Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Η πάλη με τους λογισμούς (μέρος α΄)

πηγή της εικόνας:
http://soulforpoetry.blogspot.com/2008_04_01_archive.html

Οι άνθρωποι σκέπτονται περισσότερο από όσο αναπνέουν. Σε μια αναπνοή μπορούμε να κάνουμε χίλιες σκέψεις, και αυτό είναι κάτι που δεν το σκεπτόμαστε. Δε σκεπτόμαστε ότι οι σκέψεις που κάνουμε σχηματίζουν τον χαρακτήρα μας, διαμορφώνουν την προσωπικότητά μας, οι σκέψεις που κάνουμε μας δίνουν την ταυτότητά μας και παρουσιάζουν αυτό που είμαστε, σε τέτοιο σημείο που ένας Αμερικανός φιλόσοφος λέει: “είστε αυτό που σκέπτεστε”.
Ολόκληρη η ζωή μας είναι αποτέλεσμα των σκέψεών μας, μπορούμε με τις σκέψεις μας για παράδειγμα να αλλάξουμε το μέλλον μας, το μέλλον μας δεν είναι δεδομένο, δεν υπάρχει γραφτό, δεν υπάρχει κισμέτ, εμείς θα αποφασίσουμε ποιο θα είναι το μέλλον μας.
Με τις σκέψεις μας μπορούμε να κάνουμε και τον Θεό να αλλάξει το μέλλον που είχε κατά νου Του για μας.
Όσο απίστευτο και να ακούγεται αυτό, όσο εξωφρενικό και να ακούγεται, είναι η ίδια η διδασκαλία της Αγίας Γραφής. Το βλέπουμε για παράδειγμα στην ιστορία του Ιωνά και της Νινευί. Μια πόλη μεγάλη αμάρτησε, ο Θεός αποφασίζει να καταστρέψει τον λαό αυτό. “Νινευί καταστραφήσεται”.
Πήρε μία απόφαση, αυτό θα είναι το μέλλον της Νινευί. Πηγαίνει ο Ιωνάς κηρύσσει μετάνοια και μετανοούν οι Νινευίτες κι αλλάζει και ο Θεός την γνώμη Του. “Και μετενόησεν ο Θεός” λέει επί λέξη η Αγία Γραφή και όλος ο κόσμος σώθηκε. Τι μπορεί να κάνει μια αλλαγή στις σκέψεις μας, πώς προετοιμάζει το μέλλον μας.
Να κάνουμε μία διάκριση: Άλλο είναι η σκέψη, άλλο είναι ο λογισμός. Πολλές φορές ταυτίζονται λέμε μου 'ρθε μια σκέψη έχω έναν λογισμό. Το ίδιο είναι, αλλά στην κυριολεξία ο λογισμός είναι η σκέψη που επιμένει, όχι μια σκέψη που πέρασε απλώς και έφυγε.
 Είναι μια σκέψη που έρχεται, ξανάρχεται, μας ενοχλεί, επιμένει, αυτή την σκέψη την λέμε λογισμό. Και είναι φοβερή η δύναμή τους αυτών των λογισμών, αυτών των σκέψεων, όχι μόνο στη ζωή μας στο παρόν ή στο μέλλον, αλλά ακόμη και στο σώμα μας. Για παράδειγμα πώς μπορεί μια σκέψη να επηρεάσει το σώμα μας:
Μια σκέψη, ήμουνα σε ένα μοναστήρι, ένας πατέρας δεν μπορούσε με τίποτα να φάει ταχίνι, του άρεσε όμως ο χαλβάς. Και έτρωγε και ξετρελαινόταν. Και ένας άλλος απόρησε και λέει: “καλά πώς γίνεται εσένα που δε σου αρέσει το ταχίνι να σου αρέσει ο χαλβάς”; Και λέει ο πατέρας αυτός: “Γιατί, τι σχέση έχει ο χαλβάς με το ταχίνι;” “Μα ο χαλβάς από το ταχίνι φιάχνεται!” Μόλις το άκουσε αυτό, άρχισε να κάνει εμετό. Πώς η σκέψη επέδρασε στο σώμα!
Είναι ένας ψυχίατρος στην Αθήνα, πολύ καλός, πνευματικοπαίδι ενός πολύ γνωστού αρχιμανδίτου, ο οποίος είχε μία κυρία με ένα τρομερό ψυχολογικό πρόβλημα. Χάριν εκείνης φέρνει κάτι δύσκολα χάπια, σπάνια, πανάκριβα από την Ολλανδία, της το εξήγησε: “Πρόσεξέ τα, εφάρμοσε ακριβώς αυτά που θα σου πω. Δεν είναι εύκολο να ξαναβρούμε, δεν είναι θέμα χρημάτων, δεν είναι εύκολο να ξαναβρούμε, θα τα πάρεις έτσι κι έτσι κι έτσι.”
Εκείνη τον ευχαρίστησε συγκινημένη από την αγάπη του ιατρού που ενδιαφέρθηκε για εκείνη τόσο πολύ, ειδικά για την περίπτωσή της, πήρε τα χάπια ακριβώς όπως της είπε ο γιατρός, και έγινε καλά. Έγινε καλά και δόξασε και τον Θεό και πήγε να ευχαριστήσει και τον γιατρό γιατί η ασθένεια αυτή την βασάνιζε πάνω από 10 χρόνια, και χάρις σε αυτά τα χάπια έγινε καλά. (Συνεχίζεται)
Τού π. Νίκωνα, Νέα Σκήτη
πηγή:
http://www.oodegr.com/oode/psyxotherap/psyxotherap/pali_logismwn_1.htm

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Θεραπευτική αγωγή της Ορθοδοξίας

