποιαν αρετή κατόρθωσες, ποιαν αμαρτία έσβησες με την εξομολόγηση, σε τι έγινες καλύτερος.
Αν η συνείδησή σου σε πληροφορεί ότι φρόντισες αρκετά για την επούλωση των ψυχικών σου τραυμάτων, αν έκανες κάτι περισσότερο από τη νηστεία, κοινώνησε με φόβο Θεού. Αλλιώς, μείνε μακριά από  τα άχραντα Μυστήρια. Και όταν καθαριστείς απ’ όλες τις αμαρτίες σου, τότε να πλησιάσεις.
Να προσέρχεστε, λοιπόν, στη θεία Κοινωνία με φόβο και τρόμο, με συνείδηση καθαρή, με νηστεία, προσευχή και εξομολόγηση. Χωρίς να θορυβείτε, χωρίς να ποδοπατάτε και να σπρώχνετε τους διπλανούς σας. Γιατί αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη τρέλα και τη χειρότερη περιφρόνηση των θείων Μυστηρίων.            Πες μου, άνθρωπε, γιατί κάνεις θόρυβο; Γιατί βιάζεσαι; Σε πιέζει τάχα η ανάγκη να κάνεις τις δουλειές σου; Και σου περνάει άραγε, την ώρα που πας να κοινωνήσεις, η σκέψη ότι έχεις δουλειές; Έχεις μήπως την αίσθηση ότι είσαι πάνω στη γη; Νομίζεις ότι βρίσκεσαι μαζί με ανθρώπους και όχι με τους χορούς των αγγέλων; Μα κάτι τέτοιο είναι δείγμα πέτρινης καρδιάς....

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

Μια απάντηση γι’ αυτούς που λένε προσεύχομαι και στο σπίτι μου

Η πίστη στο Θεό και η συμμετοχή στη θεία λατρεία, προπαντός στην ευχαριστιακή σύναξη, αποτελούν για κάθε ζωντανό μέλος της Εκκλησίας δυο πραγματικότητες αχώριστες.
Ο αληθινός χριστιανός δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τη θεία Λειτουργία. Τα υπερώα του Μυστικού Δείπνου και της Πεντηκοστής, που συνέχειά τους είναι οι ιεροί ναοί, αποτελούν κατεξοχήν τους τόπους της παρουσίας του Θεού και την διανομής των θείων χαρισμάτων.
Η «ομοθυμαδόν επί το αυτό» προσκαρτέρηση των πιστών εκφράζει την ενότητα του εκκλησιαστικού σώματος, που εδώ και τώρα προγεύεται τα αγαθά της βασιλείας του Θεού.
Αυτή την αλήθεια απηχούν και οι άγιοι Πατέρες της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου (691), όταν παραγγέλλουν ν’ αποκόπτεται από το σώμα της Εκκλησίας εκείνος που, χωρίς σοβαρό λόγο, δεν εκκλησιάζεται για τρεις συνεχείς Κυριακές.
Ο τακτικός εκκλησιασμός δεν αποτελεί για τον πιστό μιαν απλή συνήθεια, ένα τυπικό θρησκευτικό καθήκον, μια κοινωνική υποχρέωση ή έστω μια ψυχολογική διέξοδο από τον ασφυκτικό κλοιό της καθημερινότητας.
Αντίθετα, με την προσέλευσή του στο ναό εκφράζει μιαν υπαρξιακή του ανάγκη. Την ανάγκη να ζήσει αληθινά, αυθεντικά. Να συναντήσει την Πηγή της ζωής του, το Δημιουργό του, και να ενωθεί μαζί Του. Να εκφράσει την αγάπη και την ευλάβειά του στην Παναγία μας και στους Αγίους, του φίλους του Θεού. Να νιώσει δίπλα του τους πνευματικούς του αδελφούς.
Το σώμα και το αίμα του Χριστού, που μεταλαβαίνει στη θεία Λειτουργία, του χαρίζουν αυτή την πληρότητα, τον κάνουν να αισθάνεται «συμπολίτης των αγίων και οικείος του Θεού».
Έτσι, αναχωρεί από το ναό με τη δύναμη ν’ αντιμετωπίσει σύμφωνα με το θείο θέλημα και με την προοπτική της αιώνιας ζωής τη φθαρτότητα του καθημερινού του βίου.
Στις μέρες μας, που το ψεύτικο και απατηλό περισσεύει και που οι ανθρώπινες ελπίδες από παντού διαψεύδονται, το ενδιαφέρον για την ορθόδοξη λατρεία συνεχώς αυξάνεται, καθώς πολλοί ανακαλύπτουν σ’ αυτήν το νόημα της ζωής. Ωστόσο, είναι αλήθεια, οι περισσότεροι αδελφοί μας απουσιάζουν από τις εκκλησίες μας… Ας ευχηθούμε, το σπίτι του Θεού, ο ιερός ναός, να γίνει και δικό μας σπίτι, η θεία Λειτουργία να καταστεί το κέντρο της υπάρξεώς μας και η τράπεζα της Ευχαριστίας ν’ αποβεί για τον καθένα μας «ψυχοτρόφος και ζωοποιός»

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

Προσοχή και προσευχή

H διαγωγή μας, όσο βρισκόμαστε μέσα στο ναό, ας είναι η πρέπουσα, όπως αρμόζει σε άνθρωπο που βρίσκεται μπροστά στο Θεό.
Να μην ασχολούμαστε με άσκοπες συζητήσεις, μα να στεκόμαστε με φόβο και τρόμο, με προσοχή και προθυμία, με το βλέμμα στραμμένο στη γη και την ψυχή υψωμένη στον ουρανό.
Γιατί έρχονται πολλοί στην εκκλησία, επαναλαμβάνουν μηχανικά ψαλμούς και ευχές, και φεύγουν, δίχως να ξέρουν τι είπαν. Τα χείλη κινούνται, αλλά τ’ αυτιά δεν ακούνε.
Εσύ δεν ακούς την προσευχή σου, και θέλεις να σε εισακούσει ο Θεός;
Γονάτισα, λες· αλλά ο νους σου πετούσε μακριά.
Το σώμα σου ήταν μέσα στην εκκλησία και η ψυχή σου έξω.
Το στόμα έλεγε την προσευχή και ο νους μετρούσε τόκους, συμβόλαια, συναλλαγές, χωράφια, κτήματα, συναναστροφές με φίλους.
Κι όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί ο διάβολος είναι πονηρός· ξέρει πως την ώρα της προσευχής κερδίζουμε πολλά, γι’ αυτό τότε επιτίθεται με μεγαλύτερη σφοδρότητα.
Άλλες φορές είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, και τίποτα δεν σκεφτόμαστε· ήρθαμε όμως στην εκκλησία να προσευχηθούμε, και ο διάβολος μας έβαλε ένα σωρό λογισμούς, ώστε καθόλου να μην ωφεληθούμε.
Αν, αλήθεια, ο Θεός σου ζητήσει λόγο για την αδιαφορία ή και την ασέβεια που δείχνεις στις λατρευτικές συνάξεις, τι θα κάνεις; Να, την ώρα που Αυτός σου μιλάει, εσύ, αντί να προσεύχεσαι, έχεις πιάσει κουβέντα με τον διπλανό σου για πράγματα ανώφελα.
Και όλα τ’ άλλα αμαρτήματά μας αν παραβλέψει ο Θεός, τούτο φτάνει για να στερηθούμε τη σωτηρία.
Μην το θεωρείς μικρό παράπτωμα.
Για να καταλάβεις, τη βαρύτητά του, σκέψου τι γίνεται στην ανάλογη περίπτωση των ανθρώπων.
Ας υποθέσουμε ότι συζητάς μ’ ένα επίσημο πρόσωπο ή μ’ έναν εγκάρδιο φίλο σου. Και ενώ εκείνος σου μιλάει, εσύ γυρίζεις αδιάφορα το κεφάλι σου και αρχίζεις να κουβεντιάζεις με κάποιον άλλο. Δεν θα προσβληθεί ο συνομιλητής σου απ’ αυτή την απρέπειά σου; Δεν θα θυμώσει; Δεν θα σου ζητήσει το λόγο; Αλίμονο!
Βρίσκεσαι στη θεία Λειτουργία, κι ενώ το βασιλικό τραπέζι είναι ετοιμασμένο, ενώ ο Αμνός του Θεού θυσιάζεται για χάρη σου, ενώ ο ιερέας αγωνίζεται για τη σωτηρία σου, εσύ αδιαφορείς.
Την ώρα που τα εξαπτέρυγα Σεραφείμ σκεπάζουν τα πρόσωπά τους από δέος και όλες οι ουράνιες δυνάμεις μαζί με τον ιερέα παρακαλούν το Θεό για σένα, τη στιγμή που κατεβαίνει από τον ουρανό η φωτιά του Αγίου Πνεύματος και το αίμα του Χριστού χύνεται από την άχραντη πλευρά Του μέσα στο άγιο Ποτήριο, τη στιγμή αυτή η συνείδησή σου, άραγε, δεν σε ελέγχει για την απροσεξία σου;
Σκέψου, αδελφέ μου, μπροστά σε Ποιον στέκεσαι την ώρα της φρικτής μυσταγωγίας και μαζί με ποιους – με τα Χερουβείμ, με τα Σεραφείμ, με όλες τις ουράνιες δυνάμεις.
Αναλογίσου μαζί με ποιους ψάλλεις και προσεύχεσαι.
Είναι αρκετό για να συνέλθεις, όταν θυμηθείς ότι, ενώ έχεις υλικό σώμα, αξιώνεσαι να υμνείς τον Κύριο της κτίσεως μαζί με τους ασώματους αγγέλους.
Μη συμμετέχεις, λοιπόν, στην ιερή εκείνη υμνωδία με αδιαφορία.
Μην έχεις στο νου σου βιοτικές σκέψεις.
Διώξε κάθε γήινο λογισμό και ανέβα νοερά στον ουρανό, κοντά στο θρόνο του Θεού.
Πέταξε εκεί μαζί με τα Σεραφείμ, φτερούγισε μαζί τους, ψάλε τον τρισάγιο ύμνο στην Παναγία Τριάδα.


Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2011

Η αμφίεσή μας

Η ενδυμασία μας στο ναό πρέπει να είναι καλή από κάθε πλευρά. Να είναι κόσμια και όχι εξεζητημένη. Γιατί το κόσμιο είναι σεμνό, ενώ το εξεζητημένο είναι άσεμνο.
Αυτό ακριβώς μας παραγγέλλει και ο απόστολος Παύλος, όταν λέει: «Θέλω να προσεύχονται οι άνδρες σε κάθε  τόπο, σηκώνοντας προς τον ουρανό χέρια όσια, χωρίς οργή και δισταγμό ολιγοπιστίας. Επίσης και οι γυναίκες να προσεύχονται με αμφίεση σεμνή, στολίζοντας τον εαυτό τους με σεμνότητα και σωφροσύνη, όχι με περίτεχνες κομμώσεις και χρυσά κοσμήματα ή μαργαριτάρια ή ενδύματα πολυτελή, αλλά με ότι ταιριάζει στις γυναίκες που λένε ότι σέβονται το Θεό, δηλαδή με καλά έργα» (Α’ Τιμ. 2:8-10).
Αν, λοιπόν, απαγορεύει στις γυναίκες εκείνα που είναι απόδειξη πλούτου, πολύ περισσότερο απαγορεύει όσα κινούν την περιέργεια, όπως τα φτιασίδια, το βάψιμο των ματιών, το κουνιστό βάδισμα, τα παράξενα ρούχα και τα παρόμοια.
Τι λες, γυναίκα; Έρχεσαι στο ναό να προσευχηθείς, και στολίζεσαι με χρυσαφικά και χτενίζεσαι επιτηδευμένα; Μήπως ήρθες για να χορέψεις; Μήπως για να λάβεις μέρος σε γαμήλια γιορτή; Εκεί έχουν θέση τα χρυσαφικά και οι πολυτέλειες· εδώ δεν χρειάζεται τίποτα απ’ αυτά.
Ήρθες να παρακαλέσεις το Θεό για τις αμαρτίες σου. Τι στολίζεις, λοιπόν, τον εαυτό σου; Αυτή η εμφάνιση δεν είναι γυναίκας που ικετεύει.
Πώς μπορείς να στενάξεις, πώς μπορείς να δακρύσεις, πώς μπορείς να προσευχηθείς με θέρμη, έχοντας τέτοια αμφίεση; Θέλεις να φαίνεσαι ευπρεπής;
Φόρεσε το Χριστό και όχι το χρυσό.
Ντύσου την ελεημοσύνη, τη φιλανθρωπία, τη σωφροσύνη, την ταπεινοφροσύνη.
Αυτά αξίζουν περισσότερο απ’ όλο το χρυσάφι. Αυτά και την ωραία την κάνουν ωραιότερη και την άσχημη την ομορφαίνουν.
Να ξέρεις, γυναίκα, πως, όταν στολιστείς πολύ, γίνεσαι πιο αισχρή κι από τη γυμνή, γιατί έχεις αποβάλει πια την κοσμιότητα.

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

Λιμάνια πνευματικά οι Ναοί

Με λιμάνια μέσα στο πέλαγος μοιάζουν οι ναοί, που ο Θεός εγκατέστησε στις πόλεις· πνευματικά λιμάνια, όπου βρίσκουμε απερίγραπτη ψυχική ηρεμία όσοι σ’ αυτά καταφεύγουμε, ζαλισμένοι από την κοσμική τύρβη.
 Κι όπως ακριβώς ένα απάνεμο κι ακύμαντο λιμάνι προσφέρει ασφάλεια στα αραγμένα πλοία, έτσι και ο ναός σώζει από την τρικυμία των βιοτικών μεριμνών όσους σ’ αυτόν προστρέχουν και αξιώνει τους πιστούς να στέκονται με σιγουριά και ν’ ακούνε το λόγο του Θεού με γαλήνη πολλή.
Ο ναός είναι θεμέλιο της αρετής και σχολείο της πνευματικής ζωής. Πάτησε στα πρόθυρά του μόνο, οποιαδήποτε ώρα, κι αμέσως θα ξεχάσεις τις καθημερινές φροντίδες. Πέρασε μέσα, και μια αύρα πνευματική θα περικυκλώσει την ψυχή σου. Αυτή η ησυχία προξενεί δέος και διδάσκει τη χριστιανική ζωή· ανορθώνει το φρόνημα και δεν σε αφήνει να θυμάσαι τα παρόντα· σε μεταφέρει από τη γη στον ουρανό.
Κι αν τόσο μεγάλο είναι το κέρδος όταν δεν γίνεται λατρευτική σύναξη, σκέψου, όταν τελείται η Λειτουργία και οι προφήτες διδάσκουν, οι απόστολοι κηρύσσουν το Ευαγγέλιο, ο Χριστός βρίσκεται ανάμεσα στους πιστούς, ο Θεός Πατέρας δέχεται την τελούμενη θυσία, το Άγιο Πνεύμα χορηγεί τη δική Του αγαλλίαση, τότε λοιπόν, με πόση ωφέλεια πλημμυρισμένοι δεν φεύγουν από το ναό οι εκκλησιαζόμενοι;
Στην εκκλησία συντηρείται η χαρά όσων χαίρονται· στην εκκλησία βρίσκεται η ευθυμία των πικραμένων, η ευφροσύνη των λυπημένων, η αναψυχή των βασανισμένων, η ανάπαυση των κουρασμένων.
Γιατί ο Χριστός λέει: «Ελάτε σ’ εμένα όλοι όσοι είστε κουρασμένοι και φορτωμένοι με προβλήματα, κι εγώ θα σας αναπαύσω» (Ματθ. 11:28).
Τι πιο ποθητό απ’ αυτή τη φωνή; Τι πιο γλυκό από τούτη την πρόσκληση; Σε συμπόσιο σε καλεί ο Κύριος, όταν σε προσκαλεί στην εκκλησία· σε ανάπαυση από τους κόπους σε παρακινεί· σε ανακούφιση από τις οδύνες σε μεταφέρει. Γιατί σε ξαλαφρώνει από το βάρος των αμαρτημάτων. Με την πνευματική απόλαυση θεραπεύει τη στενοχώρια και με τη χαρά τη λύπη.

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

Γιατί δεν εκκλησιάζεσαι;

