Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Παραβολή Τελώνου και Φαρισαίου


Από σήμερα μπαίνει η Εκκλησία μας στην περίοδο του Τριωδίου.
Είναι μια περίοδος προσευχής και μετάνοιας, από σήμερα μέχρι τη γιορτή του Πάσχα.
Η Εκκλησία μας θέσπισε σήμερα να διαβάζεται η παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Θέλει να μας δείξει πως η αληθινή μετάνοια του ανθρώπου αρχίζει με την αρετή της ταπεινοφροσύνης, που τελικά οδηγεί τον άνθρωπο κοντά στο Θεό. Αντίθετα η υπερηφάνεια απομακρύνει τον άνθρωπο από το Θεό και τον οδηγεί στην αιώνια καταστροφή.
Γι’ αυτό ο Θείος Διδάσκαλος πήρε δύο χαρακτηριστικούς και ξεχωριστούς τύπους ανθρώπων. Ο ένας ήταν ο Φαρισαίος που ήταν τάχα πνευματικός, ο δίκαιος και ο άμεπτος. Έτσι πιστεύει ο ίδιος για τον εαυτό του και φροντίζει τέτοια γνώμη να έχουν οι άλλοι γι’ αυτόν.
Και από το άλλο μέρος αντιπροσωπευτικός τύπος του αμαρτωλού ανθρώπου της εποχής, εθνικά και κοινωνικά περιφρονημένος από τους Ιουδαίους, είναι ο Τελώνης.
Ένα λοιπόν Τελώνη κι ένα Φαρισαίο, τους δύο αντιπροσωπευτικούς τύπους ανθρώπων της εποχής του, ο Χριστός τους παρουσιάζει να προσεύχονται. Όλοι ακούμε για προσευχή ή όλοι κάνουμε προσευχή! έχουμε αναρωτηθεί τι είναι και τι χρειάζεται η προσευχή;
Η προσευχή είναι η ιερώτατη πράξη στη ζωή μας: «ένθεον έργον» χαρακτηρίζουν οι ιεροί Πατέρες της Εκκλησίας. Μοναδικό προνόμιο του ανθρώπου είναι να προσεύχεται να συνομιλεί και να υμνεί το Θεό.
Τι είναι η προσευχή; είναι η συνομιλία του ανθρώπου με τον Θεό είναι η επικοινωνία, είναι πνευματική έλξη και προσωπική κοινωνία με το Θεό, είναι τόσο αναγκαία και σπουδαία  που οι Πατέρες της Εκκλησίας μας λέγουν ότι: «καλύτερα να προσεχόμεθα, παρά να αναπνέουμε».
Γιατί αγαπητοί μου αδελφοί, η προσευχή δεν είναι μονόλογος, κι ας μην ακούεται τάχα η φωνή του Θεού.
Πολλές φορές δεν ακούγεται μηδέ του ανθρώπου η φωνή, όπως μας λέγει η Αγία Γραφή για το Μωυσή. Παρ’ όλο που φώναζαν χιλιάδες Εβραίοι να τους ακούσει ο Θεός, σε μια δύσκολή στιγμή στην πορεία τους προς την γη της επαγγελίας, ο Θεός δεν τους άκουγε, μα όταν προσευχήθηκε μόνον ο Μωυσής ο Θεός του απάντησε «Μωυσή τι φωνάζεις με ξεκούφανες» και ο Μωυσής στεκότανε άφωνος.
Δεν φώναζαν εκείνη τη στιγμή και δεν ωμιλούσαν τα χείλη του, μα βοούσε και φώναζε η καρδιά του γιατί βρισκότανε σε διαρκεί διάλογο με το Θεό.
Ο Θεός έγινε άνθρωπος δεν μας έδειξε μόνο πώς να προσευχόμαστε, μα και μας εξασφάλισε στην προσευχή μας την παρουσία του αγίου Πνεύματος και μας το λέγει ο απόστολος Παύλος «Το γαρ τι προσευξώμεθα καθό δει ουκ οίδαμεν, αλλ’ αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις» δηλαδή το τι θα προσευχηθούμε καθώς πρέπει δεν το ξέρομε, αλλά το Άγιο Πνεύμα μεσιτεύει για μας κι αγωνίζεται μαζί μας με στεναγμούς μέσα μας αλάλητους.»
Αν θελήσουμε να το ερμηνεύσουμε θα πούμε ότι: την καλύτερή μας προσευχή δεν τη λένε ποτέ τα χείλη αλλά μένει μέσα μας βουβός καημός και στεναγμός αλάλητος. Γιατί τα χείλη ποτέ δεν φτάνουν για να πουν ότι αισθάνεται και ζει η καρδιά μας όταν μετανοούμε όταν λυπούμαστε και κλαίμε για τις αμαρτίες μας.
«Όπως το σώμα», λέει ο ιερός Χρυσόστομος, «χωρίς την ψυχή, είναι νεκρό, έτσι και η ψυχή, χωρίς την προσευχή, είναι νεκρή».
Ο Θεός δεν θέλει να βαττολογούμε ο Θεός θέλει να προσευχόμαστε με την καρδιά μας και όχι με τα χείλη μας όπως έκανε ο Φαρισαίος της παραβολής αλλά όπως ο τελώνης που δεν έλεγε πολλά ούτε βαττολογούσε αλλά έλεγε «ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» δηλαδή «Θεέ μου συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό». 
Με λίγα λόγια αδελφοί μου η προσευχή είναι ένα κλειδί για τον παράδεισο. Είναι μεγάλη, αλήθεια, η δύναμη της προσευχής.
Η μεγαλοστομία του Φαρισαίου δεν τον ωφέλησε, αλλά ο τελώνης με την ταπεινοφροσύνη και τη προσευχή του βρήκε συγχώρεση. Τρία λόγια επαναλάμβανε ο τελώνης τρις χρυσές λέξεις ήταν ένας σιωπηλός διάλογος με το εαυτό του ενώπιον του Θεού.
Σε τούτο το δύσκολο καιρό που διανύουμε, αυτόν το σιωπηλό διάλογο να κάνουμε ο καθένας μας ενώπιον του Θεού είν’ ένας διάλογος με ειλικρίνεια και μια εξομολόγηση με ταπεινοφροσύνη . Γι’ αυτό αδελφοί μου πρέπει και εμείς να επαναλαμβάνουμε το «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» Αμήν.

Αναγνώστες