Εάν καθίσουμε να ψάξουμε με προσοχή τον εσωτερικό μας κόσμο θα ανακαλύψουμε ένα πλήθος τραυμάτων, από τα διάφορα πάθη που έχουν καταλάβει το χώρο της καρδιάς μας.
Εάν πάλι εισέλθουμε στο χώρο της Εκκλησίας θα ανακαλύψουμε ότι η Ορθοδοξία είναι μια θεραπευτική αγωγή, διότι θα δούμε ότι δεν χωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς αλλά σε αρρώστους, σε αυτούς που προχωρούν προς την θεραπεία και σε θεραπευμένους.
Για τον λόγο αυτό οι Ορθόδοξοι Πατέρες μιλούν για τα τρία στάδια που βοηθούν τον άνθρωπο να καθαρίσει την καρδιά και τον νου του και να ενωθεί με τον Θεό, την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση.
Τον τρόπο με τον οποίο η Εκκλησία μας βλέπει και αντιμετωπίζει τον άνθρωπο μπορούμε να τον δούμε απλά και παραστατικά στην ανάλυση της παραβολής του καλού Σαμαρείτη.
Η παραβολή αυτή αναφέρεται σε κάποιον άνθρωπο ο οποίος έπεσε θύμα ληστών οι οποίοι τον λήστεψαν και τον άφησαν μισοπεθαμένο.
Οι περαστικοί που τον συνάντησαν δεν τον βοήθησαν, ώσπου τον βρήκε ένας Σαμαρείτης και τον μετέφερε σ΄ ένα πανδοχείο όπου φρόντισε για την θεραπεία του.
Ο τραυματισμένος άνθρωπος της παραβολής είναι η ανθρώπινη φύση, ληστές τα πάθη, πανδοχείο η Εκκλησία και Σαμαρείτης ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός.
Η Θεολογία μας δεν αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως κακό και διεφθαρμένο ο οποίος πρέπει να τιμωρηθεί  για να αλλάξει και να γίνει καλός, αλλά ως άρρωστο ο οποίος έχει ανάγκη θεραπευτικής αγωγής, αγάπης, υποστήριξης και θαλπωρής.
Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε για να θεραπεύσει και να ενώσει με τον Θεό την αρρωστημένη εξαιτίας της αμαρτίας και της φθοράς ανθρώπινη φύση.
Από την μεριά μας τώρα για να θεραπευθούμε χρειάζεται κατ΄ αρχάς να συνειδητοποιήσουμε την ασθένεια μας και να ζητήσουμε την βοήθεια της Εκκλησίας, χρειάζεται δηλαδή η ελεύθερη αποδοχή και συνεργασία μας.
Κατόπιν να εισέλθουμε μέσα στην ζωή της Εκκλησίας και ν΄ αναζητήσουμε ένα έμπειρο οδηγό,ο οποίος είναι ο πνευματικός-εξομολόγος Ιερέας.
Αυτός θα μας βοηθήσει να καθαρίσουμε την καρδιά μας από τα πάθη και θα την προετοιμάσει να γίνει θρόνος και κατοικητήριο του Θεού.
Τ΄ αποτελέσματα της θεραπευτικής αυτής αγωγής που χρησιμοποιεί η Εκκλησία μας τα βλέπουμε καθαρά στις εικόνες και στους βίους των αγίων.
Οι άγιοι ζώντας μέσα στον αγιασμένο χώρο της Εκκλησίας και ακολουθώντας την ζωή της, ελευθερώθηκαν από την δυναστεία του διαβόλου και των παθών,έγιναν κατοικητήριο του Θεού και ενώθηκαν μαζί Του.
Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η αγωγή θεώσεως που ακολουθεί η Ορθόδοξη Εκκλησία ανά τους αιώνες και η οποία μας βοηθάει να δούμε τον κόσμο και τους ανθρώπους εντελώς διαφορετικά από τον τρόπο που τους αντικρίζαμε μέχρι τώρα,πιο ανθρώπινα και συνάμα πιο θεϊκά ,και μας οδηγεί στην ένωσή μας με τον Θεό και της είσοδό μας στην Επουράνια Βασιλεία Του.  Αμήν.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Η γιόγκα δεν είναι γυμναστική