Λίγοι είναι εκείνοι που έρχονται στην εκκλησία. Τι θλιβερό!
Στους χορούς και στις διασκεδάσεις τρέχουμε πρόθυμα. Τις ανοησίες των τραγουδιστών τις ακούμε με ευχαρίστηση. Τις αισχρολογίες των ηθοποιών τις απολαμβάνουμε για ώρες, δίχως να βαριόμαστε.
Και μόνο όταν μιλάει ο Θεός, χασμουριόμαστε, ξυνόμαστε και ζαλιζόμαστε.
Μα και στα γήπεδα, μολονότι δεν υπάρχει στέγη για να προστατεύει τους θεατές από τη βροχή, τρέχουν οι περισσότεροι σαν μανιακοί, ακόμα κι όταν βρέχει ραγδαία, ακόμα κι όταν ο άνεμος σηκώνει τα πάντα. Δεν λογαριάζουν ούτε την κακοκαιρία ούτε το κρύο ούτε την απόσταση. Τίποτα δεν τους κρατάει στα σπίτια τους.
Όταν, όμως, πρόκειται να πάνε στην Εκκλησία, τότε και το ψιλόβροχο τους γίνεται εμπόδιο. Κι αν τους ρωτήσεις, ποιος είναι ο Αμώς ή ο Οβδιού, πόσοι είναι οι προφήτες ή οι απόστολοι, δεν μπορούν ν’ ανοίξουν το στόμα τους.
Για τους ποδοσφαιριστές, όμως, τους τραγουδιστές και τους ηθοποιούς μπορούν σε πληροφορήσουν με κάθε λεπτομέρεια.
Είναι κατάσταση αυτή;
Γιορτάζουμε μνήμες αγίων, και σχεδόν κανένας δεν παρουσιάζεται στο ναό. Φαίνεται πως η απόσταση παρασύρει τους χριστιανούς στην αμέλεια· ή μάλλον όχι η απόσταση, αλλά η αμέλεια μόνο τους εμποδίζει. Γιατί, όπως τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει αυτόν που έχει αγαθή προαίρεση και ζήλο να κάνει κάτι, έτσι και τον αμελή, τον ράθυμο και αναβλητικό όλα μπορούν να τον εμποδίσουν.
Οι μάρτυρες έχυσαν το αίμα τους για την Αλήθεια, κι εσύ λογαριάζεις μια τόσο μικρή απόσταση; Εκείνοι θυσίασαν τη ζωή τους για το Χριστό, κι εσύ δεν θέλεις ούτε λίγο να κοπιάσεις; Ο Κύριος πέθανε για χάρη σου, κι εσύ Τον περιφρονείς; Γιορτάζουμε μνήμες αγίων, κι εσύ βαριέσαι να έρθεις στο Ναό, προτιμώντας να κάθεσαι στο σπίτι σου; Και όμως, πρέπει να έρθεις, για να δεις το διάβολο να νικιέται, τον άγιο να νικάει, το Θεό να δοξάζεται και την Εκκλησία να θριαμβεύει.
"Μα είμαι αμαρτωλός", λες, "και δεν τολμώ ν’ αντικρύσω τον άγιο".
Ακριβώς επειδή είσαι αμαρτωλός, έλα εδώ, για να γίνεις δίκαιος. Ή μήπως δεν γνωρίζεις, ότι και αυτοί που στέκονται μπροστά στο ιερό θυσιαστήριο, έχουν διαπράξει αμαρτίες;
Γι’ αυτό οικονόμησε ο Θεός να υποφέρουν και οι ιερείς από κάποια πάθη, ώστε να κατανοούν την ανθρώπινη αδυναμία και να συγχωρούν τους άλλους.
«Αφού, όμως, δεν τήρησα όσα άκουσα στην εκκλησία’’, θα μου πει κάποιος, "πως μπορώ να έρθω πάλι;". Έλα να ξανακούσεις τον θείο λόγο. Και προσπάθησε τώρα να τον εφαρμόσεις.
Αν βάλεις φάρμακο πάνω στο τραύμα σου και δεν το επουλώσει την ίδια μέρα, δεν θα ξαναβάλεις και την επόμενη; Αν ο ξυλοκόπος, που θέλει να κόψει μια βελανιδιά, δεν κατορθώσει να τη ρίξει με την πρώτη τσεκουριά, δεν τη χτυπάει και δεύτερη και πέμπτη και δέκατη φορά;
Κάνε κι εσύ το ίδιο. Αλλά, θα μου πεις, σ’ εμποδίζουν να εκκλησιαστείς η φτώχεια και η ανάγκη να εργαστείς.
Όμως δεν είναι εύλογη και τούτη η πρόφαση. Εφτά μέρες έχει η εβδομάδα. Αυτές τις εφτά μέρες τις μοιράστηκε ο Θεός μαζί μας. Και σ’ εμάς έδωσε έξι, ενώ για τον εαυτό Του άφησε μία. Αυτή τη μοναδική μέρα, λοιπόν, δεν δέχεσαι να σταματήσεις τις εργασίες; Και γιατί λέω για ολόκληρη μέρα; Εκείνο που έκανε στην περίπτωση της ελεημοσύνης η χήρα του Ευαγγελίου, το ίδιο κάνε κι εσύ στη διάρκεια αυτής της μιας μέρας. Έδωσε εκείνη δυο λεπτά και πήρε πολλή χάρη από το Θεό.
Δάνεισε κι εσύ δυο ώρες στο Θεό, πηγαίνοντας στην εκκλησία, και θα φέρεις  στο σπίτι σου κέρδη αμέτρητων ημερών.
Αν όμως δεν δέχεσαι να κάνεις κάτι τέτοιο, σκέψου μήπως μ’ αυτή σου τη στάση χάσεις κόπους πολλών ετών.
Γιατί ο Θεός, όταν περιφρονείται, γνωρίζει να σκορπίζει τα χρήματα που συγκεντρώνεις με την εργασία της Κυριακής.
Μα κι αν ακόμα έβρισκες ολόκληρο θησαυροφυλάκιο γεμάτο από χρυσάφι και εξ αιτίας του απουσίαζες από το ναό, θα ήταν πολύ μεγαλύτερη η ζημιά σου· και τόσο μεγαλύτερη, όσο ανώτερα είναι τα πνευματικά από τα υλικά.
Γιατί τα υλικά πράγματα, κι αν ακόμα είναι πολλά και τρέχουν άφθονα από παντού, δεν τα παίρνουμε στην άλλη ζωή, δεν μεταφέρονται μαζί μας στον ουρανό, δεν παρουσιάζονται στο φοβερό εκείνο βήμα του Κυρίου. Αλλά πολλές φορές, και πριν ακόμα πεθάνουμε, μας εγκαταλείπουν.
Αντίθετα, ο πνευματικός θησαυρός που αποκτούμε στην εκκλησία, είναι κτήμα αναφαίρετο και μας ακολουθεί παντού. "Ναι, αλλά μπορώ", λέει κάποιος άλλος, "να προσευχηθώ και στο σπίτι μου".
Απατάς τον εαυτό σου, άνθρωπε.
Βεβαίως, είναι δυνατόν να προσευχηθείς και στο σπίτι σου· είναι αδύνατον όμως να προσευχηθείς έτσι, όπως προσεύχεσαι στην εκκλησία, όπου υπάρχει το πλήθος των πατέρων και όπου ομόφωνη κραυγή ικεσίας αναπέμπεται στο Θεό. Δεν σε ακούει τόσο πολύ ο Κύριος όταν Τον παρακαλείς μόνος σου, όσο όταν Τον παρακαλείς ενωμένος με τους αδελφούς σου. Γιατί στην εκκλησία υπάρχουν περισσότερες πνευματικές προϋποθέσεις απ’ όσες στο σπίτι.
Υπάρχουν η ομόνοια, η συμφωνία των πιστών, ο σύνδεσμος της αγάπης, οι ευχές των ιερέων. Γι’ αυτό, άλλωστε, οι ιερείς προΐστανται των ακολουθιών· για να ενισχύονται με τις δυνατότερες ευχές τους οι ασθενέστερες ευχές του λαού, κι έτσι όλες μαζί ν’ ανεβαίνουν στον ουρανό.
Όταν προσευχόμαστε ο καθένας χωριστά, είμαστε ανίσχυροι· όταν όμως συγκεντρωνόμαστε όλοι μαζί, τότε γινόμαστε πιο δυνατοί και ελκύουμε σε μεγαλύτερο βαθμό την ευσπλαχνία του Θεού.
Κάποτε ο απόστολος Πέτρος βρισκόταν αλυσοδεμένος στη φυλακή. Έγινε όμως θερμή προσευχή από τους συναγμένους πιστούς, κι αμέσως ελευθερώθηκε.
Τι θα μπορούσε, επομένως, να είναι πιο δυνατό από την κοινή προσευχή, που ωφέλησε κι αυτούς ακόμα τους στύλους της Εκκλησίας;

Μνημόσυνο στον μακαριστό Μητροπολίτη Σηλυβρίας Αιμιλιανό

Τη Δευτέρα 8η Αυγούστου ε.ε. εορτή του εν αγίοις πατρός ημών Αιμιλιανού Επισκόπου Κυζίκου,του Ομολογητού  τιμώντας την μνήμη του Μακαριστού Γέροντος Μητροπολίτου Σηλυβρίας κυρού ΑΙΜΙΛΑΝΟΥ, ετελέσαμε την Θεία Λειτουργία στο Ιερό παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου Καλαβρύτων που ευρίσκεται στο παλαιό Εκκλησιαστικό Ορφανοτροφείο, καί εν συνεχεία μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βρεσθένης κ. Θεοκλήτου.

Περὶ τῆς προσγινομέvης ὠφελείας ταῖς ψυχαῖς ἐκ τῶν ἱερῶν μνημοσύνων

Τὰ ἱερὰ μνημόσυνα καὶ ὑπὸ ἠθικὴν ἔποψιν ἐξεταζόμενά εἰσι λίαν ἀναγκαία, καθόσον παρέχουσι καὶ τοῖς ἐπιζῶσι μεγάλην ὠφέλειαν, δι᾿ αὐτῶν ἡ Ἐκκλησία διδάσκει τὰ ἑαυτῆς τέκνα τὴν ἀληθῆ χριστιανικὴν φιλοσοφίαν καὶ ὑπομιμνῄσκει εἰς αὐτὰ τὰς θεμελιώδεις ἀρχὰς τοῦ Χριστιανισμοῦ, κηρύττει ὡς δι᾿ ὑψηλοῦ κηρύγματος τὴν ἀθανασίαν τῆς ψυχῆς, καὶ τὴν ἔναρξιν μετὰ θάνατον νέου σταδίου ζωῆς ἀλήκτου καὶ ἀτέρμονος.
Ἐπίσης κηρύττει τὴν διηνεκῆ ἐν τῷ κόσμῳ του Σωτῆρος Χριστοῦ παρουσίαν, τὴν μεθ᾿ ἡμῶν ἐπικοινωνίαν καὶ σχέσιν, τῶν τεθνεώτων καί, ἵνα συλλήβην περιλάβω ἅπαν τὸ πνεῦμα τῶν τελουμένων μνημοσύνων, δι᾿ αὐτῶν διδάσκει ἡ Ἐκκλησία τὰ τέκνα της, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι οὐρανοπολίτης, ὅτι ἀπὸ τῆς ἐν γῇ στρατευομένης Ἐκκλησίας μεταβαίνει εἰς τὴν ἐν Οὐρανῷ θριαμβεύουσαν, ὅτι ἀμφοτέρων κεφαλὴ εἶναι ὁ Χριστός, ὅστις εἰσακούει πάντων τὰς δεήσεις καὶ ἱκεσίας καὶ ἐπικάμπτεται ταῖς πρεσβείαις τῶν ἁγίων καὶ τῆς Θεοτόκου, ὅτι ἡ ἐλπὶς τῆς σωτηρίας τοῦ Χριστιανοῦ δὲν ἀπόλλυται καὶ μετὰ θάνατον, ὅτι ἡ Ἐκκλησία πιστεύει, ὅτι αἱ δεήσεις αὐτῆς καὶ ἱκεσίαι αἱ ὑπὲρ τῶν τέκνων αὐτῆς γινόμεναι εἰσακούονται παρὰ τοῦ φιλανθρώπου Σωτῆρος ἡμῶν καὶ παρέχεται τοῖς ὑπὲρ ὧν γίνονται τὰ μνημόσυνα ἄφεσις παραπτωμάτων, ὅτι ἡ ὁριστικὴ ἀπόφασις περὶ τῆς ἀμοιβῆς καὶ τιμωρίας εἰσέτι δὲν ἐξεδόθη, ὅτι αὕτη ἐπιφυλάσσεται ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ φρικτῇ τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ παρουσία, ὅτε ἕκαστος θὰ λάβῃ τὸ γέρας καὶ τοὺς στεφάνους, οὗ ἐπολιτεύθη βίου, ὅτι μέχρι τῆς δευτέρας τοῦ Χριστοῦ παρουσίας δύναται ἡ Ἐκκλησία νὰ ἀναπέμπει εὐχὰς καὶ δεήσεις πρὸς τὸν Κύριον ὑπὲρ τῶν τέκνων αὐτῆς, ὅτι ὡς ἐν τῇ στρατευομένῃ Ἐκκλησίᾳ οἱ ὑπὸ Ἐκκλησιαστικὴν ποινὴν εὑρισκόμενοι διὰ τὰς πεπραγμένας αὐτῶν ἁμαρτίας στεροῦνται τῶν θείων μυστηρίων, οὕτω καὶ ἐν τῇ θριαμβευούσῃ Ἐκκλησίᾳ οἱ ἐν ἁμαρτίαις θανόντες μακρὰν τῶν ἁγίων καὶ δικαίων εἰσὶν ἐστερημένοι τῆς δόξης καὶ χάριτος τῆς ἀπορρεούσης ἐκ τοῦ ἀῤῥήτου κάλλους τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπερ ἐπιποθεῖ καὶ ζητεῖ πᾶσα ψυχή, ὅπως χορτασθῇ, κατὰ τὸ ῥητόν, «Χορτασθήσομαι ἐν τῷ ὀφθῆναί μοι τὴν δόξαν Σου», πλὴν οὐχὶ ἐκτὸς τοῦ ᾅδου, ἐν ᾧ ἕκαστος ἀποτίνει τὴν ποινὴν κατὰ τὸ βάρος τῆς ἑαυτοῦ συνειδήσεως, ὅπως δὲ ὑπὲρ τῶν κατηχουμένων τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας εὔχεται ἡ Ἐκκλησία ἀδιαλείπτως πρὸς τὸν Κύριον, ἵνα ἑνώσῃ αὐτοὺς τῇ ἁγίᾳ καθολικῇ καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ, οὕτω καὶ ὑπὲρ τῶν ἐν ἁμαρτίαις κοιμηθέντων πιστῶν δύναται νὰ εὔχηται καὶ νὰ αἰτῆται συναντιλήπτορας καὶ τοὺς ἁγίους τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας, ὅπως ἐξιλεώσει τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτῶν καὶ τάξῃ αὐτοὺς ἐν σκηναῖς δικαίων, ἐν κόλποις Ἀβραάμ, καὶ συναριθμήσῃ αὐτοὺς μετὰ τῶν σεσωσμένων.
Ταῦτα πάντα διὰ τῶν μνημοσύνων διδάσκει ἡ Ἐκκλησία, δι᾿ ὧν παραμυθεῖται καὶ παρηγορεῖ τοὺς τῶν μεταστάντων συγγενεῖς καὶ φίλους καὶ θεραπεύει τὰς τρωθείσας καρδίας διὰ τοῦ οὐρανίου βαλσάμου τοῦ ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος πεμπομένου αὐταῖς. Διὰ τῶν μνημοσύνων ἡ Ἐκκλησία πρῶτον συναγείρει τὸ τῶν πιστῶν σύστημα καὶ παρακελεύεται αὐτὸ νὰ ἐνδείξῃ τὴν πρὸς τὸν μεταστάντα ἀδελφὸν ὀφειλομένην ἀγάπην, ἀφήσῃ αὐτῷ τὴν ὀφειλήν, δεηθῇ ὑπὲρ αὐτοῦ μετὰ τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὸν Κύριον τῶν ζώντων τε καὶ νεκρῶν Δεσπότην καὶ ἐξουσιαστήν, αἰτήσηται παρ᾿ αὐτοῦ τὴν συγχώρησιν τῶν ὑπ᾿ αὐτοῦ πραχθέντων πλημμελημάτων, τὴν δαψίλειαν τῆς θείας χάριτος, καὶ τὴν κληρονομίαν τῆς οὐρανίου βασιλείας, δεύτερον παραμυθεῖται ἡ τῶν πιστῶν ὁμήγυρις τῷ τεθλιμμένων τὰς καρδίας, αἵτινες ἐν τῇ ἐνδείξει τῆς ἀγάπης καὶ τῆς συμπαθείας τῆς ὅλης Ἐκκλησίας εὑρίσκουσιν ἀνακούφισιν καὶ παρηγορίαν, διότι οὕτω ἡ του πάθους συμμετοχὴ φέρει παρηγορίαν τῷ τεθλιμμένῳ ὡς ἡ του βάρους συναντίληψις ἐλάττωσιν καὶ ἀνακούφισιν τῷ πεφορτισμένῳ, καὶ τρίτον διὰ τῶν μνημοσύνων γίνεται ἀνάμνησις τοῦ θανάτου, ὑπόμνησις τῆς ματαιότητος τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου, τοῦ προσκαίρου βίου καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς, προτροπὴ πρὸς ἀρετὴν καὶ ἐνάρετον πολιτείαν, ἐνθάρυνσις πρὸς εὐεργεσίας καὶ ἀγαθοεργίας, καὶ ἐν γένει ἀφορμὴ πρὸς προκοπὴν ἐν τῇ ἀρετῇ καὶ πρὸς τελείωσιν, καὶ οὗτός ἐστιν ὁ ἠθικὸς χαρακτὴρ τῶν μνημοσύνων.