Ἰδιαιτέρως τόν τελευταῖο καιρό πρέπει νά ἔχουμε τά μάτια μας δεκατέσσερα καί ὄχι μόνο, ὡς πρός τό ποιοί μπαίνουν στά σχολεῖα τῶν παιδιῶν μας καί εἰδικά στό Δημοτικό Σχολεῖο.
Ὁ νευραλγικός χῶρος τῆς παιδείας, πού καλεῖται νά διαμορφώσει ὑγιεῖς καί ὁλοκληρωμένες προσωπικότητες καί μάλιστα στήν πιό κρίσιμη, εὐαίσθητη καί εὐάλωτη ἡλικία τοῦ παιδιοῦ, τήν προεφηβική, δέχεται ὅλο καί συχνότερη ἐπίθεση  στρατευμένη καί μεθοδευμένη, ἀντίθετη μέ τά ἰσχύοντα κατά τό Ἑλληνικό Σύνταγμα, ἀντιπαιδαγωγική καί ἀκατάλληλη ἀπό πολυεθνικές ὀργανώσεις ἰνδουϊστικοῦ θρησκευτικοῦ χαρακτήρα, πού προωθεῖ διεθνῶς τή yoga.
Ὀφείλουμε, λοιπόν, ἀπό ποιμαντικό ἐνδιαφέρον, νά ἐνημερώσουμε γιά τήν ἐπικινδυνότητα τῶν ἀσκήσεων καί τῆς φιλοσοφίας τῆς γιόγκα καί τό ἀσυμβίβαστό τους μέ τήν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου καί τήν παράδοση αὐτοῦ τοῦ τόπου.
Ἡ yoga, δέν εἶναι ἁπλῆ γυμναστική γιά χαλάρωση. Τό νά ἀποσυνδέει κανείς τή γιόγκα ὡς τεχνική χαλάρωσης ἀπό τήν ἰνδουιστική πίστη, εἶναι σά νά πιστεύει ὅτι διαχωρίζεται τό μυϊκό ἀπό τό νευρικό σύστημα τοῦ ἀνθρώπου.
Αὐτά τά δύο ὅμως πᾶνε πακέτο!
Ἀλλά καί ἁπλᾶ σκεπτόμενοι, τόσους αἰῶνες, χωρίς αὐτή, δέν πετυχαίναμε τή χαλάρωση καί τήν εὐεξία; Ἡ γιόγκα μᾶς ἔλειπε;
Μήπως ἐπίσης, πρέπει νά μᾶς προβληματίσει ὅτι χῶροι πού ἀσπάζονται καί υἱοθετοῦν τόν ἀποκρυφισμό κι ἄλλα συναφῆ καί μή ρεύματα, καθώς καί πολλά, δυστυχῶς, γυμναστήρια λόγῳ τῆς παραπληροφόρησης γύρω ἀπό τό θέμα, προωθοῦν τή γιόγκα;
Ἄς δοῦμε ὅμως τί μᾶς ἀποκαλύπτουν οἱ εἰδικοί:
Σωματικοί κίνδυνοι.
Ἡ ἴδια ἡ Ἀμερικανική Ἕνωση Γιόγκα ἀποτρέπει τή χρήση τῆς γιόγκα στά παιδιά, ἀλλά καί στίς ἐγκύους καί θηλάζουσες μητέρες, ἐπισημαίνοντας ὅτι: «εἶναι ἰδιαιτέρως ἐπικίνδυνο γιά τίς ἐγκύους νά κάνουν ἀσκήσεις γιόγκα, ἐξαιτίας τῆς πιθανότητας ἐμβολισμοῦ ἀγγείων μέ ἀέρα».
Ἐπίσης, πολλοί δάσκαλοι γιόγκα, ἀλλά καί ἡ Ἀμερικανική Ἕνωση Γιόγκα  τονίζουν τούς σωματικούς κινδύνους πού συνεπάγεται ἡ γιόγκα γιά τά παιδιά κάτω τῶν 16 ἐτῶν. Σέ διάφορες γιογκικές ἱστοσελίδες ἐπισημαίνονται μεταξύ ἄλλων καί οἱ ἀναπνευστικοί κίνδυνοι τῆς γιόγκα: ὑπεραερισμός, τραυματισμοί τοῦ διαφράγματος καί ἄλλων ἀναπνευστικῶν μυῶν καί κατάρρευση τῶν πνευμόνων ἀπό τίς ἀναπνευστικές ἀσκήσεις γιόγκα.
Πνευματικοί κίνδυνοι.
Ψυχιατρικές μελέτες ἀναφέρουν τίς ψυχιατρικές ἐπιπλοκές τοῦ διαλογισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ σύστημα τῆς γιόγκα, καί σοβαρές μελέτες ἐξειδικευμένων ψυχολόγων κατονομάζουν τίς ποικίλες βλάβες πού παρουσιάζονται στούς ἀνθρώπους πού ἀσκοῦν διαλογισμό καί γιόγκα.
Ἡ γιόγκα δέν εἶναι γυμναστική, ἀλλά πνευματικό μονοπάτι, τό ὁποῖο σύμφωνα μέ τίς μελέτες τῶν εἰδικῶν, ἀλλά καί τοῦ γκουρού Ραζνίς, μπορεῖ νά ὁδηγήσει σέ «προσωρινή ἤ μόνιμη ἀπώλεια τῆς λογικῆς».
Νά σημειωθεῖ δέ ὅτι καί ὁ γκουρού Satyananda, ἱδρυτής τοῦ Satyanandashram ὁμολογεῖ:  «Θερμά σᾶς παρακαλῶ ὅλους τούς ὁμιλητές καί ὅλους αὐτούς οἱ ὁποῖοι τήν ἐξασκοῦν νά μήν ὑποβιβάζουν τήν Γιόγκα κάτω τοῦ ἀληθινοῦ σκοποῦ της. Ἐάν θέλεις νά κάνεις γιόγκα μόνον γιά τήν ὀμορφιά σου, ὑπάρχουν γι’ αὐτό τό σκοπό τά κέντρα ὀμορφιᾶς. Παρακαλῶ πήγαινε σ’ αὐτά καί μήν ἔρχεσαι στά κέντρα τῆς Γιόγκα. Ἐάν θέλεις ἐπίσης νά φορμάρεις τό σῶμα σου, ὑπάρχουν καί κέντρα φυσιοθεραπευτικῆς ἀγωγῆς καθώς καί ἄλλα παρόμοια μέρη γιά νά πᾶς. Πήγαινε λοιπόν ἐκεῖ.
Γιατί στά κέντρα τῆς Γιόγκα θά πρέπει μόνο ὁ σκοπός τῆς ἀνάπτυξης τῆς συνειδητότητάς σου νά σέ φέρνει. Ἐάν δέν ἐνδιαφέρεσαι ἐσύ γιά αὐτήν τήν ἀνάπτυξη, τότε βεβαίως, μή διστάσεις νά ζητήσεις ἀλλοῦ αὐτό πού ζητᾶς».
Ἄρα τό ἰδανικό τῆς γιόγκα, δέν εἶναι ἡ ὑγεία καί ἡ εὐεξία, ἀλλά ἡ ἐξουδετέρωση τοῦ σώματος καί ὁλόκληρης τῆς προσωπκότητας τοῦ ἀνθρώπου…».
Ἐξάλλου εἶναι ἀνατριχιαστική ἄν ὄχι καί ἐξωφρενική ἡ ἀποκάλυψη ἀπό τόν «ἡγούμενο» τοῦ ναοῦ τῆς γιόγκα (Gorak Nat) στό Πακιστάν, σχετικά μέ τήν πραγματική φύση τῆς γιόγκα:  «ἡ γιόγκα εἶναι ἡ τέχνη τοῦ νά πεθαίνει κανείς, ὄχι τοῦ νά ζήσει!». «Ἁπλῶς πολλοί πωλοῦν τή γιόγκα στή Δύση σάν κάτι πού καλυτερεύει τήν ὑγεία».
Ἡ ἑλληνορθόδοξη κληρονομιά μας ἔχει ὡς κέντρο τήν ἐν Χριστῷ ἐμπειρία, τήν ἔνταξη τοῦ ἀνθρώπου στό μυστικό σῶμα τοῦ Κυρίου μας, διά τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἔτσι συγκροτεῖται καί ὁλοκληρώνεται ἡ προσωπικότητα τοῦ παιδιοῦ. Αὐτά μᾶς δίδαξαν οἱ Ἅγιοί μας.
Αὐτούς δέν ἐπικαλούμαστε στίς δυσκολίες μας; Αὐτούς δέν ἔχουμε ὡς πρότυπα πάσης φύσεως ἠρεμίας καί εὐεξίας; Τί τόν θέλουμε τόν μουντό, καταθλιπτικό, μεσαιωνικό, μονιστικό, μπερδεμένο καί ἄκρως προβληματικό κόσμο τῆς γιόγκα;
Γιά ἄλλη μία φορά, τά παιδιά μας, οἱ μαθητές τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου, καλοῦνται νά λειτουργήσουν ἀναγκαστικά καί ἀνελεύθερα, ὡς πειραματόζωα, ἀδυνατώντας νά προστατευθοῦν ἀπό τήν πτυχή αὐτή τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, μιά εὐθύνη πού βαραίνει, ἄν μή τί ἄλλο, ἐμᾶς τούς μεγαλύτερους, τούς θεσμούς, τήν κοινωνία, τό σχολεῖο, τούς γονεῖς, τόν καθένα μας προσωπικά.
Δέν θά ἀντιδράσουμε; Καί δέν εἶναι νά πεῖ κανείς «τό δικό μου τό παιδί δέν θά συμμετέχει», διότι εἰδικά ὅταν τέτοιου εἴδους τεχνικές γίνονται ἐνδιαμέσως τῶν ὑπολοίπων μαθημάτων, ποιός μαθητής καί δή τοῦ Δημοτικοῦ θά ἀρνηθεῖ μία καινούργια ἐμπειρία, στήν ὁποία θά μετέχουν οἱ περισσότεροι συμμαθητές του; Ἀλλά καί πέρα ἀπό τήν ψυχοσωματική βλάβη πού τά συστήματα αὐτά ἐπιφέρουν, δέν καταλαβαίνουμε ὅτι ἀνελέητα, ἀπό παντοῦ, κάποιοι χτυποῦν τήν Ὀρθοδοξία μας;
πηγή: "ΔιάλογοςΕνημερωτικό περιοδικό διορθόδοξου συνδέσμου πρωτοβουλιών γονέων 
βλέπε και : http://24gr.blogspot.com/2012/01/blog-post_9393.html