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

Οι νηπιοβαπτισμοί των αρχαίων Ελλήνων & άλλων λαών (τελευταίο μέρος)

Αγνισμοί επί ενηλίκων. 
Τοιούτους αγνισμούς επί ενηλίκων είτε ως μέσον μυήσεως (initiatio) σε Θρησκευτικά μυστήρια ή τελετές είτε ως μέσον συμμετοχής σε προνόμια φυλετικά, βρίσκουμε επίσης σε πολλούς λαούς παλαιότερα και τώρα.
Έτσι δι΄ ύδατος ιερού ραντίζονται οι μέλλοντες να ονομασθούν βραχμάνες, δικαιούμενοι του λοιπού ν΄ αναγιγνώσκουν τα ιερά βιβλία και να μετέχουν στις θρησκευτικές τελετές του Βραχμανισμού.
Παρόμοιο δ΄ έθιμο βρίσκουμε σήμερα και στην Αυστραλία και αλλού. Και οι ιερές βίβλοι των παλαιών Περσών σε παρεμφερή τελετή υπέβαλλαν τους μέλλοντας ν΄ αναγεννηθούν πνευματικά και να μετέχουν στην θρησκευτική κοινότητο.
Είδος δε βαπτίσματος συνηθίζονταν και στους μυουμένους στις ιδιαίτερες θρησκευτικές κοινότητες ή τα μυστήρια, όπως τα της Ίσιδος στα οποία οι μύστες βαπτίζοντας από τον ιερέα προς αγνισμό και άφεση αμαρτιών (πρβ. και Απουληΐου Μεταμόρφ. XI), τα ορφικά και τα ελευσίνια, όπου όχι μόνο απαραίτητη ήταν η προηγουμένη κάθαρση (με τα οποία ο διερχόμενος θεωρούνταν ως απαλλαγμένος αμαρτημάτων και νέος άνθρωπος), αλλά και η των μυστηρίων αποκάλυψη εθεωρείτο ως έγκλημα. Όχι άστοχα παραλληλίζει αυτά προς το χριστιανικό βάπτισμα ο Κλήμης ο Αλεξανδρινός  (Στρωματείς Ε΄ 71. 72).
Παρομοίους δε αγνισμούς μυητικούς συναντάμε και στις άλλες ιδιαίτερες θρησκευτικές κοινότητες, οι οποίες υπό την επίδραση των ανατολικών θρησκευμάτων σχηματίσθηκαν ανά τον ελληνορρωμαϊκό κόσμο (πρβ. και λόγον Δημοσθένους «Περὶ στεφάνου» 313).
Άξιο μνείας, ότι και το βάπτισμα δι αίματος, του οποίου γίνονταν χρήση στη λατρεία της μεγάλης μητρός (ταυροβόλιον), δεν είναι άγνωστο ουδέ παρά τις φυλές και των σημερινών ακόμη χρόνων, όπως στην Αυστραλία και αλλού, όπου το παιδί ή ο έφηβος ραντίζεται δι΄ αίματος του πατρός ή συγγενούς αυτού ή με ιερό αίμα, όπως μετοχετευθη σε αυτό γενναιότητα και εισαγωγή στην σχετική φυλή.
Τέλος άξια ιδιαιτέρας μνείας εδώ τα βαπτιστικά φαινόμενα στον Ιουδαϊσμό, από τα οποία τα κυριότερα είναι τα εξής: α) οι νομικές λούσεις της Π. Διαθήκης, επιβαλλόμενες από τον μωσαϊκό νόμο ως προπαρασκευή στις μελλοντικές ιερές πράξεις (θυσίας κλπ.) και προς απόκτηση της λευιτικής καθαρότητας (Έξοδος Κθ΄ 1, Λευιτ. Η 6, ια΄-ιε΄, ιστ΄ 4 πρβ. και Ιουδήθ ιβ΄ 7 κλπ.), β) το λεγόμενο βάπτισμα των προσήλυτων Εσσαίων, τις οποίες όφειλε να δεχθεί ένας Εθνικός για να γίνει δεκτός στον Ιουδαϊσμό (βλ. και λ. προσηλύτων βάπτισμα) και γ) το λεγόμενο βάπτισμα των Εσσαίων, με το οποίο κάποιος γίνονταν δεκτός στις τάξεις της αιρέσεως αυτής μετά προηγούμενη ετήσια δοκιμασία. Γνώρισμα δε κοινό και των τριών τούτων βαπτιστικών φαινομένων του Ιουδαϊσμού είναι η αυτοκάθαρση, ή απουσία δηλαδή του βαπτίζοντος.
Εκ της βραχείας ταύτης ανασκοπήσεως των βαπτιστικών φαινομένων των διαφόρων λαών και θρησκευμάτων, της αρχαιότητος και της συγχρόνου εποχής, συνάγεται, η αρχαιότητα και η καθολικότητα της χρήσεως του ύδατος ως θρησκευτικού ή ηθικού καθαρσίου μέσου.
Ακριβώς δε η παλαιότητα και η καθολικότητα του θρησκευτικού τούτου θεσμού καθιστά ουχί πολύ σκόπιμες προσπάθειας ενίων λογίων προς εξήγηση τοιούτων εθίμων που συναντιόνται και σε παλαιότερες και σε νεώτερες Εθνικές φυλές εκ της επιδράσεως του χριστιανικού βαπτίσματος (πρβ. προσπάθεια του Nassau προκειμένου περί των κατοίκων της Δυτικής Αφρικής), όπερ δικαιούται τις να ισχυριστεί ασφαλώς μόνον περί του Μιθραϊσμού και του Μωαμεθανισμού. Άρα ούτε το του Προδρόμου, ούτε το Χριστιανικό βάπτισμα ήταν ολοκληρωτικά και απόλυτο νέο στην ιστορία της θρησκείας, νέο ήταν μόνο το περιεχόμενο.