Ζεις....με το κινητό σου

video

Ο γέρων Νίκων και η σύγχρονη κρίση

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Το Ευαγγέλιο της Βασιλείας

Στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα που  αναφέρεται στην αρχή της δημόσιας δράσης του Κυρίου μας  αναφέρεται: «Και περιόδευε ο Ιησούς σε όλες τις πόλεις και τα χωριά … και κήρυττε το ευαγγέλιο της βασιλείας».
Ας σταθούμε ΄΄στο Ευαγγέλιο της Βασιλείας΄΄ και ας δούμε τι σημαίνουν οι δύο αυτές λέξεις που περικλείουν το κήρυγμα του Κυρίου μας. Η λέξη "Ευαγγέλιο" σημαίνει μήνυμα χαράς, χαρμόσυνη αγγελία. 
Και η χαρμόσυνη αγγελία την οποία μας έφερε ο Ιησούς είναι η λύτρωση και η σωτηρία μας, η κατάργηση του θανάτου και η δυνατότητα να ενωθούμε με τον Θεό, να γίνουμε "κατά χάριν θεοί". Ευαγγέλιο ονομάζεται το σχέδιο της θείας αγάπης για την σωτηρία μας με την ενανθρώπηση και το απολυτρωτικό έργο του Χριστού μας.
Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο Ευαγγέλιο σημαίνει: "Θεός επί γης, άνθρωπος εν ουρανώ", που σημαίνει ότι ο Θεός κατέβηκε ως άνθρωπος στη γη  για να μπορέσει ο άνθρωπος να ανέβει στον ουρανό.
        Γι’ αυτό και ονομάζουμε  «Ευαγγέλιο» το Ιερό βιβλίο της Καινής Διαθήκης το οποίο περιέχει το χαρμόσυνο μήνυμα την εν Χριστώ σωτηρίας μας. Από το Ευαγγέλιο γνωρίζουμε τη ζωή και το έργο του Χριστού, την αλήθεια που μας αποκάλυψε, την ζωή στην οποία μας κάλεσε.
Σύμφωνα με τον Μέγα Βασίλειο: «Εάν κάποιος, θέλοντας να δώσει ορισμό, έλεγε ότι το Ευαγγέλιο είναι η σκιαγράφηση της αναστημένης από την πτώση ζωής, νομίζω ότι δεν θα έπεφτε έξω στην σημασία που του ταιριάζει».
Ο Κύριος μας λοιπόν κήρυξε το "Ευαγγέλιο της Βασιλείας", η "Βασιλεία του Θεού" είναι η παρουσία του Θεού στον κόσμο, στην ζωή μας, στις καρδιές μας.
Βασιλεία του Θεού είναι η Εκκλησία ως κοινωνία των ανθρώπων με τον Θεό.
Βασιλεία του Θεού είναι η δυνατότητα της αιώνιας κοινωνίας των ανθρώπων με τον Τριαδικό Θεό την δυνατότητα της οποίας  μας έδωσε ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός με το απολυτρωτικό Του έργο. Μία δυνατότητα στην οποία καλούμαστε όλοι οι άνθρωποι και η πραγμάτωση της οποίας εξαρτάται από το εάν εμείς θα την δεχθούμε έτσι ώστε να βρει πρόσφορο έδαφος η Χάρις του Θεού και να ενώσει τον άνθρωπο με τον μόνο αληθινό Τριαδικό Θεό.
Αυτό το κήρυγμα και την δυνατότητα να εισάγει τον άνθρωπο στην Βασιλεία του Θεού,  συνεχίζει μέσα στους αιώνες και η αγία μας Εκκλησία.
Σε αυτή την Βασιλεία του Θεού βρίσκεται στραμμένη όλη η προσπάθεια και ο πνευματικός μας αγώνας.
Την μετοχή σε αυτή τη Βασιλεία ευχόμαστε εκ βάθους καρδίας και σε όλους εσάς. Αμήν!

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Ὁ ἀσυμβίβαστος ἅγιος Μᾶρκος καὶ ἡ διπλοπροσωπεία τῶν Οἰκουμενιστῶν.

19 Ἰανουαρίου:
«Μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ
 Εὐγενικοῦ
τῆς ὀρθοδοξίας ὑπερμάχου φύλακος,
ὃς πάντα αἱρετικῶν συνασπισμὸν διέλυσεν»

ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τὴν μνήμη τοῦ ὁποίου σήμερα ἑορτάζουμε, σκορπάει στοὺς τέσσερις ἀνέμου ὅλη τὴν ἐπιχειρηματολογία τῶν Οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν καὶ τῶν περὶ αὐτοὺς Ἐπισκόπων.
Σήμερα, ἡ ὀρθόδοξη Πίστη «κινδυνεύει δεινῶς», ὅπως καὶ τότε στην Φερράρα, ἀφοῦ οἱ Παπικοὶ χρησιμοποιοῦν ἴδιες ἢ ἐξελιγμένες μεθόδους ἀφομοιώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας, χωρὶς να ἔχουν μετανοήσει ἢ διορθώσει καμία ἀπὸ τὶς αἱρέσεις τους, ἀντίθετα, ἔχουν προσθέσει καὶ ἄλλες.
Ἡ μεγάλη διαφορὰ τοῦ τότε μὲ τὸ τώρα εἶναι, ὅτι οἱ ἡμέτεροι Οἰκουμενιστὲς ἔχουν καταφέρει νὰ θεωροῦνται ὀρθόδοξοι ποιμένες, διότι δὲν ὑποστηρίζουν ξεκάθαρα τὴν αἱρετίζουσα ἰδεολογία τους (=συμφεροντολογία τους), ἀλλὰ παρουσιάζονται κάθε φορὰ μὲ διαφορετικὰ «ὁμολογιακὰ πρόσωπα», προσαρμόζοντας καταλλήλως τοὺς λόγους τους, ἀνάλογα μὲ τὸ ἂν οἱ ἀποδέκτες τῶν ὅσων λέγουν εἶναι ὀρθόδοξοι ἢ ἑτερόδοξοι.
Ἐνῶ, δηλαδή, διαβεβαιώνουν βαρύγδουπα τοὺς ὀρθοδόξους (διὰ στόματος π.χ. τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου) ὅτι «οὐδὲν ἀπεμπολοῦμεν, ἀλλὰ παραμένουμε εἰς τὴν πίστιν τῶν πατέρων μας», συλλαμβάνονται ψευδομένοι, ἀφοῦ συνεχῶς ὑποχωροῦν μπροστὰ στις ἀξιώσεις τοῦ Πάπα. Εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστὸν πὼς ἔχουν δεχθεῖ α) ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αὐτόνομη Ἐκκλησία, ἄρα ἀποδεχόμεθα πὼς ὑπάρχουν δύο «ἐκκλησίες», καταργοῦντες ἔτσι τὸ «Πιστεύω» μας, μὲ τὸ ὁποῖο ὁμολογοῦμε πίστη σὲ Μία Ἐκκλησία· β) πὼς ὁ Παπισμὸς ἔχει ἰσόκυρο μὲ τοὺς ὀρθοδόξους βάπτισμα. Παρὰ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὶς πρὸς ἐτῶν πατριαρχικὲς διαβεβαιώσεις ὅτι δὲν συμπροσεύχονται, καθημερινῶς βλέπουμε ὅτι ἀδιαντρόπως συμπροσεύχονται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ συζητοῦν μαζί τους παρὰ τὴν διαπιστωμένη ἀγκύλωση τῶν παπικῶν καὶ ἐπιμονὴ στις αἱρέσεις τους.
Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο παραμυθιάζουν ἢ ἐκβιάζουν τὸν ἀγνοοῦντα λαό, εἴτε ἐπικαλούμενοι τὴν ἀγάπη πρὸς ὅλους, εἴτε φοβίζοντάς τον, ὅτι ὅποια ἀντίδρασή του θὰ ὁδηγήσει σὲ σχίσμα. Ἔτσι, ἑδραιώνεται ἡ αἵρεση καὶ ἀδρανοποιεῖται κάθε μεμονωμένη ἀντίδραση.
Μιὰ ἄλλη μεγάλη διαφορὰ τοῦ τότε μὲ τὸ τώρα (ποὺ ἀποτελεῖ τὸ τραγικὸ στοιχεῖο τοῦ σήμερα) εἶναι πὼς σήμερα, στὸ χῶρο τῶν ἀντι-οἰκουμενιστῶν, ἐπικρατεῖ μεγάλη σύγχυση: ἀναποφασιστικότητα, διβουλία καὶ διαφορετικὲς τοποθετήσεις καὶ πρακτικές, ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐγχώριων αἱρετικῶν, δηλ. τῶν «ὀρθόδοξων» οἰκουμενιστῶν. Οὐδέποτε αἰσθάνθηκαν τὴν ἀνάγκη οἱ ἀντι-οἰκουμενιστικὲς δυνάμεις νὰ καθήσουν σὲ ἕνα τραπέζι καὶ νὰ ἀναζητήσουν μὲ ταπείνωση, ὄχι τὴν ἑκάστου γνώμη, ἀλλὰ τὴν «συμφωνία τῶν Πατέρων» στὸ θέμα τῶν σχέσεων μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ τοὺς τρόπους ἀντιμετωπίσεώς τους.
Καὶ ἐδῶ, ὁ Ἅγιος Μᾶρκος, δείχνει τὸ δρόμο. Ἂν καὶ συμμετεῖχε (παρὰ τὶς ἐπιφυλάξεις του) στὸ Διάλογο μὲ τοὺς Παπικούς, στὰ πλαίσια τῆς Συνόδου τῆς Φερράρας, καὶ συζήτησε  καλοπροαίρετα μαζί τους –πιεζόμενος ἀπὸ τὶς καταστάσεις τῶν καιρῶν–, δὲν παρασύρθηκε σὲ μιὰ ἐνδοτικὴ πολιτικὴ καὶ παραχωρήσεις τάχα καλῆς θελήσεως πρὸς τοὺς Λατίνους, ἀλλά, ἀκολουθώντας καὶ ἐπικαλούμενος τὴν πάγια γραμμὴ τῶν Πατέρων στὸ θέμα τῶν σχέσεων μὲ τοὺς αἱρετικούς, δὲν εἶχε κανένα δισταγμό, μετὰ τὶς πρῶτες συζητήσεις καὶ τὴν διαπίστωση τῆς ἀδιαλλαξίας καὶ τῆς δολιότητός των, νὰ παραμείνει βράχος ἀκλόνητος στὴν γραμμὴ τῶν πρὸ αὐτοῦ Πατέρων. Λίγες ἑβδομάδες ἦταν ἀρκετὲς γιὰ νὰ τὸν πείσουν ὅτι οἱ Λατῖνοι κι ὁ Πάπας τους εἶναι ἀμετανόητοι, γι’ αὐτὸ καὶ ἀντέδρασε ἔντονα, ἀντιστάθηκε στὴν «ἕνωση», ὑβρίσθηκε, καὶ ἀπειλήθηκε ἀπὸ τὸν Πάπα καὶ τὰ «κοπέλια» του.
Οἱ οἰκουμενίζοντες, ὅμως,  σημερινοὶ ἐπίσκοποι καὶ θεολόγοι, ἀποδέχονται τοὺς Παπικοὺς καὶ συνομιλοῦν μαζί τους, ὡσὰν οἱ αἱρετικοὶ νὰ εἶναι οἱ καλύτεροί τους φίλοι, καὶ γι’ αὐτὸ ἀπολαμβάνουν τιμῶν ἀπὸ τοὺς Παπικοὺς καὶ διαστρέφουν τὸ φρόνημα τοῦ λαοῦ, δίνοντας ἀντίθετο μήνυμα πρὸς τοὺς πιστούς, ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ἔδωσε ὁ Ἅγιος Μᾶρκος.
Τὰ τροπάριά ποὺ ἀκολουθοῦν (ἀπὸ τὸν Ἑσπερινὸ καὶ τὸν Ὄρθρο), μᾶς δείχνουν πῶς ἀντιμετώπισε ὁ Ἅγιος Μᾶρκος τοὺς αἱρετικοὺς Δυτικοὺς-Παπικούς. Γι’ αὐτό, δικαίως ἡ Ἐκκλησία τοῦ ἀπέδωσε τόν τίτλο τοῦ Ἄτλαντος  καί προμάχου τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ὅσοι ἀκόμα πιστεύουμε ὅτι «τιμὴ μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος» δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ μιμηθοῦμε τὸν Ἅγιο.

«Τίς ἀξίως ὑμνήσει σε, Μᾶρκε Πάτερ θεόσοφε; ὅτι ἡμᾶς ἔσωσας κινδυνεύοντας, τῆς ἐκ τῆς Ρώμης χειρώσεως, καὶ λύμης αἱρέσεως, καὶ ἠθῶν καινοφανῶν, ὡς ποιμὴν ἀληθέστατος· ὅθεν ἅπασα, ἡ Ἑώας ἁγία Ἐκκλησία, ὡς προστάτην καὶ σωτῆρα, καὶ εὐεργέτην γεραίρει σε».

«Σήμερον ὑπὲρ ἥλιον ἔλαμψεν, ἡ πανέορτος μνήμη, τοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας προμάχου, Μάρκου τοῦ παμμάκαρος, τὴν Ἐκκλησίαν λαμπρύνουσαν· δεῦτε Ὀρθοδόξων τὰ συστήματα, πνευματικῶς ἑορτάσωμεν, εὐσήμῳ στόματι βοῶντες· χαίροις τῆς ἐν Ἑώᾳ ἁγίας Ἐκκλησίας, στύλος καὶ ἑδραίωμα καὶ τῆς ἐν Δύσει κενῶς φρυαττομένης, ἀκαταγώνιστος ἔλεγχος· χαίροις τῶν ἀληθῶν δογμάτων, ταμίας ἀσφαλής, τῶν Πατερικῶν θησαυρὸς παραδόσεων καὶ τῆς Δυτικῆς ἀνταρσίας καταπέλτης ἰσχυρός· χαίροις Μᾶρκε Πατὴρ ἡμῶν, τῶν Ἀποστόλων μιμητά, καὶ τῆς Ἐφέσου πρόεδρε περίδοξε. Πρέσβευε δεόμεθα, ἀσαλεύτους ἡμᾶς μένειν, τῇ καλῇ ὁμολογίᾳ, καὶ ἐκ πάσης λυτροῦσθαι αἱρέσεως».

«Ἀποστολικῇ λαμπόμενος χάριτι, καὶ ζήλῳ θείῳ πυρπολούμενος, ὡς Ἠλίας ὁ μέγας, Μᾶρκε ἱερώτατε, ἀκατάπληκτος ἔστης, τῶν Πατρώων δογμάτων προασπιστής, καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας συνήγορος, κινδυνεούσης δεινῶς· τὸ κατακλύζον γὰρ ἐκ Δύσεως, θολερὸν ρεῦμα ἀνέστειλας, καὶ τῆς ἐκ τούτου βλάβης, ἀσινῆ αὐτὴν διέσωσας. Διό χαριστηρίους ᾠδάς σοι ᾄδομεν, καὶ χρεωστικῶς τὴν μνήμην σου ἄγωμεν, ὡς ἂν ρυσθείημεν Ἅγιε, προσδοκωμένων περιστάσεων».

«Τὴν πανοπλίαν τῆς Πίστεως, ἐνδεδυμένος Πάτερ, αἱρετικῶν συνασπισμὸν διέλυσας, ἐν τῇ δοθείσῃ σοι χάριτι, ὡς Ἱεράρχης θεόληπτος· τῆς γὰρ πάλαι Ρώμης τὸν πρόεδρον, κατεπαιρόμενον δεινῶς τῆς τῶν Πατέρων γνώσεως, καὶ τῶν ἁγίων Συνόδων, εἰς τέλος κατέβαλες, τῇ ἀτρέπτῳ ἐνστάσει σου· Οὐδὲν γὰρ ἐποιήσαμεν, ὁ ἄνους ἐβόησεν, ὁμολογῶν τὴν ἧτταν· καὶ διεστώτων σύναψις, καὶ κλονουμένων στηριγμὸς γενόμενος, ἀξίως ἐδοξάσθης, παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, Μᾶρκε παμμακάριστε».

Κλείνουμε τὸ παρὸν σημείωμα μὲ ἕνα κείμενο (ὁδηγὸ ὀρθοδόξου πορείας) τοῦ Ἁγίου Μάρκου:
«Φεύγετε οὖν αὐτούς, ἀδελφοί, καὶ τὴν πρὸς αὐτοὺς κοινωνίαν· οἱ γὰρ τοιοῦτοι ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ. Καὶ οὐ θαυμαστόν · αὐτὸς γὰρ ὁ Σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός. Οὐ θαῦμα οὖν, εἰ καὶ οἱ διάκονοι αὐτοῦ μετασχηματίζονται ὡς διάκονοι δικαιοσύνης, ὧν τὸ τέλος ἔσται κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. Καί πάλιν ἀλλαχοῦ περὶ τῶν αὐτῶν ὁ αὐτὸς ἀπόστολος· Οἱ τοιοῦτοι τῷ Κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ οὐ δουλεύουσιν, ἀλλὰ τῇ ἑαυτῶν κοιλίᾳ, καὶ διὰ τῆς χρηστολογίας καὶ εὐλογίας ἐξαπατῶσι τὰς καρδίας τῶν ἀκάκων» (Τὰ εὑρισκόμενα ἅπαντα, τόμ. Α΄ σελ. 266).
πηγή email.:Παναγιώτης Σημάτης

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Αλληλεγγύη - αλληλοβοήθεια


Αγαπητοί μου αδελφοί,  μετά από προτροπή ενός εξαίρετου ιερέως, του π. Αργυρίου, μου έδωσε την αφορμή να αναρτήσω ένα  πιο ενδιαφέρον θέμα απ’ ότι αναρτώ.
Πέρα από τα καθιερωμένα θρησκευτικά θέματα, είναι αναγκαίο στις μέρες που διανύουμε να αναφερθούμε σε αυτό το θέμα, στο θέμα της Αλληλεγγύης - αλληλοβοήθειας.
Στις μέρες μας που η οικονομική και όχι μόνο κρίση θεμελιώθηκε πλέον στην άμοιρη πατρίδα μας, εμείς όλοι εμείς άρχοντες και αρχόμενοι, πρέπει να αλληλοβοηθιόμαστε. Υπάρχουν οικογένειες που δεν έχουν ρούχα, φαγητό, δεν έχουν να πληρώσουν το  ενοίκιο, τη Δ.Ε.Η., το νερό.
Έτσι αγαπητοί μου αδελφοί πρέπει να συμβάλουμε όλοι μικροί και μεγάλοι να συντονιστούμε και να προσφέρουμε.
Να ανοίξουμε τις ντουλάπες, τα μπαούλα και να δώσουμε στον διπλανό μας αδελφό τα ρούχα που δεν φοράμε τα παπούτσια που δεν χρειαζόμαστε ας αγοράσουμε ένα πακέτο μακαρόνια επιπλέον, ένα γάλα, ας δώσουμε ένα ευρώ για το ενοίκιο του διπλανού και ας μην πάμε μια μέρα για καφέ αλλά τα χρήματα αυτά ας τα δώσουμε σ’εκείνον που έχει πραγματικά ανάγκη.
Σας παρακαλώ ο Ιερός Ναός του Αγίου Ανδρέου Αιγίου είναι ανοικτός καθημερινά ή τηλεφωνείστε στον ιερέα.
Εκεί θα μπορείτε να προσφέρεται τρόφιμα ή ρούχα όχι χρήματα (χρήματα σε Ναούς που έχουν φιλόπτωχο ταμείο π.χ. Φανερωμένης, Παμμ. Ταξιαρχών, Αγ. Άννας, Αγ. Ιωάννη...), ο Ιερός Ναός του Αγίου Ανδρέου δεν έχει την δυνατότητα να συντηρήσει φιλόπτωχο ταμείο.
Όμως μπορούμε να δεχόμαστε για να προσφέρουμε τα είδη που προαναφέραμε τρόφιμα και ρούχα...  