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

Ο μικρός παρακλητικός κανόνας (Σε ελεύθερη μετάφραση στην νεοελληνική)


Ο Ιερέας:
Ας είναι δοξασμένος ο Θεός μας αδιάκοπα, τώρα και πάντοτε και στους ατέλειωτους αιώνες.
Ο Αναγνώστης:
Αμήν (Αληθινά - Γένοιτο).
Ψαλμός ΡΜΒ΄(142)
Κύριε, άκουσε προσευχή μου, δέξου τη δέησή μου εν ονόματι της αληθείας σου, άκουσέ με εν ονόματι της δικαιοσύνης σου που προστατεύει κάθε αδικημένο.
Και μη με κρίνεις τον δούλο σου, γιατί, αν θελήσεις να μας κρίνεις, δεν θα δικαιωθεί κανένας από τους ζωντανούς.
Διότι κυνήγησε ο εχθρός (διάβολος) την ύπαρξή μου, ταπείνωσε και εξευτέλισε στην γη την ζωή μου.
Και με κάθισε στα σκοτεινά μέρη του Άδη και κινδυνεύω να πάθω τα όσα παθαίνουν όσοι πέφτουνε στον Άδη.
Γέμισε από αθυμία το πνεύμα μου, γέμισε από ταραχή μέσα μου η καρδιά μου.
Θυμήθηκα παλιές ημέρες που με προστάτευες, και μελέτησα όλα τα έργα που έκανες για μένα, και γενικά μελετούσα τα έργα των χεριών Σου. 
Τότε σήκωσα τα χέρια μου, ενώ η ψυχή καιγόταν από πόθο ως η απότιστη γη.
Γρήγορα άκουσέ με, Κύριε, γιατί με εγκαταλείπει το πνεύμα μου.
Μη στρέψεις το πρόσωπό Σου μακριά από εμένα, γιατί θα γίνω όμοιος με τους νεκρούς που είναι στους τάφους.
Κάνε με να ακούσω (νιώσω) το πρωί το έλεός Σου, γιατί σε Σένα έχω στηρίξει τις ελπίδες μου.
Κάνε μου γνωστό, Κύριε, τον δρόμο στον οποίον πρέπει να βαδίζω, για να σε ευαρεστώ γιατί σε σένα ύψωσα την ψυχή μου.
Απάλλαξέ με, από τους εχθρούς μου Κύριε, διότι κατέφυγα για προστασία σε Σένα. Δίδαξέ με, να εκτελώ το θέλημά Σου, διότι Εσύ είσαι ο Θεός μου.
Το Πνεύμα σου το αγαθό, ας με οδηγεί πάντοτε στον ίσιο δρόμο της αληθείας σου. Χάρης του ονόματός σου θα μου δώσεις ζωή
Με τη δικαιοσύνη Σου θα βγάλεις από τη θλίψη την ψυχή μου. Και με το έλεός Σου θα αφανίσεις τους εχθρούς μου.
Και θα καταστρέψεις όλους εκείνους που θλίβουν την ψυχή μου, γιατί εγώ είναι δούλος Σου.
Και αμέσως λέει ο Χορός: Ήχος δ΄.
Ο Θεός και Κύριος και φανερώθηκε σε μας. Ας είναι ευλογημένος αυτός που έρχεται εν ονόματι Κυρίου.
Στίχ: Δοξολογείτε τον Κύριο και επικαλείσθε το άγιο όνομά Του.
 Ο Θεός και Κύριος και φανερώθηκε σε μας. Ας είναι ευλογημένος αυτός που έρχεται εν ονόματι Κυρίου.
Στίχ: Όλα τα έθνη με περικύκλωσαν και – με την επίκληση – του ονόματος του Κυρίου, αμύνθηκα εναντίον τους.
Ο Θεός και Κύριος και φανερώθηκε σε μας. Ας είναι ευλογημένος αυτός που έρχεται εν ονόματι Κυρίου.
Στίχ: Αυτό έγινε από τον Κύριο και είναι θαυμαστό στα μάτια μας.
Ο Θεός και Κύριος και φανερώθηκε σε μας. Ας είναι ευλογημένος αυτός που έρχεται εν ονόματι Κυρίου.
Μετά λένε τα εξής Τροπάρια: Ήχος δ΄.
Ας τρέξουμε τώρα πρόθυμα στη Θεοτόκο εμείς οι αμαρτωλοί και οι ταπεινοί, κι ας πέσουμε στα γόνατα μετανοιωμένοι, φωνάζοντας δυνατά μέσα από τα βάθη της ψυχής μας: Βοήθησέ μας, Κυρία, δείχνοντας προς εμάς ευσπλαχνία. Τρέξε γρήγορα, χανόμαστε από τις πολλές μας αμαρτίες. Μη μας αφήσεις να φύγουμε οι δούλοι σου με άδεια χέρια, διότι εσύ είσαι η μοναδική μας ελπίδα.
Δόξα στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα
Το Απολυτίκιο του αγίου του Ναού.
Είσαι από τους Αποστόλους ο πρωτόκλητος, και αδελφός του (Πέτρου), του κορυφαίου, Ανδρέα παρακάλεσε τον Δεσπότη των όλων, να δωρίσει στην οικουμένη ειρήνη, και στις ψυχές μας το μέγα Του έλεος.
Και τώρα και πάντοτε και τους αιώνες των αιώνων.
Γένοιτο.
Ποτέ δεν θα πάψουμε να μιλούμε, Θεοτόκε, για τις θαυμαστές σου πράξεις εμείς οι ανάξιοι. Γιατί αν εσύ δεν πρωτοστατούσες μεσιτεύοντας, ποιος θα μας γλύτωνε από τόσους πολλούς κινδύνους; Ποιος μας διαφύλαξε μέχρι τώρα ελευθέρους; Δεν θα φύγουμε ποτέ, Κυρία, από κοντά σου, διότι πάντοτε σώζεις τους δούλους σου από κάθε είδους συμφορά.
Ο Αναγνώστης λέει τον: ΨΑΛΜΟ Ν΄ (50)
Ελέησέ με, Θεέ μου, σύμφωνα με το άπειρο έλεός Σου, και με την απέραντη ευσπλαχνία Σου εξάλειψε τη μεγάλη αμαρτία μου.
Ακόμη περισσότερο, πλύνε με από το ρύπο της ανομίας μου κι από την αμαρτία μου καθάρισέ με.
Γιατί έχω συναίσθηση της ανομίας μου και η αμαρτία μου βρίσκεται πάντοτε μπροστά μου.
Σ’ εσένα μόνο αμάρτησα και τις αμαρτωλές μου πράξεις ενώπιόν Σου διέπραξα, για να δικαιωθείς έτσι για τις αποφάσεις Σου για μένα και εξέλθεις νικητής όταν Σε κατακρίνουν (χωρίς να γνωρίζουν).
Κοίταξέ με γιατί με παράνομο τρόπο έγινε η σύλληψή μου (ως έμβρυο), και με την κλίση στην αμαρτία με κυοφόρησε η μητέρα μου.
Κοίταξέ με γιατί Εσύ αγάπησες μονάχα την αλήθεια και μου φανέρωσες τα άγνωστα και απόκρυφα μυστήρια της σοφίας Σου.
Θα με ραντίσεις με το έλεός σου σαν με φύλλα του αρωματικού φυτού υσσώπου και θα καθαριστώ.
Θα με πλύνεις με τη χάρη Σου και θα γίνω πιο λευκός και από το χιόνι.
Θα με κάνεις να αισθανθώ αγαλλίαση και ευφροσύνη, θα αγαλλιάσουν και τα κόκαλά μου, που ταπεινώθηκαν από τις αμαρτίες μου.
Στρέψε μακριά το πρόσωπό Σου από τις αμαρτίες μου, και εξαφάνισε όλες τις ανομίες μου.
Κτίσε μέσα μου καρδιά καθαρή, Θεέ μου, και με πνεύμα ευθύτητας και ειλικρίνειας ανακαίνισέ με εσωτερικά.
Μη με αποδιώξεις από το πρόσωπό Σου και με περιφρονήσεις, και μη μου αφαιρέσεις το Πνεύμα Σου το Άγιο.
Χάρισέ μου ξανά την αγαλλίαση που δίνει η σωτηρία Σου και με διάθεση και θέληση ισχυρή στήριξέ με.
Θα διδάξω σ’ όλους αυτούς που παραβαίνουν το νόμο Σου, την οδό των εντολών Σου και θα επιστρέψουν οι αμαρτωλοί σ’ Εσένα.
Ελευθέρωσέ με από την ενοχή των αιμάτων που έχυσα, Θεέ μου, Θεέ της σωτηρίας μου.
Τότε η γλώσσα μου θα αγαλλιάσει και θα υμνήσει τη δικαιοσύνη Σου.
Κύριε, τα κλεισμένα από τη ντροπή χείλη μου θ’ ανοίξεις και το στόμα μου θα σε υμνολογήσει.
Γιατί αν επιθυμούσες θυσία υλική θα στην είχα προσφέρει. Όμως Εσένα δε Σε ικανοποιούν οι θυσίες των ζώων που καίγονται στο θυσιαστήριο.
Θυσία αρεστή σ’ Εσένα είναι το συντετριμμένο για τις αμαρτίες της πνεύμα· Ο Θεός ποτέ δεν θα απορρίψει τη συντετριμμένη και ταπεινωμένη καρδιά.
Δείξε την καλή Σου θέληση, Κύριε, και την αγάπη Σου και προς τη Σιών, κι ας χτιστούν τα τείχη της Ιερουσαλήμ.
Τότε θα ευαρεστηθείς να δεχτείς μαζί με την πνευματική μας θυσία και τις υλικές θυσίες, όπως είναι οι προσφορές των καρπών και οι θυσίες ζώων στο θυσιαστήριο Σου.
Ωδή Α΄. Ήχος πλ. Δ΄. Ο ειρμός
«Αφού πέρασε τη θάλασσα, σαν να ήταν ξηρά, και ξέφυγε την τυραννία της Αιγύπτου, ο Ισραηλιτικός λαός, φώναζε δυνατά: Τον λυτρωτή και Θεό μας να υμνήσουμε».
Τροπάρια
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Επειδή με ενοχλούν πολλοί πειρασμοί καταφεύγω σε σένα, επιζητώντας σωτηρία. Ω Μητέρα του Λόγου και Παρθένε, από τις δύσκολες συμφορές και από τα δεινά σώσε με.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Με αναστατώνουν οι προσβολές των παθών, γεμίζοντας την ψυχή μου με λύπη. Γι’ αυτό ειρήνευσέ με, Κόρη Πάναγνη, με τη γαλήνη που δίνει ο Υιός και Θεός σου.
Δόξα στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα
Σε θερμοπαρακαλώ, Παρθένε, εσένα που γέννησες τον Σωτήρα και Θεό να με λυτρώσεις από τα δεινά. Γιατί καταφεύγοντας τώρα σε σένα, υψώνω την ψυχή και τον νου.
Και τώρα και πάντοτε και τους αιώνες των αιώνων.
Γένοιτο.
Είμαι άρρωστος στο σώμα και στην ψυχή και σε παρακαλώ να με αξιώσεις, να δεχτώ τη θεϊκή επίσκεψη και τη δική σου φροντίδα, εσύ η μόνη Μητέρα του Θεού,  που κράτησες στην κοιλιά σου τον Αγαθό.
Ωδή γ΄. Ο Ειρμός:
«Κύριε, δημιουργέ της στέγης του κόσμου, του ουρανίου θόλου, και ιδρυτή της Εκκλησίας, στερέωσέ με στη δική Σου αγάπη, Εσύ το πιο επιθυμητό πράγμα, το στήριγμα των πιστών μόνε Φιλάνθρωπε».
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Προστασία και σκέπη της ζωή μου, βάζω εσένα που γέννησες τον Θεό Παρθένα. Κυβέρνησέ με μέχρι να φτάσω στο λιμάνι σου, εσύ είσαι η αιτία των αγαθών, το στήριγμα των πιστών, η μόνη που σου πρέπουν όλοι οι ύμνοι.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Σε θερμοπαρακαλώ Παρθένα, να διώξεις την ψυχική μου ταραχή και τη ζαλάδα της θλίψης μου. Διότι εσύ, Νύφη του Θεού, κράτησες στην κοιλιά σου τον αρχηγό της γαλήνης, τον Χριστό, η μόνη Πανάχραντη
Δόξα στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα
Εσύ που γέννησες τον ευεργέτη των ανθρώπων, και τον αίτιο όλων των καλών, ανάβλυσε σε όλους μας τον πλούτο της ευεργεσίας. Διότι όλα μπορείς να τα κατορθώσεις, εσύ που έφερες στην κοιλιά σου τον Παντοδύναμο Χριστό, Θεομακάριστη.
Και τώρα και πάντοτε και τους αιώνες των αιώνων.
Γένοιτο.
Επειδή χτυπιέμαι από φοβερές αρρώστιες και νοσηρά πάθη, Παρθένα, βοήθησέ με. Γιατί σ’ αναγνωρίζω, σαν τον ανεξάντλητο θησαυρό των θεραπειών ,Πάναγνη, που προσφέρεται μάλιστα αδιάκοπα.
Σώσε από τους κινδύνους τους δούλους σου Θεοτόκε, διότι όλοι μετά από τον Θεό σε Σένα καταφεύγουμε, σαν αρράγιστο τείχος και προστασία.
Πολυύμνητη Θεοτόκε, ρίξε σπλαχνικό βλέμμα, στη φοβερή κακοπάθεια του σώματός μου, και θεράπευσε τον πόνο της ψυχής μου.
Ο Ιερέας λέει τη ΔΕΗΣΗ
Μετά ακολουθεί το κάθισμα
Ήχος β΄. Τα άνω ζητών.
Εσύ που είσαι θερμή μεσιτεία και απόρθητο τείχος, πηγή της ευσπλαχνίας και καταφύγιο του κόσμου, φωνάζουμε ασταμάτητα: Θεοτόκε, Δέσποινα, τρέξε και γλύτωσέ μας από τους κινδύνους, εσύ που μόνη μπορείς να μας προστατέψεις γρήγορα.
Ωδή δ΄. Ο Ειρμός:
Κύριε, άκουσα για το μυστήριο της σωτηρίας, κατενόησα τα έργα σου και δόξασα τη Θεότητά Σου.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Νύφη του Θεού, εσύ που γέννησες τον Κύριο τον Κυβερνήτη, καταπράυνε την ταραχή που φέρνουν τα πάθη μου και την τρικυμία των φταιξιμάτων μου.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Εσύ που κράτησες στην κοιλιά σου τον Σωτήρα όλων των υμνητών σου, τον σπλαχνικό, δώσε το άπειρο βάθος της ευσπλαχνίας σου σ’ εμένα που σε επικαλούμαι.
Δόξα στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα
Αφού απολαύσαμε, Πάναγνη, τις δωρεές σου, ψάλλουμε ευχαριστήριο ύμνο, όσοι σε αναγνωρίζουμε ως Μητέρα του Θεού.
Και τώρα και πάντοτε και τους αιώνες των αιώνων.
Γένοιτο.
Εμείς που σε έχουμε ελπίδα και στήριγμα και ακλόνητο τείχος της  σωτηρίας, Πανύμνητε, λυτρωνόμαστε από κάθε δυσκολία και δυσχέρεια.
Ωδή ε΄. Ο Ειρμός.
«Κύριε, φώτισέ μας με τα προστάγματά Σου και με τον Παντοδύναμο βραχίονά Σου δώσε μας την δική σου ειρήνη, Εσύ που αγαπάς τους ανθρώπους».
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Γέμισε, Αγνή, με ευφροσύνη την καρδιά μου, δίνοντας τη δική σου την ολοκάθαρη χαρά, εσύ που γέννησες τον αίτιο της ευφροσύνης.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Λύτρωσέ μας από κινδύνους, Θεοτόκε αγνή, εσύ που γέννησες την αιώνια λύτρωση και την ειρήνη που ξεπερνά κάθε νου.
Δόξα στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα
Διάλυσε την ομίχλη των αμαρτημάτων μου, Νύφη του Θεού, με τον φωτισμό της λαμπρότητάς σου, εσύ που γέννησες– το θείον και προαιώνιο φως.
Και τώρα και πάντοτε και τους αιώνες των αιώνων.
Γένοιτο.
Θεράπευσε, Αγνή, των παθών μου την αρρώστια και αξιώνοντάς με να έχω την επίσκεψή σου και δώσε μου την υγεία με την μεσιτεία σου.
Ωδή ε΄. Ο Ειρμός:
«Την προσευχή μου απλώνω προς τον Κύριο, και θα του αναφέρω τις θλίψεις μου, γιατί γέμισε από κακά η ψυχή μου και η ζωή μου πλησίασε στον Άδη. Και θερμοπαρακαλώ σαν τον Ιωνά: Θεέ, βγάλε με από τη φθορά».
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Εκείνος που μας έσωσε από τον θάνατο και τη φθορά, παραδίδοντας τον εαυτό Του στον θάνατο παρακάλεσε Παρθένε τον Κύριο και Υιό σου, να με σώσει από την κακουργία των εχθρών και να με σώσει την ύπαρξή μου την από τη φθορά και τον θάνατο.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Σε αναγνωρίζω ως προστάτη της ζωής μου, Παρθένε, και την πιο ασφαλή φρουρά που διαλύεις το πλήθος των πειρασμών και διώχνεις την επίδραση των δαιμόνων. Και σε θερμοπαρακαλώ ακατάπαυστα, να με γλυτώσεις από τη φθορά των παθών μου.
Δόξα στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα
Ως τείχος που καταφεύγουμε σε έχουμε, Κόρη, και των ψυχών μας τέλεια σωτηρία και ανακούφιση στις θλίψεις και με το φως αγαλλιάζουμε. Δέσποινα, και τώρα διάσωσέ μας από τα πάθη και τους κινδύνους.
Και τώρα και πάντοτε και τους αιώνες των αιώνων.
Γένοιτο.
Βρίσκομαι τώρα στο κρεβάτι άρρωστος και δεν υπάρχει θεραπεία στο σώμα μου, αλλά εσύ που γέννησες τον Θεό και Σωτήρα του κόσμου και θεράποντα των ασθενειών, σε παρακαλώ αγαθή, σήκωσέ με από τη φθορά των ασθενειών.
Σώσε από τους κινδύνους τους δούλους σου Θεοτόκε, διότι όλοι μετά από τον Θεό σε Σένα καταφεύγουμε, σαν αρράγιστο τείχος και προστασία.
Αμόλυντη, εσύ που γέννησες την εποχή εκείνη με ανερμήνευτο τρόπο τον Λόγον μόνον διά λόγου, παρακάλεσέ Τον με το μητρικό θάρρος που έχεις για εμάς.
Ο Ιερέας λέει τη ΔΕΗΣΗ
Μετά ακολουθεί το κοντάκιο, ήχος β΄
Εσύ η προστασία των Χριστιανών και η αμετακίνητη μεσίτρια προς τον Δημιουργό, μη παραβλέπεις τις φωνές των δεήσεων των αμαρτωλών, αλλά τρέξε ως αγαθή, να βοηθήσεις εμάς που με πίστη σου φωνάζουμε: Γίνε γρήγορη σε μεσιτεία και σπεύσε σε ικεσία, εσύ Θεοτόκε, που πάντα προστατεύεις αυτούς που σε τιμούν.
Το α΄ Αντίφωνο των Αναβαθμών. Ήχος δ΄.
Από τη νεότητά μου, με πολεμούν πολλά πάθη, αλλά Εσύ κατάλαβέ με, και σώσε με Σωτήρα μου.
Όσοι μισείτε τη Σιών, ντροπιαστείτε από τον Κύριο. Διότι θα ξεραθείτε όπως το χορτάρι στη φωτιά.
Δόξα στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα
Με το Άγιο Πνεύμα ζωοποιείται κάθε ψυχή και με τον καθαρισμό της υψώνεται, φωτίζεται με ιερό μυστικό τρόπο από την Αγία Τριάδα.
Και τώρα και πάντοτε και τους αιώνες των αιώνων.
Γένοιτο.
Με το Άγιο Πνεύμα αναβλύζουν τα νερά της χάριτος που ποτίζουν όλη την κτίση, για να τη ζωογονήσουν.
Το Προκείμενο.
Θα υπενθυμίζω το όνομά σου σε όλες τις γενιές.
 Άκουσε, κόρη και δες και γείρε το αυτί σου και λησμόνησε τον λαό σου και το σπίτι του πατέρα σου και τότε ο Βασιλιάς θα επιθυμήσει την ομορφιά σου.
Θα υπενθυμίζω το όνομά σου σε όλες τις γενιές.
Ο Ιερέας:
Ας παρακαλέσουμε θερμά τον Κύριο και Θεό μας να μας αξιώσει να ακούσουμε το άγιο Ευαγγέλιο.
Ο Χορός:
Κύριε, ελέησέ μας (τρεις φορές).
Ο Ιερέας:
Αυτό που θα ακουστεί  είναι σοφία. Σηκωθείτε  όρθιοι, να ακούσουμε το άγιο Ευαγγέλιο. Η ειρήνη να έλθει σε όλους.
Ο Χορός:
Και στο δικό σου πνεύμα.
Ο Ιερέας:
Το Ανάγνωσμα είναι από το κατά Λουκά άγιο Ευαγγέλιο.
Ας προσέξουμε.
Ο Χορός:
Σου ανήκει δοξολογία, Κύριε. Σου ανήκει δοξολογία.
Ο Ιερέας:
(Λουκ. α΄ 39, 49, 56)
Κατά τις ημέρες εκείνες σηκώθηκε η Μαριάμ και πήγε γρήγορα σε κάποια πόλη της ορεινής Ιουδαίας και μπήκε στο σπίτι του Ζαχαρία και χαιρέτησε την Ελισάβετ. Και μόλις η Ελισάβετ άκουσε τον χαιρετισμό της Μαρίας, το βρέφος που ήταν στα σπλάχνα της πήδησε και πλημμύρισε η Ελισάβετ με Άγιο Πνεύμα και φώναξε με δυνατή φωνή: «Εσύ είσαι ευλογημένη– από τον Θεό – περισσότερο από όλες τις γυναίκες, ευλογημένο είναι και το παιδί που έχεις στα σπλάχνα σου! Αλλά πως μου έγινε αυτή η τιμή να με επισκεφθεί η Μητέρα του Κυρίου μου; Γιατί μόλις ήλθε στα αυτιά μου η φωνή του χαιρετισμού σου, πήδησε από χαρά το παιδί στα σπλάχνα μου. Και είναι μακαρία εκείνη, που πίστεψε ότι θα εκπληρωθούν τα λόγια που της είπε ο Κύριος». Είπε τότε η Μαριάμ: «Δοξάζει η ψυχή μου τον Κύριο και το πνεύμα μου νιώθει αγαλλίαση για τον Θεό, τον Σωτήρα μου, διότι είδε με ευμένεια την ταπεινή δούλη Του. Από τώρα θα με καλοτυχίζουν όλες οι γενιές, γιατί ο δυνατός Θεός έκανε σ’ εμένα θαυμάσια έργα». Η Μαριάμ έμεινε με την Ελισάβετ περίπου τρείς μήνες και μετά επέστρεψε στο σπίτι της.
Ο Χορός:
Σε σένα ανήκει δοξολογία, Κύριε. Σε σένα δοξολογία.
Δόξα στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα
Ήχος β΄.
Πατέρα, Λόγε και Πνεύμα, Τριάδα που υπάρχεις σε Μονάδα, σβήσε τα πολλά μου εγκλήματα.
Και τώρα και πάντοτε και τους αιώνες των αιώνων.
Γένοιτο.
Με τις μεσιτείες της Θεοτόκου, Θεέ μου, σβήσε τα πολλά μου εγκλήματα
Στίχ: Ελέησέ με, Θεέ μου, σύμφωνα με το μεγάλο Σου έλεος, και με την πολλή ευσπλαχνία Σου, εξαφάνισε την αμαρτία μου.
Ήχος πλ. β΄. Όλην αποθέμενοι.
Μη με εγκαταλείψεις, Παναγία Δέσποινα στην ανθρώπινη προστασία, αλλά δέξου τη δέηση του δούλου σου, διότι με κατέχει θλίψη, και δεν μπορώ να υποφέρω τα βέλη των δαιμόνων. Δεν έχω σκέπη ούτε ξέρω που να καταφύγω ο άθλιος που καταπολεμούμαι από παντού και δεν έχω  καμία άλλη παρηγοριά και εκτός από εσένα. Δέσποινα του κόσμου, ελπίδα και προστασία των πιστών, μη παραβλέψεις τη δέησή μου, κάνε ό, τι με συμφέρει.
Αγνή Παρθένε Θεοτόκε, κανένας δεν φεύγει ντροπιασμένος από εκείνους που προστρέχουν προς εσένα, αλλά ζητά τη χάρη και παίρνει το δώρο σύμφωνα με το συμφέρον που έχει η αίτησή του.
Θεοτόκε Παρθένε, είσαι μεταβολή όσων θλίβονται, απαλλαγή όσων αρρωσταίνουν. Σώζε την πόλη και τον λαό, εσύ που είσαι η ειρήνη όσων πολεμούνται, η γαλήνη όσων βασανίζονται και η μόνη προστασία των πιστών.
Ο Ιερέας:
Θεέ, σώσε τον λαό Σου και ευλόγησε την κληρονομία Σου, βοήθησε τον κόσμο Σου με έλεος και ευσπλαχνία. Ύψωσε τη δύναμη των Ορθοδόξων Χριστιανών και στείλε από τον ουρανό επάνω μας τα πλούσια ελέη Σου. Με τις θερμές προσευχές της πάναγνης Δέσποινας μας Θεοτόκου και για πάντα Παρθένου Μαρίας, με τη δύναμη του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού. Με την προστασία των Ασωμάτων τιμίων επουρανίων Δυνάμεων. Με τις θερμές προσευχές του τιμίου, ενδόξου προφήτη, Προδρόμου και Βαπτιστή Ιωάννη. Των αγίων δοξασμένων και πολύ φημισμένων Αποστόλων. Των αγίων Πατέρων μας και Οικουμενικών Διδασκάλων, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυστοστόμου. Του αγίου Πατέρα μας Νικολάου, του Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του θαυματουργού. Των αγίων ενδόξων Μαρτύρων που είχαν καλές νίκες. Των οσίων και θεοφόρων Πατέρων μας. Των αγίων και δικαίων προγόνων του Χριστού Ιωακείμ και Άννας, του αγίου (της ημέρας) και όλων των αγίων Σου. Σε ικετεύουμε, Κύριε, που είσαι ο μόνος πολυεύσπλαχνος, άκουσε με προσοχή εμάς τους αμαρτωλούς που σε θερμοπαρακαλούμε και ελέησέ μας.
Ο Χορός
Κύριε ελέησέ μας (δώδεκα φορές).
Με το έλεος και την ευσπλαχνία και φιλανθρωπία του Μονογενή Σου Υιού, μαζί με τον Οποίον είσαι δοξασμένος, και με το Πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Σου Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατέλειωτους αιώνες.
Ο Χορός:
Αμήν (= Αληθινά)
Ωδή ζ΄. Ο Ειρμός
Οι νέοι που ήλθαν κάποτε από την Ιουδαία στη Βαβυλώνα, καταπάτησαν με την πίστη στην Αγία Τριάδα, τη φλόγα του καμινιού, ψάλλοντας: Θεέ των προγόνων μας είσαι δοξασμένος.
Τροπάρια
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Εσύ που ρύθμισες όπως θέλησες την σωτηρία μας, Σώτερ, αφού κατοίκησες στη μήτρα της Παρθένου την οποία ανέδειξες προστάτη του κόσμου. Θεέ των προγόνων μας είσαι δοξασμένος.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας

Αγνή Μητέρα, επειδή γέννησες Αυτόν που θέλει να ελεεί, παρακάλεσέ Τον θερμά να μας γλυτώσει από τα αμαρτήματα, και από τους μολυσμούς της ψυχής αυτούς που με πίστη κραυγάζουν: Θεέ των προγόνων μας, είσαι δοξασμένος.
Δόξα στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα
Ως θησαυρό της σωτηρίας και πηγή αφθαρσίας, ανέδειξες Χριστέ, αυτήν που σε κράτησε στα σπλάχνα της και πύργο όπου κανείς βρίσκει ασφάλεια και θύρα μετανοίας, γι’ αυτούς που κραυγάζουν: Θεέ των προγόνων μας, είσαι δοξασμένος.
Και τώρα και πάντοτε και τους αιώνες των αιώνων.
Γένοιτο.
Θεοτόκε, εσύ που γέννησες τον Σωτήρα Χριστό για μας κάνε άξιους θεραπείας από τις αδιαθεσίες των σωμάτων και τις αρρώστιες των ψυχών, αυτούς που με πόθο έρχονται στη θεία σου προστασία.
Ωδή η΄. Ο Ειρμός
«Τον Βασιλιά των ουρανών, που τον υμνούν οι στρατιές των Αγγέλων, να τον υμνείτε και δοξολογείτε, σε όλους του αιώνες».
Τροπάρια.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Όσους έχουν ανάγκη τη βοήθειά σου, Παρθένε, μη τους παραβλέψεις, όλους εκείνους που σε υμνούν, Κόρη, και σε δοξολογούν αιώνια.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Παρθένε, δίνεις άφθονες θεραπείες σ’ αυτούς που με πίστη σε υμνούν και δοξάζουν τον απερίγραπτο Υιό σου.
Δόξα στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα
Παρθένε, θεραπεύεις τις αρρώστιες της ψυχής μου και τους πόνους του σώματος, για να δοξάζω εσένα τη Χαριτωμένη.
Και τώρα και πάντοτε και τους αιώνες των αιώνων.
Γένοιτο.
Των πειρασμών τις επιθέσεις και τις εφόδους των παθών, Παρθένε, διώχνεις μακριά γι’ αυτό σε υμνούμε σε όλους τους αιώνες.
Ωδή θ΄. Ο Ειρμός
«Αγνή Παρθένε, σε σένα ομολογούμε όσοι σωθήκαμε δια μέσου σου, ότι είσαι πραγματικά Θεοτόκος και σε δοξολογούμε μαζί με τους χορούς των Ασωμάτων Αγγέλων»
Τροπάρια
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Παρθένε, εσύ που κράτησες στα σπλάχνα σου τον Χριστό, ο Οποίος αφαίρεσε κάθε δάκρυ από κάθε πρόσωπο μη αποστραφείς τα δάκρυά μου που τρέχουν.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Παρθένε, γέμισε με χαρά την καρδιά μου, εσύ που δέχτηκες μέσα σου όλη τη χαρά αφού εξαφάνισε τα η λύπη της αμαρτίας.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσε μας
Παρθένε, γίνε γι’ αυτούς που καταφεύγουν σε σένα λιμάνι και προστασία και τείχος στερεό και καταφύγιο και σκέπη και αγαλλίαση.
Δόξα στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα
Παρθένε, φώτισε με τις ακτίνες του φωτός σου, αυτούς που με ευσέβεια σε ομολογούν Θεοτόκο, διώχνοντας το σκοτάδι της άγνοιας.
Και τώρα και πάντοτε και τους αιώνες των αιώνων.
Γένοιτο.
Παρθένε, θεράπευσέ με εμένα που ταπεινώθηκα από την πληγή στον τόπο της αρρώστιας, μετατρέποντας την αρρώστια σε υγεία.
Και αμέσως:
Αξίζει αληθινά να μακαρίζουμε εσένα την Θεοτόκο που σου πρέπουν μακαρισμοί και δεν έχεις κανένα ψεγάδι και είσαι η Μητέρα του Θεού μας.
Εγκωμιάζουμε εσένα που είσαι τιμιότερη από τα Χερουβίμ κι ασύγκριτα ενδοξότερη από τα Σεραφίμ, εσένα που χωρίς φθορά γέννησες τον Θεό Λόγο και είσαι πραγματική Θεοτόκος.
Και ο Ιερέας θυμιατίζει το Θυσιαστήριο και το Λαό.
Μεγαλυνάρια Ήχος πλ. β΄.
Ας τιμήσουμε με ύμνους εσένα που αναδείχτηκες υψηλότερη από τους ουρανούς και καθαρότερη από τις ακτίνες του ήλιου, εσένα που μας λύτρωσες από την κατάρα και είσαι η Δέσποινα του κόσμου.
Από τις πολλές μου αμαρτίες είναι άρρωστο το σώμα μου κι η ψυχή. Καταφεύγω σ’ εσένα τη Χαριτωμένη, βοήθησέ με εσύ που είσαι η ελπίδα των απελπισμένων. 
Δέσποινα και Μητέρα του Λυτρωτή, δέξου παρακλήσεις των αναξίων δούλων σου, να μεσιτέψεις σ’ Αυτόν που γεννήθηκε από εσένα. Ω Δέσποινα του κόσμου γίνε μεσίτρια. Σου ψάλλουμε τώρα πρόθυμα την ωδή, πολυύμνητε Θεοτόκε με ευφροσύνη. Μαζί με τον Πρόδρομο και όλους τους αγίους ικέτευε, Θεοτόκε, τον Υιό σου να μας σπλαχνιστεί. Άφωνα μένουν τα χείλη των ασεβών που δεν προσκυνούν τη σεβαστή σου εικόνα, την Οδηγήτρια, που τη ζωγράφισε ο ιερότατος απόστολος Λουκάς.
Λέγεται το Μεγαλυνάριο του αγίου του Ναού.
Όλες των Αγγέλων οι στρατιές, Πρόδρομε του Κυρίου, οι Δώδεκα Απόστολοι και όλοι οι Άγιοι, θερμοπαρακαλέστε  τον Θεό να μας ελεήσει στο να σωθούμε.
Ο Αναγνώστης:
Είσαι Άγιος Θεέ Πατέρα, είσαι Άγιος Υιέ Δυνατέ, είσαι Άγιο Αθάνατο Πνεύμα, ελέησέ μας (τρεις φορές).
Ανήκει δοξολογία στον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατέλειωτους αιώνες. Αμήν.
Παναγία Τριάδα, ελέησέ μας. Κύριε Θεέ συγχώρεσε τις αμαρτίες μας. Δέσποτα Υιέ, συγχώρεσε τις αμαρτίες μας. Άγιο Πνεύμα, επισκέψου και θεράπευσε τις αδυναμίες μας, εξαιτίας του ονόματός Σου. Κύριε, ελέησέ μας, Κύριε ελέησέ μας, Κύριε, ελέησέ μας.
Ανήκει δοξολογία στον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατέλειωτους αιώνες. Αμήν. 
Επουράνιε Πατέρα μας, ας δοξαστεί το όνομά Σου, ας έλθει η βασιλεία Σου, ας γίνει το θέλημά Σου, όπως στον ουρανό, έτσι και στη γη. Το αναγκαίο για τη συντήρησή μας ψωμί δώσε μας σήμερα, και συγχώρεσε τις αμαρτίες μας, όπως και εμείς συγχωρούμε εκείνους που μας έχουν κάνει κακό. Και μη επιτρέψεις να πέσουμε σε πειρασμό, αλλά γλύτωσέ μας από τον πονηρό.
Ο Ιερέας:
Αυτά τα ζητούμε γιατί είναι δική Σου η βασιλεία και η δύναμη και η δόξα, του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, τώρα και πάντοτε και στους ατέλειωτους αιώνες.
Ο Αναγνώστης: Αμήν.
Μετά λέει το Απολυτίκιο της ημέρας, εφόσον
ΔΕΗΣΗ
Ο Ιερέας:
Ελέησέ μας, Θεέ, σύμφωνα με το μεγάλο Σου έλεος, Σε παρακαλούμε άκουσέ μας με ενδιαφέρον και ελέησέ μας.
Ο Χορός: Κύριε, ελέησέ μας (τρεις φορές).
Ο Ιερέας:
Σε παρακαλούμε ακόμη για τον Αρχιεπίσκοπό μας… και για όλη την «εν Χριστώ» αδελφότητά μας.
Ο Χορός: Κύριε, ελέησέ μας (τρεις φορές).
Ο Ιερέας:
Παρακαλούμε ακόμη να χαρισθεί έλεος, ζωή, ειρήνη, υγεία, σωτηρία, προστατευτική επίσκεψη, συγχώρεση και άφεση των αμαρτιών στους δούλους του Θεού, όλους τους ευσεβείς και Ορθοδόξους Χριστιανούς, που κατοικούν και βρίσκονται σ’ αυτήν την πόλη, τους ενορίτες, τους επιτρόπους, τους συνδρομητές και αφιερωτές αυτού του αγίου Ναού.
Ο Χορός: Κύριε, ελέησέ μας (τρεις φορές).
Ο Ιερέας:
Παρακαλούμε ακόμη να διαφυλαχτεί αυτή η αγία Εκκλησία και η πόλη και κάθε πόλη και χωριό από οργή, πείνα, επιδημία, σεισμό, καταποντισμό, φωτιά, μαχαίρι, επιδρομή αλλοφύλων, εμφύλιο πόλεμο και ξαφνικό θάνατο. Για να γίνει ο αγαθός και φιλάνθρωπος Θεός μας σπλαχνικός, ευμενής και εύκολος σε συμφιλίωση, ώστε να μεταστρέψει και να διώξει μακριά κάθε οργή και αρρώστια, που έρχεται εναντίον μας. Και να μας ελεήσει.
Ο Χορός: Κύριε, ελέησέ μας (τρεις φορές).
 Ο Ιερέας:
Παρακαλούμε ακόμη, για να ακούσει με προσοχή ο Κύριος και Θεός τη φωνή της παρακλήσεώς μας, εμείς που είμαστε αμαρτωλοί και να μας ελεήσει.
Ο Χορός: Κύριε, ελέησέ μας (τρεις φορές).
Ο Ιερέας:
Θεέ και Σωτήρα μας, άκουσέ μας με προσοχή, Εσύ που είσαι η ελπίδα όλων των ανθρώπων που κατοικούν στις άκρες της γης και βρίσκονται μακριά στη θάλασσα. Και γίνε, Δέσποτα, πολύ ευμενής, για τις αμαρτίες μας και ελέησέ μας. Διότι είσαι ελεήμων και φιλάνθρωπος Θεός και απευθύνουμε τη δοξολογία σ’ Εσένα, τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατέλειωτους αιώνες.
Ο Χορός:Αμήν (= Αληθινά).
 Ο Ιερέας:
Θεέ, Σου ανήκει δοξολογία, Εσένα που είσαι η ελπίδα μας, Σου ανήκει δοξολογία.
Ο Χριστός, ο αληθινός Θεός μας, με τις θερμές προσευχές της πάναγνης και αμόλυντης αγίας Μητέρας Του, με τις ικετευτικές προσευχές των αγίων, δοξασμένων και πολύ φημισμένων Αποστόλων, των αγίων ενδόξων Μαρτύρων που είχαν καλές νίκες, των Οσίων και Θεοφόρων πατέρων μας των αγίων και δικαίων προγόνων του Χριστού, Ιωακείμ και Άννας, του αγίου (της ημέρας) του οποίου τελούμε την μνήμη και όλων των αγίων, να ελεήσει και να σώσει εμάς ως αγαθός και φιλάνθρωπος και ελεήμον Θεός μας .
Εξαποστειλάρια.
Ήχος γ΄. Ο ουρανόν τοις άστροις
Απόστολοι από τα πέρατα του κόσμου μαζευτείτε εδώ, στο χωριό Γεθσημανή για να κηδεύσετε το σώμα μου. Και Εσύ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβε την ψυχή μου.
Παρθένε, Μητέρα του Κυρίου, εσύ που είσαι η αγαλλίαση των Αγγέλων και η χαρά των θλιβομένων, η προστάτιδα των Χριστιανών, βοήθησέ με και γλύτωσέ με από τα αιώνια βάσανα.
Και εσένα έχω μόνη μεσίτρια προς τον φιλάνθρωπο Θεό, για να μη μου ελέγξει τις πράξεις μπροστά στους αγγέλους. Σε παρακαλώ, Παρθένε, βοήθησέ με γρήγορα.
Πύργε πλεγμένε με χρυσάφι, πόλη με δώδεκα τείχη, θρόνε που ακτινοβολείς και έδρα του βασιλιά. Ακατανόητο θαύμα, πως τρέφεις με γάλα τον Δεσπότη
Ο Ιερέας:
Με τις ευχές των αγίων Πατέρων μας, Κύριε Ιησού Χριστέ και Θεέ μας ελέησέ μας.
Ο Χορός: Αμήν (= Αληθινά).

Αναγνώστες