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Η Αγία Προσκομιδή

Ο χώρος στον οποίο προετοιμάζονται τα Τίμια Δώρα και μνημονεύονται οι ψυχές ονομάζεται Αγία Προσκομιδή. Αφού λοιπόν ενδυθούν τα άμφια τους ο διάκονος και ο ιερέας έτσι λαμπεροί σαν ουράνιοι άνθρωποι ξεκινούν την προσκομιδή.
Όλο αυτό το μέρος της Ακολουθίας σκοπό έχει την προετοιμασία των αναγκαίων για την Θεία Ευχαριστία. Καθώς η τελετή της προσκομιδής δεν είναι τίποτα άλλο παρά η προετοιμασία της Λειτουργίας, η Εκκλησία τη συνέδεσε με την ανάμνηση των πρώτων χρόνων της ζωής του Χριστού, τότε που Εκείνος προετοιμαζόταν για το έργο Του, για τα πάθη και τον θάνατό Του.
Η προετοιμασία αυτή γίνεται μέσα στο ιερό με τα βημόθυρα και τα βήλα κλειστά, μακριά από τα μάτια των πιστών, όπως μυστικά ετοιμαζόταν ο Χριστός τα πρώτα χρόνια της επίγειας ζωής Του για τη δημόσια δράση Του.
Κατόπιν και οι δύο πλένουν τα χέρια τους και αφού κάνουν τρεις μετάνοιες ο καθένας λέγουν «ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλω και ελέησόν με» τρεις φορές και κατόπιν ο ιερέας βάζει «ευλογητός» και πλησιάζουν στην Αγία Πρόθεση που βρίσκεται από αριστερά της Αγίας Τραπέζης και πήρε το όνομά της γιατί σε αυτό το σημείο του Ιερού τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού συγκεντρώνονταν, δηλαδή προτίθενται όλες οι προσφορές των χριστιανών για την κοινή τράπεζα.
Ο ιερέας παίρνει ένα από τα πρόσφορα τα οποία προσφέρονται, το σφραγίζει με την Αγία λόγχη σταυροειδώς, εικονίζοντας έτσι το σωτήριο πάθος του Χριστού, ως ανάμνηση των παθημάτων Του και λέγει τρεις φορές «εις ανάμνηση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού».
Έπειτα με την λόγχη, η οποία εικονίζει εκείνη με την οποία έτρωσαν την πλευρά του Κυρίου, κόβει στης 4 πλευρές το κεντρικό σημείο της προσφοράς που έχει την σφραγίδα με το όνομα ΙΣ ΧΣ (Ιησούς Χριστός) ΝΙ ΚΑ.
Με την αποκοπή αυτή θα δείξει τον σωματικό χωρισμό του Κυρίου από την Παρθένο Μαρία καθώς Τον γέννησε, ο άρτος είναι ο αμνός που προσφέρεται ως θυσία για τη σωτηρία του κόσμου και εν γένει η Προσκομιδή είναι το ρεαλιστικό δράμα συνεπτυγμένο που αναπαριστάνει την θυσία του αμνού και θα ολοκληρωθεί στην Θεία Λειτουργία.
Ο ιερέας σαν τον Προφήτη Ησαΐα διαβλέπει αυτά που θα γίνουν μελλοντικά καθώς τελεί την Προσκομιδή κι έτσι κάθε πράξη του την συνοδεύει με τα ανάλογα προφητικά λόγια.
Βυθίζοντας την λόγχη στη δεξιά πλευρά της σφραγίδας προφέρει τις λέξεις «ως πρόβατον επί σφαγή ήχθη» (δηλαδή σαν πρόβατο οδηγήθηκε στη σφαγή ο Κύριός μας).
Μετά βυθίζει την λόγχη στην αριστερή πλευρά της σφραγίδας λέγοντας «και ως αμνός άμωμος, εναντίον του κείροντας αυτόν, άφωνος, ούτως ουκ ανοίγει το στόμα αυτού» (δηλαδή και σαν αρνί αμώμητο που κάθεται άφωνο μπροστά σ' αυτόν που το κουρεύει, έτσι κι εκείνος δεν ανοίγει το σόμα Του).
Κατόπιν με τη λόγχη στο πάνω μέρος στη σφραγίδας λέει τα λόγια «εν τη ταπεινώσει αυτού η κρίσις αυτού ήρθη» (καταδικάσθηκε δηλαδή σε ταπεινωτικό θάνατο και του αρνήθηκαν δίκαιη κρίση) . και τέλος βυθίζοντας τη λόγχη στο κάτω μέρος της σφραγίδας συγκλονισμένος αναφωνεί: «την δε γενεάς αυτου τις διηγήσετε;» (και ποιος μπορεί να μιλήσει για την καταγωγή του;)
Καθώς ο ιερέας έχει κόψει ήδη τον αμνό στις τέσσερις πλευρές του κάνει στο κάτω μέρος του μία οριζόντια τομή ανασηκώνει το κεντρικό αυτό σημείο του άρτου και το τοποθετεί στο Άγιο Δισκάριο λέγοντας: «ότι αίρεται από της γης η ζωή αυτού» (εξάλειψαν την ζωή Του από το πρόσωπο της γης) και χαράζοντας το κάτω μέρος σε σχήμα σταυρού προσθέτει «θύεται ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου, υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας « (δηλαδή θυσιάζεται ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου για τη ζωή και τη σωτηρία του κόσμου.)
Κατόπιν τοποθετεί τον αμνό στο κέντρο του δισκαρίου και τρυπά με την αιχμή της λόγχης στο σημείο ΙΣ (δηλαδή Ιησούς) και λέει «εις των στρατιωτών λόγχη την πλευράν αυτού ένυξε και ευθέως εξήλθεν αίμα και ύδωρ και ο εωρακώς μεμαρτύρηκε και αληθινή εστίν η μαρτυρία αυτού». (δηλαδή ένας από τους στρατιώτες τρύπησε την πλευρά Του με τη λόγχη και αμέσως έτρεξε αίμα και νερό.
Και αυτός που αναφέρει το γεγονός το είδε με τα μάτια του και είναι αληθινή η μαρτυρία του.) αμέσως τότε μέσα στο Άγιο Ποτήριο ρίχνει κρασί και νερό και κατόπιν ευλογεί την αγία ένωση. Τα δώρα που προσφέρονται δηλαδή το ψωμί, το νερό και το κρασί είναι οι απαρχές της ανθρώπινης ζωής και τα πιο βασικά συστατικά, γι' αυτό και δηλώνουν το μεγάλο και το λαμπρό της προσφοράς.
Μ' αυτόν τον τρόπο προετοιμάζονται ο άρτος και ο οίνος που θα μεταβληθούν στην διάρκεια της Θείας Λειτουργίας σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Κατόπιν ο ιερέας από ένα δεύτερο πρόσφορο (ή και από το ίδιο), κόβει την μερίδα «εις τιμήν και μνήμην της Υπερευλογημένης Ενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου» και την τοποθετεί στο δεξί μέρος του αμνού πάνω στο δισκάριο λέγοντας τα προφητικά λόγια του ψαλμού «παρέστη η Βασίλισσα εκ δεξιών Σου εν ιματισμώ διαχρύσω περιβεβλημένη, πεποικιλμένη» (δηλαδή στα δεξιά σου κάθισε η Βασίλισσα ντυμένη με ρούχα χρυσοΰφαντα και καταστολισμένη.)
Κατόπιν στα αριστερά του αμνού τοποθετεί τις μερίδες των αγγέλων και των αγίων και τέλος παίρνοντας ψυχία από το πρόσφορο και στο κάτω μέρος του αμνού, πάνω στο δισκάριο, μνημονεύει τις ψυχές των ζώντων και των κεκοιμημένων.
Όπως είπαμε ο αμνός δεν έχει γίνει ακόμα Σώμα Χριστού, δηλαδή ο άρτος έχει παραμείνει άρτος και συμβολίζει τον Χριστό κατά την πρώτη του ηλικία, γι' αυτό ο ιερέας σκεπάζει τα Δώρα επειδή η δύναμη του σαρκωμένου Θεού Λόγου είναι σκεπασμένη προς το παρόν μέχρι τη δημόσια εμφάνισή Του και δεν φαίνεται.
Ο ιερέας πρώτα τοποθετεί τον αστερίσκο που συμβολίζει το αστέρι της Βηθλεέμ στο Άγιο Δισκάριο λέγοντας «και ιδού ο Αστήρ ελθών έστη επάνω ου ην το παιδίον» ( δηλαδή και ιδού αστέρας ήλθε και εκάθισε επάνω από εκεί που βρισκόταν το παιδί.) Κατόπιν τοποθετεί τα καλύμματα στο Άγιο Δισκάριο και έπειτα στο Άγιο Ποτήριο και τα δύο τα καλύπτει με τον  αέρα.
Τα Άγια Σκεύη που χρησιμοποιούνται στην Προσκομιδή και στη Θεία Λειτουργία είναι το Άγιο Ποτήριο, το Δισκάριο, ο Αστερίσκος, η Αγία Λαβίδα, ο αέρας, τα καλύμματα, η Αγία Λόγχη, το μάκτρο, ο σπόγγος και η μούσα.
Η Αγία Πρόθεσις γενικότερα συμβολίζει τη φάτνη, το σπήλαιο της Βηθλεέμ όπου καταδέχθηκε να σαρκωθεί και ν' ανακλιθεί ο Σωτήρας μας.
Το Άγιο Ποτήριο από το οποίο όλοι μας κοινωνούμε, εικονίζει εκείνο το Ποτήριο μέσα στο οποίο ο Σωτήρας μας ιερούργησε το Αίμα Του και γι' αυτό γεμίζει ο ιερέας το Δισκοπότηρο με κρασί και νερό ακριβώς, όπως είπαμε, την στιγμή που κεντά με τη λόγχη τον αμνό και μνημονεύει την στιγμή που από την πλευρά του Χριστού βγήκε αίμα και ύδωρ. 
Το Δισκάριο εικονίζει τον Ουρανό και γι' αυτό είναι στρογγυλό και στο κέντρο του κρατά τον Δεσπότη του Ουρανού. Πάνω σε αυτόν είναι χαραγμένη η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου από τα σπλάχνα της οποίας εξήλθε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός.
Ο Αστερίσκος εικονίζει τον αστέρα εκείνον ο οποίος εμφανίστηκε στη γέννηση του Χριστού.
Η  Αγία Λόγχη είναι μια μικρή λόγχη με την οποία κάνουμε ακριβώς ότι και ο στρατιώτης επάνω στο σώμα του Εσταυρωμένου Χριστού, δηλαδή λογχίζουμε τον Αμνό που θα μεταβληθεί σε Σώμα Χριστού στη Θεία Λειτουργία.
Το κάλυμμα του δισκαρίου εικονίζει τα σπάργανα του Χριστού τα οποία δηλώνουν την Ενανθρώπιση του Λόγου γι' αυτό και ο ιερέας καλύπτοντας το δισκάριο λέγει: « Ο Κύριος εβασίλευσεν ευπρέπειαν ενεδύσατο». Το κάλυμμα δε του Αγίου Δισκοποτηρίου συμβολίζει τα εντάφια σάβανα του Χριστού.
Ο αέρας με τον οποίον ο ιερέας καλύπτει το δισκοπότηρο και το δισκάριο μαζί, συμβολίζει τη φωτεινή νεφέλη του Θαβώρ.
Ο ιερέας καθώς καλύπτει λέγει τον ψαλμό «εκάλυψεν ουρανούς η αρετή αυτού και της συνέσεως αυτού πλήρης η γη» (δηλαδή ότι ο Ιησούς Χριστός ως Θεός είναι Εκείνος ο οποίος σκεπάζει τον ουρανό με τις αρετές Του και η γη πληρώθηκε από την σύνεση και την γνώση Του, εφόσον Τον γνώρισε μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα όλη η Οικουμένη).
Τον αέρα κινεί ο ιερέας πάνω από τα Τίμια Δώρα καλώς λέμε αργότερα, στη Θεία Λειτουργία, το σύμβολο της Πίστεως και συμβολίζει τον θρίαμβο της Αναστάσεως.
Το μάκτρο είναι το κόκκινο πανάκι με το οποίο σκουπίζουμε το στόμα μας όταν κοινωνούμε και το οποίο συμβολίζει τη χλαμύδα με την οποία έντυσαν τον Χριστό στο Πραιτώριο οι στρατιώτες και η οποία ποτίστηκε από το Πανάγιο Αίμα Του που έτρεχε από το μαστιγωμένο Σώμα Του.
Ο σπόγγος είναι σφουγγάρι στρογγυλό, φυσικό και εικονίζει εκείνον τον σπόγγο με τον οποίον πότισαν τον Κύριο πάνω στο Σταυρό με ξύδι. Συνήθως, όταν ο ιερέας καταλύσει μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας και σκουπίσει καλά το Άγιο Ποτήριο κατόπιν τοποθετεί τον σπόγγο μέσα στο δισκοπότηρο για ν' απορροφά την υγρασία και να μην οξειδώνεται το μέταλλο.
Η μούσα είναι επίσης σφουγγάρι φυσικό το οποίο είναι λεπτό και καλά πατημένο, κατάλληλο για να συλλέγει ο ιερέας τις μερίδες από το αντιμήνσιο και για να καθαρίζει το δισκάριο.
Αφού λοιπόν ο ιερέας στην Προσκομιδή σκεπάσει με τον αέρα τα καλυμμένα δισκάριο και δισκοπότηρο, υποκλίνεται μπροστά στην Αγία Πρόθεση και θυμιάζει τα προσφερόμενα Δώρα λέγοντας την ευχή «θυμίαμα σου προσφέρομεν, Χριστέ ο Θεός ημών εις οσμήν ευωδίας πνευματικής ο προσδεξάμενος εις το υπερουράνιόν Σου θυσιαστήριον, αντακατάπεμψον ημιν την χάριν του Παναγίου σου Πνεύματος» (δηλαδή σου προσφέρουμε θυμίαμα Χριστέ και Θεέ μας ως πνευματική ευωδία , δέξου το στο υπερουράνιο θυσιαστήριό σου και στείλε μας σαν αντάλλαγμα τη Χάρη του Παναγίου σου Πνεύματος).
Ζητά από τον Θεό να ευλογήσει τα προτεθέντα και να τα δεχθεί στο υπερουράνιο θυσιαστήριο και να μνημονεύσει όσους πρόσφεραν τα Δώρα αυτά κι εκείνους για τους οποίους προσφέρθηκαν.
Κατόπιν κάνει την απόλυση της προσκομιδής θυμιάζοντάς την όπως και την Αγία Τράπεζα, όπως ακριβώς και ξεκίνησε όταν μπήκε στην Εκκλησία δείχνοντας έτσι ότι αρχή και τέλος είναι ο Θεός όπου θρόνος και τόπος του είναι το θυσιαστήριο.
Ο ιερέας κατόπιν ασπάζεται το Ευαγγέλιο κι ευλογεί τον Διάκονο ο οποίος ασπάζεται την Αγία Τράπεζα. Και αφού παίρνει την ευχή του βγαίνει από το ιερό στέκεται στο κέντρο, απέναντι από την Ωραία Πύλη και καλεί τον ιερέα να ξεκινήσει την Θεία Λειτουργία λέγοντας δυνατά «Ευλόγησον Δέσποτα».
Από την Αγία Τράπεζα ο ιερέας αποκρίνεται «ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος νυν και αεί και εις του αιώνας των αιώνων». (δηλαδή ας είναι δοξασμένη η Βασιλεία του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος τώρα και πάντοτε και τις της ατέλειωτη αιωνιότητα) κι έτσι αρχίζει η Θεία Λειτουργία.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Αναγνώστες